บทที่ 6

หลังจากตรวจคนไข้และสั่งยาเสร็จ สายป่านก็ออกจากห้องฉุกเฉิน ทัพเทวายืนมองเธอตลอดเวลาจนคุณหมอสาวมีอาการประหม่า โชคดีที่เจ้าหน้าที่พาหลินตามออกมา

“พี่ชุน…”

หลินดีใจที่เห็นพี่ชาย ทัพเทวาเดินไปลูบศีรษะได้รูปของหญิงสาวแล้วจูบกลางกระหม่อมเบาๆ หลินยิ้มอย่างมีความสุขที่มีชายหนุ่มคอยดูแล สายป่านมองความอ่อนโยนที่เขาแสดงออกก็เจ็บแปลบในใจอย่างหาสาเหตุไม่ได้

“คุณหมอคะ นี่พี่ชุนหยางเป็นพี่ชายของฉันเองค่ะ” หลินบอกขณะมองทัพเทวาด้วยประกายตาอ่อนโยน สายป่านถึงกับนิ่งไปทั้งๆ ที่ไม่รู้จักชุนหยางมาก่อน

“ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ”

“เช่นกันครับคุณหมอ ว่าแต่น้องสาวผมเป็นยังไงบ้าง” ทัพเทวาเอ่ยถาม พลางมองใบหน้านวลด้วยความคิดถึง

“กล้ามเนื้ออักเสบ แล้วก็มีไข้ด้วยค่ะ กินยาประมาณสามสี่วันก็หาย แต่ถ้ามีอาการปวดให้รีบกลับมาหาหมอได้ตลอดเวลา” เธอบอกญาติคนไข้ด้วยน้ำเสียงสุภาพ หลินเอื้อมมือไปจับมือคุณหมอสาว

“ฉันมาเมืองไทยครั้งแรก อยากมีเพื่อนคนไทยบ้าง ฉันขอเป็นเพื่อนกับคุณหมอได้มั้ยคะ”

หลินถามด้วยความกระตือรือร้น ลุ้นอยู่ในใจว่าคุณหมอสาวจะยอมเป็นเพื่อนกับลูกสาวเจ้าพ่ออย่างเธอหรือเปล่า เพราะที่เมืองจีนเธอไม่มีเพื่อนเลย แววตาและรอยยิ้มจริงใจทำให้สายป่านยิ้มรับ

“ด้วยความยินดีค่ะ”

แล้วสองสาวก็ยิ้มให้กัน ทัพเทวาจึงมีโอกาสมองสายป่านโดยไม่มีสายตาใครคอยจับผิด แต่ชายหนุ่มหารู้ไม่ว่า ทุกอย่างอยู่ในสายตาของหลินตลอดเวลา

“พี่ชุนขา หลินหายเมื่อไหร่เชิญคุณหมอไปทานข้าวนะคะ”

เสียงเรียกหวานๆ ทำเอาทัพเทวาได้สติ ก่อนจะหันมายิ้มให้ “ได้สิจ๊ะ ถ้างั้นผมขอเชิญคุณหมอล่วงหน้าเลยนะครับ”

สายป่านอยากปฏิเสธ แต่เห็นแววตาอ้างว้างที่ต้องไกลบ้านของหลินก็เห็นใจ จึงพยักหน้ารับแทนคำตอบ หลินดีใจจับมือคุณหมอสาว

“ขอบคุณนะคะที่ไม่รังเกียจลูกสาวเจ้าพ่ออย่างหลิน”

“ใครจะรังเกียจคนน่ารักอย่างคุณหลิน เจ้าพ่อดีๆ มีถมไปค่ะ” คุณหมอสาวปลอบ หัวใจก็หวนคิดถึงเจ้าพ่อกาสิโนจนต้องเงยหน้าขึ้นมองชุนหยาง

“ใช่ค่ะ โดยเฉพาะเจ้าพ่อคนนี้ ทั้งหล่อ ทั้งใจดี แล้วก็ขี้เก๊กมากๆ ด้วย”

“แต่ใจดีมากๆ ต่างหากน้องรัก” ทัพเทวาอวดตัวจนหลินต้องย่นจมูกให้

“ที่หนึ่งเลยค่ะ”

หลินบอกยิ้มๆ แล้วหันไปจับมือทัพเทวาอย่างประจบ ซึ่งเขาก็โน้มหน้าลงไปจูบกลางกระหม่อมบางอย่างเอ็นดู ทว่าสายตากลับเหลือบไปมองท่าทีของคุณหมอสาว

ความอ่อนโยนที่ชายหนุ่มแสดงออกมานั้น ทำเอาหลินยิ้มร่าในขณะที่สายป่านจำต้องเมินหน้าหนี พร้อมกับเฝ้าถามตัวเองว่าเธอเจ็บปวดทำไม ผู้ชายคนนี้คือ ‘ชุนหยาง’ ไม่ใช่ ‘ทัพเทวา’ สักหน่อย!

