LOGINณ บ้านอัคราคินน์
“กลับค่ำอีกแล้วนะคะวันนี้” ทันทีที่หลานสาวคนสวยเดินเข้ามาภายในบ้าน ยายมลที่นั่งรออยู่ก็เอ่ยเสียงเรียบ ถึงแม้จะบ่นบ้าง แต่ก็เข้าใจดีว่าช่วงนี้เป็นช่วงวัยรุ่น หลานสาวก็มักจะออกไปพบปะกับเพื่อน ๆ บ้างตามประสา “อ้าวสวัสดีค่ะคุณยาย ทำไมวันนี้ถึงมานั่งรออยู่ละ” คนขี้อ้อนก็ไม่วาย เดินเข้าไปโอบกอดแสดงความรักอย่างที่เป็นอยู่ทุกวัน “ยายก็มานั่งรอ ให้ไปกินข้าวด้วยกันที่บ้านคุณย่ายังไงละคะ” “หึม แต่วันนี้ไม่ใช่วันศุกร์ซะหน่อย” เพราะเป็นธรรมเนียมของครอบครัว ทุกวันศุกร์กับวันเสาร์ต้องไปรวมตัวเพื่อทานข้าวด้วยกัน ที่บ้านคุณย่าอย่างคุณหญิงอิงอร แต่วันนี้เป็นวันปกติ ซึ่งไม่ได้มีการนัดหมายกันแต่อย่างใด ก็เลยแปลกใจ หลังจากที่ลูก ๆ เริ่มสร้างครอบครัวกันแล้ว คุณหญิงอิงอรก็จัดสรรให้ทุกคนได้อยู่ร่วมกัน ในพื้นที่ขนาดใหญ่บนที่ดินใจกลางเมือง ทั้งสร้างบ้านหลังใหม่ให้ถึง 4 หลัง เพื่ออำนวยความสะดวกให้ทุกคน ได้อยู่กันอย่างมีความสุขบนที่ดินผืนนี้ “ก็ไปดูก่อนสิคะว่าใครมา” “ใครคะ?” ใบหน้าสวยก็เงยขึ้นมอง พร้อมกับแสดงสีหน้าที่สงสัย “วายุ วาโย” เมื่อเห็นน้องชายฝาแฝด วายุกับวาโย ลูกพี่ลูกน้องลูกของ นนท์ ชินกร กับ มิริน มาริกา ทายาทอีกสองคนของ อัคราคินน์ ที่ไม่ได้เจอกันนานหลายปี ก็ถึงกับโถมเข้ากอดด้วยความคิดถึง “เจ้” สองหนุ่มต่างก็ยิ้มให้และโอบกอดพี่สาวคนสวยตอบด้วยความคิดถึงเช่นกัน ทั้งคู่ตอนนี้มีท่าทางที่สุภาพ นิ่งขึมขึ้นกว่าแต่ก่อน เพราะพวกเขาก็โตกันจนมีอายุถึง 17 ปี เมื่อเข้าสู่วัยรุ่นบุคลิกก็เลยเปลี่ยนไปตามช่วงวัย แล้วทั้งคู่ที่เติบโตมาด้วยกัน ก็ต่างกันคนละขั้ว ซึ่งคนนึงเหมือนแม่ อีกคนก็เหมือนพ่อ “เป็นไงกันบ้าง” “ก็ดีครับ แล้วเจ้ละ” “อือ ก็ดีนั่นแหละ เจ้คิดถึงทั้งสองคนเลย อยู่เที่ยวนาน ๆ นะ อย่าพึ่งรีบกลับ” เธอโอบกอดน้องชายทั้งสองจนแน่นขึ้น แทนความคิดถึงที่มีมาก ๆ ซึ่งตอนนี้ทั้งคู่ก็เรียนและใช้ชีวิตอยู่เมืองนอกเป็นส่วนใหญ่ หลายปีถึงจะกลับมาเมืองไทยสักครั้ง เพราะตั้งใจว่าในอนาคตจะกลับมาอยู่ไทยถาวร ตอนนี้ก็เลยตักตวงใช้ชีวิตที่ต่างประเทศให้เต็มที่ และก็มีแค่ช่วงนี้ที่ได้หยุด เป็นโอกาสได้กลับมาหาครอบครัวที่เมืองไทย “พอแล้วเจ้” วายุที่โดนกอดจนคับแน่น ก็ผละตัวพี่สาวคนสวยออก