LOGINณ เกาะส่วนตัวที่กระบี่สายลมพัดเอากลิ่นอายทะเลที่แสนสดชื่นมาปะทะใบหน้า เกาะส่วนตัวที่กระบี่ ของครอบครัว อัครพัฒนกุลชัย คือสวรรค์บนดิน น้ำทะเลใสราวกับกระจกสะท้อนแต่ความลับที่ทำให้ทุกคนต้องตกตะลึงคือ... เกาะแห่งนี้ส่วนหนึ่งเคยเป็นสมบัติของตระกูล อัคราคินน์ที่เคยขายออกไปในอดีต และผู้ที่ซื้อมันไว้เพื่อเก็บรวมกันเป็นผืนใหญ่ เพื่อรอเวลามอบกลับคืนสู่เจ้าของที่แท้จริงก็คือตะระกูล อัครพัฒนกุลชัย นั่นเอง“ที่นี่จะเป็นของพอร์ชกับวันใหม่...ถือเป็นของขวัญจากป๊า ป๊าให้หนูวันใหม่นะ” เพิร์ธพูดด้วยน้ำเสียงนิ่ง ๆ แต่แววตาเต็มไปด้วยความเมตตา มือหนาก็ยื่นโฉนดที่ดินที่ถือมาไว้ให้เจ้าของตัวจริงได้ครอบครองนั่นก็ทำเอานายน์ อึ้งไปเหมือนกันกับสิ่งที่ได้รับรู้ ในช่วงที่ตัดสินใจขายเขาก็ทำใจนาน แต่ด้วยเพราะตั้งใจจะไปอยู่ต่างประเทศ และไม่อยากให้ลูกสาวต้องอยู่ที่เมืองไทยด้วย และคงไม่ได้มาที่นี่อีกแล้ว จึงอยากยกให้เจ้าของที่เหมาะสมมากกว่า ใครจะคิดว่าอนาคตยังไงก็ต้องกลับมาเป็นของลูกสาวกับลูกเขยจนได้ ทั้งมันยังยิ่งใหญ่มากขึ้นอีกต่างหาก“ขอบคุณนะคะป๊า” วันใหม่ขอบคุณเสียงสั่นพร้อมกับน้ำตาที่คลอหน่วย“มันคือของวันใหม่น
1 ปีผ่านไปหนึ่งปีผ่านไปอย่างรวดเร็ว พร้อมกับการเติบโตของความรักที่มั่นคงราวกับหินผา ในที่สุดพอร์ชและวันใหม่ก็เรียนจบด้วยความภาคภูมิใจแต่เมื่อกำแพงทิฐิของรุ่นพ่อยังคงตั้งตระหง่านอยู่ปฏิบัติการลับเพื่อความมั่นคง ของชีวิตคู่จึงเริ่มต้นขึ้นณ สำนักงานเขตในเช้าวันที่อากาศสดใส พอร์ชและวันใหม่ยืนอยู่หน้าสำนักงานเขตด้วยแววตามุ่งมั่น โดยมี นาบี และ ฟ้าใส คุณแม่ของทั้งสองฝ่ายร่วมเป็นพยาน และต้นคิดในแผนการครั้งนี้ ทันทีที่ปลายปากกาจรดลงบนใบทะเบียนสมรส ทั้งคู่ก็ได้กลายเป็นสามีภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายอย่างสมบูรณ์“นาง กัญญากร อัครพัฒนกุลชัย หรือ อัคราคินน์ เป็นภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมาย ของนาย พชร อัครพัฒนกุลชัย” พอร์ช อ่านชื่อในทะเบียนสมรสซ้ำ ๆ พร้อมกับกุมมือภรรยาสาวป้ายแดงมาจูบไว้แน่น“พอแล้ว” เธอที่เห็นเขาเห่อขนาดนั้น ก็ต้องตีมือเพื่อกลบเกลื่อนความเขินของตัวเองจนแม่ทั้งสองที่หันมองลูกมีความสุข ต่างก็ต้องยิ้มอย่างเอ็นดู เพราะเรื่องของพวกเธอก็ไม่ต่างกัน กว่าจะผ่านอุปสรรคมาได้และมีความสุขแบบนี้ ก็ทำเอาเหนื่อยใช่เล่น ก็เลยต้องเข้าใจลูกมาก ๆ และแนะนำให้ทำแต่สิ่งที่ถูกต้องแบบนี้เมื่อข่าวการจดทะเบี
