ยอดยาหยีภรรยาสุดที่รัก

ตอนที่ 1

เคียงข้าง

         ตฤณชายหนุ่มจากต่างจังวันผันตัวเองเข้ามาทำงานในกรุงเทพเพราะมารดาจากไปอย่างกะทันหัน ทำให้เขาไม่อยากอยู่คนเดียว เขาเข้ามาสมัครงานเป็นฝ่ายรักษาความปลอดภัยหรือที่คนทั่วไปเรียกว่ายาม

         ดุจดาวแม่ค้าขายเข้าแกง เธอพบรักกับตฤณได้เพียงปีเดียวก็ตัดสินใจใช้ชีวิตอยู่ด้วยกัน โดยไม่มีงานแต่งานไม่มีการจดทะเบียนสมรส เพราะเธอก็ไม่มีทั้งพ่อและแม่เหมือนกับชายหนุ่ม

         ทั้งสองคนเช่าห้องอยู่ด้วยกัน อีกฝ่ายก็ทำหน้าที่ยาม อีกฝ่ายก็ขายข้าวแกง จากตอนแรกที่ขายเฉพาะช่วงเช้าถึงบ่ายโมง ตอนนี้ดุจดาวก็ขายช่วงเย็นด้วยแต่ขายเป็นแบบแกงถุง

         ความจนที่ทำให้ทั้งคู่อยากหลุดพ้น ตฤณเองก็มักจะเข้าวเวรแทนเพื่อนถึงแม้จะได้เงินเพียงไม่กี่ร้อย แต่สำหรับเขาเมื่อมันรวมกันหลาย ๆ ครั้งมันก็กลายเป็นหลักพัน

         “วันนี้พี่ไปแล้วกลับเย็นอีกวันเลยนะ ชดมันจ้าง200    พี่หั่นหมูใส่ช่องแช่แข็งไว้ให้แล้ว ส่วนหมูทอดก็หมักแล้ว พี่ไปก่อนนะ”

         ตฤณจะช่วยแบ่งเบาภาระของภรรยาทุกครั้งที่พอมีเวลาเพราะเขารู้ว่าดุจดาวเหนื่อยแค่ไหน รายได้จากการเป็นยามและรับจ้างอยู่เวรเดือนหนึ่งก็หมื่นกว่าบาท แต่สำหรับชีวิตแม่ค้าอย่างดุจดาวที่ตอนนี้ขายทั้งเช้าทั้งเย็นเดือนหนึ่งก็ได้หลายหมื่น แต่อย่างว่าถ้าวันไหนไม่ขาย ฝนตกก็ไม่ได้หรือได้น้อยลง

         “พี่ตฤณพักบ้างก็ได้นะ เดือนนี้ควงกะมาสามรอบแล้ว เดี๋ยวร่างกายไม่ไหวจะแย่เอา”

         ดุจดาวเดินมากอดสามีด้วยความเป็นห่วง เพราะชายหนุ่มอดนอนติด ๆ กันมาหลายวัน

         “พี่ก็แอบหลับในป้อมบ้างไม่ต้องห่วง แล้วเจอกันนะ ”

         ตฤณเขาเป็นผู้ชายรูปร่างหน้าตาดี โดยเฉพาะผิวพรรณ สาวๆ ในโรงงานพยายามจะมาจีบเขากันหลายคนแต่ก็ไม่มีใครทำให้เขาอ่อนไหวได้ เพราะทั้งหัวใจเขาให้ดุจดาวไปหมดแล้ว

         “พี่ตฤณอยู่เวรเช้านี้และคืนนี้อยู่ด้วยไหม”

         หัวหน้าคนงานฝ่ายผลิตโรงสองถามเพราะเห็นชายหนุ่มอยู่มาหลายวันแล้ว

         “อยู่ครับกลับบ้านอีกทีวันพรุ่งนี้เลย”

         “บ่ายนี้พวกหัวหน้าไม่อยู่หลายคน แอบงีบบ้างก็ได้นะพี่ เดี๋ยวจะเป็นลมไป ดุจดาวมันจะเป็นหม้ายเสีย ทำงานลืมสงสารร่างกายเลยนะพี่”

คำพูดของคนคุ้นเคยทำให้ชายหนุ่มอดคิดตามไม่ได้      เขาทำงานไม่หยุดแบบนี้ถ้าวันหนึ่งร่างกายทนไม่ไหวขึ้นมา ภรรยาเขาจะอยู่กับใคร

สองคนผัวเมียทำงานหนักกันแบบนี้สามปีเต็ม ๆ จนในที่สุดทั้งคู่ก็ซื้อบ้านมือสองต่อจากพนักงานในโรงงานที่ลาออกแล้วกลับไปอยู่บ้านในราคาที่ไม่แพง ทั้งคู่ใช้เงินเก็บทั้งหมดจ่ายไปแต่ยังเหลืออีกหนึ่งแสนบาทที่ต้องผ่อน ตฤณจึงกู้ธนาคารเพราะเขามีอาชีพที่มีเงินเดือนประจำ

