บทที่ 8

“ปล่อยได้แล้วค่ะไหมจะไปนอน” เธอบอกเมื่อผ่านไปสักพัก

“ยังไม่อยากปล่อย”

“พี่เคนเอาเปรียบไหมนานแล้วนะคะ” วราลีเริ่มโวยวาย

“ยัยเชยอย่างไหมก็ตัวนิ่มใช้ได้นี่” เขาพูดอย่างสบายใจ

“คงสู้สาวๆ ของพี่ไม่ได้หรอกค่ะ”

“งอนหรือหึง” เสียงทุ้มๆ ของเขาดังอยู่ใกล้ๆ หู

“ไม่ได้งอนและไม่ได้หึงค่ะ ปล่อยสิคะ” วราลีดิ้นอีกครั้ง แต่ครั้งนี้เขายอมปล่อยแต่โดยดี เธอขยับออกห่างเขาทันที

“หึ หึ” เขาหัวเราะกับท่าทางตื่นๆ ของเธอ วราลีหน้าแดงซ่านท่ามกลางความมืด

“คนบ้า” เธอกระแทกเสียงใส่เขาก่อนจะรีบเดินแกมวิ่งขึ้นบันไดไปอย่างรวดเร็ว

ภีรวัจน์มองตาม พลางถอนหายใจพร้อมกับยิ้มน้อยๆ เมื่อกลิ่นหอมอ่อนๆ ที่ได้จากตัวเธอยังติดตัวเขาอยู่ ใครจะรู้ว่าเขาโหยหายัยเชยนั่นแค่ไหน เธอเข้ามามีอิทธิพลกับเขาตั้งแต่เมื่อไหร่เขาเองก็ไม่รู้ตัว

แต่ตั้งแต่ครั้งแรกที่เขาได้ลิ้มรสความหอมหวานจากริมฝีปากของเธอมันก็ตราตรึงอยู่ในใจเขาเรื่อยมาจนสลัดไม่ออก

วราลีเป็นเพื่อนของน้องสาวที่ไม่เหมือนผู้หญิงคนไหน เธอออกจะเงียบๆ ไม่สนใคร ไม่เรียกร้องความสนใจเหมือนผู้หญิงคนอื่นๆ ที่เขาเคยพบและที่สำคัญยัยเชยนั่นชอบมองเขาแบบตำหนิและเชิดใส่ด้วย

เขาดึงเธอเข้ามากอดและจูบเธอทันทีที่มีโอกาสได้อยู่กับเธอตามลำพังครั้งแรก ถึงแม้จะรู้ว่าเธอยังเด็กแต่ความหวานจากริมฝีปากเรียวสวยของเธอที่เขาได้ลิ้มรสก็ทำให้เขาโหยหาและทุรนทุรายอยากจะได้ลิ้มลองมันอีกราวกับยาเสพติด แต่อีกฝ่ายกลับเอาแต่หนีหน้าและตั้งป้อมเกลียดเขา มิหนำซ้ำยังมีนายภวินท์คอยตามรับตามส่งจนเขาเข้าใกล้ไม่ได้ และภีรวัจน์รู้สึกร้อนรุ่มจนแทบจะทนไม่ได้ทุกครั้งที่เห็นผู้ชายคนอื่นเข้ามาสนิทสนมกับยัยเชยนั่น

ภวินท์มาสอนพิเศษภีรดาในตอนเช้าของวันเสาร์ตามปกติ ด้วยความเบื่อหน่ายแต่จำใจต้องทำเขาพยามทำให้มันผ่านๆ ไปให้เร็วที่สุดเพื่อจะได้ไม่ต้องเจอหน้าคุณหนูไฮโซที่เรารู้สึกไม่ถูกชะตาเลย

“ไหมเรียนด้วยกันไหม” ภีรดาชวน

“ไม่ดีกว่า ไหมขอไปอ่านหนังสือรอข้างนอกแล้วกัน” วราลีเลือกที่จะอ่านหนังสือเองแทนเพราะอยากให้เพื่อนได้เรียนอย่างเต็มที่คนสอนจะได้ไม่ต้องห่วงหน้าพะวงหลัง

“กลับพร้อมพี่เลยนะไหม” ภวินท์หันไปกำชับ

“ค่ะพี่ไก่ เรียนให้สนุกนะพิม” วราลีรับคำผู้เป็นผู้ชายแล้วหันไปยิ้มให้เพื่อนรักก่อนจะเดินเลี่ยงออกไปข้างนอก

ภีรดารู้สึกขัดเขินอย่างบอกไม่ถูกเมื่อต้องอยู่กับภวินท์ตามลำพัง เหตุการณ์น่าอับอายระหว่างเธอกับเขาแม้มันจะผ่านไปได้อาทิตย์หนึ่งแล้วแต่เธอกลับรู้สึกว่ามันเพิ่งจะเกิดขึ้นเมื่อวานนี้เอง

