Share

บทที่ 11

last update Dernière mise à jour: 2025-12-19 00:30:46

ภีรวัจน์ก้มลงจูบอีกครั้งอย่างหิวกระหาย ทำเอาวราลีแทบสำลักแต่กลับรู้สึกปรารถนาจูบของเขาอย่างไม่รู้จักอิ่มเช่นกัน

“ไปกับผม” เขาบอกหลังจากถอนจูบออกจากริมฝีปากของเธอ

“ไปไหนคะ” วราลีถามเขาราวกับคนละเมอ เขาไม่บอกแต่จูงมือเธอให้ตามเขาไป

วราลีตามเขาไปอย่างไม่รู้สึกตัวในเวลานั้นเธอราวกับถูกมนตร์สะกดไม่ว่าเขาจะทำอะไรเธอก็ไม่มีแรงขัดขืน

ภีรวัจน์ปิดประตูห้องของเขาลงก่อนจะดึงวราลีเข้าไปกอดไว้

“พี่เคนปล่อยค่ะ” วราลีเริ่มได้สติเมื่อได้ยินเสียงเขาล็อคประตูห้อง

“คิดเหรอว่าผมจะยอมปล่อย” เขาหัวเราะในลำคอ

“พี่เคนจะทำอะไรไหม” วราลีถามอย่างหวาดหวั่น

“ทำให้ไหมรู้ว่า ไหมไม่ควรยั่วยวนผู้ชายคนไหนต่อหน้าผม” ภีรวัจน์พูดเสียงห้วนๆ

“ปล่อยไหม” วราลีดิ้นรนเพื่อให้พ้นจากอ้อมแขนแข็งแรงของเขา

“ดิ้นเลยไหมยังไงคืนนี้ผมก็ไม่ปล่อยคุณไปง่ายๆ แน่” เขายิ้มเหี้ยมเกรียมก่อนจะประกบริมฝีปากลงมาอีกครั้ง

“อย่าค่ะ” เสียงห้ามของเธอถูกดูดกลืนลงไปในลำคอ เขากระหน่ำจูบเธอจนวราลีแทบจะหายใจไม่ทัน

ภีรวัจน์ปลดสายเสื้อของวราลีออกไปให้พ้นไหล่จนชุดร่วงลงไปกองกับพื้นทำให้ทั้งเนื้อทั้งตัวของวราลีตอนนี้มีเพียงชุดชั้นในสองชิ้นปกปิดอยู่ ความเย็นของเครื่องปรับอากาศกระทบตัว ทำให้วราลีรู้สึกถึงร่างกายที่เกือบเปลือยเปล่าของตัวเองในขณะนี้

เธอประท้วงเขาด้วยการใช้มือยันหน้าอกเขาไว้ในขณะที่ปากของเขายังประกบอยู่กับปากของเธอ แต่แรงอันน้อยนิดของเธอไม่สามารถที่จะผลักเขาออกห่างได้

มือของภีรวัจน์สำรวจไปทั่วแผ่นหลังของเธอก่อนเลื่อนลงไปยังเอวคอด สะโพกผายและก้นที่งอนขึ้นนิดๆ อย่างน่ารักของเธอ เขาบีบขยำอย่างช่ำชองพร้อมกับดันร่างบางของวราลีให้แนบชิดกับร่างของเขามากยิ่งขึ้น

วราลีอายจนตัวแดงเมื่อบริเวณหน้าท้องของเธอสัมผัสกับความแข็งขึงของเขาที่เกิดขึ้นจากอารมณ์พิศวาสในตอนนั้น

มือซุกซนของเขาเลื่อนมาปลดตะขอเสื้อชั้นในออกอย่างช่ำชองจนวราลีไม่ทันรู้สึกตัว ภีรวัจน์ดันตัวเธอห่างออกเพื่อก้มลงมองหน้าอกเปลือยเปล่าคู่นั้นของเธอที่กำลังอวดความงามต่อหน้าเขาอย่างตกตะลึงเพราะเขาคาดไม่ถึงว่าวราลีที่ภายนอกดูตัวเล็กๆ และบอบบางจะซ่อนรูปเอาไว้แบบนี้ หน้าอกของเธอมีขนาดใหญ่เกินกว่าที่เขาเคยคาดคะเนเอาไว้ซะอีก ใช่...เขายอมรับกับตัวเองว่าบ่อยครั้งที่เขาจินตนาการถึงร่างเปลือยเปล่าของวราลี

