บทที่ 13

ภีรดามาหาวราลีที่บ้านหลังจากที่ทั้งคู่เปิดเทอมได้สองสัปดาห์ และสถานะนักเรียนของทั้งสองคนได้ถูกเปลี่ยนเป็นนักศึกษาแล้วในปีนี้

“วันเสาร์นี้พี่เคนจะเดินทางแล้วนะ”

คำบอกเล่าของภีรดาเกี่ยวกับเรื่องที่ภีรวัจน์จะไปเรียนต่อต่างประเทศทำให้วราลีรู้สึกใจหายแปลกๆ ตั้งแต่วันที่เกิดเรื่องคราวนั้นวราลีก็ไม่เคยได้เจอกับภีรวัจน์อีก

“งั้นเหรอ” คำตอบของวราลีเหมือนไม่รู้สึกยินดียินร้าย

“ไหมไปส่งพี่เคนด้วยกันนะ”

“ไม่ไปหรอกพี่ชายพิมไม่ชอบหน้าไหม ไหมไม่อยากไปให้เขาอารมณ์เสีย”

“โห จะจากกันตั้งสามปีเลยนะไหม ไปส่งพี่เคนหน่อยเถอะ” ภีรดาพยามจะอ้อนวอน

“ไหมไม่ว่าง” เธอปฏิเสธเด็ดขาด

“ไหมน่ะ” ภีรดาพูดอย่างอ่อนใจกับความใจเด็ดของเพื่อนรักบทจะเอาจริงขึ้นมาก็ไม่มีใครเปลี่ยนใจได้

ภีรวัจน์มาหาวราลีที่บ้านสวนในขณะที่เธอกำลังจะเดินเข้าไปในสวน ตาคู่สวยมองเขาอย่างแปลกใจเมื่อเห็นเขาเดินลงมาจากรถ

“กำลังจะไปไหน”

“เข้าสวนค่ะ”

“ไปด้วยคนนะ” เขาพูดหน้าตาเฉย

“ไม่ไปร่ำลาสาวๆ เหรอคะ”

“ไปมาหมดแล้ว” เขาตอบอย่างไม่คิดมาก

วราลีเชิดใส่อย่างไม่สนใจจนเขานึกอยากจะจับมาจูบสั่งสอน

“แล้วมาทำไมที่นี่” เธอพูดห้วนๆ

“ไม่มีที่ไป”

“อ้อ” วราลีสะบัดหน้าหนีและเดินเข้าสวนไปอย่างไม่สนใจคนที่เดินตามหลังมา

“รอด้วยสิ”

เขาช่วยเธอทำนั่นทำนี่ ในขณะที่วราลีรู้สึกหมั่นไส้ท่าทางของเขาซะเต็มประดากับท่าทางเก้ๆ กังๆ แต่อยากช่วย

“ไปพักเถอะค่ะ ไหมเหนื่อยแล้ว” เธอบอกก่อนจะเดินนำหน้าเขาไปใต้ร่มไม้ใหญ่

เขาเดินตามมานั่งลงข้างๆ ลมเย็นๆ พัดมาเอื่อยๆ วราลีถอดหมวกออกและนั่งทอดอารมณ์อย่างสบายใจ เขามองท่าทางนั้นแล้วยิ้มน้อยก่อนจะล้มตัวลงนอนหนุนตักเธอ

“ว้าย” วราลีร้องอย่างตกใจ

“ขอนอนหน่อย”

“ลุกเดี๋ยวนี้นะพี่เคน เดี๋ยวพ่อแม่ไหมก็มาเห็นหรอก” เธอพยายามผลักเขาออก

“ท่านกลับไปแล้ว” เขาบอกอย่างสบายใจ

“คนเจ้าเล่ห์” เธอบ่นแต่ก็ยอมปล่อยให้เขานอนต่อไป เขายิ้มน้อยๆ ก่อนจะดึงมือข้างหนึ่งของเธอมากอดไว้แล้วหลับตาลง

วราลีปลุกเขาเมื่อใกล้เย็น ทั้งสองคนเดินกลับบ้านในขณะที่แม่ของ วราลีทำกับข้าวเสร็จแล้ว และเย็นนั้นพ่อแม่ของวราลีก็ชวนเขาทานข้าวเย็นที่บ้านของเธอ ซึ่งชายหนุ่มก็ไม่ปฏิเสธ

