Share

บทที่ 11

Author: จูน
จื่ออานทำท่าทางให้เสี่ยวซุนออกไป

เสี่ยวซุนนำน้ำออกไป และจึงยื่นมือปิดประตู

“ท่านแม่ ท่านไม่ต้องห่วง ข้าเคยศึกษาวิชาแพทย์ และการฝังเข็มมาก่อน ข้ามั่นใจ” จื่ออานพูดเบา ๆ

เซี่ยฟูเหรินพยักหน้าเล็กน้อย เธอยื่นมือออกไปลูบผมหล่อน “ลูกเอ๋ย แม่ทำให้เจ้าลำบากเสียแล้ว เจ้าอยู่แทนจื่ออาน มิหนำซ้ำยังต้องมาทนทุกข์กับสิ่งที่นางควรจะต้องทนเอง ไม่ยุติธรรมเสียเลย”

“ข้ามีความสุขดี!” จื่ออานยิ้มออกมาเล็กน้อย

อย่างน้อย ในท้ายที่สุดเธอก็ไม่ใช่เด็กตัวคนเดียวอีกต่อไป

เมื่อวาน เซี่ยฟูเหรินรู้ว่านางไม่ใช่ลูกสาวของตัวเอง จำได้ว่าเซี่ยฟูเหรินจับมือนางด้วยท่าทางเย็นชาราวกับประติมากรรมน้ำแข็งอย่างไรอย่างนั้น

จากนั้นเธอก็พูดว่า “ข้าต้องการล้างแค้นให้ลูกสาวของข้า”

เสียงที่แสนแผ่วเบา แต่กลับกัดฟันด้วยความเกลียดชัง

วันนี้สิ่งที่พวกเขาต้องป้องกันอย่างเข้มงวดในตอนนี้คือ พวกเขาไม่สามารถถูกเสนาบดีสังหารได้ภายในสองสามวันนี้

ณ เซี่ยจื่อหย่วน หญิงรับใช้สองคนและเสี่ยวซุน กำลังปรนนิบัติรับใช้นาง ส่วนชู่อวี่กำลังรับใช้แม่ของนาง ทว่าชู่อวี่มีจิตใจมักใหญ่ใฝ่สูง และเย่อหยิ่งมาก จื่ออานอ่านคนมามากมาย เพียงแค่เธอมองก็รู้ว่าหล่อนไม่น่าไว้วางใจ

“ท่านแม่ สองสามวันนี้ท่านต้องระแวดระวังชู่อวี่ให้ดี!” เธอเตือน

“เข้าใจแล้ว เข้านอนเถอะ!” เซี่ยฟูเหรินกระซิบเบา ๆ หลังจากที่เอายาให้นาง

จื่ออานเหนื่อยมากทีเดียว ความเหนื่อยล้าแทบจะทะลักออกมา แค่เอนหัวลงก็ผล็อยหลับไป

เซี่ยฟูเหรินนั่งอยู่ข้าง ๆ เตียง ฟังเสียงหายใจของจื่ออาน ลูบใบหน้าและนิ้วของจื่ออานเบา ๆ ค่อย ๆ ลามไปตามบาดแผล น้ำตาก็ไหลออกมาทันที

เธอเศร้า เธอเกลียด แต่เธอไม่อยากร้องไห้ต่อหน้าผู้ใด เธอเองก็รู้สึกลำบากใจกับแม่นางที่อยู่ตรงหน้าเธอเช่นกัน ความทุกข์ทั้งหมดเหล่านี้ที่แม่นางผู้นี้เผชิญอยู่ ลูกสาวของเธอควรจะได้รับเองแท้ ๆ ความตายเป็นเรื่องที่ไม่ดีเลยจริง ๆ แต่หากต้องใช้ชีวิตอย่างเหลวแหลก และต้องมาถูกรังแกเช่นนี้ตลอด การจากไปอาจมีความสุขก็ได้

