Share

บทที่ 13

Author: กานเฟย
“สกปรก… ข้าจะล้างให้...”

อ่างน้ำเย็นราดบนร่างของหลิงอวี๋อย่างกะทันหัน และนางก็รู้สึกได้ถึงความเจ็บปวดอย่างประหลาดนั้นอีกครั้ง

"หนาว...”

นางทั้งหิวทั้งหนาว ม้วนขดตัวเข้าโดยไม่รู้ตัว

"พระ...ชายา… ข้าไม่คิดเลยว่าข้า...ข้าจะยังมี… วาส… วาสนาเช่นนี้!"

ปากเบี้ยวเดินเข้ามาหาหลิงอวี๋พร้อมน้ำลายไหล

ฟันที่ดำสนิทของเขากระจายกลิ่นเหม็นจากปาก ทำให้หลิงอวี๋ได้สติขึ้นมา!

นางยังคงอยู่ในสถานที่บ้าบอแห่งนี้!

นางยังไม่ตาย!

“ท่านอ๋องมอบ… ท่านเป็นราง… วัลให้กับข้า!”

ปากเบี้ยวหรี่ตาลงยิ้มชั่วร้ายให้กับหลิงอวี๋

“ขอเพียงแค่ท่าน.. .เชื่อฟังข้า ข้า… ข้าก็จะไม่ฆ่าท่าน!”

ก่อนที่หลิงอวี๋จะสลบไปนั้น จำได้เพียงว่า ชิวเฮ่าไม่หยุดที่จะกดตนเข้าไปยังถาดอาหารหมู...

เมื่อได้ยินคำนี้เข้า นางก็คิดว่าเซียวหลินเทียนมอบตนเองเป็นรางวัลให้กับชายอุจาดนี้จริง ๆ !

หลิงอวี๋โมโหเสียจนเลือดเดือดพล่าน

อารมณ์โศกเศร้าเสียใจปะทุเข้ามาในใจ!

คนเราจะสามารถเลวร้ายถึงขั้นนี้ได้เชียวหรือ?

หลิงอวี๋อย่างไรแล้วก็เป็นชายาของเซียวหลินเทียน!

เป็นภรรยาของเขา!

เขาจะมอบเป็นรางวัลให้คนรับใช้เช่นนี้ได้อย่างไร?

อีกทั้งยังเป็นสัตว์ประหลาดอัปลักษณ์!

“ข้ามิได้รังเกียจที่ท่านอัปลักษณ์… ขอเพียงเจ้า… ดูแลข้าดีๆ!”

ปากเบี้ยวเอ่ยออกมาพลางทั้งหรี่ตาลงจับหน้าอกของหลิงอวี๋

ความกรุ่นโกรธปะทุขึ้นสู่หน้าผากของหลิงอวี๋ทันที นางยกมือขึ้นคิดจะโจมตีปากเบี้ยวอย่างรวดเร็ว

เพียงแต่นางยกมือขึ้นได้เพียงครึ่งก็อ่อนแรงลงไป...

นางไม่มีแรงแล้วจริง ๆ !

การทรมานอย่างไม่มีที่สิ้นสุด ทำจนนางหมดเรี่ยวแรงแล้ว...

“ไสหัวไป...”

หลิงอวี๋พ่นออกมาสองคำ ก็ยังรู้สึกเปลืองแรงอย่างมาก

“คนชั้นต่ำ… จนถึงตอนนี้แล้ว… ยัง… ยังจะหยิ่งผยองอะไรกัน”

ปากเบี้ยวบีบใบหน้าของหลิงอวี๋อย่างแรง เช็ดน้ำลายตรงปากออก ปากเหม็นโน้มไปทางใบหน้าของหลิงอวี๋...