วราลีเอามือปิดไว้เพราะอายแทบแทรกแผ่นดินกับสายตาที่มองมาอย่างหิวกระหายของเขา

“อย่ามอง” เธอบอกเขาเสียงสั่น

“ขอผม” เขาบอกเสียงแหบพร่าก่อนจะดึงมือเธอออก แล้วก้มลงไปหาอกอวบคู่นั้นของเธอจมูกและปากของเขาพรมจูบไปตามทั่วบริเวณนั้นก่อนจะปากของเขาจะครอบครองยอดอกและดูดกลืนเอาไว้อย่างหลงใหล อกอวบอีกข้างของเธอถูกมือเขาครอบครองพร้อมถึงเคล้าคลึงไปมาอย่างช่ำชอง

หน้าอกของเธอทั้งสองข้างชูชันขึ้นรับการสัมผัสของเขา ราวกับดอกไม้แรกแย้มที่อ้ารับน้ำค้างยามเช้า

เสียงครางของวราลีดังขึ้นอย่างต่อเนื่องเมื่อไม่สามารถต้านทานความวาบหวามปนเสียวซ่านจากสัมผัสที่ร้อนแรงและเรียกร้องของเขาได้ ตรงกันข้ามเสียงนั้นกลับยิ่งกระตุ้นความต้องการในตัวเขาให้เพิ่มมากขึ้นไปอีก

เขาดันหลังเธอให้ยืนชิดประตูก่อนจะค่อยๆ ลากริมฝีปากของเขาผ่านลงไปยังหน้าท้องแบนราบของเธอ และหยุดหยอกเย้าบริเวณสะดือจนวราลีแทบจะยืนไม่ไหวเพราะความอ่อนแรงจากการโดนโจมตีอย่างต่อเนื่องจากลิ้นร้อนๆ ของเขา

ภีรวัจน์นั่งคุกเขาตรงหน้าเธอก่อนจะค่อยๆ รูดกางเกงชั้นในตัวจิ๋วให้เลื่อนลงมาตามขาเรียวยาวของเธอ

วราลียังไม่ทันได้ตั้งตัวก็ต้องตกตะลึงอีกครั้งเมื่อเขายกขาข้างหนึ่งของเธอไปพาดบนไหล่เขา ก่อนที่ใบหน้าของเขาจะซุกลงบนความเป็นหญิงของเธออย่างรวดเร็ว

“พี่เคน อย่า” เสียงร้องห้ามของเธอเบาหวิวแทบไม่ได้ยิน

ภีรวัจน์ยังเดินหน้าต่อ ปลายลิ้นของเขาตวัดอย่างช่ำชองและซอกซอนไปทั่วบริเวณนั้น วราลีเกร็งตัวอย่างอับอายแต่สัมผัสที่ชวนวาบหวามของเขากลับเรียกร้องให้เธอตอบสนองต่อสัมผัสที่ร้อนแรงของเขา

เสียครางของเธอดังไม่เป็นภาษา น้ำทิพย์เริ่มหลั่งไหลออกมาอย่างต่อเนื่อง ภีรวัจน์ดูดกลืนอย่างหลงใหลพร้อมทั้งเร่งโจมตีระรัวลิ้นโหมกระหน่ำเร่งจังหวะเข้าออกอย่างต่อเนื่อง

วราลีเลื่อนมือมาวางบนศีรษะของเขาเอาไว้พร้อมทั้งขยี้ผมดำขลับของเขา เพื่อระบายความเสียวซ่านในจังหวะที่ลิ้นของเขาเข้าไปสำรวจภายในและขยับมันเข้าออก

