บทที่ 7

ภีรดาแทบจะทนไม่ไหวกับการปลุกเร้าอย่างจงใจของเขา เธอเกือบจะหลุดเสียงครางออกมาหลายครั้ง ตัวเธอเริ่มสั่นเทาจากการสะกดความต้องการไม่ให้มันพุ่งทะยานออกมาภายนอกให้เขาเห็น

“พอ พอแล้ว” เสียงของภีรดาสั่นอย่างควบคุมไม่ได้

“หายแล้วเหรอ”

“หายแล้ว” หน้าเธอแดงก่ำแต่พยามยามควบคุมเสียงให้เป็นปกติ

“หึ หึ” ภวินท์หัวเราะอย่างเย้ยหยัน ยิ่งทำให้ภีรดาแทบอยากจะกรี๊ดที่ดูเหมือนว่าเขาจะรู้ว่าเธอรู้สึกอย่างไร

“นายหัวเราะอะไร” เธอยังทำเสียงดัง

“เปล่า” เขาตอบสั้นๆ

ภีรดายิ่งขัดใจและไม่พอใจมากยิ่งขึ้นที่ถูกเขาหัวเราะเยาะแบบนั้น

“นี่นาย!” ความโมโหทำให้ภีรดากระชากคอเสื้อเขาให้ลุกขึ้นในทันที โดยที่ภวินท์ไม่ได้ตั้งตัวจึงล้มลงไปทาบทับร่างของเธอไว้บนโซฟาตัวยาว ริมฝีปากของเธอกับเขาอยู่ห่างกันไม่ถึงคืบ

ภีรดาตัวแข็งทื่อเพราะไม่คิดว่าสถานการณ์จะเป็นแบบนี้ หัวใจของเธอเต้นแรงไม่เป็นส่ำจนกลัวเขาจะได้ยิน เธอมองใบหน้าที่เคยเย็นชาของเขาอย่างเผลอไผล ริมฝีปากเผยอน้อยๆ อย่างลืมตัว

ในขณะที่ภวินท์นึกก่นด่าตัวเองอยู่ในใจที่ตอนนี้ดูเหมือนเขาใกล้จะตบะแตกเพราะยัยคุณหนูขี้วีนนี้ไปซะแล้ว

“พี่ไก่” เธอเรียกเขาอย่างนุ่มนวล จนภวินท์คิดว่าเขาหูฝาด

เขาค่อยๆ กดริมฝีปากลงบนริมฝีปากเย้ายวน ภีรดาตัวชาไปทั้งร่างกับกระแสไฟที่วิ่งตรงไปที่หัวใจของเธออย่างรุนแรงเมื่อถูกริมฝีปากของเขาแตะลงบนริมฝีปากของเธอเป็นครั้งแรก

ริมฝีปากของเขาค่อยๆ แตะลงบนริมฝีปากบนและล่างของเธอสลับกันเบาๆ ก่อนจะค่อยเพิ่มความร้อนแรงขึ้นเมื่อภีรดาจูบตอบเขาอย่างไร้เดียงสา

ความวาบหวามก่อตัวขึ้นในช่องท้องของภีรดาอย่างรุนแรง จูบของเขาแรงเหมือนพายุบุแคมที่กำลังจะพัดพาเธอไปตกที่แห่งหนใดก็ไม่อาจทราบได้ ลมหายใจของเธอถูกเขาสูบเอาไว้จนภีรดาแทบจะสำลักและต้องขาดอากาศหายใจในตอนนั้นถ้าเขาไม่ถอนริมฝีปากออก

ภวินท์ถอนลมหายใจยาวๆ ก่อนดึงร่างบางของเธอให้ลุกขึ้นตามเขา หน้าใสๆ ของเธอตอนนี้แดงก่ำด้วยแรงพิศวาสที่ก่อตัวขึ้นในขณะที่ผมของเธอยุ่งเหยิงน้อยๆ แต่เป็นภาพที่ช่างเซ็กซี่และเย้ายวนอารมณ์เป็นที่สุด ภวินท์แทบจะคลั่งกับภาพความเย้ายวนนั้น

“ผมขอโทษ” เขาพูดประโยคนั้น ก่อนจะเดินออกไปอย่างหงุดหงิดตัวเองในขณะที่ภีรดายังไม่ตื่นจากภวังค์

ภีรดายกมือขึ้นแตะริมฝีปากตัวเอง และรู้สึกว่ามันบวมขึ้นเล็กน้อยเพราะปากของเขาเมื่อสักครู่นี้ เธอไม่ได้ฝันไปภีรดาบอกตัวเองก่อนจะยิ้มอย่างเขินอาย

จูบแรกของเขากับเธอมันช่างไม่มีความนุ่มนวลอ่อนหวานสักนิดแต่มันกลับร้อนแรงและเรียกร้องจนภีรดาแทบจะหยุดตัวเองไม่ได้หากเขาไม่หยุดก่อนในตอนนั้น ผู้ชายเย็นชาอย่างเขาจูบได้ร้อนแรงขนาดนี้เลยเหรอ ภีรดายิ้มแทบไม่หุบกับสิ่งที่เพิ่งจะเกิดขึ้นกับเธอ

