บทที่ 12

วราลีกอดเขาไว้แน่นพร้อมทั้งเกร็งตัวลมหายใจของเธอหอบถี่ เขาค่อยๆ ปลดขาเธอลงจากบ่าของเขา วราลีอายแทบแทรกแผ่นดินหลังจากตั้งสติได้ เขาดึงกางเกงชั้นในของเธอขึ้นก่อนจะหันหลังไปจากภาพเย้ายวนตรงหน้า

วราลีควานหาเสื้อผ้าของตัวเองก่อนจะใส่ด้วยมืออันสั่นเทา

“ไหม” เขาเรียกเธอแค่นั้นและเป็นจังหวะเดียวกับที่มือน้อยๆ ของ วราลีตวัดลงบนหน้าเขา

“คนเลว” เธอพูดทั้งน้ำตาก่อนจะบิดลูกบิดประตูมือไม้สั่น

ภีรวัจน์กระชากเธอเข้ามาปะทะอกอีกครั้งและระดมจูบเธออย่างรุนแรงจนวราลีตัวอ่อน ก่อนที่เขาจะค่อยๆ จูบซับน้ำตาของเธออย่างอ่อนโยนหลังจากที่เธอไม่ขัดขืนเขา

“ห้ามไปทำแบบนี้กับใครอีก” ภีรวัจน์บอกอย่างวางอำนาจหลังจากพายุจูบของเขาสงบลง

“อย่ามาสั่ง” เธอเถียงกลับอย่างไม่พอใจ

“หรือจะต้องให้ผมสั่งสอนอีกรอบ”

“คนบ้า”

“หึ หึ” เขาหัวเราะอย่างอารมณ์ดี

“ถ้าอยากลองดีก็ลองทำดู”

“พี่เคนไม่มีสิทธิ์มาบังคับอะไรไหมทั้งนั้น”

“แล้วเราจะได้รู้กันว่าผมมีสิทธิ์หรือเปล่า” เขาบอกก่อนดึงเธอเข้ามาใกล้อีกครั้ง

“อย่านะ” เสียงวราลีแหวใส่เขา

“เมื่อกี้มันแค่เล็กน้อยนะสาวน้อย แต่หากคุณอยากให้มันมากกว่านั้นก็ลองอวดดีกับผมดู” เขาพูดอย่างท้าทาย

“ปล่อยไหม”

“จะรีบไปหาใคร”

“ป่านนี้พิมคงตามหาไหมแล้ว” เธอบอกอย่างเป็นกังวล

“อย่าเอาพิมมาบังหน้า”

“หรืออยากให้พิมรู้ว่าพี่เคนทำอะไรบ้าๆ กับไหม”

“กลัวใครจะรู้กันแน่” เขาเริ่มพาลอีกครั้ง

“ปล่อยไหมเถอะนะคะ” เธอเปลี่ยนมาเป็นอ้อนวอนเขา

“ปล่อยก็ได้แต่มีข้อแม้”

“อะไรคะ”

“ไหมต้องจูบผมก่อน”เขาบอกอย่างเจ้าเล่ห์

“พี่เคน”

“ว่าไงล่ะ” เขาถามย้ำอีกครั้ง

“ก็ได้ค่ะ” เธอบอกก่อนจะค่อยๆ โน้มใบหน้าเขาลงมาและริมฝีปากของเธอจูบตรงปลายคางของเขา

“ไม่ใช่ตรงนี้สาวน้อยแต่เป็นตรงนี้ต่างหาก” เขาบอกพร้อมทั้งแตะมือลงบนริมฝีปากของตัวเอง วราลีหน้าแดงซ่าน

“ไม่เอาหรอกค่ะ” เธอก้มหน้างุดไม่ยอมสบตาเขา

“ถ้าไม่ก็ไม่ปล่อย” เขาบอกเสียงเด็ดขาด

“คนขี้โกง” เธอประท้วงเขา

“อย่างอแงไหม”

“ไม่เอาค่ะ” เธอยังคงยืนยัน

“โอเค งั้นเดี๋ยวผมจูบเอง”

เขาบอกก่อนจะก้มหน้าลงมาหาเธอใหม่คราวนี้จูบของเขานุ่มนวลระคนเรียกร้องให้เธอตอบสนอง วราลีจูบตอบเขาอย่างน่ารักจนภีรวัจน์แทบจะไม่อยากหยุดตัวเอง เขากำลังทรมานกับความต้องการที่กำลังเรียกร้องการปลดปล่อย แต่เขากลับไม่อยากรังแกอะไรวราลีไปมากกว่านี้ เขาต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ กับผู้หญิงอื่นเขาไม่เคยที่จะต้องมาหักห้ามความต้องการของตัวเองแบบนี้แต่กับยัยเชยนี่ทำไมเขาถึงกลัวเธอจะบุบสลายซะเหลือเกิน

“ไปไหนมาไหม พิมตามหาซะทั่วเลย” ภีรดาถามทันทีเมื่อเห็นวราลีเดินเข้ามาหา

“เอ่อ ก็อยู่แถวๆ นี้แหละจ้ะ” วราลีบอกไม่เต็มเสียงนัก

“นี่พี่เคนก็หายไปอีกคน” ภีรดาบ่นแต่ทำเอาวราลีหน้าร้อนผ่าวและกลัวจะแสดงพิรุธออกไปให้เพื่อนจับได้แต่โชคดีที่ภีรดาไม่ทันได้สังเกตอะไรเพราะมัวยุ่งๆ อยู่กับการรับแขก

“อ๋อนั่นไง กำลังโดนสาวๆ รุมล้อมอยู่ทางโน้นแน่ะไหม” ภีรดาบอกพร้อมกับพยักเพยิดให้วราลีมองตาม

วราลีมองตามที่ภีรดาชี้ให้ดู คนร้ายกาจกำลังส่งตาหวานให้สาวๆ ทั้งๆ ที่เพิ่งจะทำอะไรบ้าๆ กับเธอ วราลีเมินหน้าหนีจากภาพนั้นทันที

“ไหมขอตัวไปนอนก่อนนะพิม ไหมง่วงแล้ว” วราลีบอกก่อนจะเลี่ยงเดินขึ้นห้องของภีรดาไปในขณะที่งานยังไม่เลิก

วราลีเปลี่ยนชุดแล้วเดินเข้าไปอาบน้ำ ความเย็นของน้ำทำให้รู้สึกสบายตัวมากขึ้น วราลีมัวเพลิดเพลินอยู่กับการอาบน้ำจนไม่ได้ยินเสียงกุกกักที่ดังอยู่ด้านนอกห้องน้ำ

วราลีเดินออกมาจากห้องน้ำโดยมีผ้าขนหนูพันร่างเอาไว้ผืนเดียว และในนาทีนั้นร่างของเธอก็ถูกรวบเข้าไปกอดจากด้านหลัง

“กรี๊ด” เสียงของเธอยังไม่ทันดังขึ้นมันก็กลับเงียบลงเพราะตอนนี้ปากของเธอถูกปิดด้วยริมฝีปากร้ายกาจของภีรวัจน์ที่แอบย่องเข้ามาหาเธอทั้งๆ ที่เธอไม่รู้ตัวสักนิด

ภีรวัจน์จูบเธออย่างหิวกระหายมือของเขาสำรวจไปตามร่างเปลือยเปล่าของเธออย่างช่ำชอง วราลีตกใจระคนวาบหวามกับจุมพิตที่เรียกร้องของเขา เธอเพิ่งจะหายจากอาการนี้ได้ไม่ถึงชั่วโมงแล้วกลับต้องมาเผชิญมันอีกครั้งและครั้งนี้ดูเหมือนเรี่ยวแรงที่จะต้านทานเขามันน้อยลงกว่าครั้งที่ผ่านมาซะอีก

แรงจุมพิตของเขาทำให้ริมฝีปากของวราลีบวมเจ่อขึ้นมาน้อยๆ ภีรวัจน์ต้องใช้ความพยายามอย่างมาก ในการถอนริมฝีปากออกจากปากเธอและหยุดตัวเองเอาไว้แค่นั้น

“ผมมาราตรีสวัสดิ์” เขาพูดพร้อมกับยิ้มใส่ตาเธอ

“ออกไปเลยนะ” วราลีแหวใส่เสียงดัง

“ขยันไล่จังเลยนะสาวน้อย”

“พี่เคนเอาเปรียบไหมมากเกินไปแล้ว” น้ำตาของวราลีเริ่มคลอเบ้า

“ไหม” เสียงทุ้มหวานเรียกอย่างอ่อนโยนเมื่อเห็นน้ำตาของเธอ

“เห็นไหมเป็นอะไรคะ ฟาดหัวฟาดหางหาใครไม่ได้ก็มาระบายกับไหมใช่ไหม” เธอตัดพ้อเขาพร้อมกับน้ำตาที่เริ่มไหลลงมาตามร่องแก้ม

“คุณกำลังทำให้ผมรู้สึกผิด” เสียงของเขาอ่อนโยนลงกว่าเดิม

“งั้นก็อย่ามายุ่งกับไหม ไหมไม่ใช่ของเล่น”

“ไม่เคยคิดแบบนั้น” เขาบอกอย่างหงุดหงิดเมื่อเธอตัดพ้อเขาอย่างรุนแรง

“ถึงไหมจะเป็นผู้หญิงเชยๆ ซื่อบื้อในสายตาของพี่เคน แต่ไหมก็ไม่อยากให้พี่เคนมารังแก”

“แสดงว่าที่ผ่านมาไหมไม่ได้รู้สึกอะไรกับผมบ้างเลยงั้นสิ”

“รู้สึกค่ะ”

“รู้สึกเกลียดใช่ไหม”

“รู้ก็ดีแล้วค่ะ ไปให้พ้นแล้วก็อย่ามายุ่งกับไหมอีก” เธอบอกก่อนจะผลักเขาออก

“ก็ไม่ได้อยากยุ่งนักหรอก” เขาบอกอย่างหยิ่งๆ คนอย่างเขามีศักดิ์ศรีมากพอที่จะไม่ยุ่งกับผู้หญิงที่เต็มใจ แต่ให้ตายเถอะทำไมเขาต้องหงุดหงิดและอารมณ์เสียขนาดนี้ด้วยนะ