“พร้อมเรียนหรือยัง” เสียงของภวินท์ปลุกให้ภีรดาตื่นจากภวังค์ น้ำเสียงและสีหน้าที่เรียบเฉยเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นของเขาทำเอาหัวใจที่กำลังพองโตของภีรดาหุบลงไปทันที

“ก็สอนสิ” เธอพูดกับเขาห้วนๆ เช่นกัน

ภวินท์ไม่คิดจะเถียงกับเธอเขาสอนเธอต่อ ในขณะที่ภีรดาก็เรียกสมาธิของตัวเองให้กลับมาอยู่กับการเรียนมากขึ้น

วราลีเดินเลี่ยงออกมาหามุมอ่านหนังสือข้างนอก เธอเดินไปที่โต๊ะริมสระน้ำ เพราะอากาศเย็นสบายมีลมพัดมาเอื่อยๆ หญิงสาวนั่งอ่านหนังสืออย่างตั้งใจจนไม่รู้ว่าตอนนี้ที่สระน้ำนี้ไม่ได้มีแค่เธออยู่ตามลำพังแล้ว

“อ่านหนังสือเหรอ” เสียงทุ้มของใครคนหนึ่งที่ทักขึ้นทำเอาเธอสะดุ้งตกใจและเมื่อได้สติอีกครั้งเจ้าของเสียงก็ยืนอยู่ตรงหน้าแล้ว

“แล้วคิดว่าไหมทำอะไรล่ะคะ” เธอตอบพร้อมกับก้มหน้าอ่านหนังสือต่อราวกับไม่สนใจการมาของเขา

“อ้อ” เขาแทบจุกเมื่อโดนวราลีย้อนแบบไม่คิดจะญาติดีด้วย

แล้ววราลีก็แทบจะกรี๊ดอย่างเมื่อภีรวัจน์ถอดเสื้อคลุมต่อหน้าเธอหน้าตาเฉยโดยไม่มีปี่มีขลุ่ย ภาพที่เธอเห็นตอนนี้ทั้งนี้ทั้งตัวของเขามีเพียงกางเกงว่ายน้ำอยู่แค่ตัวเดียว หญิงสาวรีบปิดตาแล้วหันไปทางอื่น

“ไหม” เขาเดินเข้ามาใกล้อย่างจงใจ

“อย่าเข้ามานะ” เธอโวยวายพร้อมกับเก็บหนังสือมือสั่น

“กลัวอะไรผมนักหนา”

“คนบ้า คนลามก” เธอโวยวายใส่เขาอย่างกลัวระคนตกใจ

“มีแต่ผู้หญิงเห็นผมแล้วจะวิ่งเข้าใส่” เขาก้มลงมาพูดใกล้ๆ

“ถอยไปนะ”

“ทำไมผมต้องเชื่อไหมด้วย”

“พี่เคนบ้า” มือเรียวบางลนลานเก็บหนังสือแล้วรีบลุกขึ้นก่อนจะแทบวิ่งเพื่อหนีไปให้พ้นจากสถานการณ์ที่น่าอับอายนั่นให้ไวๆ ที่สุด

พัชราวดีมาหาภีรวัจน์ที่บ้านในตอนสายๆ เพราะรู้ข่าวจากเพื่อนว่าเขาไม่ได้ไปต่างจังหวัดเหมือนที่บอกกับเธอเอาไว้

“ไหนว่าจะไปต่างจังหวัดไงคะ” เธอถามเมื่ออยู่กับเขาตามลำพัง

“พอดีเป็นห่วงพิมครับ” เขาตอบไปตามตรง แต่ลึกๆ แล้วจะมีใครรู้ว่าเขาตั้งใจที่จะไม่ไปแต่แรกอยู่แล้วเพราะรู้ว่ายัยเชยจะมาค้างที่บ้านเขา

“แพทมีอะไรครับมาหาผมถึงที่นี่”

“คิดถึงสิคะ” เธอบอกพร้อมกับหอมแก้มเขา

วราลีมองดูภาพนั้นอย่างไม่ชอบใจ คนบ้านั่นทำอะไรต่อหน้าเธออีกแล้ว เธอเบือนหน้าหนีให้พ้นจากภาพดังกล่าวแต่ดูเหมือนภาพที่เขากับแฟนสาวกำลังคลอเคลียกันมันจะตามรบกวนจิตใจเธอจนเธอไม่มีสมาธิอ่านหนังสือเลย

ภีรวัจน์แอบมองมาทางวราลีบ่อยครั้ง ยิ่งยัยนั่นทำเป็นไม่สนใจเขายิ่งร้อนรนและทำสวีทกับพัชราวดีมากขึ้นราวกับจะเรียกร้องให้เธอหันมาสนใจ

พัชราวดีสังเกตได้ถึงอาการผิดปกติของเขา ถึงแม้ว่าภีรวัจน์จะพยายามซ่อนมันเอาไว้แค่ไหนก็ตามแต่เธอก็ดูออก ว่าเขากำลังให้ความสนใจกับวราลีมากกว่าปกติ