ท่านโปรดตัดใจ เราไม่มีเยื่อใยต่อกันแล้ว

ท่านโปรดตัดใจ เราไม่มีเยื่อใยต่อกันแล้ว

last update最終更新日 : 2026-06-26
言語: Thai
goodnovel16goodnovel
10
1 評価. 1 レビュー
77チャプター
7.1Kビュー
読む
本棚に追加

共有:  

報告
あらすじ
カタログ
コードをスキャンしてアプリで読む

概要

นางเอกเก่ง

ทะลุมิติ/ย้อนยุค/ย้อนเวลา

รักทรมาน

จักรพรรดิ/ฮ่องเต้

นางสนม

แม่ทัพ

ข้ามเวลาไปอดีต

คนรักเก่า

เกิดใหม่

ชาติก่อนนางคือ หลิวเสวี่ยเหมย สตรีที่ถูกคนรักทอดทิ้งโดยการแต่งงานกับสตรีต่างแคว้นตามพระราชโองการ สถานการณ์บีบให้นางต้องแต่งงานกับบุรุษอื่นที่ชั่วช้า สุดท้ายนางต้องตายเพราะฝีมือของน้องสาวของตนเอง วิญญาณที่ไม่ได้รับความเป็นธรรมได้เกิดใหม่อีกครั้ง หากแต่เป็นในร่างของ ไป๋หลินเยว่ คุณหนูวัยสิบเจ็ดในจวนราชครูที่ถูกหมั้นหมายกับแม่ทัพ แต่แล้วก็เหมือนเงาของอดีตกลับมาซ้ำรอยเดิม คู่หมั้นของนางของนางพาสตรีอื่นกลับมาแต่งงาน และนางก็ถูกบีบให้แต่งงานเป็นภรรยาเท่าเทียมของเขา แต่มีหรือนางจะยอมลดตัวใช้สามีร่วมกับผู้อื่นเช่นนั้น "ชะตาของข้าต้องถูกพรากคนรักทั้งสองชาติเลยหรือ" นั่นคือความคิดแรกของนางหลังจากที่ได้รู้ว่าชะตาชีวิตนั้นเหมือนชาติก่อนไม่มีผิดเพี้ยน แต่นางจะไม่ยอมให้ประวัติศาสตร์ซ้ำรอยเดิม การได้รับโอกาสให้เกิดใหม่อีกครั้ง ย่อมมีเหตุผล หรือสวรรค์จะให้นางแก้ไขชะตาชีวิตของไป๋หลินเยว่ผู้นี้ ไม่ให้ต้องมีจุดจบเช่นเดียวกันกับหลิวเสวี่ยเหมยในอดีตชาติ

もっと見る

第1話

บทนำ

The fires were lit when I felt it happen. A pull behind my ribs, sudden and violent, like a hook sinking into muscle. I dropped the tray I was carrying. Wine bottles shattered across the stone floor of the Ashwood banquet hall and every head turned toward the noise, toward me, the kitchen girl who wasn't supposed to be seen, let alone heard.

Alpha Damon Ashwood stood at the far end of the hall in his ceremonial black, midway through the Moon Rite that would bind him to Vivienne Cole in front of three hundred witnesses. He stopped speaking mid sentence. His head turned like something had physically dragged it around, and his eyes found mine across the crowded room, and I watched every color drain out of his face.

I felt it too. The bond snapping into place was not gentle. It was a fist closing around my heart, a voice that wasn't mine whispering mine, mine, mine in a language older than words. My knees buckled. A server beside me grabbed my arm before I hit the floor.

Nobody in that hall needed an explanation. Every wolf present had grown up hearing what a true mate bond looked like when it struck in public, and they were watching it happen between their Alpha and a girl who scrubbed pots in the kitchen.

Vivienne turned first. Her white ceremonial dress seemed to glow under the torchlight, and for one heartbeat her composure didn't crack at all, which should have told me something. Then she pressed a trembling hand to her mouth and let out a sound that was somewhere between a gasp and a sob, timed so perfectly I almost believed it.

