แชร์

บทที่ 11

ผู้เขียน: เทียนธีรา
last update ปรับปรุงล่าสุด: 2025-12-19 00:30:46

ภีรวัจน์ก้มลงจูบอีกครั้งอย่างหิวกระหาย ทำเอาวราลีแทบสำลักแต่กลับรู้สึกปรารถนาจูบของเขาอย่างไม่รู้จักอิ่มเช่นกัน

“ไปกับผม” เขาบอกหลังจากถอนจูบออกจากริมฝีปากของเธอ

“ไปไหนคะ” วราลีถามเขาราวกับคนละเมอ เขาไม่บอกแต่จูงมือเธอให้ตามเขาไป

วราลีตามเขาไปอย่างไม่รู้สึกตัวในเวลานั้นเธอราวกับถูกมนตร์สะกดไม่ว่าเขาจะทำอะไรเธอก็ไม่มีแรงขัดขืน

ภีรวัจน์ปิดประตูห้องของเขาลงก่อนจะดึงวราลีเข้าไปกอดไว้

“พี่เคนปล่อยค่ะ” วราลีเริ่มได้สติเมื่อได้ยินเสียงเขาล็อคประตูห้อง

“คิดเหรอว่าผมจะยอมปล่อย” เขาหัวเราะในลำคอ

“พี่เคนจะทำอะไรไหม” วราลีถามอย่างหวาดหวั่น

“ทำให้ไหมรู้ว่า ไหมไม่ควรยั่วยวนผู้ชายคนไหนต่อหน้าผม” ภีรวัจน์พูดเสียงห้วนๆ

“ปล่อยไหม” วราลีดิ้นรนเพื่อให้พ้นจากอ้อมแขนแข็งแรงของเขา

“ดิ้นเลยไหมยังไงคืนนี้ผมก็ไม่ปล่อยคุณไปง่ายๆ แน่” เขายิ้มเหี้ยมเกรียมก่อนจะประกบริมฝีปากลงมาอีกครั้ง

“อย่าค่ะ” เสียงห้ามของเธอถูกดูดกลืนลงไปในลำคอ เขากระหน่ำจูบเธอจนวราลีแทบจะหายใจไม่ทัน

ภีรวัจน์ปลดสายเสื้อของวราลีออกไปให้พ้นไหล่จนชุดร่วงลงไปกองกับพื้นทำให้ทั้งเนื้อทั้งตัวของวราลีตอนนี้มีเพียงชุดชั้นในสองชิ้นปกปิดอยู่ ความเย็นของเครื่องปรับอากาศกระทบตัว ทำให้วราลีรู้สึกถึงร่างกายที่เกือบเปลือยเปล่าของตัวเองในขณะนี้

เธอประท้วงเขาด้วยการใช้มือยันหน้าอกเขาไว้ในขณะที่ปากของเขายังประกบอยู่กับปากของเธอ แต่แรงอันน้อยนิดของเธอไม่สามารถที่จะผลักเขาออกห่างได้

มือของภีรวัจน์สำรวจไปทั่วแผ่นหลังของเธอก่อนเลื่อนลงไปยังเอวคอด สะโพกผายและก้นที่งอนขึ้นนิดๆ อย่างน่ารักของเธอ เขาบีบขยำอย่างช่ำชองพร้อมกับดันร่างบางของวราลีให้แนบชิดกับร่างของเขามากยิ่งขึ้น

วราลีอายจนตัวแดงเมื่อบริเวณหน้าท้องของเธอสัมผัสกับความแข็งขึงของเขาที่เกิดขึ้นจากอารมณ์พิศวาสในตอนนั้น