สองวันที่ผ่านมา ไม่มีใครมารบกวนแม่ลูกคู่นี้

จื่ออานเงียบ เพื่อที่เธอจะได้รักษาบาดแผลและศึกษาวิธีฝังเข็ม

เซี่ยฟูเหรินถอนหายใจเบา ๆ เมื่อรู้ว่าจื่ออานถูกบังคับให้ดื่มสมุนไพรดอกคำฝอยตอนอยู่ในวัง ผู้หญิงคนหนึ่งที่เป็นหมันตลอดชีวิตของเธอ ก็เหมือนชีวิตแตกสลาย

เธอเจอคนเลว แต่ไม่ได้หมายความว่าชายทุกคนในโลกนี้จะเลวหมดเสียเมื่อไหร่ เธอยังคงหวังว่า จื่ออานจะได้พบกับชายที่รักนางในอนาคต

ในเช้าวันที่สาม ชู่อวี่เข้ามาและพูดว่า: “คุณหนู เหล่าฟูเหรินเชิญท่านเข้าพบ เจ้าค่ะ”

จื่ออานวางหนังสือในมือลงแล้วเหลือบมองเซี่ยฟูเหริน

“เหล่าฟูเหรินสั่งให้คนมาตามหรือ?” จื่ออานถาม

ชู่อวี่กล่าวว่า “เจ้าค่ะ ข้าเพิ่งออกมาจากสวน และเห็นชุ่ยหยูเดินมา นางพบข้า จึงฝากมาบอกว่าเหล่าฟูเหรินเชิญท่านเข้าพบ”

“ชู่อวี่พูดว่าไหมว่าพบข้าเรื่องอันใด?” จื่ออานถามด้วยน้ำเสียงอันหนักแน่น

วันนี้เป็นวันที่สาม ซึ่งเป็นวันที่สำคัญที่สุด

หากพวกเขาเลือกที่จะเริ่มลงวันนี้ อะไร ๆ ก็ค่อนข้างยุ่งยาก

"ไม่ได้พูด!"

จื่ออานลุกขึ้น “ตกลง ข้าจะเข้าไป”

เซี่ยฟูเหรินลุกขึ้นทันที “ข้าจะไปกับเจ้า”

ชู่อวี่พูดว่า: “ฟูเหริน ชุ่ยหยูบอกว่าให้ไปเฉพาะคุณหนูเท่านั้น”

จื่ออานปลอบเซี่ยฟูเหริน “ท่านแม่ ไม่เป็นไร ข้าไปได้”

เซี่ยฟูเหรินพูดอย่างกังวล: “จื่ออาน เจ้าต้องระวังตัวด้วย”

ชู่อวี่ฟังอีกฝ่ายแล้วหัวเราะ “ดูที่พูดเข้าสิ นางแค่เข้าไปทักทายเหล่าฟูเหรินไม่ใช่เหรอ? ถึงกับให้ระวังตัวเลยหรือ?”

จื่ออานก้มหน้า “พอเถอะ เจ้าอย่าจอแจให้มากเรื่อง ไปทำความสะอาดบ้านให้ดีไป”

ชู่อวี่ตอบอย่างสุภาพ “เข้าใจแล้วคุณหนู ท่านไปเถอะ”

ท่าทีของนางที่มีต่อจื่ออานมีความน่าแปลกใจเล็กน้อย เมื่อก่อนขอให้นางทำสิ่งใด นางมักจะเงยหน้าพูด แต่ตอนนี้กลับมีมารยาทและเคารพ จื่ออานจึงอดไม่ได้ที่ต้องระแวงในใจเล็กน้อย

เนื่องจากเสี่ยวซุนเป็นหญิงรับใช้ของจื่ออาน หากจื่ออานออกไปข้างนอก จึงมิใช่เรื่องแปลกที่นางอยากติดตามไปด้วย

เมื่อข้าถึงบ้านเหล่าฟูเหริน มีคนไม่กี่คนที่ยืนอยู่ที่หน้าประตู พวกเขาเห็นเธอ สีหน้าท่าทางก็ดูเย่อหยิ่ง เหล่าฟูเหรินไม่ชอบเสียงดัง ในบ้านจึงมีแต่คนรับใช้ผู้หญิง ไม่ค่อยมีปัญหาความขัดแย้งต่าง ๆ

วันที่สาม ในที่สุดก็ถึงเวลาลงมือ

ชุ่ยหยูยืนอยู่ที่หน้าประตู นางเห็นหล่อนมา จึงพูดอย่างห่อเหี่ยวว่า: “คุณหนูเข้ามาสิ”