"Damon?" Her voice carried. "What is this?"

He didn't answer her. He was already moving, cutting through the crowd toward me, and the desperation on his face frightened me more than the pull in my chest had. I had scrubbed his floors for eight months. He had never once looked at me the way he was looking at me now, like I was the only solid thing in a room made of smoke.

"Say something," he said when he reached me. "Tell me you felt it too."

I couldn't lie to him. Not with that hook still buried under my sternum, not with my wolf howling with a joy I had never let myself imagine. "I feel it."

The hall exploded into noise. Elders rose shouting for order that didn't come. Vivienne's father, Elder Cole, was on his feet with his face gone the color of old ash, and beside him Vivienne had stopped crying entirely. I caught it only because I was looking directly at her. The grief didn't just fade. It was replaced, in less than a second, by something flat and calculating, gone again before anyone else could have seen it.

"This is not possible." Elder Cole's voice cracked like a whip through the chaos. "That girl arrived at Ashwood eight months ago with no pack, no name any of us could verify. And now the Moon Goddess chooses her on the very night he was set to bond with my daughter?"

"The bond does not lie," someone shouted from the back, and I didn't know if that helped me or made things worse.

Damon raised a hand and the hall quieted, not out of respect exactly, more out of the ingrained instinct of wolves who had spent their whole lives obeying that particular gesture. "Nothing has been decided tonight," he said, though his hand hadn't left my arm, and everyone in that room could see it hadn't. "I need time. We all do."

Vivienne's chin lifted. Her voice trembled exactly as much as it needed to and not one degree more. "Time for what, my love? For a servant with no family, no proof of anything, to unmake three years of promises with a single dizzy spell?"

Murmurs of agreement rippled outward. I felt the ground shifting the way it always had, my whole life, whenever I got close to something that might have been mine.

"She could be anyone," Vivienne continued, the first real crack of something dangerous under her voice. "Has anyone even asked where she truly came from?"

I had asked myself that question every night for eight months. My earliest memory was a burning village and a woman's hands shoving me into a ditch of leaves, telling me to stay silent. I had no pack mark. No family. No name beyond the one a border patrol had given me when they found me half starved at fourteen.

"I don't know where I came from," I said, before I could stop myself, and immediately understood it was the worst possible thing I could have said in that room.

Vivienne's eyes lit up like she'd been handed a gift.

"Then perhaps," she said softly, turning to address the elders instead of me, "before this pack ties its Alpha to a stranger, someone should ask why a girl with no past appeared at our border eight months ago, the same season three Ashwood scouts went missing on patrol near Crimson Hollow territory, and were never found."

The silence that followed was worse than the shouting had been.

Every eye in the hall swung toward me at once, and I watched belief curdle into suspicion in real time, watched three hundred years of hatred between Ashwood and Crimson Hollow settle onto my shoulders like a physical weight.

"Guards," Elder Cole said, and his voice had gone cold and final. " For now take her into custody until this is resolved."

Damon's hand tightened on my arm, a silent promise I desperately wanted to believe. It didn't matter anymore. Four warriors were already crossing the hall toward me, and the last thing I saw clearly before they closed around me was Vivienne's face, calm now, satisfied, watching me get dragged away like she had personally arranged the whole entire thing down to the very second.