มือซุกซนของเขาเลื่อนมาปลดตะขอเสื้อชั้นในออกอย่างช่ำชองจนวราลีไม่ทันรู้สึกตัว ภีรวัจน์ดันตัวเธอห่างออกเพื่อก้มลงมองหน้าอกเปลือยเปล่าคู่นั้นของเธอที่กำลังอวดความงามต่อหน้าเขาอย่างตกตะลึงเพราะเขาคาดไม่ถึงว่าวราลีที่ภายนอกดูตัวเล็กๆ และบอบบางจะซ่อนรูปเอาไว้แบบนี้ หน้าอกของเธอมีขนาดใหญ่เกินกว่าที่เขาเคยคาดคะเนเอาไว้ซะอีก ใช่...เขายอมรับกับตัวเองว่าบ่อยครั้งที่เขาจินตนาการถึงร่างเปลือยเปล่าของวราลี

วราลีเอามือปิดไว้เพราะอายแทบแทรกแผ่นดินกับสายตาที่มองมาอย่างหิวกระหายของเขา

“อย่ามอง” เธอบอกเขาเสียงสั่น

“ขอผม” เขาบอกเสียงแหบพร่าก่อนจะดึงมือเธอออก แล้วก้มลงไปหาอกอวบคู่นั้นของเธอจมูกและปากของเขาพรมจูบไปตามทั่วบริเวณนั้นก่อนจะปากของเขาจะครอบครองยอดอกและดูดกลืนเอาไว้อย่างหลงใหล อกอวบอีกข้างของเธอถูกมือเขาครอบครองพร้อมถึงเคล้าคลึงไปมาอย่างช่ำชอง

หน้าอกของเธอทั้งสองข้างชูชันขึ้นรับการสัมผัสของเขา ราวกับดอกไม้แรกแย้มที่อ้ารับน้ำค้างยามเช้า

เสียงครางของวราลีดังขึ้นอย่างต่อเนื่องเมื่อไม่สามารถต้านทานความวาบหวามปนเสียวซ่านจากสัมผัสที่ร้อนแรงและเรียกร้องของเขาได้ ตรงกันข้ามเสียงนั้นกลับยิ่งกระตุ้นความต้องการในตัวเขาให้เพิ่มมากขึ้นไปอีก

เขาดันหลังเธอให้ยืนชิดประตูก่อนจะค่อยๆ ลากริมฝีปากของเขาผ่านลงไปยังหน้าท้องแบนราบของเธอ และหยุดหยอกเย้าบริเวณสะดือจนวราลีแทบจะยืนไม่ไหวเพราะความอ่อนแรงจากการโดนโจมตีอย่างต่อเนื่องจากลิ้นร้อนๆ ของเขา

ภีรวัจน์นั่งคุกเขาตรงหน้าเธอก่อนจะค่อยๆ รูดกางเกงชั้นในตัวจิ๋วให้เลื่อนลงมาตามขาเรียวยาวของเธอ

วราลียังไม่ทันได้ตั้งตัวก็ต้องตกตะลึงอีกครั้งเมื่อเขายกขาข้างหนึ่งของเธอไปพาดบนไหล่เขา ก่อนที่ใบหน้าของเขาจะซุกลงบนความเป็นหญิงของเธออย่างรวดเร็ว

“พี่เคน อย่า” เสียงร้องห้ามของเธอเบาหวิวแทบไม่ได้ยิน

ภีรวัจน์ยังเดินหน้าต่อ ปลายลิ้นของเขาตวัดอย่างช่ำชองและซอกซอนไปทั่วบริเวณนั้น วราลีเกร็งตัวอย่างอับอายแต่สัมผัสที่ชวนวาบหวามของเขากลับเรียกร้องให้เธอตอบสนองต่อสัมผัสที่ร้อนแรงของเขา

เสียครางของเธอดังไม่เป็นภาษา น้ำทิพย์เริ่มหลั่งไหลออกมาอย่างต่อเนื่อง ภีรวัจน์ดูดกลืนอย่างหลงใหลพร้อมทั้งเร่งโจมตีระรัวลิ้นโหมกระหน่ำเร่งจังหวะเข้าออกอย่างต่อเนื่อง

วราลีเลื่อนมือมาวางบนศีรษะของเขาเอาไว้พร้อมทั้งขยี้ผมดำขลับของเขา เพื่อระบายความเสียวซ่านในจังหวะที่ลิ้นของเขาเข้าไปสำรวจภายในและขยับมันเข้าออก