จื่ออานหมุนแหวน แล้วก้าวเข้าไป

ในห้องนั้นมีคนอยู่หลายคน เหล่าฟูเหรินนั่งอยู่บนเก้าอี้สูงตรงกลาง และหญิงใช้อายุราวสิบห้าหสิบหกนั่งคุกเข่านวดเท้าให้นางอยู่

มหาเสนาบดีเซี่ย และหลิงหลงฟูเหรินนั่งอยู่คนละฝั่ง ทั้งคู่มีสีหน้าเคร่งขรึม โดยเฉพาะหลิงหลงฟูเหริน สายตาของนางที่มองเธอนั้น เหมือนกำลังจะกลืนเธอทั้งเป็น

​​​​เซี่ยหว่านเอ๋อร์ยืนอยู่ข้าง ๆ หลิงหลงฟูเหริน มองเธออย่างอาฆาต หูของนางถูกพันผ้าเอาไว้ และเลือดก็ไหลออกมาจากผ้าพันแผล

“เหล่าฟูเหริน” จื่ออานก้าวไปข้างหน้าเพื่อแสงความเคารพ แต่ภายในใจกลับตุ่ม ๆ ต่อม ๆ มาต้องรับนางต้องมีคนมากมายขนาดนี้เชียว

ในมือของเหล่าฟูเหรินถือกล่องใส่บุหรี่แบบจีนอยู่ นิ้วมือชี้ไปยังโต๊ะข้าง ๆ แล้วพูดว่า “อีกไม่นานก็จะถึงวันเกิดเจ้าแม่กวนอิม เจ้ามีบาปหนา เจ้าต้องคัดคัมภีร์พุทธศาสนา เพื่อล้างบาปของเจ้า”

มีกองกระดาษและกวนอิมพระสูตรวางอยู่บนโต๊ะ จื่ออานค่อย ๆ เดินเข้าไป แต่ในใจของเขาเต็มไปด้วยเสียงระฆังดังกระหน่ำ

เธอนั่งลง หัวหมุนอย่างรวดเร็ว

ภาพการแต่งงานในวันนั้น เธอแสดงจดหมายหย่ากับคนจำนวนมาก มหาเสนาบดีเซี่ยต้องการขจัดข้อกล่าวหาของเธอที่ใส่ความฟูเหริน จึงต้องยุติการลักลอบเป็นชู้ต่าง ๆ นา ๆ

ในกรณีนี้ หนังสือหย่าฉบับนั้นสามารถอธิบายได้

ตอนนี้มีเพียงชู่อวี่และท่านแม่ที่อยู่ที่นั่น เสี่ยวซุนและตัวเธอเองออกมาแล้ว ผู้คนมากมายภายนอกต่างจ้องมอง ปล่อยให้เธอวิ่งออกไป

จื่ออานรู้สึกกังวลมากเมื่อนึกถึงเรื่องนี้ ตอนนี้ที่เซี่ยจื่อหยวนต้องถูกชู่อวี่จัดการอยู่เป็นแน่ นอกจากนี้ชุ่ยหยูที่อยู่ข้าง ๆ เหล่าฟูเหริน ตอนนี้ก็ไม่อยู่เช่นกัน ต้องมีเรื่องไม่ชอบมาพากลแน่นอน

จื่ออานรู้ว่าเธอต้องออกจากที่นี่ทันที แต่เธอไม่สามารถบอกเหล่าฟูเหรินว่า เธอถูกหลอกล่อด้วยกลอุบาย

เธอคร่ำครวญอยู่ครู่หนึ่ง ทันใดนั้นก็กุมท้อง “โอ้ย ข้าปวดท้องเสียจริง เหล่าฟูเหริน ข้าต้องไปส้วม”

เหล่าฟูเหรินเหลือบมองหล่อนเบา ๆ “ทนไปนั้นแหละ”

จื่ออานนั่งยอง ๆ “ทนมิได้หรอก โอ้ย จะไหลออกมาแล้ว ถ้าอย่างนั้นข้าขอใช้ส้วมที่ลานบ้านเหล่าฟูเหรินแทนได้หรือไม่”