もっと見る
次へ
ダウンロード

最新チャプター

続きを読む

レビュー

Aob Phachthanan Nithissuphanon
Aob Phachthanan Nithissuphanon
เนื้อเรื่องสนุก น่าติดตาม
2026-09-11 18:21:40
0
0
77 チャプター
บทนำ
ชาติก่อนนางคือ หลิวเสวี่ยเหมย สตรีที่ถูกคนรักทอดทิ้งโดยการแต่งงานกับสตรีต่างแคว้นตามพระราชโองการ สถานการณ์บีบให้นางต้องแต่งงานกับบุรุษอื่นที่ชั่วช้า สุดท้ายนางต้องตายเพราะฝีมือของน้องสาวของตนเองวิญญาณที่ไม่ได้รับความเป็นธรรมได้เกิดใหม่อีกครั้ง หากแต่เป็นในร่างของ ไป๋หลินเยว่ คุณหนูวัยสิบเจ็ดในจวนราชครูที่ถูกหมั้นหมายกับแม่ทัพ แต่แล้วก็เหมือนเงาของอดีตกลับมาซ้ำรอยเดิมคู่หมั้นของนางของนางพาสตรีอื่นกลับมาแต่งงาน และนางก็ถูกบีบให้แต่งงานเป็นภรรยาเท่าเทียมของเขา แต่มีหรือนางจะยอมลดตัวใช้สามีร่วมกับผู้อื่นเช่นนั้น“ชะตาของข้าต้องถูกพรากคนรักทั้งสองชาติเลยหรือ” นั่นคือความคิดแรกของนางหลังจากที่ได้รู้ว่าชะตาชีวิตนั้นเหมือนชาติก่อนไม่มีผิดเพี้ยนแต่นางจะไม่ยอมให้ประวัติศาสตร์ซ้ำรอยเดิม การได้รับโอกาสให้เกิดใหม่อีกครั้ง ย่อมมีเหตุผล หรือสวรรค์จะให้นางแก้ไขชะตาชีวิตของไป๋หลินเยว่ผู้นี้ ไม่ให้ต้องมีจุดจบเช่นเดียวกันกับหลิวเสวี่ยเหมยในอดีตชาติหลิวเสวี่ยเหมยในร่างของไป๋หลินเยว่ยืนอยู่ต่อหน้าพระพักตร์ฮ่องเต้จ้าวเทียนเลี่ย อดีตคนรักในชาติก่อน บัดนี้เข้าสู่วัยฉกรรจ์ไว้หนวดเคราในวัยสามสิบตอนปลาย แต่
続きを読む
ตอนที่ 1 คนรักที่ถูกพราก
“เจ้าเป็นบ้าไปแล้วหรือ เจ้าหลับนอนกับตวนอ๋องได้อย่างไร”ใบหน้างามที่นอนหลับใหลอยู่บนเตียงส่ายไปมากับภาพในความฝัน ภาพที่เลือนรางนั้นเป็นภาพที่นางกำลังด่าทอน้องสาวที่กล้าหลับนอนกับจ้าวเทียนอวี่ สามีชั่วที่สังหารพี่ชายคนโตไปจากนั้นภาพก็ตัดไปตอนที่เสนาบดีหลิวเจิ้งเต๋อเข้ามา แล้วเขาก็ถูกน้องสาวแทงจนตายไปต่อหน้าตน โดยมีจ้าวเทียนเลี่ยอดีตคนรักกำลังนั่งมองด้วยสายตาเย็นชา“เจ้าฆ่าท่านพ่อ.. นังชั่ว เจ้ามันไม่ใช่คน...”