ถึงแม้จะได้รับคำอ้อนวอนจากลูก ๆ แต่อคติที่สูงเสียดฟ้า เลยน่าเศร้าที่เสียงสะอื้นและคำขอร้องของลูก ๆ กลับไปไม่ถึงใจของผู้เป็นพ่อที่ถูกบดบังด้วยทิฐิมานานหลายสิบปี“รักงั้นเหรอ? หึ มันเชื่อไม่ได้หรอกวันใหม่ ป๊าไม่มีวันเอาลูกศัตรูมาเป็นลูกเขยเด็ดขาด!” นายน์ตวาดกลับ“กูก็เหมือนกัน! กูไม่มีทางรับลูกสาวมึงเข้ามาอยู่ในตระกูลกูได้” เพิร์ธสวนกลับอย่างไม่ลดละพูดจบสองเสือที่อยู่ถ้ำเดียวกันไม่ได้ และไม่มีทางก้มหัวให้กันก็สะบัดหน้าหนี เดินกระแทกเท้าออกจากห้องพักฟื้นไปคนละทิศละทาง ทิ้งเสียงประตูปิดดังปังที่บาดลึกเข้าไปในใจของลูกทั้งสองคนภายในห้องตอนนี้จึงเหลือเพียงความเงียบ และเสียงสะอื้น นาบี และ ฟ้าใส หันมามองหน้ากัน ทั้งคู่ต่างถอนหายใจยาว และส่ายหัวให้กับความดื้อรั้นของสามีตัวเอง ที่ทำตัวเป็นเด็กไม่รู้จักโต“ขอโทษนะนาบี ที่เรื่องทั้งหมดมันเป็นแบบนี้” ฟ้าใสจับมืออดีตเพื่อนจนแน่นเพื่อเป็นการขอโทษ“ไม่เป็นไรนะฟ้าใส ทุกอย่างคงเป็นผลจากการกระทำ”“แม่ ฮึก ๆ” วันใหม่ที่เห็นแบบนั้นก็ยิ่งร้องไห้ เพราะเธอสำนึกผิดจริง ๆ ว่าเรื่องทุกอย่างมันเกิดมาจากเธอ“แม่ขอโทษนะพอร์ช วันใหม่...” นาบีเดินเข้ามาลูบหัวลูกชา
ก๊อก ก๊อก ก๊อกและผ่านไปไม่นานหลังจากที่เธียรกับมินนี่กลับไปแล้ว เสียงเคาะประตูดังขึ้นตามด้วยพ่อกับแม่ของวันใหม่ที่เดินเข้ามาพร้อมกับบอดี้การ์ดอีกหลายคน ที่ถือกระเช้าผลไม้และของกินเข้ามาก่อนที่จะเดินออกไป“ฟื้นแล้วเหรอพอร์ช เป็นยังไงบ้าง” ฟ้าใสถามว่าที่ลูกเขยด้วยความเป็นห่วง“...” นายน์เองก็มองเขาด้วยสายตาที่เรียบเฉย แต่ก็ปะปนความไม่พอใจให้เห็นได้ชัด“เอ่อ...สวัสดีครับแม่ สวัสดีครับป๊า ดีขึ้นแล้วครับไม่มีอะไร” ถึงแม้จะยังเจ็บอยู่แต่เขาก็เคารพทั้งสองคนไม่เปลี่ยน โดยเฉพาะพ่อของเธอถึงแม้จะลงมือกับเขารุนแรงขนาดนั้น นั่นก็คือสิ่งที่เขาต้องการเองเหมือนกัน“ป๊าครับแม่ครับ ผมขอโทษนะครับที่ทำให้วันใหม่ต้องเสียใจ” เขาพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง รู้ว่าพ่อเธอโกรธแต่ก็หวังว่าจะอภัยให้ได้บ้าง“จ้ะ ไม่เป็นไรนะไม่ต้องคิดมากแค่สองคนคุยกันได้ป๊ากับแม่ก็...”