บทที่ 2

ทัพเทวารักษาตัวในโรงพยาบาล อาการก็ดีวันดีคืนขึ้นเรื่อยๆ กระทั่งหมออนุญาตให้กลับมาพักฟื้นที่บ้านได้ ชายหนุ่มทำกายภาพบำบัดโดยมีหลินช่วยดูแลอยู่ไม่ห่าง ร่างกายฟื้นตัวได้อย่างรวดเร็วพอๆ กับความแค้นและความรักที่อัดแน่นอยู่ในใจ จนอยากกลับเมืองไทยให้เร็วที่สุด ไม่ถึงสามเดือนอาการของเขาก็กลับมาเป็นปกติ

“วันนี้ประลองฝีมือกันหน่อยอาเหวิน” ทัพเทวาโยนนวมให้เสิ่นเหวิน ซึ่งเป็นอดีตสายลับคนสำคัญของรัฐบาลจีน แต่ผันตัวเองมารับช่วงธุรกิจของครอบครัวนั่นก็คือการอารักขาคนสำคัญของประเทศ หนึ่งในนั้นคือคนในตระกูลหยาง

“จะดีเหรอคะพี่เทวา ร่างกายเพิ่งฟื้นตัวนะ” หลินทักท้วงเพราะกลัวชายหนุ่มจะรับไม่ไหว “ถ้านายทำให้พี่เทวาเจ็บ นายโดนฉันเล่นงานแน่” หลินขยับไปขู่ จนหัวหน้าบอดี้การ์ดใจแป้ว

“โธ่...คุณหนูครับ บนสังเวียนก็ต้องเต็มที่สิครับ” เสิ่นเหวินส่งสายตาอ้อนๆ มาให้ จนเจ้านายสาวขมวดคิ้วมุ่นใส่

“ไม่รู้ล่ะ ยังไงพี่เทวาก็เจ็บไม่ได้” พูดจบหญิงสาวก็เดินห่างออกมา ทัพเทวาสวมนวมเสร็จก็ไปตั้งท่ารอ เสิ่นเหวินให้ลูกน้องใส่นวม ก่อนจะขึ้นไปยืนประจันหน้า

“เต็มที่เลยนะอาเหวิน ไม่ต้องเกรงใจ” ทัพเทวาส่งสัญญาณ จากนั้นทั้งสองก็เข้าไปปะทะกันอย่างมีชั้นเชิง เสิ่นเหวินฮุกหมัดขวาสลับซ้ายใส่ทัพเทวาระลอกใหญ่ แต่เจ้าพ่อกาสิโนก็หลบได้ทุกครั้ง ก่อนจะสวนกลับคืนเป็นชุดเช่นกัน การต่อสู้ดำเนินไปหลายนาทีก็ไม่รู้ผลแพ้ชนะ หลินจึงเป็นฝ่ายยุติด้วยการเข้าไปแทรกคนทั้งสองจนเกือบจะถูกหมัดตรงของเสิ่นเหวิน

“ว้าย…” หญิงสาวยกมือปิดหน้า เสิ่นเหวินยั้งหมัดจนเสียหลักถลาไปสวมกอดร่างอ้อนแอ้นอย่างไม่ตั้งใจ

“คุณหนู…เจ็บไหมครับ” หัวหน้าบอดี้การ์ดหนุ่มถามชิดใบหูเล็กๆ อย่างเป็นห่วง หลินรีบเบี่ยงกายออกจากวงแขนแกร่งอย่างเขินอายจากการใกล้ชิดระหว่างชายหญิงทันที

“ตกใจหมดเลย ทำไมไม่ระวัง โดนฉันขึ้นมาจะทำยังไง”

“ก็คุณหนู…” เสิ่นเหวินจะอธิบายแต่พอเห็นแก้มป่องๆ ก็ยืนกุมมือก้มหน้าอย่างรู้สึกผิด ทัพเทวาหัวเราะกับความน่ารักของน้องสาวต่างสายเลือด

“พี่เทวาเจ็บหรือเปล่าคะ”

“พี่ไม่เป็นไร ไปดูอาเหวินเถอะ เดี๋ยวพี่จะไปคุยกับพ่อบุญธรรมเรื่องกลับเมืองไทยหน่อย” ทัพเทวามองแววตากลมใสยิ้มๆ

“ถ้าพ่อคุยเรื่องหมั้นล่ะคะ” หลินถามด้วยความกังวล

“ไม่ต้องห่วงหรอก พี่มีทางออกให้เราอยู่แล้ว ว่าแต่มีหนุ่มในใจแล้วหรือไง” ทัพเทวาวางมือบนศีรษะได้รูปแล้วเหลือบตามองเสิ่นเหวินที่ยืนหน้าขรึมอยู่ด้านหลังหญิงสาว

“ก็…” หลินก้มหน้ามองพื้นอย่างอายๆ

“ถ้าคิดจะรักก็ต้องกล้าๆ หน่อย เพราะพ่อบุญธรรมไม่ชอบคนขี้ขลาดหรอกนะหลิน” ทัพเทวายืดตัวตรงแล้วยกมือกอดอก แต่ตากลับชำเลืองมองเสิ่นเหวินอยู่ตลอดเวลา

“พ่อคงไม่ชอบเขา…” หลินรู้จักบิดาดีจึงคิดว่าต้องถูกขัดขวางอย่างแน่นอน ทัพเทวาถอนหายใจพลางนึกถึงเรื่องราวของตัวเองที่ถูกปฏิเสธรัก ทั้งๆ ที่มีพร้อมทุกอย่าง