เหล่าฟูเหรินเห็นเธอดูปวดท้องหนัก ไม่เหมือนการโกหก มิหนำซ้ำยังกลัวว่าเธอจะถ่ายตรงนี้ นางจึงบอกหลานยวี่ที่อยู่ข้าง ๆ นางว่า “พาเธอไปที่ห้องน้ำ แล้วดูเธอให้ดีด้วย”

หลานยวี่พูดว่า “รับทราบ เหล่าฟูเหริน”

จื่ออานกุมท้องแล้วออกไป และพูดกับหลานยวี่ “มีหลานยวี่อยู่ด้วยกันที่นี้แล้ว”

หลานยวี่มองเธอด้วยความรังเกียจ นางไม่พูดอะไร จากนั้นก็พาจื่ออานออกไป เสี่ยวซุนที่อยู่นอกประตูเห็นจื่ออานออกมา มองตามไปรอบ ๆ เห็นว่าเสี่ยวซุนไม่ได้รับอนุญาตให้ตามจื่ออานไป จึงได้แต่ยืนอยู่นิ่ง ๆ

ห้องน้ำอยู่ทางฝั่งขวาของลานบ้าน มีบ้านแยกต่างหาก ไว้เพื่อสำหรับคนรับใช้ ส่วนบ้านหลักอยู่ด้านใน

หลังจากจื่ออานเข้ามา เธอพูดกับหลานยวี่ผ่านประตู “ที่นี่ไม่มีกระดาษชำระ หลานยวี่ช่วยหยิบมันให้ข้าได้หรือไม่”

หลานยวี่พูดอย่างไม่อดทน “ทำไมเจ้ามากความมากเรื่องเช่นนี้กันนะ”

จื่ออานร้องไห้และพูดว่า “ข้าหารู้ไม่ว่าที่จะไม่มีกระดาษชำระ แต่ยังที่ดีท่านป้า ไม่เช่นนั้นเหล่าฟูเหรินจะถูกมองว่าไม่ดี"

หลานยวี่สบถเสียงต่ำ “ยิ่งคนเลวทรามมากเท่าใด ก็ยิ่งมากเรื่องขึ้นเท่านั้น มิหน้ำซ้ำยังไม่ไตร่ตรองถึงสถานะของตัวเอง!” พูดจบนางก็หันหน้าหนีอย่างโกรธเคือง
Patuloy na basahin ang aklat na ito nang libre
I-scan ang code upang i-download ang App
Mga Comments (1)
goodnovel comment avatar
Duangpron Kantamool
แปลไม่รู้เรื่องยิ่งอ่านยิ่งงง
Tignan lahat ng Komento

Pinakabagong kabanata

  • ยอดหมอหญิงมหัศจรรย์   บทที่ 1168

    ร่างกายของแม่ทัพเฒ่าฉินสั่นสะท้านด้วยความโกรธ “เจ้าสาปแช่งปู่รึ เจ้าเคยคำนึงถึงญาติพี่น้องหรือไม่?”เมื่อหมอหลวงมาถึง กลับไม่มีคนในตระกูลฉินคอยเฝ้าเขาอยู่ในห้อง ดังนั้นจึงมีเพียงแต่บ่าวรับใช้หลังจากตรวจสอบอาการเสร็จ หมอหลวงก็กล่าวด้วยสีหน้าตกตะลึง “ท่านแม่ทัพเฒ่า เมื่อไม่กี่วันมานี้ท่านได้ไปที่ใดมา? แล้วท่านเคยเข้าไปในพื้นที่โรคระบาดหรือไม่?” “ไม่เคย ข้าไม่เคยไปที่นั่น” สีหน้าของแม่ทัพเฒ่าเปลี่ยนไปเล็กน้อย เมื่อได้ยินคำพูดของหมอหลวง “ท่านกำลังสงสัยว่าข้าติดเชื้อโรคระบาดใช่หรือไม่?”“อาการช่างคล้ายคลึงกันยิ่งนัก” หมอกลวงกล่าวด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด“เป็นไปไม่ได้!” แม่ทัพเฒ่าฉินรู้สึกตื่นตระหนกอย่างมาก “ท่านวินิจฉัยผิดหรือไม่?”“ข้าจะจัดยาให้ท่านสองชนิดก่อน หากดื่มยาเหล่านี้แล้วไม่ได้ผล เช่นนั้นไม่ใช่ก็ใกล้เคียงแล้วขอรับ” หมอหลวงกล่าวแม่ทัพเฒ่าฉินกล่าวด้วยความลนลาน “ฉินโจวบังคับให้ท่านพูดเช่นนี้ใช่หรือไม่?”หมอหลวงรู้สึกประหลาดใจ “แม่ทัพเฒ่า ท่านหมายความว่าอย่างไร? เหตุใดแม่ทัพฉินถึงต้องบังคับให้ข้าพูดเช่นนี้?”หมอหลวงชะงักไปชั่วครู่หนึ่งแล้วโพล่งถาม “ท่านเคยพูดคุยกับองค์ชายเ