“พี่เคน ไหมไม่ไหวแล้ว” หญิงสาวอ้อนวอนเขาเสียงสั่น ในขณะที่ ภีรวัจน์แทบจะคลั่งกับความหวานที่ได้รับจากเธอ

ภีรวัจน์เปลี่ยนถอนลิ้นของเขาออกก่อนจะส่งนิ้วของเขาเข้าไปในร่างกายของเธอ ความคับแน่นที่บีบรัดนิ้วของเขาเอาไว้แทบจะทำให้ภีรวัจน์หมดความอดทนก่อนที่เขาจะขยับนิ้วเข้าออกช้าๆ

วราลีเผลอขยับตามในจังหวะที่เขาถอนนิ้วออกมาจนเกือบหมด และต้องสะดุ้งอย่างวาบหวามเมื่อเขาขยับมันเข้าไปใหม่

“ไม่ไหวแล้ว” เสียงเธออ้อนวอนเขาอย่าต่อเนื่อง ภีรวัจน์เร่งจังหวะขยับเข้าออกให้ถี่ขึ้นอีก

“พี่เคน...ไหมไม่ไหวแล้ว” เธอร้องออกมาเมื่อเขาเร่งจังหวะการขยับเข้าออกถี่ยิบและส่งเธอให้พบกับที่สุดของความวาบหวามเป็นครั้งแรกในชีวิต

Continuez à lire ce livre gratuitement
Scanner le code pour télécharger l'application

Latest chapter

  • ยอดเสน่หา ปรารถนาเพียงเธอ   บทที่ 76 จบบริบูรณ์

    หญิงสาวพูดแล้วก็ทำหน้าพะอืดพะอม แล้วก็ต้องลุกพรวดพราดวิ่งเข้าไปที่ห้องน้ำโก่งตัวอาเจียนเต็มแรงโดยมีภีรวัจน์ตามเข้ามาช่วยลูบหลังให้สีหน้าของเขาเป็นกังวลอย่างเห็นได้ชัด“เป็นอะไรไปไหม เป็นอย่างนี้มานานหรือยัง ไปหาหมอมั้ย”“ก็สองสามวันแล้วค่ะ”“แล้วทำไมไม่บอก” เสียงเขาบ่นอย่างขัดใจ หญิงสาวเหลือบตาขึ้นมองเขาแล้วอดยิ้มไม่ได้กับสีหน้าบูดบึ้งของอีกฝ่าย“ไหมไม่เป็นไรมากหรอกค่ะ”“นี่เหรอไม่มาก”“ไม่มากค่ะ พี่เคนออกไปก่อนไหมจะอาบน้ำ”วราลีพูดเรียบๆ พลางผลักอกเขาให้ถอยห่างและดันไปจนเขาพ้นจากห้องน้ำ“ห้ามล็อคประตูนะ ป่วยอย่างนี้ผมไม่เข้าไปปล้ำหรอก” เขาสั่ง แล้วยิ้มออกมาได้เมื่อได้ยินอีกฝ่ายตอบมาว่า“บ้า”วราลีค้อนอายๆ ก่อนที่ประตูห้องน้ำจะถูกกระแทกปิดเข้ามาคุณประยุทธและคุณดาริกามาเยี่ยมลูกชายและลูกสะใภ้ในตอนเช้า วราลีเป็นฝ่ายต้อนรับระหว่างที่ภีรวัจน์กำลังแต่งตัวอยู่“เห็นตาเคนบ่นว่าหนูไม่ค่อยสบายเหรอ” คุณดาริกาถามแล้วเพ่งมองใบหน้าดูมีน้ำมีนวลของลูกสะใภ้“ค่ะคุณแม่ พี่เคนบ่นไหม จนไหมไม่อยากบอก”“จะเป็นพ่อคนยังไม่รู้ตัวอีกนะ ว่าแต่หนูอยากได้ผู้หญิงหรือผู้ชาย”“ผู้หญิงหรือผู้ชายก็ได้ค่ะ”“มาโน่นแล้ว

  • ยอดเสน่หา ปรารถนาเพียงเธอ   บทที่ 75

    วราลีนิ่งเงียบและเสมองไปทางอื่น เขาจึงหัวเราะอย่างถูกใจ“ที่แท้ก็แอบหึงผมเหมือนกันใช่ไหม คนปากแข็ง”“แล้วไม่คิดว่าไหมจะเกลียดขี้หน้าจนหันหลังให้บ้างเหรอคะที่ทำแบบนั้น”“คิดแต่ผมไม่มีวันยอมให้ไหมเกลียดหรือหันหลังให้หรอก เพราะไหมคือยอดเสน่หาของผม..ต่อให้แลกด้วยอะไรผมก็ยอมเพื่อให้ได้ไหมมาอยู่ข้างๆ” ร่างสูงค่อยๆ ประทับจูบลงบนริมฝีปากของคนที่อยู่ตรงหน้าและจุมพิตอย่างอ่อนโยนเนิ่นนาน“รักผมบ้างไหม” เสียงหวานทุ้มถามหลังจากที่เขาถอนริมฝีปากออก“ไม่มีวันไหน..ที่ไหมไม่รักพี่ หัวใจดวงนี้มีเพียงพี่เคนเป็นเจ้าของค่ะ” วราลีขยับตัวเข้ามาและค่อยๆ ยกมือขึ้นโอบรอบคอเขาไว้อีกครั้ง อ้อมแขนนี้คืออ้อมแขนที่เธอปรารถนาจะฝากชีวิตไว้ เขาคือเจ้าของหัวใจของเด็กสาวเชยๆ คนหนึ่งตั้งแต่วันนั้นวันที่เพียงสบตากันครั้งแรกและเป็นรักเดียวของเธอตลอดมาฝ่ามืออุ่นลูบไล้ไปบนสะโพกและเอวบางอย่างรักใคร่ ความรู้สึกเต็มตื้นและอิ่มเอมหัวใจทำให้อ้อมแขนแข็งแกร่งกระชับร่างบางให้เข้ามาใกล้และประทับจุมพิตคลอเคลียอย่างไม่รู้เบื่อ… “มีลูกกี่คนดีครับไหม”“แล้วแต่พี่เคนสิคะ”“ถ้าอย่างนั้นขอสี่คนนะ”“ไหมเหนื่อยแย่เลย” เธอบ่นน้อยๆ แต่ก็หัวเร

  • ยอดเสน่หา ปรารถนาเพียงเธอ   บทที่ 74

    บ้านเรือนไทยหลังใหญ่หรูหราแต่คงไว้ซึ่งบรรยากาศบ้านสวน ปลูกบนเนื้อที่เกือบสองไร่ มีผลไม้หลากหลายชนิด ปลูกไว้รอบบ้าน หลังบ้านมีสะพานทางเดินเท้าทอดยาวจากบ้านสู่ท่าน้ำถูกออกแบบมาเพื่อให้ผู้เป็นเจ้าของเดินเล่นออกกำลังกายและสูดอากาศที่บริสุทธิ์ท่ามกลางธรรมชาติที่หาได้ยากในกรุงเทพเมืองที่เต็มไปด้วยสิ่งปลูกสร้างและรถยนต์มากมายบ้านหลังนี้คือบ้านที่วราลีเคยมองตลอดเวลาเกือบเดือนยามผ่านเข้าออกบ้านตัวเอง บัดนี้เธอมายืนในบ้านหลังนี้พร้อมกับใครคนหนึ่งที่กำลังจับมือเธอไว้“บ้านของเรา” เขาหันมาบอกพร้อมทั้งยิ้มอย่างอบอุ่น“หมายความว่า...”“ที่นี่จะเป็นบ้านของเรา ผมเลือกที่นี่เพราะไหมชอบธรรมชาติ ชอบบ้านสวน และที่สำคัญไหมจะได้ไม่ต้องอยู่ไกลพ่อแม่จะได้กลับไปดูแลท่านได้ง่ายเพราะอยู่ใกล้กันแค่นี้” ภีรวัจน์อธิบายเรื่อยๆ ความใส่ใจต่างๆ ถูกถ่ายทอดมาทางคำพูดและภาพที่ปรากฏตรงหน้า วราลีมองไปทางไหนก็เจอแต่สิ่งที่ทำให้ยิ้มได้ หญิงสาวหันมามองซีกหน้าด้านข้างของเขาในขณะกำลังชี้ให้เธอดูต้นจำปีสองต้นที่ปลูกไว้ข้างบันได“ผมปลูกต้นจำปีไว้ให้ไหมนะ ไหมชอบใช่ไหม” วราลีรู้สึกเต็มตื้นขึ้นมาจนพูดอะไรไม่ออก“ชอบไหมครับ”“ชอบค่ะ