“เสวี่ยเหมยหากเจ้ากตัญญูต่อหลิวเจิ้งเต๋อจริงๆ เช่นนั้นก็ไปอยู่ด้วยกันเสีย” หลิวเสวี่ยอวี่ปักมีดลงที่อกของหลิวเสวี่ยเหมย ความเจ็บปวดนั้นกำลังบาดลึกลงทุกขณะ โลหิตไหลนองไปทั่วพื้นห้อง นางพยายามส่งเสียงเรียกหาจ้าวเทียนเลี่ย พร้อมกับคลานเข้าไปหา ก็ถูกน้องสาวตามมาปักมีดเข้าที่แผ่นหลังอีกครั้ง“กรี๊ดดด!” เสียงกรีดร้องดังขึ้น พร้อมกับร่างอรชรที่ตื่นจากฝันร้าย มือเรียวยกขึ้นแตะสำรวจบริเวณที่ถูกแทงแต่ก็ไม่พบบาดแผล ไหล่เล็กสั่นเทาด้วยความตกใจ หายใจหอบหนัก เหงื่อผุดเต็มหน้าผากกับฝันร้ายที่เพิ่งผ่านพ้น“นี่ข้าฝันไปหรือ... แต่เหตุใดจึงเหมือนจริงขนาดนี้” หญิงสาวพึมพำกับตนเอง ก่อนที่ประตูห้องจะ
続きを読む
ตอนที่ 2 ยืมร่างคืนวิญญาณ
ในยามเช้า เสียงฝีเท้าเบาๆ ก็ดังขึ้นจากนอกห้อง ก่อนที่ประตูจะถูกเปิดออกอย่างเบามือ สาวใช้คนสนิทของไป๋หลินเยว่ก้าวเข้ามาพร้อมกับชามน้ำและผ้าเช็ดหน้า“คุณหนู ตื่นแล้วหรือเจ้าคะ” นางถามด้วยน้ำเสียงที่ห่วงใยไป๋หลินเยว่หันไปมองสาวใช้ด้วยสีหน้าที่เรียบเฉย“เจ้าชื่อ... เสี่ยวฉุย ใช่หรือไม่” นางถามขึ้น ตอนนี้ความจำบางอย่างของร่างเดิมยังไม่ปะติดปะต่อนัก ยังดูครึ่งๆ กลางๆ อยู่ เพราะความทรงจำของคนสองคนรวมกันทำให้ทุกอย่างกำลังสับสน “คุณหนู จะ... จำบ่าวไม่ได้หรือเจ้าคะ” สาวใช้ทำสีหน้ากังวล ริมฝีปากสั่นคล้ายจะร้องไห้“ข้าล้อเจ้าเล่นน่ะเสี่ยวฉุย เตรียมน้ำให้ข้าล้างหน้าที”เสี่ยวฉุยรีบทำตามคำสั่งอย่างรวดเร็ว ในขณะที่นางกำลังใช้ผ้าชุบน้ำเช็ดส่งให้ ไป๋หลินเยว่ก็สังเกตเห็นแววตาที่เป็นกังวลของอีกฝ่าย“มีอะไรหรือ” นางถามขึ้นเสียงเรียบ เสี่ยวฉุยอึกอักเล็กน้อย ก่อนที่จะตัดสินใจพูดออกมา “คุณหนูไข้สูงมาสามวัน ไม่กินไม่ดื่มอะไร เหตุใดจึงมีเรี่ยวแรงลุกมาหยอกล้อบ่าวได้เช่นนี้เจ้าคะ”ไป๋หลินเยว่พอจะเข้าใจได้ นางนอนซมเหมือนคนใกล้ตาย จนสาวใช้คนอื่นพูดแว่วเข้าหูว่าจวนราชครูคงได้จัดงานศพในไม่ช้า จู่ๆ ลุกขึ้นมาพูดจา
続きを読む
ตอนที่ 3 บุรุษผู้เห็นแก่ได้
“แม่ทัพหลี่ขอพบคุณหนูเจ้าค่ะ” สาวใช้ร่างเล็กยืนก้มหน้ารายงานอยู่หน้าศาลาในสวน“เชิญเขาเข้ามา” ไป๋หลินเยว่กล่าวเสียงเรียบ ผ่านไปห้าวันแล้ว เขาจึงเพิ่งมาเยี่ยมเยียนนาง หากนางไม่เข้ามาอยู่ในร่างนี้ คงกลายเป็นว่าเขามาร่วมงานศพเจ้าของร่างเดิมมากกว่าร่างอรชรนั่งอยู่บนเก้าอี้ ดวงตาหงส์ปรายมองบุรุษในชุดเกราะอ่อนที่ก้าวเข้ามาด้วยท่าทางองอาจ ท่วงท่าของเขาดูสูงส่งดั่งขุนเขา แต่ในสายตาของนาง เขากลับดูเล็กจ้อยและน่ารังเกียจยิ่งกว่าเศษดิน“ได้ยินว่าเจ้าฟื้นแล้ว เยว่เอ๋อร์” หลี่เมิ่งยวนหยุดยืนห่างจากนางเพียงสามก้าว น้ำเสียงของเขาทุ้มต่ำแต่แฝงไว้ด้วยความเหินห่างอย่างที่เจ้าของร่างเดิมไม่เคยสัมผัสมาก่อนในอดีตไป๋หลินเยว่ไม่ได้ลุกขึ้นต้อนรับ นางเพียงวางถ้วยน้ำชาลงช้าๆ แล้วเอ่ยถามโดยไม่มองหน้าของเขา“ท่านแม่ทัพมาถึงที่นี่ มีธุระอันใดหรือเจ้าคะ หากจะมาเยี่ยมไข้ ข้าก็แข็งแรงดีแล้วดังที่ท่านเห็น”หลี่เมิ่งยวนขมวดคิ้วเล็กน้อยกับท่าทีที่เปลี่ยนไป นางควรจะรีบวิ่งเข้าหาเขาพร้อมน้ำตาที่อ้อนวอนขอความเห็นใจ แต่นี่นางกลับนั่งนิ่งราวกับเขากลายเป็นคนแปลกหน้า“เรื่องชิงเอ๋อร์ ข้าอยากให้เจ้าเข้าใจ” เขาเริ่มเข้าประเด็
続きを読む
ตอนที่ 4 ความหวังดี
หลังจากร่างสูงสง่าของแม่ทัพหนุ่มลับตาไปไม่นาน เสี่ยวฉุยก็รีบเข้ามาประคองคุณหนูของตนด้วยใบหน้าซีดเผือดที่เห็นว่าอีกฝ่ายกำลังหลั่งน้ำตา ทว่ายังไม่ทันได้เอ่ยปากถามไถ่ สาวใช้จากเรือนใหญ่ก็วิ่งหน้าตั้งเข้ามาแจ้งข่าวว่าท่านราชครูเรียกพบด่วนที่ห้องหนังสือไป๋หลินเยว่เค้นความทรงจำออกมาได้บางส่วน บิดาของนางรักนางราวกับไข่มุกในกำมือ ที่หมั้นหมายกับหลี่เมิ่งยวนก็หวังว่าภายภาคหน้านางจะได้สุขสบายด้วยตำแหน่งฮูหยินตราตั้งของจวนแม่ทัพ แต่ตอนนี้สถานการณ์เปลี่ยนไปแล้ว เหตุใดบิดายังคงยืนกรานไม่ให้นางถอนหมั้นภายในห้องหนังสือ ไป๋สุ่ยเจิ้งนั่งรออยู่หลังโต๊ะด้วยใบหน้าเคร่งเครียด ทันทีที่เห็นบุตรีเดินเข้ามา เขาก็รัวคำถามใส่ทันที“แม่ทัพหลี่มาหาเจ้าด้วยธุระอันใด พวกเจ้าปรับความเข้าใจกันได้แล้วใช่หรือไม่” น้ำเสียงของบิดาแฝงไปด้วยความคาดหวังอย่างปิดไม่มิดไป๋หลินเยว่ทรุดกายลงนั่ง ท่าทางเรียบเฉยจนผู้เป็นบิดาขมวดคิ้ว“เขาก็แค่มาเกลี้ยกล่อมให้ข้ายอมรับสตรีผู้นั้น และแต่งเข้าจวนแม่ทัพตามกำหนดเดิมเจ้าค่ะ”“แล้วเจ้าตอบว่าอย่างไร”“ข้าบอกเขาไปชัดเจนแล้วว่าจะถอนหมั้น”“เหลวไหล! เจ้ามันเอาแต่ใจจนเกินงามไปแล้วเยว่เอ๋อร์
続きを読む
ตอนที่ 5 สตรีที่รู้ความ