  • ยอดหมอหญิงมหัศจรรย์   บทที่ 1167

    นางสามารถเสียสละได้ แต่จะไม่มีทางทรยศต่อประชาชนเป่ยโม่เด็ดขาดสำหรับความจงรักภักดีต่อองค์จักรพรรดิและประเทศชาติ นางจะต้องรักประชาชนก่อน จึงจะสามารถภักดีต่อองค์จักรพรรดิได้ฉินโจวกล่าวคำเบา “ข้าเข้าไปในพระราชวังเพื่อเชิญหมอหลวงแล้ว ท่านปู่พักผ่อนก่อนเถิด ข้าจะออกไปเดินเล่นรับลมสักหน่อย”ดวงตาของแม่ทัพเฒ่าฉินอัดแน่นด้วยความโกรธ แต่ก็พยายามอย่างหนักเพื่อระงับมันฉินโจวเดินออกจากห้อง และเห็นว่าฉินเป้าน้องชายของตนนั่งอยู่ที่สวน เมื่อเห็นนางเดินออกมา เขาก็ถามว่า “ท่านปู่เป็นอย่างไรบ้าง?”ฉินโจวจำคำพูดของท่านปู่ได้อย่างแม่นยำ จึงเมินเฉยต่อเขาและตอบอย่างใจเย็น “เข้าไปดูด้วยตนเองสิ”ฉินเป้าคลี่ยิ้ม แต่มันกลับดูอ้างว้างอย่างยิ่ง “ข้าได้ยินสิ่งที่ท่านปู่พูดกับท่านแล้ว ข้าไม่อยากเข้าไป”ฉินโจวตกตะลึง “เพราะเหตุใด เขาทุ่มเทความพยายามทั้งหมดไปกับหารวางแผนเพื่อเจ้า เจ้าควรขอบคุณท่านปู่สิ”ฉินเป้าหัวเราะเยาะ “จริงรึ? หากเขาทอดทิ้งท่านเพื่อตระกูลได้ ในอนาคตเขาจะไม่ทอดทิ้งข้าหรือ? ข้าไม่ต้องการชื่อเสียงหรือความดีงามใด ๆ พวกมันไม่ใช่สิ่งที่ข้าต้องการเลย”ฉินโจวดูถูกน้องชายมาโดยตลอด เพราะเขาไม่ได