ส่วนวาโยที่ไม่ค่อยพูดก็เพียงแต่ยิ้มให้อย่างผู้ชายที่อบอุ่น “ก็เจ้คิดถึง เราไม่เจอกันมา 3 ปีแล้วนะ ดูสิพวกนายโตกันขนาดนี้แล้ว สูงกว่าเจ้ตั้งเยอะ” เพราะจากเมื่อสามปีก่อน ทั้งสองคนยังตัวเล็กกว่าเธออยู่เลย ดูตอนนี้สิตัวเธอแทบจะเท่าเอวพวกเขาอยู่แล้ว “ครับ พวกเราก็คิดถึงเจ้” ทั้งสามคนก็กอดกันต่อด้วยความคิดถึง เรียกได้ว่ากัญญากรเป็นหลานสาวคนเดียวของบ้านก็ได้ เพราะหลานอีกสามคนก็เป็นผู้ชายกันหมด ทำให้ทุกคนในครอบครัวต่างก็เอ็นดูเธอ กันทั้งนั้นโดยเฉพาะน้องชายทั้งสาม ที่ต่างก็รักพี่สาวคนนี้มาก ๆ “เป็นไง คงคิดถึงกันมาก” “ป้ามิรินนนน สวัสดีค่ะ” แล้ววันใหม่ก็ไม่วายผละตัวออกจากน้องชายทั้งสอง เพื่อไปกอดคุณป้าคนสวยต่อ “เป็นไงบ้างเรา โตเป็นสาวแล้ว สวยขนาดนี้เลย ป้าจำแทบไม่ได้” มิริน มาริกา ก็ลูบหัวเบา ๆ แล้วยิ้มให้อย่างชื่นชมหลานสาวตรงหน้า กว่าหลายปีแล้วที่ไม่ได้เจอกัน เพราะเธอยุ่งกับงานบริหารโรงพยาบาลที่มาเก๊า จนทำให้ไม่ได้กลับมาเมืองไทยนานเลย “ป้ามิรินก็สวยค่ะ สวยไม่เปลี่ยนเลย” เธอไม่ได้ชมเพราะเอาใจแต่เป็นแบบนั้นจริง ๆ คุณป้าหมอคนสวยของเธอแทบไม่เปลี่ยนไปเลยสักนิด “แล้วลุงล่ะ ไม่คิดถึงลุงบ้างหรือไง” ตามด้วยเสียงกังวานน่าเกรงขาม ของคุณลุงมาเฟียสุดหล่อ ที่รักและหวงแหนหลานสาวยิ่งกว่าอะไร อย่าง นนท์ ชินกร “ลุงนนท์!!!” แล้ววันใหม่ก็เปลี่ยนไปกอดคนที่เธอคิดถึงมากกว่าใคร “ว่าไงคิดถึงลุงไหมเรา” “คิดถึงสิคะ คิดถึงลุงนนท์มาก ไม่เจอกันนานขนาดนี้” “ก็แหงสิ ไม่เคยไปหาลุงที่มาเก๊าเลย ว่างหน่อยก็จะไปหาแค่ป๊ากับแม่อย่างเดียว” คุณลุงสุดหล่อก็พูดด้วยท่าทีที่แง่งอน ผู้หญิงที่เขาจะแสดงความเป็นตัวเองแบบนี้ออกมา มีเพียงแค่แม่ ภรรยา แล้วก็หลานสาวคนสวยคนนี้เท่านั้น “รอบหน้านะคะ นะ ๆ” วันใหม่ก็ยังคงออดอ้อนทุกคนอย่างน่ารัก จนแต่ละคนยิ้มให้ด้วยความรู้สึกที่ดี “มาแล้วเหรอ มาทานข้าวมาอาหารจะครบแล้ว” แล้วเสียงคุณย่าคนสวยก็ดังขึ้น ตามด้วยคุณยาย ที่ทั้งคู่กำลังช่วยกันจัดเตรียมโต๊ะอาหาร “มาค่ะหนูช่วย” พูดจบก็เดินกรูเข้าไปหาทั้งสองคน ที่กำลังถือของไปจัดโต๊ะอาหารกันอยู่ “ไม่ต้องเลยค่ะ คนสวยของย่าไปนั่งรอทานข้าวเถอะ” “นี่ไง คุณย่าก็เป็นแบบนี้ตลอดเลย หนูก็สบายจนเคยตัวสิคะ” เธอพูดพร้อมกับยิ้มให้อย่างน่ารัก “ให้เป็นหน้าที่คนแก่อย่างย่าก็พอ สาว ๆ ไปนั่งรอทานข้าวได้แล้วค่ะ” “เห้อ ก็ได้ค่ะ” แล้วก็เป็นแบบนี้ทุกครั้ง เมื่อถึงเวลาทานข้าวด้วยกัน คุณหญิงอิงอรก็จะเป็นคนจัดแจงทุกอย่าง จนกลายเป็นคุณย่าที่น่ารักใจดีกับหลาน ๆ ทุกคน รวมถึงเจ้าสัวธวัช ที่ถึงตอนนี้ภรรยาก็ยังให้อภัยได้ไม่สนิทใจ เขาเลยทำได้แค่นั่งเงียบ ไม่มีปากมีเสียงอะไรมาตลอดหลายปี จนลูกเอ่ยแซวกันลามมาถึงรุ่นหลาน “อากงทานนี่สิคะ ของโปรดอากงเลย” แล้วเธอก็ไม่วายลืมเอาใจอากง “ขอบใจมากลูก” “อันนี้ด้วยครับจำได้ว่าอากงชอบ” วายุกับวาโยก็ตักอาหารให้อย่างเอาใจเช่นกัน “ขอบใจมากลูกขอบใจ” ชีวิตคนแก่ที่เงียบเหงา ตอนนี้มีแต่ความสุข เพราะได้อยู่กับภรรยา ลูก ๆ หลาน ๆ ที่เวียนกันมาหาแบบนี้ เจ้าสัวธวัชก็ยิ้มอย่างอิ่มใจ ถึงแม้ภรรยาจะบึ้งตึง แต่เขาก็รู้ว่าอิงอรตอนนี้ไม่ได้เกลียดเขาเหมือนที่ผ่านมาแล้ว ณ PWJem คลับ หลังจากแยกกันกับหญิงสาว ที่รู้สึกถูกใจตัวเองมาก คนที่ไม่เคยรู้สึกแบบนี้กับใครมาก่อน ตอนนี้ก็เพียงแต่นั่งเหม่อในห้องทำงานภายในคลับหรู เพราะอยากเจอเธออีก ผู้หญิงอะไรว่ะแม่งน่าโดนฉิบหาย “อะไรของมึงอีก” คอปเปอร์ที่เข้ามาหาวันนี้ ก็ได้แต่มองไอ้เพื่อนรักอย่างไม่เข้าใจ เพราะตั้งแต่มามันก็เอาแต่นั่งคิดอะไรอยู่คนเดียว แทบไม่สนใจเขาที่พยายามจะพูดคุยด้วยเลย “วันนี้กูเจอผู้หญิงคนนั้น” “คนไหนอีก” “ก็...” “น้ององุ่น?” “ไม่ใช่” “น้องตุ๊กตา น้องดาวนี่ น้องแอมป์ น้องใบหยก น้องส้ม น้อง...” “ไอ้ห่า! ไม่ใช่สักคนที่มึงเอ่ยมา” เมื่อได้ยินชื่อผู้หญิงทุกคน ที่เคยรู้จักมาก็ถึงกับเหวใส่ไอ้เพื่อนรัก “มึงก็บอกมาสักทีสิวะ!” “วันใหม่” เขาลุกพรวดจากเก้าอี้ ขึ้นมาพูดด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง “ผู้หญิงที่เจอ อาทิตย์ก่อนอะนะ” จากท่าทีที่เบื่อหน่าย ตอนนี้คอปเปอร์กลับเปลี่ยนมาให้ความสนใจ “อืม วันนี้กูบังเอิญเจอที่ห้าง เราก็ได้คุยกันนิดหน่อย” “แล้ว...เพื่อนเขาละ มาด้วยกันป่ะ” คอปเปอร์ถามอย่างสนใจ เพราะเขาก็ถูกใจหญิงสาว ที่ชื่อว่ามิเกลมากอยู่เหมือนกัน “สองคนนั้นเหรอ ไม่นะ เห็นว่ามาคนเดียว” “คนเดียวเนี่ยนะ บังเอิญไปป่ะ” “ก็คงบังเอิญนั่นแหละ แล้วที่สำคัญ กูมี LINE แล้วด้วย” พอร์ชยกโทรศัพท์ออกมาพร้อมกับรอยยิ้มร้าย “ดูท่ามึงจะจริงจังนะ” เพราะเขาที่เป็นเพื่อนมันมานาน ก็ไม่เห็นมันจะสนใจผู้หญิงคนไหนขนาดนี้มาก่อน “ก็...” “หึ จะซักกี่วันมึงอ่ะ” “ไม่เกินสองอาทิตย์” คนเจ้าเล่ห์พูดพร้อมกับเลิกคิวให้เพื่อนอย่างกวน ๆ ก็ตั้งใจไว้แล้วว่าต้องไม่เกินกว่านี้ “ให้แน่ แต่ดูแล้วท่าจะไม่ง่าย” “ไม่ง่ายยังไง กูก็คงเอาอยู่” เขายิ้มมุมปากอย่างพอใจ เมื่อนึกไปถึงใบหน้าสวย ที่ยิ้มอย่างมีเสน่ห์นั้น ใจแกร่งก็วูบไหวอย่างไม่รู้สาเหตุ ถึงแม้จะไม่ง่าย อย่างที่ว่าแต่ก็คงไม่เกินความสามารถของเขาไปได้หรอก เพราะอย่างเธอเขาต้องการ...ณ เกาะส่วนตัวที่กระบี่สายลมพัดเอากลิ่นอายทะเลที่แสนสดชื่นมาปะทะใบหน้า เกาะส่วนตัวที่กระบี่ ของครอบครัว อัครพัฒนกุลชัย คือสวรรค์บนดิน น้ำทะเลใสราวกับกระจกสะท้อนแต่ความลับที่ทำให้ทุกคนต้องตกตะลึงคือ... เกาะแห่งนี้ส่วนหนึ่งเคยเป็นสมบัติของตระกูล อัคราคินน์ที่เคยขายออกไปในอดีต และผู้ที่ซื้อมันไว้เพื่อเก็บรวมกันเป็นผืนใหญ่ เพื่อรอเวลามอบกลับคืนสู่เจ้าของที่แท้จริงก็คือตะระกูล อัครพัฒนกุลชัย นั่นเอง“ที่นี่จะเป็นของพอร์ชกับวันใหม่...ถือเป็นของขวัญจากป๊า ป๊าให้หนูวันใหม่นะ” เพิร์ธพูดด้วยน้ำเสียงนิ่ง ๆ แต่แววตาเต็มไปด้วยความเมตตา มือหนาก็ยื่นโฉนดที่ดินที่ถือมาไว้ให้เจ้าของตัวจริงได้ครอบครองนั่นก็ทำเอานายน์ อึ้งไปเหมือนกันกับสิ่งที่ได้รับรู้ ในช่วงที่ตัดสินใจขายเขาก็ทำใจนาน แต่ด้วยเพราะตั้งใจจะไปอยู่ต่างประเทศ และไม่อยากให้ลูกสาวต้องอยู่ที่เมืองไทยด้วย และคงไม่ได้มาที่นี่อีกแล้ว จึงอยากยกให้เจ้าของที่เหมาะสมมากกว่า ใครจะคิดว่าอนาคตยังไงก็ต้องกลับมาเป็นของลูกสาวกับลูกเขยจนได้ ทั้งมันยังยิ่งใหญ่มากขึ้นอีกต่างหาก“ขอบคุณนะคะป๊า” วันใหม่ขอบคุณเสียงสั่นพร้อมกับน้ำตาที่คลอหน่วย“มันคือของวันใหม่น
1 ปีผ่านไปหนึ่งปีผ่านไปอย่างรวดเร็ว พร้อมกับการเติบโตของความรักที่มั่นคงราวกับหินผา ในที่สุดพอร์ชและวันใหม่ก็เรียนจบด้วยความภาคภูมิใจแต่เมื่อกำแพงทิฐิของรุ่นพ่อยังคงตั้งตระหง่านอยู่ปฏิบัติการลับเพื่อความมั่นคง ของชีวิตคู่จึงเริ่มต้นขึ้นณ สำนักงานเขตในเช้าวันที่อากาศสดใส พอร์ชและวันใหม่ยืนอยู่หน้าสำนักงานเขตด้วยแววตามุ่งมั่น โดยมี นาบี และ ฟ้าใส คุณแม่ของทั้งสองฝ่ายร่วมเป็นพยาน และต้นคิดในแผนการครั้งนี้ ทันทีที่ปลายปากกาจรดลงบนใบทะเบียนสมรส ทั้งคู่ก็ได้กลายเป็นสามีภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายอย่างสมบูรณ์“นาง กัญญากร อัครพัฒนกุลชัย หรือ อัคราคินน์ เป็นภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมาย ของนาย พชร อัครพัฒนกุลชัย” พอร์ช อ่านชื่อในทะเบียนสมรสซ้ำ ๆ พร้อมกับกุมมือภรรยาสาวป้ายแดงมาจูบไว้แน่น“พอแล้ว” เธอที่เห็นเขาเห่อขนาดนั้น ก็ต้องตีมือเพื่อกลบเกลื่อนความเขินของตัวเองจนแม่ทั้งสองที่หันมองลูกมีความสุข ต่างก็ต้องยิ้มอย่างเอ็นดู เพราะเรื่องของพวกเธอก็ไม่ต่างกัน กว่าจะผ่านอุปสรรคมาได้และมีความสุขแบบนี้ ก็ทำเอาเหนื่อยใช่เล่น ก็เลยต้องเข้าใจลูกมาก ๆ และแนะนำให้ทำแต่สิ่งที่ถูกต้องแบบนี้เมื่อข่าวการจดทะเบี
ถึงแม้จะได้รับคำอ้อนวอนจากลูก ๆ แต่อคติที่สูงเสียดฟ้า เลยน่าเศร้าที่เสียงสะอื้นและคำขอร้องของลูก ๆ กลับไปไม่ถึงใจของผู้เป็นพ่อที่ถูกบดบังด้วยทิฐิมานานหลายสิบปี“รักงั้นเหรอ? หึ มันเชื่อไม่ได้หรอกวันใหม่ ป๊าไม่มีวันเอาลูกศัตรูมาเป็นลูกเขยเด็ดขาด!” นายน์ตวาดกลับ“กูก็เหมือนกัน! กูไม่มีทางรับลูกสาวมึงเข้ามาอยู่ในตระกูลกูได้” เพิร์ธสวนกลับอย่างไม่ลดละพูดจบสองเสือที่อยู่ถ้ำเดียวกันไม่ได้ และไม่มีทางก้มหัวให้กันก็สะบัดหน้าหนี เดินกระแทกเท้าออกจากห้องพักฟื้นไปคนละทิศละทาง ทิ้งเสียงประตูปิดดังปังที่บาดลึกเข้าไปในใจของลูกทั้งสองคนภายในห้องตอนนี้จึงเหลือเพียงความเงียบ และเสียงสะอื้น นาบี และ ฟ้าใส หันมามองหน้ากัน ทั้งคู่ต่างถอนหายใจยาว และส่ายหัวให้กับความดื้อรั้นของสามีตัวเอง ที่ทำตัวเป็นเด็กไม่รู้จักโต“ขอโทษนะนาบี ที่เรื่องทั้งหมดมันเป็นแบบนี้” ฟ้าใสจับมืออดีตเพื่อนจนแน่นเพื่อเป็นการขอโทษ“ไม่เป็นไรนะฟ้าใส ทุกอย่างคงเป็นผลจากการกระทำ”“แม่ ฮึก ๆ” วันใหม่ที่เห็นแบบนั้นก็ยิ่งร้องไห้ เพราะเธอสำนึกผิดจริง ๆ ว่าเรื่องทุกอย่างมันเกิดมาจากเธอ“แม่ขอโทษนะพอร์ช วันใหม่...” นาบีเดินเข้ามาลูบหัวลูกชา
ก๊อก ก๊อก ก๊อกและผ่านไปไม่นานหลังจากที่เธียรกับมินนี่กลับไปแล้ว เสียงเคาะประตูดังขึ้นตามด้วยพ่อกับแม่ของวันใหม่ที่เดินเข้ามาพร้อมกับบอดี้การ์ดอีกหลายคน ที่ถือกระเช้าผลไม้และของกินเข้ามาก่อนที่จะเดินออกไป“ฟื้นแล้วเหรอพอร์ช เป็นยังไงบ้าง” ฟ้าใสถามว่าที่ลูกเขยด้วยความเป็นห่วง“...” นายน์เองก็มองเขาด้วยสายตาที่เรียบเฉย แต่ก็ปะปนความไม่พอใจให้เห็นได้ชัด“เอ่อ...