“พี่เคน ไหมไม่ไหวแล้ว” หญิงสาวอ้อนวอนเขาเสียงสั่น ในขณะที่ ภีรวัจน์แทบจะคลั่งกับความหวานที่ได้รับจากเธอ

ภีรวัจน์เปลี่ยนถอนลิ้นของเขาออกก่อนจะส่งนิ้วของเขาเข้าไปในร่างกายของเธอ ความคับแน่นที่บีบรัดนิ้วของเขาเอาไว้แทบจะทำให้ภีรวัจน์หมดความอดทนก่อนที่เขาจะขยับนิ้วเข้าออกช้าๆ

วราลีเผลอขยับตามในจังหวะที่เขาถอนนิ้วออกมาจนเกือบหมด และต้องสะดุ้งอย่างวาบหวามเมื่อเขาขยับมันเข้าไปใหม่

“ไม่ไหวแล้ว” เสียงเธออ้อนวอนเขาอย่าต่อเนื่อง ภีรวัจน์เร่งจังหวะขยับเข้าออกให้ถี่ขึ้นอีก

“พี่เคน...ไหมไม่ไหวแล้ว” เธอร้องออกมาเมื่อเขาเร่งจังหวะการขยับเข้าออกถี่ยิบและส่งเธอให้พบกับที่สุดของความวาบหวามเป็นครั้งแรกในชีวิต

อ่านหนังสือเล่มนี้ต่อได้ฟรี
สแกนรหัสเพื่อดาวน์โหลดแอป

บทล่าสุด

  • ยอดเสน่หา ปรารถนาเพียงเธอ   บทที่ 76 จบบริบูรณ์

    หญิงสาวพูดแล้วก็ทำหน้าพะอืดพะอม แล้วก็ต้องลุกพรวดพราดวิ่งเข้าไปที่ห้องน้ำโก่งตัวอาเจียนเต็มแรงโดยมีภีรวัจน์ตามเข้ามาช่วยลูบหลังให้สีหน้าของเขาเป็นกังวลอย่างเห็นได้ชัด“เป็นอะไรไปไหม เป็นอย่างนี้มานานหรือยัง ไปหาหมอมั้ย”“ก็สองสามวันแล้วค่ะ”“แล้วทำไมไม่บอก” เสียงเขาบ่นอย่างขัดใจ หญิงสาวเหลือบตาขึ้นมองเขาแล้วอดยิ้มไม่ได้กับสีหน้าบูดบึ้งของอีกฝ่าย“ไหมไม่เป็นไรมากหรอกค่ะ”“นี่เหรอไม่มาก”“ไม่มากค่ะ พี่เคนออกไปก่อนไหมจะอาบน้ำ”วราลีพูดเรียบๆ พลางผลักอกเขาให้ถอยห่างและดันไปจนเขาพ้นจากห้องน้ำ“ห้ามล็อคประตูนะ ป่วยอย่างนี้ผมไม่เข้าไปปล้ำหรอก” เขาสั่ง แล้วยิ้มออกมาได้เมื่อได้ยินอีกฝ่ายตอบมาว่า“บ้า”วราลีค้อนอายๆ ก่อนที่ประตูห้องน้ำจะถูกกระแทกปิดเข้ามาคุณประยุทธและคุณดาริกามาเยี่ยมลูกชายและลูกสะใภ้ในตอนเช้า วราลีเป็นฝ่ายต้อนรับระหว่างที่ภีรวัจน์กำลังแต่งตัวอยู่“เห็นตาเคนบ่นว่าหนูไม่ค่อยสบายเหรอ” คุณดาริกาถามแล้วเพ่งมองใบหน้าดูมีน้ำมีนวลของลูกสะใภ้“ค่ะคุณแม่ พี่เคนบ่นไหม จนไหมไม่อยากบอก”“จะเป็นพ่อคนยังไม่รู้ตัวอีกนะ ว่าแต่หนูอยากได้ผู้หญิงหรือผู้ชาย”“ผู้หญิงหรือผู้ชายก็ได้ค่ะ”“มาโน่นแล้ว