“ออกไป!” หลิงอวี๋ตื่นตกใจเสียจนผลักหัวอัปลักษณ์นั้นไปอีกทางหนึ่ง

นางขนลุกซู่ไปทั้งกาย หันหน้าไปมองรอบ ๆ ด้วยความสิ้นหวัง พยายามหาอะไรมาป้องกันตัว

ในตอนนี้ หลิงอวี๋เสียใจยิ่ง เมื่อครู่ ตอนที่กำลังเก็บอุปกรณ์ น่าจะเอายาสลบและมีดผ่าตัดติดตัวมาด้วย

เช่นนี้ก็คงจะไม่ถูกไอ้สารเลวนี้รังแกโดยไร้เรี่ยวแรงตอบโต้!

ขณะที่กำลังตื่นตระหนกอยู่นั้น ดวงตาของหลิงอวี๋เป็นประกายเมื่อเห็นมีดหั่นหมูวางอยู่บนพื้น

นางพยายามเอื้อมมือไป แต่เอื้อมไม่ถึง มันยังอยู่ห่างออกไปอีกครึ่งแขน…

"ลุกขึ้นมาก่อน… บนพื้นดินไม่สะดวก พวกเราไปบนเตียงกันเถอะ..."

หลิงอวี๋กัดฟันเอ่ยออกมากับปากเบี้ยว

ปากเบี้ยวตะลึงไปชั่วครู่ จากนั้นก็หัวเราะออกมา “ได้… ไป… ไปบนเตียง…”

เขาเพิ่งจะหยัดกายลุกขึ้นมา หลิงอวี๋ก็ใช้แรงทั้งหมดเอื้อมไปคว้าอามีดทำครัวไว้ได้

“สารเลว… เจ้ากล้า… กล้าหลอกข้า!”

สายตาเฉียบคมของปากเบี้ยวมองเห็นเข้าก่อนที่หลิงอวี๋จะจับมีดเอาไว้ได้มั่นแล้วพุ่งเข้ามา จึงใช้เท้าเหยียบลงไปบนข้อมือที่จับมีดนั้นของหลิงอวี๋อย่างแรง

ความเจ็บปวดนั้นมิได้ทำให้หลิงอวี๋ปล่อยมือ นางพลิกกาย และใช้มืออีกข้างดึงเท้าของปากเบี้ยวเอาไว้

“เพียะ!”

ใบหน้าของหลิงอวี๋ถูกปากเบี้ยวตบเข้าอย่างแรง ตบดังจนหูนางดังอื้ออึงขึ้นมา

“อยากได้… มีดงั้นรึ?”

ปากเบี้ยวย่อกายลง แย่งมีดออกจากมือของหลิงอวี๋อย่างดุร้าย

"กล้าใช้มีด… ทำร้ายข้า! ข้า… จะสับ… สับมือของเจ้า......"

ปากเบี้ยวยกมีดขึ้นมา ฟาดลงไป...

หลิงอวี๋จ้องมองมีดทำครัวสกปรกนั้นพุ่งเข้ามาทางมือของนางอย่างสิ้นหวัง……

นั่นคือมือขวาที่นางต้องใช้ในการผ่าตัด!

ผู้เชี่ยวชาญด้านศัลยกรรมที่ครั้งหนึ่งเพื่อนร่วมชั้นและอาจารย์ต่างยกย่องและอิจฉา...!

หากไม่มีมือนี้ แม้ว่านางจะยังมีชีวิตอยู่ นางก็ไม่สามารถหยิบมีดผ่าตัดได้อีกต่อไป!

นางยังจะคาดหวังอะไรอีก?

หลิงอวี๋นึกถึงห้วงเวลาขึ้นมา นางยกมือขึ้นเพื่อสัมผัสปานนั้น แต่ห้วงเวลากลับล้มเหลว!

เป็นไปได้ไหมว่า หากมีคนดูอยู่ก็จะไม่สามารถเข้าไปยังห้วงเวลานั้นได้?

มันจบแล้ว! หรือว่าจะโดนปากเบี้ยวตัดมือทิ้งจริงหรือ?

"ไม่..."

