ตอนที่ 10

“ใช่ แต่โทร.ไม่ติด ไม่รู้แบตฯ หมดรึเปล่า”

ยอดเตยบอกเพื่อน ทั้งกดโทร.ออกหาพี่ชายซ้ำ ๆ ก็ไม่ติด วันนี้เลิกค่ำด้วย เพราะวันนี้เป็นวันปรับพื้นฐานวันสุดท้าย เลยทวนเนื้อหานานหน่อย

เธอกระวนกระวายใจ ยอดเตยไม่ชอบความมืดเท่าไรนัก นอกจากแพ้รถบัสแล้ว เธอก็ไม่ชอบความมืดที่สุด ทั้งเพื่อนทั้งรุ่นพี่ต่างทยอยกันกลับหมดแล้ว ใครถามว่าให้ไปส่งไหม เธอก็ปฏิเสธไปหมดบอกว่าพี่จะมารับ ตอนนี้ทั้งกระวนกระวายใจทั้งหงุดหงิด

“ทำไงดี... ให้เราอยู่เป็นเพื่อนไหม เดี๋ยวเราไปบอกให้พี่ปลากลับก่อนก็ได้” จิ๊กซอว์ถามด้วยความเป็นห่วง กังวลใจถ้าจะให้เพื่อนรอคนเดียว

“ไม่ได้ ซอว์จะกลับบ้านนี่ เดี๋ยวจะถึงบ้านดึก สักพักพี่ตองก็คงมาแหละ ไม่ต้องเป็นห่วงหรอก” ใจจริงยอดเตยก็อยากให้เพื่อนอยู่ด้วยก็คงดี

แต่จิ๊กซอว์จะกลับบ้าน ซึ่งบ้านอยู่ต่างจังหวัดออกไปเกือบร้อยกิโลเมตร ตอนนี้รถที่บ้านจอดรออยู่หลังมอ เพราะไม่อยากยูเทิร์นเข้ามาในมอ ถนนหน้ามหาวิทยาลัยรถติดมาก

รถพี่ปลารุ่นพี่ผู้หญิงก็เป็นมอเตอร์ไซค์คันเล็ก ไปด้วยกันสามคนไม่ได้แน่นอน ยอดเตยพูดให้เพื่อนสบายใจไปก่อน

“เอางั้นเหรอ ไม่ให้เราอยู่เป็นเพื่อนแน่นะ” จิ๊กซอว์ยังไม่หายห่วง มันมืดค่ำขึ้นทุกที

“จริงสิ แหม เราไม่ใช่เด็กแล้วนะ แค่นี้เอง ในตึกยังมีคนอยู่เลย ไฟก็เปิดสว่าง เอาน่าไม่ต้องห่วง กลับไปได้แล้ว ถึงบ้านพิมพ์บอกในไลน์กลุ่มด้วยนะ”

บอกจิ๊กซอว์ทั้งฉีกยิ้มให้ พร้อมชี้ให้ดูว่าใต้ตึกมีคนอยู่เยอะ ไฟเปิดสว่าง ทั้งดันหลังจิ๊กซอว์เบา ๆ เป็นสัญญาณบอกให้เธอรีบกลับได้แล้ว

“อืม... เอางั้นก็ได้... มีอะไรโทร.หาเราได้ตลอดนะ... เดี๋ยวถึงบ้านแล้วโทร.บอก”

คนพูดขาก็ก้าวเดินไปข้างหน้า แต่ตาหันมามองเพื่อนเกือบจะชนกับคนที่เดินสวนมา พอรีบหลบเกือบจะล้มหัวคะมำ ยอดเตยยืนมองส่งเพื่อน ก่อนจะหัวเราะออกมาขำ ๆ

หลังจากจิ๊กซอว์กลับไปแล้ว ยอดเตยนั่งอยู่ใต้ตึก กดโทร.หาพี่ชายเท่าไรก็โทร.ไม่ติด ก่อนหน้านึกโมโห ตอนนี้นึกเป็นห่วง ทั้งนึกกลัว กระวนกระวายใจ ทั้งรู้สึกไม่สบายใจ หลากหลายความรู้สึกตีกันไปหมด

เธออึดอัดจนดวงตากลมโตนั้นมีน้ำตาใส ๆ คลออยู่นิด หญิงสาวกะพริบตาเร็ว ๆ ไล่น้ำตาให้มันกลับเข้าไปรูเดิม เธอโตแล้ว แค่นี้เอง จากตึกสาขาไปหน้ามอแล้วก็ขึ้นสะพานลอยไปหอ ระยะทางน่าจะประมาณห้าร้อยเมตรเอง

เดินกลับได้สบาย แต่พอนึกถึงความมืด นึกถึงที่ต้องขึ้นสะพานลอยมืด ๆ คนเดียวแล้ว น้ำตาที่ไล่ลงรูไปก็พรั่งพรูออกมาคลอเต็มดวงตาจวนจะไหล