  • ยอดเสน่หา ปรารถนาเพียงเธอ   บทที่ 75

    วราลีนิ่งเงียบและเสมองไปทางอื่น เขาจึงหัวเราะอย่างถูกใจ“ที่แท้ก็แอบหึงผมเหมือนกันใช่ไหม คนปากแข็ง”“แล้วไม่คิดว่าไหมจะเกลียดขี้หน้าจนหันหลังให้บ้างเหรอคะที่ทำแบบนั้น”“คิดแต่ผมไม่มีวันยอมให้ไหมเกลียดหรือหันหลังให้หรอก เพราะไหมคือยอดเสน่หาของผม..ต่อให้แลกด้วยอะไรผมก็ยอมเพื่อให้ได้ไหมมาอยู่ข้างๆ” ร่างสูงค่อยๆ ประทับจูบลงบนริมฝีปากของคนที่อยู่ตรงหน้าและจุมพิตอย่างอ่อนโยนเนิ่นนาน“รักผมบ้างไหม” เสียงหวานทุ้มถามหลังจากที่เขาถอนริมฝีปากออก“ไม่มีวันไหน..ที่ไหมไม่รักพี่ หัวใจดวงนี้มีเพียงพี่เคนเป็นเจ้าของค่ะ” วราลีขยับตัวเข้ามาและค่อยๆ ยกมือขึ้นโอบรอบคอเขาไว้อีกครั้ง อ้อมแขนนี้คืออ้อมแขนที่เธอปรารถนาจะฝากชีวิตไว้ เขาคือเจ้าของหัวใจของเด็กสาวเชยๆ คนหนึ่งตั้งแต่วันนั้นวันที่เพียงสบตากันครั้งแรกและเป็นรักเดียวของเธอตลอดมาฝ่ามืออุ่นลูบไล้ไปบนสะโพกและเอวบางอย่างรักใคร่ ความรู้สึกเต็มตื้นและอิ่มเอมหัวใจทำให้อ้อมแขนแข็งแกร่งกระชับร่างบางให้เข้ามาใกล้และประทับจุมพิตคลอเคลียอย่างไม่รู้เบื่อ… “มีลูกกี่คนดีครับไหม”“แล้วแต่พี่เคนสิคะ”“ถ้าอย่างนั้นขอสี่คนนะ”“ไหมเหนื่อยแย่เลย” เธอบ่นน้อยๆ แต่ก็หัวเร

  • ยอดเสน่หา ปรารถนาเพียงเธอ   บทที่ 74

    บ้านเรือนไทยหลังใหญ่หรูหราแต่คงไว้ซึ่งบรรยากาศบ้านสวน ปลูกบนเนื้อที่เกือบสองไร่ มีผลไม้หลากหลายชนิด ปลูกไว้รอบบ้าน หลังบ้านมีสะพานทางเดินเท้าทอดยาวจากบ้านสู่ท่าน้ำถูกออกแบบมาเพื่อให้ผู้เป็นเจ้าของเดินเล่นออกกำลังกายและสูดอากาศที่บริสุทธิ์ท่ามกลางธรรมชาติที่หาได้ยากในกรุงเทพเมืองที่เต็มไปด้วยสิ่งปลูกสร้างและรถยนต์มากมายบ้านหลังนี้คือบ้านที่วราลีเคยมองตลอดเวลาเกือบเดือนยามผ่านเข้าออกบ้านตัวเอง บัดนี้เธอมายืนในบ้านหลังนี้พร้อมกับใครคนหนึ่งที่กำลังจับมือเธอไว้“บ้านของเรา” เขาหันมาบอกพร้อมทั้งยิ้มอย่างอบอุ่น“หมายความว่า...”“ที่นี่จะเป็นบ้านของเรา ผมเลือกที่นี่เพราะไหมชอบธรรมชาติ ชอบบ้านสวน และที่สำคัญไหมจะได้ไม่ต้องอยู่ไกลพ่อแม่จะได้กลับไปดูแลท่านได้ง่ายเพราะอยู่ใกล้กันแค่นี้” ภีรวัจน์อธิบายเรื่อยๆ ความใส่ใจต่างๆ ถูกถ่ายทอดมาทางคำพูดและภาพที่ปรากฏตรงหน้า วราลีมองไปทางไหนก็เจอแต่สิ่งที่ทำให้ยิ้มได้ หญิงสาวหันมามองซีกหน้าด้านข้างของเขาในขณะกำลังชี้ให้เธอดูต้นจำปีสองต้นที่ปลูกไว้ข้างบันได“ผมปลูกต้นจำปีไว้ให้ไหมนะ ไหมชอบใช่ไหม” วราลีรู้สึกเต็มตื้นขึ้นมาจนพูดอะไรไม่ออก“ชอบไหมครับ”“ชอบค่ะ