เมื่อเห็นมีดทำครัวถูกฟันลงมา หลิงอวี๋ก็ส่งเสียงร้องอย่างสิ้นหวัง

ขณะที่นางคิดว่ามือของนางจะถูกตัดทิ้งตั้งแต่นี้ไปนั้น

เสียงเกรี้ยวกราดดังขึ้นราวกับพายุฝนฟ้าคะนองขณะที่นางหลับตาลง…

"หยุด!"

ดวงตาของหลิงอวี๋เบิกกว้างทันที เสียงนี้ หรือว่าจะเป็น…

Patuloy na basahin ang aklat na ito nang libre
I-scan ang code upang i-download ang App
Mga Comments (9)
goodnovel comment avatar
Jocky Tagool
ทำไมต้องให้นางเอกเจออะไรขนาดนี้ เจอความรุนแรงทุกชนิด หดหู่จริงๆ และปกป้องตัวเองไม่ได้อีกด้วย ถ้าไอ้นั่นเป็นพระเอกอีกนะ ป่วยมากๆ
goodnovel comment avatar
พัทธนันท์ กรวิชญ์ศรีสกุล
นอ.ขนาดมาสวมร่างยีงบรมโง่.ผู้เขียนถ้าจะให้โง่ก็ให้ตายจบๆๆไปเปลี่ยนตัวนอ.เถอะ
goodnovel comment avatar
วรรณิกา มหาฤทธิ์
เขียนให้ตายอีกรอบเลยก็พอโดนแล้วโดนอีกตายๆๆอีกรอบไป
Tignan lahat ng Komento

Pinakabagong kabanata

  • ยอดหมอหญิงทะลุห้วงเวลา   บทที่ 2985

    หลิงอวี๋ที่อยู่ทางด้านนี้ เมื่อเห็นว่าผู้ที่พุ่งลงมาสามารถปลิดชีพมือสังหารลงได้ นางก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก แล้ววาดกระบี่แทงเข้าที่กลางอกของมือสังหารที่ขวางทางนางอยู่ทันที“ไป!”หลิงอวี๋ได้ยินเสียงการต่อสู้ยังคงดังอยู่ด้านนอก ยามนั้นมิรู้ว่ามีมือสังหารมากน้อยเท่าใด จึงร้องบอกบุรุษที่เข้ามาช่วยว่า “ท่านพาพวกนางไปก่อน ข้าจะระวังหลังให้เอง!”ในความเร่งรีบนั้น หลิงอวี๋เหลือบมองชายผู้มาช่วยคราหนึ่งแสงไฟในห้องมิสว่างนัก หลิงอวี๋เห็นเพียงว่าเขาเป็นบุรุษร่างสูงโปร่ง สูงมิต่ำกว่าร้อยแปดสิบเซนติเมตรเขาสวมอาภรณ์ขาว ดวงตาคู่หนึ่งดูลุ่มลึก ผิวพรรณขาวจัด ยิ่งขับให้ดวงตาดูดำขลับยิ่งขึ้น“ท่านพาพวกนางไป ข้าจะระวังหลังให้เอง!”ชายชุดขาวร้องบอก พลางถือกระบี่พุ่งออกไปด้านนอกทันที“พี่ซื่ออวี่ ขอบคุณท่านมาก!”หยวนเฉี่ยนเฉี่ยนร้องคำหนึ่ง ยังพูดมิทันจบดี ร่างของนางก็อ่อนฮวบลงกับพื้นหลัวชุ่ยที่อุ้มเด็กน้อยอยู่ ร้องด้วยความตกใจ “เฉี่ยนเฉี่ยน...”หลิงอวี๋พุ่งเข้าไปรับร่างหยวนเฉี่ยนเฉี่ยนไว้ได้ทันท่วงทีเมื่อครู่หยวนเฉี่ยนเฉี่ยนถูกปราณกระบี่ทำร้ายจนบาดเจ็บที่เส้นลมปราณหัวใจ ยามนี้ทนมิไหวจึงหมดสติ