ในห้องโถงเรือนชั้นใน ไป๋หลินเยว่ขณะที่นั่งพิจารณาเทียบเชิญสีแดงที่วางอยู่บนโต๊ะ สกุลไป๋ถูกเชิญให้เข้าร่วมงานเลี้ยงฉลองชัยชนะของกองทัพสกุลหลี่ที่จะจัดขึ้นในวังหลวงอีกสามวันข้างหน้า นางรู้ดีว่านี่คือกับดัก หลี่เมิ่งยวนคงใช้โอกาสที่ชื่อเสียงกำลังรุ่งโรจน์ทูลขอพระราชทานสมรสต่อหน้าพระพักตร์เพื่อผูกมัดนางให้ดิ้นไม่หลุด และถือโอกาสนี้ให้หญิงสามัญชนผู้นั้นได้รับพระราชทานสมรสไปด้วย“คุณหนูเจ้าคะ ท่านราชครูให้มาเชิญท่านไปที่ห้องโถงใหญ่ เอ่อ... แม่ทัพหลี่มาหาท่านเจ้าค่ะ”เสี่ยวฉุยรายงานด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก ไป๋หลินเยว่ลุกขึ้นช้าๆ แววตาเรียบเฉยทว่าเย็นเยียบ นางจัดการแต่งกายให้ดูสง่างาม ก่อนจะก้าวไปยังห้องโถงใหญ่เมื่อไปถึง นางพบกับหลี่เมิ่งยวนในชุดลำลองสีเข้มที่ดูองอาจผ่าเผย สีหน้าดูมั่นใจและเป็นต่ออย่างเห็นได้ชัด เขานั่งจิบน้ำชาอยู่ข้างบิดาของนางด้วยรอยยิ้มบางๆ ที่มุมปาก“เยว่เอ๋อร์ มานี่สิ แม่ทัพหลี่มีข้อเสนอที่ยุติธรรมที่สุดมาให้เจ้าแล้ว” ราชครูไป๋กวักมือเรียกบุตรี ให้มานั่งข้างๆหลี่เมิ่งยวนวางถ้วยน้ำชาลง ดวงตาคมกริบจ้องมองร่างอรชรที่กำลังหย่อนกายนั่งลงด้วยความถือดี“เยว่เอ๋อร์ ที่ข้ามาวันนี
続きを読む
ตอนที่ 6 เข้าใจผิด
บรรยากาศยามโพล้เพล้ในเมืองหลวงคึกคักไปด้วยขบวนรถม้าของเหล่าขุนนางที่มุ่งหน้าสู่พระราชวัง ทว่าภายในรถม้าของตระกูลไป๋กลับปกคลุมไปด้วยความเงียบงันที่น่าอึดอัด ไป๋สุ่ยเจิ้งในชุดขุนนางเต็มยศปรายมองบุตรีที่นั่งตัวตรงสงบนิ่งผิดปกติ เขารู้สึกสังหรณ์ใจว่าวันนี้นางจะก่อเรื่องใหญ่“เยว่เอ๋อร์ พ่อขอเตือนเจ้าเป็นครั้งสุดท้าย ในงานเลี้ยงคืนนี้จะมีทั้งเชื้อพระวงศ์และขุนนางชั้นผู้ใหญ่ เจ้าต้องสำรวมกิริยาให้มาก อย่าได้แสดงท่าทีดื้อรั้นหรือปั้นปึ่งใส่แม่ทัพหลี่เด็ดขาด หากฝ่าบาททรงมีพระเมตตาประทานสมรสลงมา เจ้าต้องน้อมรับด้วยความซาบซึ้ง รู้ความหรือไม่” น้ำเสียงของราชครูไป๋เข้มงวดแฝงแววกังวลไป๋หลินเยว่เพียงแต่พยักหน้าเบาๆ โดยไม่เอ่ยคำใด ดวงตาหงส์ทอดมองออกไปนอกหน้าต่างรถม้าที่เริ่มเคลื่อนเข้าสู่เขตพระราชฐาน