ชั้นบนสุดของโรงแรมริมน้ำโขง ราเชนนั่งง่วนอยู่กับกองเอกสารตั้งแต่เช้าจนบ่ายสี่โมงเย็นก็ไม่มีทีท่าว่าจะเสร็จ จึงต้องให้นักรบซึ่งเป็นลูกน้องคนสนิท ไปรับภรรยามากินข้าวเย็นที่ห้องอาหารเพราะลูกๆ ไปเข้าค่ายที่โรงเรียน กว่าแฟ้มสุดท้ายจะปิดลงก็กินเวลาล่วงมาเกือบๆ ห้าโมงเย็น ประตูห้องทำงานก็ถูกเคาะเบาๆ ราเชนฉีกยิ้มกว้างๆ จนตาหยี แล้วลุกขึ้นไปเปิดประตู ปีรดาในชุดเดรสสีเขียวปีกแมลงทับยาวเสมอเข่าคลี่ยิ้มหวานมาให้ผู้เป็นสามีทันที

“งานยุ่งเหรอคะ”

“นิดหน่อยจ้ะ แต่เห็นหน้าเมียก็หายเหนื่อยแล้ว” ราเชนพูดอย่างเอาใจจนภรรยาหน้าแดงซ่าน มือหนาวางบนเอวบางแล้วพาเดินเข้าไปในลิฟต์

ไม่นานลิฟต์ก็มาหยุดที่หน้าห้องอาหารของโรงแรม ราเชนกุมมือภรรยาเดินเข้าไปด้านใน ดวงตาคู่คมมองชายฉกรรจ์สวมสูทสีดำหกคนยืนกระจายอยู่บริเวณทางเข้า

“ทีมบอดี้การ์ดของคุณชุนหยาง นักธุรกิจกาสิโนในมาเก๊าครับนาย” นักรบซึ่งยืนรออยู่ก่อนแล้ว เดินเข้ามากระซิบบอกพอได้ยินกันสองคน ราเชนมองบอดี้การ์ดอย่างประเมินก่อนจะมองเข้าไปในห้องอาหารอีกที

“ดูแลให้ดี อย่าให้ทำอะไรที่ผิดกฎหมายในโรงแรมของเรา” ราเชนสั่งลูกน้องคนสนิทเสียงเข้ม ก่อนจะหันไปยิ้มให้ภรรยา ปีรดามองใบหน้าคมคร้ามของสามีที่กำลังยิ้มแย้ม แต่ทว่าดวงตากลับไม่ยิ้มตาม มือเรียวจึงสอดนิ้วไปประสานกับมือใหญ่

“ผ่อนคลายบ้างค่ะ เวลาพักนะคะ”

“จ้า ที่รัก” ราเชนบอกเสียงนุ่ม จากนั้นทั้งสองก็พากันเดินไปที่โต๊ะ พนักงานเลื่อนเก้าอี้ให้แล้วจัดการรินไวน์แดงเกรดเอเป็นออร์เดิฟวร์ ชายหนุ่มยกแก้วทรงสูงขึ้นชนกับภรรยาด้วยประกายตาฉ่ำหวาน แต่พอจะยกขึ้นดื่มก็ต้องชะงักค้างเมื่อใครคนหนึ่งนั่งห่างเพียงสองโต๊ะยักคิ้วให้

“เฮ้ย...ไอ้เทวา!!!” ราเชนลุกพรวดด้วยความตกตะลึงจนปีรดาตกใจแล้วมองตาม เมื่อเห็นหน้าคนที่ทำให้สามีตนเองมีอาการแบบนั้นก็นิ่งงันไปเช่นกัน