  • ยอดหมอหญิงทะลุห้วงเวลา   บทที่ 2984

    หลิงอวี๋พลันนึกถึงเซวียนหยวนเซินขึ้นมาทันที ครานี้นางและเซียวหลินเทียนช่วยนักโทษจากเขาสือติ้งออกมามากมายเพียงนั้น ทำให้เซวียนหยวนเซินต้องสูญเสียอย่างมหาศาลเซวียนหยวนเซินย่อมไม่มีทางปล่อยพวกนางไปอย่างเด็ดขาดการดักลอบสังหารพวกนางบนเส้นทางเข้าสู่เมืองหลวงกวงจ้าว ประการแรกคือเพื่อล้างแค้น ประการที่สองคือเพื่อขัดขวางมิให้พวกนางไปเข้าร่วมการประลองชิงตำแหน่งเจ้าสำนักหลิงอวี๋ครุ่นคิด มือก็คลำหาอาวุธและยาพิษออกมา พลางรอคอยอย่างอดทนดูเหมือนคนที่อยู่บนหลังคาจะย่อตัวลงแล้วในยามนั้นเอง หลิงอวี๋ก็ได้ยินเสียงแผ่วเบาอีกครั้ง คล้ายกับมีคนที่สองตามมาหลิงอวี๋ใจกระตุกวูบ คนที่สองนี้ดูเหมือนจะมีวรยุทธ์สูงส่งยิ่งกว่าคนแรกเสียอีก เขาหยุดลงตรงหัวมุมกำแพงนี่คิดจะมาล้อมโจมตีนางงั้นหรือ?คนที่อยู่บนหลังคาดูเหมือนจะมิพบเห็นคนที่มาทีหลัง เขาเปิดแผ่นกระเบื้องมุงหลังคาออกอย่างเบามือหนึ่งแผ่น จากนั้นก็สอดท่อไม้ไผ่เข้ามาหลิงอวี๋เห็นแล้วก็รู้สึกพูดมิออก นึกว่ามือสังหารจะเก่งกาจเพียงใด ที่ไหนได้กลับใช้วิธีที่ล้าสมัยเพียงนี้นางขยับกายวูบหนึ่ง ในชั่วพริบตาที่ควันถูกพ่นออกมา หลิงอวี๋ก็กระโดดขึ้นไปอยู่บนข

  • ยอดหมอหญิงทะลุห้วงเวลา   บทที่ 2983

    หลิงอวี๋พยักหน้าเห็นพ้อง หากมิชอบพอผู้ใดก็ย่อมได้ ทว่ามิควรไปดูหมิ่นผู้อื่นเว้นเสียแต่ว่าผู้นั้นจะชั่วช้าเกินเยียวยา มิเช่นนั้นก็ควรจะมีเมตตาต่อกันบ้างภาพจำของหลิงอวี๋ที่มีต่ออวี๋ฟางคือนางเป็นคนปากร้ายใจดำนางจึงเอ่ยถามต่อว่า “แล้วเฮ่อหลานซื่ออวี่ผู้นี้เล่า เป็นคนเช่นไร?”หยวนเฉี่ยนเฉี่ยนยิ้มกล่าว “ความจริงเฮ่อหลานซื่ออวี่มิได้อ้อนแอ้นดุจสตรีอย่างที่อวี๋ฟางว่าหรอก เขาเพียงแค่ผิวขาวจัดเกินไป จนดูราวกับเทพเซียนที่หลุดพ้นจากเรื่องกิเลสก็เท่านั้น!”“นิสัยใจคอก็ดีทีเดียว รอบรู้หลากหลาย เขาถูกอวี๋ฟางว่าร้ายถึงเพียงนั้น ก็มิได้ถือสาหาความนางเลย!”“กลับเป็นอวี๋ฟางที่ยังมิยอมเลิกรา นางว่าเฮ่อหลานซื่ออวี่มิกล้าแม้แต่จะตอบโต้ ช่างมิคู่ควรเป็นบุรุษเอาเสียเลย!”หลิงอวี๋ถึงกับพูดมิออก อีกฝ่ายใจกว้างมิถือสา แต่อวี๋ฟางก็ยังหาเรื่องมิเลิกนี่ตั้งใจจะบีบให้เฮ่อหลานซื่ออวี่โต้กลับให้ได้ใช่หรือไม่?หลิงอวี๋นึกสงสัย จึงถามว่า “หรือว่าทั้งสองตระกูลจะมีเรื่องบาดหมางกันมาก่อน?”มิเช่นนั้นคนปกติที่ไหนจะตามระรานผู้อื่นมิเลิกราเช่นนี้?หยวนเฉี่ยนเฉี่ยนส่ายหน้า “จะว่ามีแค้นก็มิเชิงหรอก เดิมทีผู้อาวุโ