ยอดเตยลุกขึ้นจากเก้าอี้ เดินลงบันไดออกไปหน้าตึก ถนนในมหาวิทยาลัยเปิดไฟตลอด ทางเดินก็สว่างอยู่หรอก แต่ก็นะ นี่มันจะทุ่มหนึ่งแล้ว เธอเดินตามทางเดินที่มีหลังคาทอดยาว

ผ่านมาได้ตึกหนึ่งแล้ว อีกสามตึกก็จะถึงประตูรั้วมหาวิทยาลัย ตลอดทางเดินเธอไม่มองซ้ายแลขวาเลย ก้าวเดินมาจนถึงตึกสุดท้าย เป็นอาคารห้องการเงิน ซึ่งเจ้าหน้าที่เลิกงานตั้งแต่สามโมง ไม่มีใครอยู่ถึงดึกเหมือนนักศึกษา ถ้าไม่มีงานเร่งจริง ๆ

แต่อาคารห้องการเงินดันปิดไฟมืดสนิท ไฟถนนน่ะสว่าง แต่ไฟอาคารที่ตั้งใกล้ ๆ เปิดแค่ไฟด้านหน้า ยอดเตยกลัวหันไปมองแล้วจะมีเงา หรือกลัวมีคนเดินพรวดพราดออกมา

จินตนาการสำคัญกว่าความคิดอยู่แล้วนี่ ใจเธอเต้นแรงเหมือนจะหลุดออกมาจากอก เริ่มมองซ้าย มองขวา มองหน้า มองหลัง ไม่มีใครเลย เห็นนักศึกษาอยู่ไกล ๆ จากทางที่เธอเดินมา ส่วนด้านหน้ามีป้อมรปภ.ที่ลุงรปภ.อาจจะหลับแล้ว

ยอดเตยกัดฟันจับสายกระเป๋าผ้าแน่น รีบก้าวเดินให้ผ่านไปถึงป้อมรปภ. จากเดินเป็นเดินเร็ว จากเดินเร็วแทบจะเป็นวิ่ง ขาจะขวิดกันล้มอยู่แล้ว เดินมาถึงกลางอาคารห้องการเงิน มีเงาทอดยาวพาดข้ามผ่านหัวเธอไปจนมิด

ใจคนกลัวสองขาก้าวเดินเร็วขึ้น เงานั้นก็ตามมาไม่ห่าง พอสับขาเดินจนจะเกือบสุดอาคาร เงานั้นก็เข้ามาใกล้ เธอสัมผัสถึงไอร้อนจากด้านหลัง เหมือนเจ้าของเงาเข้าใกล้ตัวเธอมากขึ้น

ใจยอดเตยปวดหนึบ ทั้งกลัวความมืด ทั้งกลัวคนข้างหลัง ไม่รู้คนหรือผี ทั้งน้อยใจพี่ ทั้งเป็นห่วงที่ติดต่อพี่ชายไม่ได้ ไม่รู้หายไปไหน ถึงต้องปล่อยให้เธอมาตกอยู่ในสถานการณ์แบบนี้ น้ำตาคลอจนเริ่มมองไม่เห็นทาง เธอกัดปากเตรียมจะวิ่งแต่มือใหญ่ ๆ ยื่นมาจับไหล่เธอไว้เท่านั้นแหละ

“กรี๊ดดดดดดดดดดด”

เสียงกรี๊ดดังก้องไปทั่วบริเวณจนเจ้าหน้าที่รปภ.หน้ามหาวิทยาลัยสะดุ้งโหยง คนแถวนั้นหันมามอง

“เตย... เตย ! พี่เอง”

เขานั่งลงตรงหน้าเธอ ร้องเรียกชื่อเธอก็ไม่ฟัง เหมือนยังไม่ได้สติ ปิดหน้าร้องไห้ไม่หยุด เขาเองไม่รู้จะทำยังไงถึงได้ดึงเธอเข้ามากอดจนจมไปกับอก ลูบหัวสลับกับตบหลังเธอเบา ๆ พร้อมบอกเธอซ้ำ ๆ ว่าเขาเป็นใครทำไมมาอยู่ที่นี่

“เตย... พี่เอง... พี่ธารไง ยอดตองเกิดอุบัติเหตุนิดหน่อย มารับเตยไม่ได้ พี่เลยมารับแทน หยุดร้องไห้ก่อน เตยได้ยินพี่ไหม หืม...” ธารพยายามพูดด้วยน้ำเสียงเบาที่สุด นุ่มที่สุด แต่เธอก็ไม่หยุดร้องไห้

ลุงรปภ.วิ่งจากหน้ามหาวิทยาลัยมาดูว่าเกิดอะไรขึ้น ธารบอกว่าไม่มีอะไรน้องสาวเขาแค่ตกใจ ลุงรปภ.ก็ถามเขาย้ำ ๆ จนแน่ใจถึงได้เดินกลับที่ป้อม ส่วนคนที่ร้องไห้ในอ้อมกอดเขา ตอนนี้ก็เหมือนจะนิ่งไปแล้ว