ตอนที่ 9

“อีก 5 นาทีจะบ่ายโมง”

ปราปต์มองนาฬิกาข้อมือก่อนจะหันมาบอกเพื่อน

“เราขึ้นไปห้องกิจกรรมกันเลยไหม” ยูโรเก็บถุงขนมที่กินแล้วใส่ถุงเตรียมไปทิ้ง

“อ้าวจริงด้วย ยังมองไม่เต็มอิ่มเลย” เสียงคนพูดดูเหม่อลอยพร้อมมองยอดตองทีมองธารที

“ตื่น... จิ๊กซอว์” สิบทิศพูดกรอกหูจิ๊กซอว์ พร้อมสะกิดแขนเพื่อนแรง ๆ คนถูกพูดกรอกหู สะดุ้งตัวนิดก่อนจะตีแขนเพื่อนเพราะตกใจ

“งั้นเตยขึ้นไปรวมกับเพื่อนก่อนนะ” ยอดเตยหันไปบอกพี่ชายก่อนจะลุกขึ้นยืน เพราะเพื่อนเก็บของเรียบร้อยและรอเธออยู่

“เลิกกี่โมงเดี๋ยวมารับ” ยอดตองถามก่อนจะลุกยืน

“ยังไม่แน่ใจเลยค่ะ เดี๋ยวเลิกแล้วจะโทร.บอกละกัน” ยอดเตยยังไม่แน่ใจว่ารุ่นพี่จะให้เลิกตอนไหน

“เอางั้นก็ได้ ค่อยโทร.มานะ พี่ไปก่อนนะทุกคน แล้วเจอกันครับ” ยอดตองพูดกับน้องสาว ก่อนหันไปพูดกับเพื่อนของน้อง

“สวัสดีครับ/ค่ะพี่ตอง/พี่ธาร”

หลังจากแยกย้ายกัน กลุ่มยอดเตยก็รีบวิ่งขึ้นตึกไปห้องกิจกรรมด้วยความเร็วแสง ไปสายโดนทำโทษรอบสองของวันแรกในรั้วมหาวิทยาลัยก็ไม่ไหวนะ

ธารเดินออกมาจากตึกด้วยใบหน้านิ่ง ๆ นิ่งจนเกือบจะบึ้งตึง ยอดตองโทร.บอกให้เพื่อนออกมารับหน้าสาขาของยอดเตย เพราะจะออกไปกินข้าวข้างนอกกัน แต่รอให้เขามารับยอดเตยไปกินข้าวด้วยกัน

ไม่นานรถเอสยูวีคันใหญ่สีขาวคุ้นตา จอดเทียบฟุตพาตตรงหน้า ยอดตองขึ้นไปนั่งเบาะหลังข้างชีวิน ส่วนธารขึ้นมาทีหลังปิดประตูดังปั้ง จนคนนั่งเล่นเกมอยู่เบาะหลังสุดสะดุ้งโหยง

“ไอ้ธารมือหนักตีนหนักจริงนะมึง” คนพูดยิ้มกวน ๆ มองเพื่อนผ่านกระจกมองหลัง

“เป็นไรของมัน” ชีวีที่นั่งเล่นเกมอยู่เบาะหลังถามขึ้น แต่ไม่ได้เงยหน้ามองเพราะเล่นเกมอยู่

“โดนสาวเมินมารึไง”

พิทย์ที่นั่งข้างคนขับเอี้ยวตัวหันหน้ามาด้านหลัง จนคอจะเคล็ด มองหน้าพ่อรูปหล่อเดือนมหาวิทยาลัยปีสี่ที่หน้าตึงยิ่งกว่าราวเชือกตากผ้า

“เหอะ อย่างกูน่ะเหรอ” คนหน้าตึงเมินหน้าหนี ไอ้ห่าพิทย์จะฉลาดเกินไปแล้ว

“มึงพามันไปทำอะไรมา ไหนว่ามารับยอดเตยไปกินข้าวด้วย” ชีวินนั่งถัดจากยอดตองถามขึ้น ก็มันนี่แหละบอกให้พวกเขารอ จะไปหาน้องสาวแล้วรับมากินข้าวด้วยกัน จนจะบ่ายโมงอยู่แล้ว

“เตยกินข้าวที่สาขาแล้ว รุ่นพี่มีข้าวให้ส่วนไอ้ธาร กูไม่ได้พามันไปทำอะไร ตอนไปก็ปกติ ตอนมาไงเป็นงั้นไม่รู้ว่ะ กูก็อยู่กับมันตลอด ไม่มีใครแจกควาย ไม่มีใครแบ่งเหี้ยให้เลี้ยงสักตัวนะ”

ยอดตองบอกพร้อมกับล้วงโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋ากางเกงเพื่อเล่นเกมรอเวลาถึงร้านข้าว