  • ยอดเสน่หา ปรารถนาเพียงเธอ   บทที่ 73

    “ผมเหงา”“ดึกแล้วนะคะ นอนได้แล้ว”“นอนไม่หลับอยากกอดเมีย”“อีกนานค่ะพี่เคน” วราลีพูดอย่างเด็ดขาด ทำเอาคนที่กำลังอ้อนเงียบเสียงลงทันที ร่างบางพลิกตัวหันหลังให้เขาเพราะไม่อยากเผชิญกับสายตาเว้าวอนนั้นแม้แต่ในความมืดเธอก็ยังรู้สึกได้ตกดึกร่างบางหันกลับมามองคนที่อยู่บนโซฟาอีกครั้ง‘นอนไม่ยอมห่มผ้าอีกแล้วนะพี่เคน เดี๋ยวก็ได้เป็นหวัดหรอก’เธอค่อยๆ ลุกขึ้นเบาเสียงที่สุดแล้วลงจากเตียงเดินราวกับย่อง ไปนั่งลงข้างๆ โซฟาแล้วดึงผ้าห่มคลุมให้คนที่กำลังหลับอยู่ ก่อนจะเตรียมลุกขึ้น ข้อมือเล็กก็ถูกฉวยเอาไว้แล้วดึงตัวเธอให้นอนลงไปทาบกับหน้าอกแกร่งของเขา มือหนากอดเอวไว้แน่น“แอบย่องมาหากลางดึกแบบนี้ต้องถูกปรับ” พูดเสร็จจมูกโด่งก็ฝังลงมาที่ซอกคอหอมกรุ่นนั้นทันที“ปล่อยค่ะ ไหมแค่มาห่มผ้าให้” เธอพยายามผลักอกเขาออกห่าง แต่มีหรือที่เขาจะยอมให้เธอทำแบบนั้นง่ายๆ“เป็นห่วงผมเหรอ”“เป็นหวัดมาจะแย่นะคะ”“แล้วถ้าผมไม่สบายไหมจะดูแลหรือเปล่า”“คิดดูก่อนค่ะ คนใจร้ายอย่างพี่เคน ไม่น่าดูแลสักนิด”“ผิดไปแล้วครับ ดีกันนะ” เสียงหวานทุ้มออดอ้อนอีกครั้ง ก่อนจะระดมจูบไปทั่วทั้งปากและคอของเธอจนวราลีรู้สึกเหมือนมีกระแสไฟวิ่งพล