“ไม่จริงใช่ไหม...ไอ้เพื่อนเวร…” ร่างสูงปรี่ไปหาเพื่อนรักด้วยความโมโห การ์ดของทัพเทวารีบเข้ามาขวางเอาไว้อย่างรวดเร็ว นักรบเองก็ตรงดิ่งมายืนข้างเจ้านาย ทัพเทวาจิบเครื่องดื่มในแก้วอย่างสบายใจแล้วลุกขึ้น เดินไปหาอย่างสง่าดุจราชสีห์ ในขณะที่การ์ดแยกเป็นสองกลุ่มเพื่อเปิดทางให้ผู้เป็นนาย

“แกหายหัวไปไหนมาวะ” ราเชนมองหน้าหล่อๆ แต่คนถูกต่อว่าเหมือนกำลังยิ้มอย่างขบขัน ทำเอาราเชนแทบอยากตะบันหน้า โชคดีว่าปีรดาจับมือไว้ได้ทัน

“คุณคงเข้าใจผิดแล้วครับ ผมชื่อ ‘ชุน หยาง’ เป็นลูกค้าที่นี่ คุณคงเป็นคุณราเชนเจ้าของโรงแรมใช่ไหมครับ” ทัพเทวาแนะนำตัวพร้อมกับยื่นมือออกไปรอจับ ราเชนมองท่าทีของอีกฝ่ายแล้วขยับเข้าไปใกล้ๆ

“ต่อให้แกจะเปลี่ยนชื่อแซ่เป็นอะไร ฉันก็จำแกได้อยู่ดี เสือกเล่นหายหัวเข้ากลีบเมฆแล้วโผล่มาพร้อมชื่อแซ่ใหม่มันน่าเตะถวายเจ้าไหมเนี่ย” ราเชนเค้นเสียงเบาพอได้ยินกันสองคน ทัพเทวายังคงยิ้มอย่างใจเย็นโดยไม่ได้โต้ตอบอะไร ก่อนจะเบนสายตาไปมองปีรดา

“สวัสดีครับ คุณคงเป็นปีรดา ภรรยาของเจ้าของโรงแรม” ทัพเทวายื่นมือไปจับกับหญิงสาว แต่ถูกราเชนกันท่าเอาไว้

“ดูคุณชุนหยางจะรู้จักครอบครัวผมทุกคนเลยนะครับ หวังว่าคงจะรู้ไปถึงน้องเมียผมที่ชื่อสายป่านด้วย” ราเชนได้ทีแดกดันคนเป็นเพื่อนอย่างรวดเร็ว

“ผมศัตรูเยอะ จะพักที่ไหนผมก็ต้องรู้ทุกอย่างไว้ก่อน”

“ที่นี่มีหน่วยรักษาความปลอดภัยบุคคลสำคัญ ขอเพียงแขกร้องขอค่ะ” ปีรดาตอบแทนสามี ซึ่งเป็นจังหวะเดียวกับที่หลินลุกจากโต๊ะมายืนเคียงข้างทัพเทวา ทำให้ราเชนและปีรดาหันไปมองด้วยความสงสัย คิ้วของทั้งคู่แทบจะขมวดมุ่นพร้อมๆ กัน

“นี่คือ ‘หลิน’ น้องสาวผมเองครับ” ทัพเทวาแนะนำ ราเชนกับปีรดามองสาวน้อยหน้าตาจิ้มลิ้มน่ารัก ก่อนจะพากันทักทายอย่างเป็นกันเอง

“สวัสดีค่ะ โรงแรมเรายินดีต้อนรับนะคะ”

“ขอบคุณค่ะ โรงแรมสวยมากๆ บรรยากาศก็ดี พี่ชุนเลือกพักที่นี่ ไม่ผิดหวังเลยค่ะ” หลินบอกเสียงหวาน

“ตามสบายนะคะ ฉันกับสามีไม่รบกวนเวลาของคุณสองคนแล้ว” ปีรดายิ้มให้แขกแล้วกุมมือราเชนเดินกลับไปที่โต๊ะ ทั้งสองฝ่ายนั่งรับประทานอาหาร แต่ราเชนและทัพเทวายังคงมองกันเป็นระยะ จนกระทั่งทัพเทวาลุกไปเข้าห้องน้ำ เมื่อทำธุระส่วนตัวเสร็จก็เปิดประตูออกมา แต่ทว่าวินาทีนั้นเหมือนมีอะไรบางอย่างพุ่งตรงมาที่หน้าจึงรีบเบี่ยงตัวหลบอย่างว่องไว