  • ยอดเสน่หา ปรารถนาเพียงเธอ   บทที่ 73

    “ผมเหงา”“ดึกแล้วนะคะ นอนได้แล้ว”“นอนไม่หลับอยากกอดเมีย”“อีกนานค่ะพี่เคน” วราลีพูดอย่างเด็ดขาด ทำเอาคนที่กำลังอ้อนเงียบเสียงลงทันที ร่างบางพลิกตัวหันหลังให้เขาเพราะไม่อยากเผชิญกับสายตาเว้าวอนนั้นแม้แต่ในความมืดเธอก็ยังรู้สึกได้ตกดึกร่างบางหันกลับมามองคนที่อยู่บนโซฟาอีกครั้ง‘นอนไม่ยอมห่มผ้าอีกแล้วนะพี่เคน เดี๋ยวก็ได้เป็นหวัดหรอก’เธอค่อยๆ ลุกขึ้นเบาเสียงที่สุดแล้วลงจากเตียงเดินราวกับย่อง ไปนั่งลงข้างๆ โซฟาแล้วดึงผ้าห่มคลุมให้คนที่กำลังหลับอยู่ ก่อนจะเตรียมลุกขึ้น ข้อมือเล็กก็ถูกฉวยเอาไว้แล้วดึงตัวเธอให้นอนลงไปทาบกับหน้าอกแกร่งของเขา มือหนากอดเอวไว้แน่น“แอบย่องมาหากลางดึกแบบนี้ต้องถูกปรับ” พูดเสร็จจมูกโด่งก็ฝังลงมาที่ซอกคอหอมกรุ่นนั้นทันที“ปล่อยค่ะ ไหมแค่มาห่มผ้าให้” เธอพยายามผลักอกเขาออกห่าง แต่มีหรือที่เขาจะยอมให้เธอทำแบบนั้นง่ายๆ“เป็นห่วงผมเหรอ”“เป็นหวัดมาจะแย่นะคะ”“แล้วถ้าผมไม่สบายไหมจะดูแลหรือเปล่า”“คิดดูก่อนค่ะ คนใจร้ายอย่างพี่เคน ไม่น่าดูแลสักนิด”“ผิดไปแล้วครับ ดีกันนะ” เสียงหวานทุ้มออดอ้อนอีกครั้ง ก่อนจะระดมจูบไปทั่วทั้งปากและคอของเธอจนวราลีรู้สึกเหมือนมีกระแสไฟวิ่งพล