  • ยอดเสน่หา ปรารถนาเพียงเธอ   บทที่ 72

    วราลีเอื้อมมือไปกดสวิตช์ไฟปิดห้องทั้งห้องก็ตกอยู่ในความมืด มีเพียงเสียงครางของแอร์ผ่านความเงียบกริบ หญิงสาวนอนลืมตาโพลงอีกคืนทั้งๆ ที่คืนนี้น่าจะนอนหลับไปอย่างง่ายดายเพราะความอ่อนเพลียแต่พอพลิกตัวไปเห็นเงาของคนที่นอนอยู่บนโซฟาอย่างว้าวุ่นตกดึกอากาศเริ่มเย็น วราลีพลิกตัวตะแคงไปทางคนที่นอนอยู่อีกมุมห้องหนึ่ง โกรธเขาก็โกรธ น้อยใจก็น้อยใจ ไม่อยากพูดด้วย แต่พอเห็นเขาขดตัวเข้าหากันด้วยความหนาวก็อดสงสารไม่ได้ อยากทำใจแข็งแต่ในที่สุดก็แอบย่องเบาๆ เอาผ้าห่มไปห่มให้เขาจนได้ก่อนจะรีบกลับมานอนบนเตียงเพราะกลัวเขาจับได้แสงแดดอ่อนๆ ที่ลอดผ่านผ้าม่านสีขาวผ่านทางหน้าต่างในตอนเช้าทำให้คนที่หลับอยู่บนโซฟาเริ่มขยุกขยิกตาตื่น แพขนตายาวหนากะพริบถี่ๆ ก่อนจะลืมตาขึ้นภีรวัจน์ลุกขึ้นนั่งพิงโซฟาตัวยาวที่เขาใช้เป็นที่นอนตลอดคืนที่ผ่านมา มองไปยังร่างบางที่ยังขดตัวอยู่บนเตียงก็อดยิ้มไม่ได้เมื่อเห็นผ้าห่มที่คลุมอยู่บนตัวเขา คงจะย่องเอามาห่มให้เขาในตอนดึกๆ อย่างน้อยก็ยังไม่ใจดำโกรธเขาจนไม่เหลียวแล ภีรวัจน์บอกตัวเองเสียงน้ำที่ไหลจากฝักบัวดังซู่ซ่าอยู่ประมาณครึ่งชั่วโมงเขาก็กลับออกมาโดยมีผ้าขนหนูพันกายอยู่ผืนเดียว

  • ยอดเสน่หา ปรารถนาเพียงเธอ   บทที่ 71

    แพรวายืนรอรับเธออยู่ตรงนั้น วราลีมองแพรวางงๆ ที่เธอแต่งตัวธรรมดาแตกต่างจากเธอที่เป็นเพียงเพื่อนเจ้าสาวแต่แต่งซะขนาดนี้“มาแล้วเหรอคะสวยจังเลย” แพรวาเดินตรงเข้ามาจับมือของวราลีก่อนจะพาเดินเข้าไปในบ้านโดยไม่เปิดโอกาสให้เธอซักถามข้อสงสัยอะไรเลยภีรวัจน์ยืนรออยู่ข้างในขณะสองสาวเดินเข้ามา ทั้งสองคนสวยคนละแบบแต่สายตาของเขากลับจับจ้องไปที่วราลีแทบไม่กะพริบ“พาเจ้าสาวมาส่งค่ะ” แพรวาพาวราลีมายืนตรงหน้าเขาก่อนจะเอื้อมไปจับมือของภีรวัจน์มาแล้ววางมือของวราลีลงบนนั้น มืออุ่นจับมือเรียวบางไว้ทันที“นี่มันอะไรกันคะ”“เจ้าสาวคนสวยของผม”วราลีหันขวับไปมองหน้าเขาทันที“พี่เคนกำลังเล่นตลกอะไร ใครเป็นเจ้าสาวของพี่”“คนตรงหน้าผมนี่แหละ ไม่ผิดหรอก”“นี่หมายความว่า…”“ครับงานแต่งงานของเราสองคน”“ใครจะแต่งด้วย” วราลีเริ่มเสียงดัง“จุ๊ๆ เบาๆ ครับที่รักคนมองกันใหญ่แล้ว”หญิงสาวมองไปรอบๆ เธอเพิ่งสังเกตว่าผู้ใหญ่รวมถึงแขกที่มาในงานมากแค่ไหน ทุกคนกำลังมองมาที่เธอกับเขายิ้มๆ แต่ที่เธอสะดุดตามากี่สุดคือภาพของบุพการีทั้งสองของเธอที่กำลังเดินเข้ามาหา“มาแล้วเหรอลูก”“แม่คะ” วราลีตั้งท่าว่าจะถาม“อย่าเพิ่งถามอะไรมากเล

Plus de chapitres
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status