“พรุ่งนี้ผมจะไปแล้วนะ” เขาบอกเมื่อเธอเดินมาส่งเขาที่รถหลังจากทานข้าวเสร็จ

“ค่ะ” เธอตอบสั้นๆ

“ไปส่งผมนะ”

น้ำเสียงนั้นเว้าวอนจนหัวใจของวราลีแกว่งวูบ

“ไม่ว่างค่ะ” เธอปฏิเสธเสียงแข็ง

“ผมจะรอ” เขากลับไม่ฟังคำปฏิเสธของเธอ

“ไม่ไป”

“ถ้าไม่ไปได้เห็นดีกันแน่” คนเอาแต่ใจบอกเสียงห้วนๆ หน้าบึ้งตึง

“ไม่ต้องมาขู่ ไหมไม่กลัวหรอก”

“ถ้าไหมอยากให้พ่อแม่ไหมรู้ว่าผมกับไหมมีอะไรกันถึงไหนก็เอาสิ”

“อย่าพูดบ้าๆ นะพี่เคน ไหมไม่เคยมีอะไรกับพี่”

“ผมก็อยากจะรู้ว่าถ้าผมเล่าให้พ่อแม่ไหมฟัง ท่านจะคิดเหมือนไปไหมหรือเปล่า”

“คนบ้า” วราลีหน้าแดงก่ำอย่างโมโหกับคำขู่ของเขา

“พรุ่งนี้ถ้าผมไม่เจอหน้าไหม เราจะได้เห็นดีกัน” เขาขู่อีกครั้งก่อนจะออกรถไป

ณ สนามบินสุวรรณภูมิ ครอบครัวของภีรวัจน์อยู่กันพร้อมหน้าเพื่อมาส่งลูกชายคนเดียวไปเรียนต่อต่างประเทศ

ภีรวัจน์ยกมือไหว้ผู้ให้กำเนิดทั้งสอง เมื่อเสียงประกาศเรียกผู้โดยสารครั้งสุดท้ายดังขึ้น

“ผมไปนะครับ”

“โชคดีลูก” คุณประยุทธดึงลูกชายเข้าไปกอดไว้พร้อมทั้งตบไหล่อย่างให้กำลังใจ หลังจากนั้นคุณดาริกาผู้เป็นมารดาก็ดึงร่างลูกชายเข้าไปกอดไว้

“ดูแลตัวเองนะลูก” ผู้เป็นแม่บอกอย่างเป็นห่วง

ภีรดาทำท่าจะร้องไห้พร้อมกับโผเข้าไปกอดพี่ชายเอาไว้เป็นครั้งสุดท้าย เธอกับเขาไม่เคยห่างกันนานแต่ครั้งนี้เขาจะจากเธอไปนานตั้งสามปีมันทำให้เธออดใจหายไม่ได้

“อย่าขี้แย” เขาบอกพร้อมทั้งขยี้ผมเธอเล่นเหมือนทุกครั้ง

“พี่เคนต้องคิดถึงพิมด้วยนะคะ”

“จ้ะยัยตัวแสบ” เขาบอก

วราลียืนมองเงียบๆ อยู่ใกล้ๆ ตรงนั้น เธอตัดสินใจมาส่งเขาในนาทีสุดท้ายเพราะกลัวคำขู่ของเขาหรือเพราะอยากพบหน้าเขาเป็นครั้งสุดท้ายกันแน่เธอก็ไม่แน่ใจตัวเอง ทั้งๆ ที่ปากบอกว่าเกลียดเขาแต่กลับรู้สึกกระวนกระวาย เมื่อรู้ว่าเขาต้องจากไปแสนไกลและอีกนานกว่าที่เขาจะกลับมา

ภีรวัจน์ถือโอกาสดึงเธอมากอดไว้ในขณะที่วราลีไม่ทันได้ตั้งตัว เธอตกใจจนตัวแข็งทื่อเพราะไม่คิดว่าเขาจะกล้าทำอย่างนั้นต่อหน้าพ่อแม่และน้องของเขา

“รอนะ ห้ามมีใครล่ะ” เขากระซิบบอกที่ข้างหูเธอพอได้ยินกันแค่สองคน หญิงสาวยังคงมึนงงอยู่กับสิ่งที่เกิดขึ้นอย่างรวดเร็วในนาทีนั้น

วราลีรู้สึกตัวอีกครั้งก็ตอนที่เขาเดินเข้าห้องผู้โดยสารไปแล้วสายตาคู่นั้นของเขามองมายังเธอราวกับจะตอกย้ำว่าสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อสักครู่นี้เธอไม่ได้ฝันไป