  • ยอดหมอหญิงทะลุห้วงเวลา   บทที่ 2982

    หลิงอวี๋ได้ฟังก็ยิ้มบาง ๆ “แม้เป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกัน ทว่าฝีมือโดยรวมก็มิได้ต่างกันมากนัก ต่อให้มีผู้ที่มีฝีมือโดดเด่นออกมา ก็มิแน่ว่าจะเหนือกว่าพวกเรา!”“ยิ่งไปกว่านั้นพวกเราก็มิได้โดดเดี่ยว ยังมีคนจากตำหนักเจ็ดดาราและตำหนักเมฆาถลาอยู่อีกด้วยมิใช่หรือ?”“ถึงแม้ต่างคนต่างทำ ทว่าเป้าหมายของทุกคนล้วนเหมือนกัน นั่นคือการเอาชนะคนของสำนักเซียนแพทย์ เพื่อการนี้ทุกคนย่อมต้องทุ่มเทสุดกำลังอยู่แล้ว!”หยวนเฉี่ยนเฉี่ยนยิ้มอย่างจนใจ “อาอวี๋ เจ้ามองจิตใจคนในแง่ดีเกินไปแล้ว!”“จริงอยู่ที่พวกเขาอยากเอาชนะสำนักเซียนแพทย์ ทว่านอกจากคนของตำหนักเจ็ดดาราแล้ว ผู้อื่นล้วนแต่คิดจะกอบโกยผลประโยชน์เข้าตัวทั้งสิ้น!”“หากได้เป็นเจ้าสำนักสำนักเซียนแพทย์ ทั้งตำหนักย่อมได้รับผลประโยชน์ตามไปด้วย ใครเล่าจะมิยอมทุ่มสุดตัวเพื่อสิ่งนี้!”มีหรือหลิงอวี๋จะมิรู้แจ้งถึงหลักการนี้ นางจึงปลอบโยนว่า “ต่อให้เพื่อกอบโกยผลประโยชน์ของตนเอง ทว่าการที่พวกเขากล้าก้าวออกมา ก็ย่อมต้องผ่านการคิดไตร่ตรองมาอย่างรอบคอบแล้ว!”พวกเขาเหล่านี้ล้วนเอาชะตากรรมของตำหนักตนเองมาเป็นเดิมพัน จะมีผู้ใดมุ่งหวังมาเพื่อพ่ายแพ้เล่า!หากล้มเหลว ย่อม