  • ยอดหมอหญิงมหัศจรรย์   บทที่ 1166

    ทั้งสองคนเดินออกไปและหยุดอยู่บนทางเดิน หมอมองฉินโจวพร้อมกล่าวด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด “ท่านแม่ทัพ ข้ากำลังสงสัยว่าท่านแม่ทัพเฒ่าจะป่วยด้วยโรคระบาดขอรับ”ฉินโจวตกตะลึง “โรคระบาด? เป็นไปได้อย่างไร? ปู่ของข้าไม่เคยออกไปข้างนอก และไม่เคยติดต่อกับผู้ป่วยโรคนี้เลย แล้วเขาจะติดเชื้อโรคระบาดได้อย่างไร?”“ข้าเคยรักษาผู้ป่วยโรคระบาดมาก่อน ซึ่งอาการคล้ายคลึงกันอย่างมาก ผู้ป่วยจะมีไข้สูง ไอ ตาแดง หายใจเร็วขึ้น เมื่อเกิดอาการเหล่านี้พร้อมกันจะอันตรายอย่างมาก ยิ่งไปกว่านั้นโรคนี้ยังไม่มีวิธีรักษาให้หายขาดขอรับ” หมอกล่าว“เป็นไปไม่ได้ หากจะติดเชื้อโรคระบาดก็ต้องสัมผัสกับผู้ป่วยที่มีเชื้ออยู่แล้ว แต่ท่านปู่ของข้าไม่เคยใกล้ชิดคนเหล่านั้นเลย แล้วเขาจะติดเชื้อได้อย่างไร?” ฉินโจวยังคงไม่เชื่อหมอประสานหมัด “ทั้งหมดนี้คือคำวินิจฉัยของข้า หากท่านแม่ทัพไม่เชื่อ ก็สามารถขอให้หมอคนอื่นมาตรวจดูได้ หรือท่านจะพาเขาไปที่พระราชวัง และขอให้หมอหลวงช่วยตรวจอาการ ข้าไร้ความสามารถ จึงอาจวินิจฉัยผิดพลาดได้ ลาก่อนขอรับ ๆ!”สิ้นคำ หมอก็หยิบกล่องยาแล้วออกไปโดยไม่เขียนใบสั่งยาด้วยซ้ำฉินโจวสับสนไม่น้อย ท่านปู่ติดเชื้อโร

  • ยอดหมอหญิงมหัศจรรย์   บทที่ 1165

    หัวใจของฉินโจวเย็นเยียบราวกับน้ำ “ใช่ ตราบใดที่ข้าตายในสนามรบ ตระกูลฉินก็ยังจะเป็นผู้กล้า และเป็นขุนนางผู้มีเกียรติ”แม่ทัพเฒ่าฉินเงียบไปครู่ใหญ่ จากนั้นกล่าวคำเบา “ในฐานะหลานสาวตระกูลฉิน มันเป็นหน้าที่ของเจ้าที่ต้องเสียสละเพื่อชื่อเสียง และรากฐานของตระกูล”ฉินโจวกำหมัดแน่นด้วยความไม่พอใจ “หลายปีที่ผ่านมานี้ ข้ายังทำไม่พออีกหรือ? ตอนนี้มีใครในตระกูลฉินบ้างที่ไม่เกาะกินเลือดนี้ของข้า?”แม่ทัพเฒ่าฉินลุกยืนขึ้นพลางกล่าวอย่างเย็นชา “ข้าเคยเตือนเจ้าแล้ว คราวนี้ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม เจ้าจะต้องเข้าไปในพระราชวัง ข้าให้คำมั่นกับฮองเฮาเฉาแล้ว ว่าวันนี้เจ้าจะไปที่นั่นเพื่อทูลขอรับคำสั่ง หากเจ้าไม่ไป ข้าก็จะรับคำสั่งและออกรบด้วยตนเอง”“ท่าน...” ฉินโจวมองเขาด้วยสายตาโศกเศร้า “ท่านปู่ ข้าก็เป็นหลานสาวของท่านเหมือนกัน ท่านไม่สงสารข้าบ้างหรือ?”“ปู่สงสารเจ้าสิ แต่ภารกิจหน้าที่ของตระกูลฉินจะต้องถูกส่งต่อ ตอนนี้น้องชายของเจ้าโตพอแล้ว เจ้าจะต้องพาเขาไปสร้างความสำเร็จทางการทหารด้วย และเจ้าจะได้รับส่วนแบ่งของน้องเจ้า เมื่อถึงเวลานั้น ตระกูลฉินก็จะได้ผู้สืบทอดคนใหม่”ฉินโจวผงะไปชั่วครู่ ก่อนระเบิดหัวเราะ