“ก็ดีที่มึงยังไม่ตาย”“คุณ/ป๊า” สองสาวในห้องก็พูดขึ้นพร้อมกัน ถึงแม้จะรู้ว่าพูดแบบนั้นก็เถอะแต่ในใจลึก ๆ แล้ว ทั้งคู่ก็รู้ดีว่าเขาไม่ได้คิดอย่างนั้นซะทีเดียว“อือ ป๊านั่งรอ” พูดแค่นั้นก็ถือเอา iPad ไปนั่งรออยู่ที่โต๊ะข้าง ๆ ไม่ได้จะมาเสวนาอะไรด้ว
ก๊อก ก๊อก ก๊อกเสียงเคาะประตูดังขึ้น ตามด้วยคุณหมอหนุ่มสุดหล่อวัยกลางคนที่เดินเข้ามา พร้อมกับหญิงสาวสะสวยคนหนึ่ง ที่เขาก็คุ้นหน้าดีว่าเป็นใคร“ไงคนไข้ เป็นยังไงบ้าง”“ลุงกันต์ ป้าอันดา สวัสดีค่ะ” วันใหม่ที่เห็นทั้งสองคนก็รีบโถมตัวเข้าไปกอดด้วยความคิดถึง“เป็นยังไงบ้างเรา จากที่เกียจโรงพยาบาลช่วงนี้ได้มาบ่อยเชียวนะ” คุณลุงหมอก็ไม่วายเอ่ยแซวหลานสาว“...” เขาที่เห็นเธอกับหมอหนุ่มคนนั้นก็ถึงกับขมวดคิ้ว เพราะตอนนั้นเขาไม่พอใจในท่าทางสนิทสนม และคิดเลยเถิดว่าเธออาจจะเป็นเหมือนน้ำมนต์เพื่อนของเธอ“ก็ไม่คิดว่าจะได้มาบ่อยเหมือนกันค่ะ นี่พอร์ชค่ะ” แล้วเธอก็แนะนำเขาให้ลุงกับป้าได้รู้จัก“อืม แล้วนี่เป็นยังไงบ้าง พอรู้เรื่องป้ากับลุงก็รีบมาเลย” อันดาพูดอย่างคนใจดี“คะ...ครับ สวัสดีครับ ดีขึ้นแล้วครับ” แล้วได้จังหวะเขาก็ทักทายคนทั้งสอง พร้อมกับยกมือไหว้อย่างนอบน้อม“อือ มาเป็นลูกเขยบ้านนี้ก็อดทนหน่อยนะ พ่อตายิ่งใช้แต่กำลังอยู่ด้วย ต้อนรับว่าที่ลูกเขยด้วยลำแข้งซะงั้น” หมอกันต์หัวเราะรวน เมื่อนึกถึงความบ้าดีเดือดของน้องชายทั้งสอง“เอ่อ...” เขาเพียงมองหน้าทุกคนสลับกัน อย่างทำตัวไม่ถูก“นี่หมอกันต์ เป็
พอร์ชขับรถตามรถของเธียรไปอย่างกระชั้นชิด มือที่กำพวงมาลัยสั่นเทา เขาหึงจนลืมความเงียบขรึมและเยือกเย็นไปจนหมดสิ้น ในหัวมีแต่ภาพวันใหม่กับเธียรที่ดูสนิทสนมกันเกินเพื่อนRrr Rrr Rrr“ครับแม่”(แม่ : วันมะรืนนี้แม่กับป๊ากลับไปนะ กลับมาบ้านด้วยล่ะป๊าเขาถามหา)“ครับ ๆ แม่” เขาตอบอย่างร้อนรนเพราะตอนนี้กำลังตั้งใจขับรถเพื่อไม่ให้คลาดกับรถของเธียรอยู่(แม่ : เป็นอะไรหรือเปล่า)“เปล่า ๆ ครับแม่ ตอนนี้ผมทำธุระอยู่เดี๋ยวยังไงผมกลับไปเจอ” เขาพูดอย่างตัดบท(แม่ : โอเค มานะป๊าเขาบอกว่าฝันไม่ค่อยดี อยากเจอพอร์ชมาก มาให้ป๊ารู้สึกดีหน่อยก็แล้วกัน)“ฝันอะไรเหรอแม่”(แม่ : ฝันเห็นพอร์ชโดนทำร้าย นี่ก็เร่งแม่โทรมาบอกอยู่เนี่ย)“หึ ไม่มีอะไรหรอกครับแม่ใครจะมาทำร้ายผมได้” เมื่อได้ยินคำพูดของแม่เขาก็ถึงกับหลุดขำ ก่อนจะวางสายไปด้วยความห่วงใยจากแม่แต่แล้วก็รู้ว่าในตอนนี้ได้คลาดกับเธอไปแล้ว เขาแค่หัวเสียเมื่อไม่รู้ว่าตอนนี้เธอจะไปไหน แต่ก็จำได้ว่าแถวนี้คือทางกลับบ้านเธอได้ เขาก็เลยตัดสินใจจะขับรถตามกลับไปที่บ้านเธอเพราะยังไม่ยอมแพ้ง่าย ๆ แม้จะบอบช้ำจากความเย็นชา สักเพียงใดก็ตาม หวังแค่ว่าสักวันเธอจะอภัย และเขา
เมื่อออกมาถึงหน้าคลับ พอร์ชก็อาสาเป็นสาวิถีที่จะไปส่งคนสวยตรงหน้า ด้วยใบหน้าที่เบิกบาน แต่แล้วก็ต้องชะงักไปเมื่อมีเสียงเล็กของใครบางคนดังขึ้น"พี่พอร์ช!""..." แม่งมาอะไรตอนนี้วะ!"จะไปไหนคะ ดีน่าตามหาตั้งนาน""เอ่อ...""แบบนี้พอร์ชก็ไม่ว่างไปส่งเราแล้วสิ" ถึงแม้จะรู้สึกขุ่นเคืองในใจ และไม่ชอบคนแบบ
แสงไฟวิบวับสาดส่องไปทั่วคลับ เสียงเพลงดังกระหึ่มจนพื้นสะเทือน ร่างบางของหญิงสาวสุดเย้ายวน สามคนกำลังเต้นตรงกลางฟลอร์อย่างสนุกสนานและมั่นใจ ท่ามกลางสายตาของชายหนุ่มหลายคนที่ต่างจับจ้องมาที่พวกเธอ“พวกแกฉันเต้นแบบนี้โอเคหรือยัง”“อือ ๆ ตอนนี้มีแต่คนมอง แกต้องเต้นแรงกว่านี้อีก”“ได้ ๆ”เมื่อได้ยินคำยั
ณ PWJem คลับภายในพื้นที่หรูหราสุดกว้างขวาง แต่คับแน่นไปด้วยผู้คนในยามราตรี แสงไฟนีออนหลากสีสลับไปมา ร่างนับร้อยโยกย้ายไปตามจังหวะเสียงเพลงที่กังวาน กลิ่นหอมฟุ้งของน้ำหอมราคาแพงตีรวนกับกลิ่นแอลกอฮอล์ ทุกคนดูเหมือนจะสวมบทบาทนักล่าราตรีภายใต้แสงสลัว ณ คลับดัง ที่เหล่าวัยรุ่นและผู้คนกระเป๋าหนักต่างก็ม
ณ มหาวิทยาลัยรถซุปเปอร์คาร์สุดหรูราคาแพงที่บ่งบอกฐานะของเจ้าของ ขับเข้ามาภายในรั้วมหาวิทยาลัยเอกชนชื่อดัง ทำให้สายตาหลายคนที่นั่งอยู่บริเวณนั้นต่างจับจ้อง เพราะด้วยความฮอตและเป็นที่น่าสนใจของเจ้าของรถ ก็ทำเอาสาว ๆ หลายคน ต่างชื่นชอบในตัวเขาเมื่อรถจอดสนิทร่างสูงก้าวขายาว ๆ ลงมา ใบหน้าหล่อคมคายมีแว