สวัสดีครับแม่ สวัสดีครับป๊า ดีขึ้นแล้วครับไม่มีอะไร” ถึงแม้จะยังเจ็บอยู่แต่เขาก็เคารพทั้งสองคนไม่เปลี่ยน โดยเฉพาะพ่อของเธอถึงแม้จะลงมือกับเขารุนแรงขนาดนั้น นั่นก็คือสิ่งที่เขาต้องการเองเหมือนกัน“ป๊าครับแม่ครับ ผมขอโทษนะครับที่ทำให้วันใหม่ต้องเสียใจ” เขาพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง รู้ว่าพ่อเธอโกรธแต่ก็หวังว่าจะอภัยให้ได้บ้าง“จ้ะ ไม่เป็นไรนะไม่ต้องคิดมากแค่สองคนคุยกันได้ป๊ากับแม่ก็...”“ก็ดีที่มึงยังไม่ตาย”“คุณ/ป๊า” สองสาวในห้องก็พูดขึ้นพร้อมกัน ถึงแม้จะรู้ว่าพูดแบบนั้นก็เถอะแต่ในใจลึก ๆ แล้ว ทั้งคู่ก็รู้ดีว่าเขาไม่ได้คิดอย่างนั้นซะทีเดียว“อือ ป๊านั่งรอ” พูดแค่นั้นก็ถือเอา iPad ไปนั่งรออยู่ที่โต๊ะข้าง ๆ ไม่ได้จะมาเสวนาอะไรด้ว
ก๊อก ก๊อก ก๊อกเสียงเคาะประตูดังขึ้น ตามด้วยคุณหมอหนุ่มสุดหล่อวัยกลางคนที่เดินเข้ามา พร้อมกับหญิงสาวสะสวยคนหนึ่ง ที่เขาก็คุ้นหน้าดีว่าเป็นใคร“ไงคนไข้ เป็นยังไงบ้าง”“ลุงกันต์ ป้าอันดา สวัสดีค่ะ” วันใหม่ที่เห็นทั้งสองคนก็รีบโถมตัวเข้าไปกอดด้วยความคิดถึง“เป็นยังไงบ้างเรา จากที่เกียจโรงพยาบาลช่วงนี้ได้มาบ่อยเชียวนะ” คุณลุงหมอก็ไม่วายเอ่ยแซวหลานสาว“...” เขาที่เห็นเธอกับหมอหนุ่มคนนั้นก็ถึงกับขมวดคิ้ว เพราะตอนนั้นเขาไม่พอใจในท่าทางสนิทสนม และคิดเลยเถิดว่าเธออาจจะเป็นเหมือนน้ำมนต์เพื่อนของเธอ“ก็ไม่คิดว่าจะได้มาบ่อยเหมือนกันค่ะ นี่พอร์ชค่ะ” แล้วเธอก็แนะนำเขาให้ลุงกับป้าได้รู้จัก“อืม แล้วนี่เป็นยังไงบ้าง พอรู้เรื่องป้ากับลุงก็รีบมาเลย” อันดาพูดอย่างคนใจดี“คะ...ครับ สวัสดีครับ ดีขึ้นแล้วครับ” แล้วได้จังหวะเขาก็ทักทายคนทั้งสอง พร้อมกับยกมือไหว้อย่างนอบน้อม“อือ มาเป็นลูกเขยบ้านนี้ก็อดทนหน่อยนะ พ่อตายิ่งใช้แต่กำลังอยู่ด้วย ต้อนรับว่าที่ลูกเขยด้วยลำแข้งซะงั้น” หมอกันต์หัวเราะรวน เมื่อนึกถึงความบ้าดีเดือดของน้องชายทั้งสอง“เอ่อ...” เขาเพียงมองหน้าทุกคนสลับกัน อย่างทำตัวไม่ถูก“นี่หมอกันต์ เป็
