ท่านโปรดตัดใจ เราไม่มีเยื่อใยต่อกันแล้ว

ชาติก่อนนางคือ หลิวเสวี่ยเหมย สตรีที่ถูกคนรักทอดทิ้งโดยการแต่งงานกับสตรีต่างแคว้นตามพระราชโองการ สถานการณ์บีบให้นางต้องแต่งงานกับบุรุษอื่นที่ชั่วช้า สุดท้ายนางต้องตายเพราะฝีมือของน้องสาวของตนเอง

วิญญาณที่ไม่ได้รับความเป็นธรรมได้เกิดใหม่อีกครั้ง หากแต่เป็นในร่างของ ไป๋หลินเยว่ คุณหนูวัยสิบเจ็ดในจวนราชครูที่ถูกหมั้นหมายกับแม่ทัพ แต่แล้วก็เหมือนเงาของอดีตกลับมาซ้ำรอยเดิม

คู่หมั้นของนางของนางพาสตรีอื่นกลับมาแต่งงาน และนางก็ถูกบีบให้แต่งงานเป็นภรรยาเท่าเทียมของเขา แต่มีหรือนางจะยอมลดตัวใช้สามีร่วมกับผู้อื่นเช่นนั้น

“ชะตาของข้าต้องถูกพรากคนรักทั้งสองชาติเลยหรือ” นั่นคือความคิดแรกของนางหลังจากที่ได้รู้ว่าชะตาชีวิตนั้นเหมือนชาติก่อนไม่มีผิดเพี้ยน

แต่นางจะไม่ยอมให้ประวัติศาสตร์ซ้ำรอยเดิม การได้รับโอกาสให้เกิดใหม่อีกครั้ง ย่อมมีเหตุผล หรือสวรรค์จะให้นางแก้ไขชะตาชีวิตของไป๋หลินเยว่ผู้นี้ ไม่ให้ต้องมีจุดจบเช่นเดียวกันกับหลิวเสวี่ยเหมยในอดีตชาติ

หลิวเสวี่ยเหมยในร่างของไป๋หลินเยว่ยืนอยู่ต่อหน้าพระพักตร์ฮ่องเต้จ้าวเทียนเลี่ย อดีตคนรักในชาติก่อน บัดนี้เข้าสู่วัยฉกรรจ์ไว้หนวดเคราในวัยสามสิบตอนปลาย แต่ถึงอย่างนั้นสำหรับนางแล้วเขาก็ยังคงรูปงามไม่แพ้วัยหนุ่ม

“หาเป็นเช่นนั้นไม่เพคะ หม่อมฉันทราบมาว่าจะมีการสมรสเชื่อมสัมพันธ์ระหว่างแคว้น แต่ตอนนี้ยังไม่สามารถหาสตรีที่เรียบพร้อมและเหมาะสมได้ จึงอยากขออาสา แต่งงานเชื่อมสัมพันธ์ไปที่แคว้นอี้” บุตรีราชครูตอบอย่างฉะฉานย้ำความตั้งใจจริงอีกครั้ง

“ไป๋หลินเยว่ เจ้าคิดดีแล้วหรือไม่”

“คิดดีแล้วเพคะ ฝ่าบาท” นางตอบเสียงเบา ก่อนจะอธิบายพลางเหน็บแนมอดีตคนรักของตนในชาติที่แล้ว

“หลี่โหวผิดคำสัตย์ พาสตรีอื่นกลับมาแต่งงาน แล้วจะให้หม่อมฉันแต่งเข้าในตำแหน่งภรรยาเอกเท่าเทียม หากจะให้แต่งกับคนรักที่ผิดวาจา หม่อมฉันขอเป็นสนมของฮ่องเต้แคว้นอี้จะไม่ดีกว่าหรือเพคะ” นางกล่าวด้วยวาจานอบน้อม แต่น้ำเสียงนั้นฟังเหมือนแค้นเคืองบางสิ่งในอก

จ้าวเทียนเลี่ยรู้สึกคุ้นเคยกับแววตาของนางที่มองสบตาของตน อีกทั้งประโยคเมื่อครู่ทำให้หวนนึกถึงอดีตก่อนขึ้นครองราชย์ เพราะเขาเองก็เคยผิดคำมั่นกับหญิงคนรัก แล้วแต่งงานตามพระราชโองการ ทำให้นางต้องแต่งงานกับตวนอ๋องแทน สุดท้ายสถานการณ์ก็บีบให้นางกลายเป็นหมากของตวนอ๋อง กลายเป็นคนที่เจ้าคิดเจ้าแค้นและริษยาตามคำยุยงจนนำมาสู่ความตาย

“ในเมื่อเจ้ามีความตั้งใจแรงกล้าที่จะทำเพื่อแผ่นดิน และฮองเฮาเองก็กำลังลำบากพระทัยเรื่องนี้ ข้าก็จะไม่ขัดข้อง ข้าอนุญาตให้เจ้าถอนหมั้นกับเจิ้นหย่วนโหวหลี่เมิ่งยวน และสมรสเชื่อมสัมพันธ์เป็นสนมแห่งแคว้นอี้”

“ฝ่าบาท! ไม่ได้นะพ่ะย่ะค่ะ” ราชครูไป๋คุกเข่าลงอ้อนวอน แต่อาณัติแห่งโอรสสวรรค์นั้นประทานลงมาแล้ว

“ท่านราชครู บุตรีของท่านมีความกตัญญูต่อแผ่นดินยิ่งนัก ท่านควรจะภูมิใจ อีกทั้งในท้องพระโรง หากเจ้าตาไม่บอด ตอนที่นางกำลังมีภัย เจิ้นหย่วนโหวกลับพุ่งตัวไปปกป้องสตรีอีกนาง ท่านจะให้นางแต่งงานกับเขาจริงหรือ” ฮ่องเต้เอ่ยตัดบทพลางโบกพระหัตถ์ รู้ว่านั่นคือเรื่องส่วนตัวที่ไม่ควรพูด แต่ไม่รู้เหตุใดจึงรู้สึกอยากชดเชยให้กับสตรีตรงหน้า

“ข้าจะให้กรมพิธีการจัดเตรียมราชโองการ และส่งข่าวไปยังแคว้นอี้ทันที”

ไป๋หลินเยว่ก้มหน้าลง เผยรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความโล่งใจปรากฏขึ้นบนใบหน้า

“ขอบพระทัยเพคะ ฝ่าบาท” นางก้มหน้ารับด้วยความเต็มใจ ชาติก่อนนางเดินทางผิดมาหนหนึ่งแล้ว ชาตินี้นางจะต้องเดินในเส้นทางใหม่ หวังว่าสวรรค์คงเมตตา ไม่ให้ต้องพบกับจุดจบที่เลวร้ายดังเดิม

แต่สุดท้ายหนทางที่นางเลือกก็ไม่ได้ราบรื่นอย่างที่คาดหวัง เพราะการสมรสเชื่อมสัมพันธ์นี้ เป็นเพียงจุดเริ่มต้นใหม่ของความเจ็บปวดที่นางต้องเผชิญอย่างเลี่ยงไม่ได้