  • ยอดหมอหญิงมหัศจรรย์   บทที่ 1164

    เมื่อได้ยินคำพูดของฉินโจว แม่ทัพเฒ่าฉินก็โมโหมากจนเคราสั่นสะท้าน “อาโจว อะไรจะสำคัญไปกว่าการบรรลุเป้าหมายอันยิ่งใหญ่? องค์จักรพรรดิเพียงต้องการขยายอาณาเขตของแคว้น เจ้าควรรู้เอาไว้ว่าเมื่อเรายึดครองต้าโจวสำเร็จ เป่ยโม่จะมีพื้นที่เพิ่มมากกว่าครึ่งหนึ่ง และมันจะเป็นความดีความชอบของตระกูลฉิน ทำให้ตระกูลของเราถูกจดจำไปหลายชั่วอายุคน! นี่ไม่ใช่สิ่งที่เจ้าต้องการมาตลอดรึ? เจ้าไม่ต้องการบอกคนทั้งโลก ว่าแม้ฉินโจวจะเป็นสตรี แต่นางก็สามารถประสบความสำเร็จได้อย่างผ่าเผยหรือ?”ฉินโจวมองดูใบหน้าที่ฉายแววตื่นเต้นปนโกรธเกรี้ยวของปู่ ทันใดนั้นนางก็สัมผัสได้ว่ามีบางอย่างผิดปกติถูกต้อง มันคือความต้องการของนาง แต่ความสำเร็จของนางจะต้องไม่แลกกับการเหยียบย่ำกระดูกของประชาชนชาวเป่ยโม่นางรักเป่ยโม่และหวังที่จะขยายอาณาเขตของแคว้น นอกจากนี้นางยังต้องการเสาะหาดินแดนอุดมสมบูรณ์เพื่อประชาชน เพราะหวังว่าพวกเขาจะสามารถอยู่อาศัยและทำกินอย่างสงบสุข และพึงพอใจโดยไม่ต้องทนทุกข์จากการพลัดถิ่นอย่างไรก็ตาม ในตอนนี้หากต้องการบรรลุอำนาจ นางจำต้องสละชีวิตประชาชนจำนวนมาก และนำเงินภาษีของทุกคนมาใช้ในการทำสงคราม ทำให้โรคร

  • ยอดหมอหญิงมหัศจรรย์   บทที่ 1163

    มือสังหารเหล่านั้นแต่งกายคล้ายกับชาวต้าโจวและสวมหน้ากากผ้าสีดำ กลุ่มคนนิรนามราวเจ็ดถึงแปดคนกระโดดลงมาจากท้องฟ้ากลางวันแสก ๆ ทันทีที่เท้าของคนเหล่านั้นแตะพื้น พวกมันก็เริ่มโจมตีอย่างดุดันฉินโจวเห็นมือสังหารคนหนึ่งกระโดดขึ้นไปบนท้องฟ้าพร้อมกับกระบี่ยาว จากนั้นร่ายรำอยู่หลายกระบวนท่าราวกับนางฟ้าโปรยดอกไม้ ขณะแสงแดดตกกระทบกระบี่ส่องกระจายไปทั่วเหล่าทหารที่เพิ่งมาถึงกระโจนเข้าไปร่วมวงต่อสู้อย่างรวดเร็วหลังจากประดาบกันไปกว่าร้อยครั้ง มือสังหารก็ถูกบีบบังคับให้ล่าถอย ฉินโจวจ่อกระบี่ไปที่คอของหนึ่งในมือสังหาร พลางถามเสียงเข้ม “ตอบข้า ใครเป็นคนส่งเจ้ามา?”มือสังหารตอบอย่างเย็นชา “ฆ่าไอ้หมารับใช้เป่ยโม่ให้หมด!”“หมารับใช้เป่ยโม่? เห็นได้ชัดว่าพวกเจ้าไม่ได้เป็นคนเป่ยโม่ พวกเจ้ามาจากต้าโจวใช่หรือไม่?” ฉินโจวโมโหอย่างมาก ขณะชี้ดาบไปยังหน้าอกของอีกฝ่าย “ไอ้เลวมู่หรงเจี๋ยส่งพวกเจ้ามาใช่หรือไม่?”“หญิงเลวอย่าเจ้ากล้าเอ่ยชื่อของท่านอ๋อง ทำให้พระองค์มัวหมองได้อย่างไร?” มือสังหารตะโกนฉินโจวชักดาบกลับพร้อมกล่าวอย่างเย็นชา “กลับไปซะ!”มือสังหารตกตะลึง ราวกับไม่คาดคิดว่าฉินโจวจะปล่อยตัวเขาไป”เ

Higit pang Kabanata
Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status