  • ยอดหมอหญิงทะลุห้วงเวลา   บทที่ 2981

    หลงเหลียนได้ฟังก็เข้าใจเจตนาของหลิงอวี๋และหยวนเฉี่ยนเฉี่ยนทันที เขาพยักหน้าพลางกล่าวว่า “ตกลง เช่นนั้นก็จัดการตามที่พวกเจ้าว่าเถิด!”“วันพรุ่งข้าจะลงเขากลับสู่เมืองหลวงกวงจ้าว เพื่อแผ้วถางเส้นทางในการเข้าร่วมประลองชิงตำแหน่งเจ้าสำนักให้แก่พวกเจ้า!”หยวนเฉี่ยนเฉี่ยนรีบกล่าวว่า “เช่นนั้นท่านไปพบเซียวหลินเทียนเถิดเพคะ แม้ดวงตาของเขาจะมองมิเห็น ทว่าเขาก็สามารถช่วยท่านได้!”“พระสวามี พวกท่านจักต้องปรองดองกันไว้ อย่าได้ก่อความขัดแย้งกันเด็ดขาดเพคะ!”หยวนเฉี่ยนเฉี่ยนกังวลด้วยคิดว่าทั้งเซียวหลินเทียนและหลงเหลียน คนหนึ่งคือจักรพรรดิ อีกคนคืออ๋อง แม้จะเป็นผู้มีอำนาจจากคนละแคว้น ทว่าต่างก็มีฐานันดรสูงส่งทั้งคู่อาจจะมีทิฐิต่ออีกฝ่ายของตนเอง จนยากจะยอมอ่อนข้อให้อีกฝ่ายหลงเหลียนหัวเราะหึ ๆ ออกมา “เฉี่ยนเฉี่ยน ข้าดูออกว่าเจ้าชอบพอหลิงอวี๋ผู้นี้มากจริง ๆ!”“นี่คงเป็นเพราะเจ้าคงมิปรารถนาให้พวกเราทำลายน้ำใจพี่น้องของพวกเจ้าล่ะสิ!”“เจ้าวางใจเถิด ข้าจะมิหาเรื่องผิดใจกับพวกเขา ยามนี้พวกเราลงเรือลำเดียวกันแล้ว มีศัตรูร่วมกัน จักมิยอมให้เกิดเรื่องขายหน้าอย่างการแก่งแย่งกันเองแน่นอน!”หลงเหลียนยัง

  • ยอดหมอหญิงทะลุห้วงเวลา   บทที่ 2980

    หยวนเฉี่ยนเฉี่ยนมิยอมรับคำแก้ตัวของหลงเหลียน นางกล่าวเสียงเย็นชาว่า “หลอกใช้หรือเพคะ?”“อาอวี๋ทุ่มเทแรงกายแรงใจอย่างถึงที่สุด แต่ละวันนอนเพียงมิกี่ชั่วยามเพื่อศึกษาค้นคว้าวิชาพิษ เพื่อถอนพิษให้ท่าน!”“หากนี่คือการหลอกใช้ นางจำต้องทำถึงเพียงนี้เชียวหรือเพคะ!”“ท่านเองก็มิได้มีสิ่งใดที่จะช่วยเหลือนางได้ ตำหนักเสวียนเทียนเผชิญความกดดันใหญ่หลวงเพียงนี้ก็ไม่มีผู้ใดยื่นมือมาช่วยเหลือ แล้วนางจะหาเรื่องใส่ตัวเช่นนี้ไปเพื่อกระไร!”หยวนเฉี่ยนเฉี่ยนกล่าวด้วยความปวดใจอยู่บ้าง “นางช่วยชีวิตท่านไว้ โดยมิเคยเอ่ยถึงเงื่อนไขอันใดกับหม่อมฉันเลยแม้แต่น้อย ท่านตรัสวาจาเช่นนี้ออกมาได้อย่างไรเพคะ!”“หากเรื่องนี้ถึงหูอาอวี๋ นางคงต้องเสียความรู้สึกเป็นแน่!”เมื่อเอาใจเขามาใส่ใจเรา หากเป็นตัวนางเองที่ทุ่มเทแรงกายแรงใจช่วยเหลือผู้อื่นถึงเพียงนี้ แต่กลับถูกระแวงว่ามีเจตนาแอบแฝง หยวนเฉี่ยนเฉี่ยนเพียงแค่คิดก็รู้สึกสะท้านใจแล้วหลงเหลียนยิ้มอย่างจนใจ “เฉี่ยนเฉี่ยน ข้าผิดไปแล้ว เจ้าอย่าได้โกรธเคืองไปเลย!”“ข้าจักมิเอ่ยวาจาเช่นนี้อีก! วันหน้าข้าจะปฏิบัติต่อหลิงอวี๋และเซียวหลินเทียนประดุจมิตรสหาย!”หยวนเฉี่ยน

Higit pang Kabanata
Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status