ทว่าภายในอกกลับสั่นระรัวด้วยความรู้สึกที่บรรยายไม่ออกหัวใจของหลิวเสวี่ยเหมยในร่างนี้เต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมาข้างนอก ไม่ใช่เพราะความประหม่าจากงานเลี้ยง แต่เป็นความตื่นเต้นที่ปนเปไปด้วยเพลิงแค้นจ้าวเทียนอวี่ อดีตสามีผู้โฉดชั่ว ชายที่สังหารพี่ชายของนางและทำลายครอบครัวของนางในชาติก่อน บัดนี้เขาคือโอรสสวรร
続きを読む
ตอนที่ 7 ตัดใจจากอดีต
ภายในโถงจัดเลี้ยงที่ประดับอย่างหรูหราและกลิ่นหอมของสุรารสเลิศ บุตรีราชครูไป๋กลับนั่งหน้านิ่งด้วยความเย็นชา ในขณะที่ฝั่งตรงข้าม ชายคู่หมั้นกำลังนั่งยิ้มแย้มรับการคารวะจากบรรดาขุนนางที่เข้ามาแสดงความยินดีไม่นานนัก ขันทีอาวุโสก้าวออกมาด้านหน้าพร้อมกับประกาศด้วยเสียงกังวาน“ฮ่องเต้เสด็จ!”หัวใจของไป๋หลินเยว่กระตุกวูบ มันเต้นแรงเสียจนนางรู้สึกหูอื้อไปชั่วขณะ ร่างอรชรลุกขึ้นยืนตามธรรมเนียมพลางก้มหน้าลงต่ำเหมือนขุนนางคนอื่นๆ ทว่าภายในใจกลับวุ่นวายสับสนเกินคำบรรยายมันคือความรักที่ยังหลงเหลืออยู่อย่างนั้นหรือ หรือคือความแค้นที่ถูกทอดทิ้งให้ตายอย่างโดดเดี่ยวในชาติก่อน นางตายอยู่แทบเท้าของเขาที่นั่งมองหลิวเสวี่ยอวี่สังหารตายไปต่อหน้าโดยไม่คิดช่วยเหลือแต่ที่จริงนางก็จะโทษเขาก็ไม่ได้ พอนางเลือกทางเดินผิด ความริษยาก็ทำให้นางกลายเป็นคนชั่วช้าที่วางแผนทำร้ายเขากับพระชายา หากชุ่นอ๋องจะมองดูนางตายก็ไม่ใช่ความผิดของเขาหรือแท้จริงแล้ว ความรู้สึกตอนนี้มันคือความตื่นเต้นที่ปนเปไปกับความหวาดกลัว กลัวว่าหากสบตาคู่นั้น ความเข้มแข็งที่นางเพียรสร้างมาตลอดหลายวันจะพังทลายลงเพียงเพราะแววตาของผู้ที่เป็นรักแรกแ
続きを読む
ตอนที่ 8 งานเลี้ยงฉลองชัยชนะ
เสียงดนตรีที่บรรเลงคลอเคลียไปกับบทสนทนาที่ดูรื่นเริงภายในงานเลี้ยงฉลอง ไป๋หลินเยว่กำลังเบื่อหน่ายกับการนั่งฟังบรรดาขุนนางสนทนากัน แต่ในตอนนั้นเอง นางบังเอิญได้ยินบางถ้อยคำจากโต๊ะของขุนนางที่นั่งอยู่ไม่ไกลนัก หัวข้อสนทนานั้นดึงดูดความสนใจของนางได้ในทันที“เจ้าได้ยินข่าวเรื่องแคว้นอี้บ้างหรือไม่” ขุนนางผู้หนึ่งกระซิบกระซาบพลางยกจอกสุราขึ้นบังริมฝีปาก“อี้จื่อเซวียนฮ่องเต้ น้องชายแท้ๆ ของอี้ฮองเฮาผู้นั้นน่ะ ขึ้นครองราชย์เป็นฮ่องเต้แคว้นอี้ตั้งแต่อายุเพียงเก้าชันษา จนบัดนี้พระชนมายุยี่สิบสองแล้ว กลับยังไม่มีแม้แต่ฮองเฮาหรือสนมสักคนเดียวข้างกาย”“จริงหรือ ช่างประหลาดนัก แคว้นอี้แม้จะไม่กว้างใหญ่เท่าแคว้นต้าฉู่ของเรา แต่ก็ร่ำรวยและรุ่งเรืองด้วยทรัพยากรป่าไม้และหยกงามมิใช่หรือ เหตุใดไม่มีหญิงงามข้างกาย” อีกฝ่ายตอบกลับด้วยน้ำเสียงประหลาดใจ“รุ่งเรืองแล้วอย่างไรเล่า” ขุนนางคนเดิมถอนหายใจ ก่อนจะจิบสุราแล้วเล่าต่อ“ฮองเฮาทรงกลัดกลุ้มใจยิ่งนัก อยากจะหาสตรีที่เพียบพร้อมจากแคว้นต้าฉู่แต่งกลับไปเชื่อมสัมพันธไมตรีและดูแลวังหลังให้น้องชาย แต่คุณหนูตระกูลใหญ่บ้านไหนจะยินยอมกัน แคว้นอี้อยู่ไกลสุดหล้า เด
続きを読む
ตอนที่ 9 ลอบปลงพระชนม์
“เอาล่ะ” เสียงจากบัลลังก์มังกรดังขึ้น ทำให้เสียงในงานเลี้ยงสงบลงเพื่อรอฟังอย่างตั้งใจท่ามกลางบรรยากาศที่เงียบสงัดลงชั่วขณะ จ้าวเทียนเลี่ยทอดพระเนตรมองขุนนางหนุ่มผู้มีความดีความชอบด้วยสายตาเรียบเฉย ทรงขยับพระวรกายเล็กน้อยก่อนที่สุรเสียงอันทรงอำนาจจะดังกังวานไปทั่วโถงจัดเลี้ยงอีกครั้ง“แม่ทัพหลี่เมิ่งยวน เจ้าตรากตรำทำศึกชายแดน นำความสงบสุขมาสู่ราษฎร ความดีความชอบครั้งนี้ใหญ่หลวงนัก ข้าขอแต่งตั้งเจ้าเป็น เจิ้นหย่วนโหว มอบทองคำหมื่นตำลึง และที่นาอีกร้อยหมู่ให้เป็นรางวัลแก่ความภักดีของเจ้า” เหล่าขุนนางต่างพากันกระซิบกระซาบด้วยความชื่นชมและริษยา บรรดาศักดิ์โหวในวัยเพียงเท่านี้ นับว่าอนาคตของเขารุ่งโรจน์จนยากจะหาใครเปรียบ แล้วยังหมั้นหมายกับบุตรีราชครูที่ร่ำรวยมั่งคั่งด้วยทรัพย์สิน เช่นนี้แล้วสกุลหลี่และสกุลไป๋ย่อมส่งเสริมซึ่งกันและกันหลี่เมิ่งยวนก้าวออกมากลางโถงอย่างองอาจ เขาคุกเข่าลงช้าๆ ท่วงท่าดูนอบน้อมทว่าแฝงไปด้วยความทะเยอทะยาน แทนที่จะรีบรับพระบัญชา เขากลับประสานมือแน่นแล้วเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงหนักแน่น“ขอบพระทัยฝ่าบาทที่ทรงเมตตา แต่กระหม่อมมิได้ปรารถนาทองคำหรือที่นาเหล่านั้นพ่ะย่ะค่
続きを読む
無料で面白い小説を探して読んでみましょう
GoodNovel アプリで人気小説に無料で!お好きな本をダウンロードして、いつでもどこでも読みましょう!
アプリで無料で本を読む
コードをスキャンしてアプリで読む
DMCA.com Protection Status