เช้านี้เป็นเช้าวันจันทร์วราลีมาถึงโรงเรียนแต่เช้าก่อนที่ภีรดาจะมาถึง เธอก้าวลงจากรถและเดินเข้าไปหาวราลีก่อนจะยิ้มให้โดยที่ดวงตาของเธอเปล่งประกายอย่างประหลาดจนวราลีสังเกตได้

“วันนี้ดูพิมอารมณ์ดีเป็นพิเศษเลยนะ” วราลีทัก

“ก็ได้หยุดสองวันนี่จ๊ะ” ภีรดาพูดแก้เก้อ

“เมื่อวานพี่ไก่ไปสอนเป็นไงบ้าง”

คำว่า ‘พี่ไก่’ ทำเอาภีรดาหน้าแดงขึ้นมาทันทีเมื่อนึกย้อนไปถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับเธอเมื่อวานนี้

“เอ่อ ก็ดีจ้ะ”

“ค่อยยังชั่วหน่อยไหมกลัวพี่ไก่จะดุพิม”

“วันศุกร์ไหมไปค้างกับพิมนะ คุณพ่อคุณแม่ไม่อยู่พิมไม่มีเพื่อน”  ภีรดาเอ่ยชวน

“เอ่อ” วราลีพูดอย่างลำบากใจ

“ไม่ต้องห่วงหรอกน่า พี่เคนก็ไม่อยู่ รายนั้นก็ไปต่างจังหวัดกับเพื่อนเหมือนกัน” ภีรดารีบบอกเพราะรู้ถึงสาเหตุของความลำบากใจของวราลี

“งั้นก็ได้จ้ะ”

ภีรดาโทรไปขออนุญาตพ่อแม่ของวราลีเพื่อให้วราลีไปค้างด้วยในคืนวันศุกร์ เธอเตรียมเสื้อผ้ามาตั้งแต่เช้า และตอนเย็นหลังเลิกเรียนคนขับรถที่บ้านของภีรดาก็ขับรถมารับ

บ้านของภีรดาเงียบไปถนัดตาเมื่อพ่อแม่และพี่ชายของเธอไม่อยู่ หลังจากทานข้าวเย็นเสร็จแล้ว ทั้งภีรดาและวราลีก็เข้าห้องนอน โดยวราลีทบทวนหนังสือให้กับภีรดาก่อนนอน

วราลีตื่นมากลางดึกเพราะเธอรู้สึกกระหายน้ำ เธอจึงเดินลงมาข้างล่างและเข้าห้องครัวเพื่อเอาน้ำในตู้เย็นออกมาดื่ม หลังจากดื่มเสร็จแล้วเธอก็เดินออกจากห้องครัวเพื่อกลับขึ้นไปยังชั้นสองที่เป็นห้องนอนของภีรดา

ในขณะที่เธอกำลังจะเดินจะขึ้นชั้นสองท่ามกลางความมืดของบรรยากาศในตอนกลางคืนเพราะเธอไม่ได้เปิดไฟ วราลีตกใจจนแทบจะร้องกรี๊ดเมื่ออยู่ๆ ก็มีใครสักคนดึงเธอเข้าไปกอดจากทางด้านหลัง

“ผมเอง” เสียงคุ้นหูของใครบางคนกระซิบบอกในขณะที่สองแขนของเขาโอบเอวเธอไว้แน่น

“ปล่อยนะ” หญิงสาวพยายามจะดิ้นรนเพื่อให้พ้นจากวงแขนแข็งแกร่งของเขา

“ไม่ปล่อยหรอก อยากกอดมานานแล้ว” เขาบอกหน้าตาเฉย

“นี่ ไหนพิมบอกว่าพี่เคนไปต่างจังหวัดกับเพื่อนไง”

“ก็บอกพิมไว้อย่างนั้น แต่เปลี่ยนใจ”

“ปล่อยไหมนะ” เธอประท้วงเขาอีกรอบ

“อย่าเสียงดังไปสิ อยากให้ยัยพิมลงมาเห็นหรือไง”

“เห็นก็ดี พิมจะได้รู้ว่าพี่ชายของตัวเองหื่นขนาดไหน”

“หึ หึ” เขาหัวเราะกับคำพูดที่วราลีช่างสรรหามาต่อว่าเขา

“อยู่นิ่งๆ สักพักน่า ไม่ทำอะไรหรอก” เขาบอกก่อนจะดึงเธอเข้าไปใกล้มากขึ้นและกระชับวงแขนให้แน่นขึ้นกว่าเดิม

ความอบอุ่นจากวงแขนของเขาทำให้วราลีเหมือนถูกมนตร์สะกดให้อยู่นิ่งๆ ตามคำขอร้องของเขา