“เรามีบ้านกันแล้วนะพี่ ต่อไปดาวก็ไม่ต้องนั่งทำกับข้าว      หลังห้องอีกแล้ว มีครัวเป็นของตัวเอง ดาวว่าจะทำขนมสักสองอย่างขายเพิ่มด้วย หลังบ้านมีที่ว่างอยู่หน่อย วันไหนพี่หยุดปลูกผักที่ต้องใช้บ่อย ๆ ให้ดาวด้วยนะ โดยเฉพาะพริก”

ดุจดาวยืนกอดเอวสามี มองบ้านของเธอกับเขาที่ได้มันมาจากน้ำพักน้ำแรง

“เราต้องผ่อนอีกเดือนละห้าพันอีกหลายปีเลยนะ” ตฤณทำท่ากังวล

“ปกติก็เช่าห้องเดือนละสองพันห้า ค่าน้ำค่าไฟก็ไม่ได้คิดตามจริง ดาวคิดว่ารวม ๆ แล้วมันก็เป็นรายจ่ายที่มากกว่าเดิมไม่เท่าไหร่”

ชายหนุ่มฟังภรรยาพูดแล้วก็คิดตามมันก็จริงอย่างที่ดุจดาวพูดทุกอย่าง

คืนนี้ตฤณไม่ได้เข้าเวรเขาได้นอนกอดภรรยาสุดที่รักได้ทำกิจกรรมบนเตียงที่เขาละเลยมาแสนนาน จนคนเป็นภรรยาแทบจะจำความรู้สึกไม่ได้แล้ว

“พี่ขอโทษนะที่ละเลยหน้าที่สามี ไม่ค่อยได้ทำการบ้านเลย ปล่อยให้ดุจดาวนอนเหงาอยู่คนเดียวอยู่บ่อย ๆ ”

หญิงสาวลุกขึ้นหอมแก้มสามี สำหรับเธอแล้วต่อให้ตฤณไม่มีเวลาให้เธอเลย เธอก็รู้ว่าเขาทำทุกอย่างเพื่อใคร

“พี่ตฤณพี่ไม่เห็นเคยพูดถึงพ่อของพี่ให้ฟังเลย ได้ยินแต่พูดถึงแม่คนเดียวตลอด พ่อพี่ไปไหนเหรอจ๊ะ”

ดุจดาวถามเพราะแอบสงสัยมานานแต่ด้วยทั้งคู่แทบจะไม่มีเวลาคุยกันเลย เพราะมัวแต่ทำมาหากินเธอจึงไม่มีเวลาให้ถาม

“พี่ก็ไม่รู้ แม่บอกแค่ว่าพ่อยังมีชีวิตอยู่แต่พ่อมี        ความจำเป็นต้องหายไปจากชีวิตของพี่กับแม่ แม่ขอให้พี่เลิกถามและให้คิดว่าพ่อได้จากโลกนี้ไปแล้ว”

“เหตุผลอะไรกันนะ ที่ทำให้คนเป็นพ่อทิ้งลูกได้ ตอนนี้พี่ก็อายุสามสิบแล้ว เขาก็น่าจะตามหาพี่บ้างนะ”

ดุจดาวถึงเธอจะเสียพ่อกับแม่ไปแต่ตอนที่ทั้งคู่ยังอยู่พ่อกับแม่รักเธอมาก ๆ ครอบครัวเธอจนแต่เป็นความจนที่แสนจะอบอุ่นเธอจึงไม่เข้าใจเหตุผล

“พี่ลืมเรื่องนี้ไปนานแล้ว ช่างมันเถอะ ป่านนี้พ่อคงมีครอบครัวใหม่ มีลูกหลายคน และคงลืมไปแล้วว่าเคยมีแม่กับพี่ เปลี่ยนมาคุยเรื่องของเราดีกว่าเมื่อไหร่ ดาวจะยอมมีลูกเสียที”

หญิงสาวขยับศีรษะมานอนหนุนแขนสามี ด้วยความรู้สึกที่บอกไม่ถูกเหมือนกัน

“ถามว่าอยากมีไหม ดาวอยากมีนะ แต่มีแล้วใครจะเลี้ยง ถ้าจ้างเขาไหนจะส่งบ้านอีก ดาวยังอายุไม่มาก เรารีบส่งบ้านให้หมดแล้วเราค่อยมีก็ได้เนาะ”

ชายหนุ่มเข้าใจเหตุผลของภรรยาดี และเขาก็รู้ว่าการมีลูกไม่ใช่เรื่องเล่น ๆ เขาก็ไม่อยากให้ลูกต้องเกิดมาลำบากเหมือนกับเขาเหมือนกัน