พอร์ชขับรถตามรถของเธียรไปอย่างกระชั้นชิด มือที่กำพวงมาลัยสั่นเทา เขาหึงจนลืมความเงียบขรึมและเยือกเย็นไปจนหมดสิ้น ในหัวมีแต่ภาพวันใหม่กับเธียรที่ดูสนิทสนมกันเกินเพื่อนRrr Rrr Rrr“ครับแม่”(แม่ : วันมะรืนนี้แม่กับป๊ากลับไปนะ กลับมาบ้านด้วยล่ะป๊าเขาถามหา)“ครับ ๆ แม่” เขาตอบอย่างร้อนรนเพราะตอนนี้กำลังตั้งใจขับรถเพื่อไม่ให้คลาดกับรถของเธียรอยู่(แม่ : เป็นอะไรหรือเปล่า)“เปล่า ๆ ครับแม่ ตอนนี้ผมทำธุระอยู่เดี๋ยวยังไงผมกลับไปเจอ” เขาพูดอย่างตัดบท(แม่ : โอเค มานะป๊าเขาบอกว่าฝันไม่ค่อยดี อยากเจอพอร์ชมาก มาให้ป๊ารู้สึกดีหน่อยก็แล้วกัน)“ฝันอะไรเหรอแม่”(แม่ : ฝันเห็นพอร์ชโดนทำร้าย นี่ก็เร่งแม่โทรมาบอกอยู่เนี่ย)“หึ ไม่มีอะไรหรอกครับแม่ใครจะมาทำร้ายผมได้” เมื่อได้ยินคำพูดของแม่เขาก็ถึงกับหลุดขำ ก่อนจะวางสายไปด้วยความห่วงใยจากแม่แต่แล้วก็รู้ว่าในตอนนี้ได้คลาดกับเธอไปแล้ว เขาแค่หัวเสียเมื่อไม่รู้ว่าตอนนี้เธอจะไปไหน แต่ก็จำได้ว่าแถวนี้คือทางกลับบ้านเธอได้ เขาก็เลยตัดสินใจจะขับรถตามกลับไปที่บ้านเธอเพราะยังไม่ยอมแพ้ง่าย ๆ แม้จะบอบช้ำจากความเย็นชา สักเพียงใดก็ตาม หวังแค่ว่าสักวันเธอจะอภัย และเขา
Rrr Rrr Rrrแต่ในตอนนั้นเสียงโทรศัพท์จาก LINE ของเขาก็ดังขึ้น พร้อมกับรูปหญิงสาวสุดสวยที่กำลังคุยอยู่โชว์หวือขึ้นมา“ถ้าพอร์ชไม่สะดวกไม่เป็นไรนะ กินข้าวเสร็จไปส่งเราเลยก็ได้” เธอพูดด้วยน้ำเสียงที่เรียบนิ่งแต่แฝงไปด้วยความไม่พอใจเมื่อเห็นว่าเธอสังเกต เขาก็รีบเก็บโทรศัพท์เครื่องหรูที่วางอยู่บนโต๊ะ ใ
วันต่อมาณ คณะบริหารธุรกิจหลังลงมาจากรถตู้คันหรู ที่คนรถที่บ้านขับมาส่ง ร่างบางก็เดินเข้าไปในอาคารอย่างอารมณ์ดี โดยด้านหน้ามีเพื่อนทั้งสองคนกำลังนั่งรออยู่“แหมหน้าตาสดชื่นแจ่มใสมาเลยนะยะ” มิเกลที่เห็นก่อนก็ไม่วายเอ่ยแซว“ก็แน่นอน” ร่างบางไหวไหล่ ก่อนจะนั่งลงตรงที่ว่าง“อือ แล้วนี่น้ำมนต์ล่ะยังไม่
ณ ร้านกาแฟชื่อดังหลังจากที่จัดการเรื่องกระเป๋าเสร็จ ทั้งคู่ก็มานั่งคุยกันที่ร้านกาแฟต่อ“ขอบใจมากเลยนะพอร์ช ไม่เห็นต้องให้ขนาดนี้เลย มันมากไป”“ไม่เป็นไรเลย แค่วันใหม่ชอบเราก็ดีใจ” เขายิ้มให้อย่างไม่คิดอะไร“แต่เราเกรงใจนี่นา ราคามันแพงมากเลยนะ เป็นแสนแหนะ” มือบางก็ลูบกระเป๋าใบนั้นไปมา อย่างคิดไม่
เมื่อออกมาถึงหน้าคลับ พอร์ชก็อาสาเป็นสาวิถีที่จะไปส่งคนสวยตรงหน้า ด้วยใบหน้าที่เบิกบาน แต่แล้วก็ต้องชะงักไปเมื่อมีเสียงเล็กของใครบางคนดังขึ้น"พี่พอร์ช!""..." แม่งมาอะไรตอนนี้วะ!"จะไปไหนคะ ดีน่าตามหาตั้งนาน""เอ่อ...""แบบนี้พอร์ชก็ไม่ว่างไปส่งเราแล้วสิ" ถึงแม้จะรู้สึกขุ่นเคืองในใจ และไม่ชอบคนแบบ