เพื่อนได้ยินก็พากันหัวเราะ ส่วนคนที่เป็นหัวข้อสนทนาไม่ได้สนใจอะไร หลับตาลงไม่ได้หลับจริงแค่พักสายตา ได้ยินไอ้เพื่อนบาร์พูดขึ้นว่า เสียดายไม่ได้กินข้าวกับน้องสาวคนสวยเลย ไอ้สวยมันก็สวยอยู่หรอก แต่ทำไมกับเขายอดเตยดูตีตัวออกหาก ไม่มองไม่ทัก คิดแล้วก็หงุดหงิด

กลุ่มเพื่อนยอดเตยมารวมกับเพื่อนคนอื่นที่ห้องกิจกรรม มีการแจกป้ายชื่อให้เขียนชื่อตัวเอง แล้วก็ให้ลุกขึ้นยืนแนะนำตัวเอง ตรงจุดที่นั่งอยู่ไม่ต้องออกไปด้านหน้า เพราะคนเยอะกว่าจะเดินเข้าเดินออกกัน รุ่นพี่กลัวเสียเวลา

แนะนำตัวเอง ชื่ออะไร จบจากไหน มีวลีเด็ดไหม คติประจำใจอะไร แนะนำตัวเฉย ๆ ก็ได้ หรือจะแนะนำตัวพร้อมกับเต้นทำท่าทางประกอบไปด้วยก็ได้

บางคนก็เต้นตลก บางคนก็เต้นเขิน ๆ บางคนก็เต้นเซ็กซี่ เสียงหัวเราะ เสียงกลอง เสียงร้องเพลง เสียงโห่แซว ดังทั่วห้องกิจกรรม พอถึงเวลาแยกย้าย รุ่นพี่ก็แจ้งกำหนดการรับน้องอีกรอบ บอกว่ามีอะไรจะแจ้งในไลน์กลุ่มที่เพิ่มกันจนครบทั้งรุ่นพี่รุ่นน้อง ก่อนจะให้แยกย้ายกันกลับไปพักผ่อน

ผ่านมาเกือบหนึ่งสัปดาห์แล้วสำหรับชีวิตในรั้วมหาวิทยาลัย ทั้งสัปดาห์สาขาของยอดเตย รุ่นพี่นัดมาติวปรับพื้นฐานให้มีชีตแจก รุ่นพี่ที่ถนัดในวิชาต่าง ๆ สลับเปลี่ยนกันติวขึ้นกระดาน

บอกไปทีละข้อว่าปีหนึ่งเทอมหนึ่งเรียนอะไรบ้าง แต่ละวิชาเก็บคะแนนยังไง อาจารย์คนไหนใจดี อาจารย์คนไหนโหด

ยอดเตยคิดว่าเป็นเรื่องดี ได้ปรับพื้นแบบนี้ เธอสายจบมัธยมมา เรื่องช่างบางอย่างอาจไม่รู้อะไรเลย อุปกรณ์ที่ต้องรู้ ต้องเรียน ต้องใช้ พอสอนเนื้อหาเสร็จก็มีสอบด้วย

ไม่ได้เก็บคะแนนแต่อย่างใด เพียงแค่รุ่นพี่อยากรู้ว่าที่บอกไปน้องเข้าใจมากน้อยแค่ไหน มีรางวัลให้คนท็อปด้วย ซึ่งคนท็อปจะเป็นใครไปไม่ได้ นอกจากปราปต์เพื่อนกลุ่มยอดเตย

ส่วนยอดเตยได้รองท็อป รุ่นพี่มีรางวัลให้ เป็นพวงกุญแจโลหะสี่เหลี่ยมเขียนว่าวิศวกรรมอุตสาหการ มีรูปฟันเฟืองเล็ก ๆ ขนาดประมาณกว้างห้าสิบเซนติเมตร ยาวสามสิบเซนติเมตร รุ่นพี่บอกเป็นงานซีเอ็นซีตัดเลเซอร์ที่พี่ ๆ ตั้งใจเรียนแล้วขออาจารย์มาไว้แจกให้น้อง ๆ

ยอดเตยหยิบมาห้อยใส่ซิปกระเป๋าผ้าเลย หลังจากรุ่นพี่ติวเสร็จ ยังพาเต้นพาร้องเพลงและแนะนำชื่อเหมือนทุกวัน ทำบ่อยจนเริ่มสนิทกันมากขึ้นทั้งรุ่นพี่รุ่นน้อง เป็นการละลายพฤติกรรมได้ดีจริง ๆ

รุ่นพี่ก็ทำ เพื่อนก็ทำ ทำไมเราจะทำไม่ได้ ทุกคนทำเหมือนกันหมด ร้องไม่พัก เต้นไม่ยั้ง สนุกไปกับมัน เพราะมีแค่ครั้งเดียว วันนี้เป็นวันปรับพื้นฐานวันสุดท้ายแล้ว สัปดาห์น้าต้องไปเข้าค่ายคุณธรรม

“เตย... รอพี่ตองเหรอ” จิ๊กซอว์ถามหลังจากไปหยิบกระเป๋าสะพายเตรียมจะกลับ

“ใช่ แต่โทร.ไม่ติด ไม่รู้แบตฯ หมดรึเปล่า”