  • ยอดเสน่หา ปรารถนาเพียงเธอ   บทที่ 72

    วราลีเอื้อมมือไปกดสวิตช์ไฟปิดห้องทั้งห้องก็ตกอยู่ในความมืด มีเพียงเสียงครางของแอร์ผ่านความเงียบกริบ หญิงสาวนอนลืมตาโพลงอีกคืนทั้งๆ ที่คืนนี้น่าจะนอนหลับไปอย่างง่ายดายเพราะความอ่อนเพลียแต่พอพลิกตัวไปเห็นเงาของคนที่นอนอยู่บนโซฟาอย่างว้าวุ่นตกดึกอากาศเริ่มเย็น วราลีพลิกตัวตะแคงไปทางคนที่นอนอยู่อีกมุมห้องหนึ่ง โกรธเขาก็โกรธ น้อยใจก็น้อยใจ ไม่อยากพูดด้วย แต่พอเห็นเขาขดตัวเข้าหากันด้วยความหนาวก็อดสงสารไม่ได้ อยากทำใจแข็งแต่ในที่สุดก็แอบย่องเบาๆ เอาผ้าห่มไปห่มให้เขาจนได้ก่อนจะรีบกลับมานอนบนเตียงเพราะกลัวเขาจับได้แสงแดดอ่อนๆ ที่ลอดผ่านผ้าม่านสีขาวผ่านทางหน้าต่างในตอนเช้าทำให้คนที่หลับอยู่บนโซฟาเริ่มขยุกขยิกตาตื่น แพขนตายาวหนากะพริบถี่ๆ ก่อนจะลืมตาขึ้นภีรวัจน์ลุกขึ้นนั่งพิงโซฟาตัวยาวที่เขาใช้เป็นที่นอนตลอดคืนที่ผ่านมา มองไปยังร่างบางที่ยังขดตัวอยู่บนเตียงก็อดยิ้มไม่ได้เมื่อเห็นผ้าห่มที่คลุมอยู่บนตัวเขา คงจะย่องเอามาห่มให้เขาในตอนดึกๆ อย่างน้อยก็ยังไม่ใจดำโกรธเขาจนไม่เหลียวแล ภีรวัจน์บอกตัวเองเสียงน้ำที่ไหลจากฝักบัวดังซู่ซ่าอยู่ประมาณครึ่งชั่วโมงเขาก็กลับออกมาโดยมีผ้าขนหนูพันกายอยู่ผืนเดียว

  • ยอดเสน่หา ปรารถนาเพียงเธอ   บทที่ 71

    แพรวายืนรอรับเธออยู่ตรงนั้น วราลีมองแพรวางงๆ ที่เธอแต่งตัวธรรมดาแตกต่างจากเธอที่เป็นเพียงเพื่อนเจ้าสาวแต่แต่งซะขนาดนี้“มาแล้วเหรอคะสวยจังเลย” แพรวาเดินตรงเข้ามาจับมือของวราลีก่อนจะพาเดินเข้าไปในบ้านโดยไม่เปิดโอกาสให้เธอซักถามข้อสงสัยอะไรเลยภีรวัจน์ยืนรออยู่ข้างในขณะสองสาวเดินเข้ามา ทั้งสองคนสวยคนละแบบแต่สายตาของเขากลับจับจ้องไปที่วราลีแทบไม่กะพริบ“พาเจ้าสาวมาส่งค่ะ” แพรวาพาวราลีมายืนตรงหน้าเขาก่อนจะเอื้อมไปจับมือของภีรวัจน์มาแล้ววางมือของวราลีลงบนนั้น มืออุ่นจับมือเรียวบางไว้ทันที“นี่มันอะไรกันคะ”“เจ้าสาวคนสวยของผม”วราลีหันขวับไปมองหน้าเขาทันที“พี่เคนกำลังเล่นตลกอะไร ใครเป็นเจ้าสาวของพี่”“คนตรงหน้าผมนี่แหละ ไม่ผิดหรอก”“นี่หมายความว่า…”“ครับงานแต่งงานของเราสองคน”“ใครจะแต่งด้วย” วราลีเริ่มเสียงดัง“จุ๊ๆ เบาๆ ครับที่รักคนมองกันใหญ่แล้ว”หญิงสาวมองไปรอบๆ เธอเพิ่งสังเกตว่าผู้ใหญ่รวมถึงแขกที่มาในงานมากแค่ไหน ทุกคนกำลังมองมาที่เธอกับเขายิ้มๆ แต่ที่เธอสะดุดตามากี่สุดคือภาพของบุพการีทั้งสองของเธอที่กำลังเดินเข้ามาหา“มาแล้วเหรอลูก”“แม่คะ” วราลีตั้งท่าว่าจะถาม“อย่าเพิ่งถามอะไรมากเล

บทอื่นๆ
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status