“ความรักเป็นเรื่องของคนสองคน ถ้าหลินกับเขาคนนั้นพร้อมที่จะสู้ไปด้วยกัน พี่ว่าพ่อไม่มีวันทำลายความสุขของลูกหรอก อย่ากังวลเรื่องที่ยังมาไม่ถึง เราต้องสู้เพื่อหัวใจของเรา เข้าใจไหม” ทัพเทวาบอกน้องสาวด้วยรอยยิ้มแสนอบอุ่น หลินสวมกอดร่างสูงเพื่อขอกำลังใจ

“หลินรักพี่เทวาที่สุดเลยค่ะ”

“พี่ก็รักหลินนะ น้องสาวของพี่” ทัพเทวาจูบกลางกระหม่อมบาง แล้วคลายอ้อมแขนออก จากนั้นเดินจากไป หลินหันไปหาเสิ่นเหวิน ก่อนจะโผเข้าไปกอด

“คุณหนู…” หัวหน้าบอดี้การ์ดหนุ่มกอดตอบอย่างตกใจ

“หลินกลัวพ่อจะไม่ยอมรับเรื่องของพวกเรา...” หญิงสาวบอกเสียงเครือ ขณะแนบแก้มกับอกอุ่นของคนรัก เสิ่นเหวินมองตามทัพเทวาด้วยความกังวลไม่แพ้กัน

“ผมจะไปเรียนท่านเองว่า ผมรักคุณหลิน” เสิ่นเหวินคลายวงแขนและเตรียมจะผละไป แต่หลินไม่ยอมปล่อย เพราะกลัวบิดาจะสั่งคนทำร้ายเสิ่นเหวิน

“อย่าค่ะ ยังไงพี่เทวาไม่แต่งงานกับหลินแน่นอน”

“ทำไมคุณหลินถึงมั่นใจแบบนั้น”

“เพราะพี่เทวามีคนที่รักอยู่แล้ว แต่หลินไม่รู้ว่าเป็นใคร” หลินบอกพลางคิดถึงคำพูดที่ทัพเทวาละเมอออกมาในวันที่เจ็บป่วย เสิ่นเหวินจึงโน้มใบหน้าลงมาจูบที่หน้าผากนูนของคนรักแล้วรวบเข้าไปกอดแนบอก หากความรักของเขาและเธอถูกกีดกัน เขาจะยอมให้ท่านเหลียงลงโทษทัณฑ์ ถึงแม้จะต้องเจ็บร้าวมากแค่ไหนก็ตาม เพื่อให้เขาได้อยู่ใกล้คนที่เป็นดั่งดวงใจ...

ทัพเทวาเดินมาถึงหน้าห้องทำงานของเหลียงหยางก็ยกมือเคาะประตูเบาๆ ก่อนจะเปิดเข้าไป ชายวัยกลางคนวางปากกาลงบนแฟ้มพร้อมกับเอนหลังพิงพนักอย่างผ่อนคลาย

“ว่าไงไอ้ลูกชาย ร่างกายฟิตปั๋งแล้วสินะ”

“ทั้งฟิตทั้งแค้นเลยครับพ่อบุญธรรม” ทัพเทวาบอกด้วยแววตาลุกวาว ทำเอาเหลียงถึงกับหัวเราะร่วนชอบใจ ก่อนจะนึกถึงตนเมื่อครั้งสมัยยังหนุ่มๆ เห็นทัพเทวาก็เหมือนเห็นตัวเอง เหลียงจึงรักทัพเทวาเสมือนลูกแท้ๆ ก็ไม่ปาน

“ดี พลังแค้นจะทำให้เราเข้มแข็ง แต่การเอาคืนต้องรอบคอบให้มาก เพราะนายพงษ์ฤทธิ์กับอดีตนายพลอย่างนายชาญชัย สองคนนี้ไม่ธรรมดา โดยเฉพาะคนหลังนั้นทำธุรกิจมืดตั้งแต่รับราชการ”

“ถึงเวลาที่ผมจะต้องเอาคืนพวกมันสักที”

“พ่อคิดว่าเทวาต้องไปในชื่อของชุนหยาง กว่าพวกมันจะรู้ว่าเทวายังไม่ตาย เราก็ทำอะไรไปเยอะแล้ว ส่วนเรื่องหมั้นกับหลินล่ะ จะรับดูแลน้องได้ไหม” เหลียงเอ่ยถาม ในใจหวังจะให้ทัพเทวาดูแลบุตรสาวและสืบทอดธุรกิจกาสิโนต่อ หากทั้งสองไม่มีใจก็ไม่อยากบังคับเพราะปลูกเรือนต้องตามใจผู้อยู่

“ผมมีคนที่รักอยู่แล้วครับ หลินเองก็มีคนรักเหมือนกัน” ทัพเทวาบอกอย่างไม่ปิดบัง ประโยคนั้นยังผลให้เหลียงถึงกับขยับตัว เพราะไม่เคยรู้มาก่อนว่าบุตรสาวมีคนรักอยู่แล้ว

“พอจะบอกได้ไหมว่าหลินรักใคร?”

เหลียงหยางถามสั้นๆ จากนั้นทัพเทวาก็เล่าความจริงให้ฟังทั้งหมด แม้หลินกับเสิ่นเหวินจะไม่ได้บอก แต่ชายหนุ่มก็พอจะสังเกตได้ไม่ยาก...