LOGINShare
ตอนที่ 4
publish date:
2026-04-07 21:55:27ตัดมาที่อีกโซนหนึ่งของบาร์…
“เอ้า! ชน ดื่มให้หมดแก้วแล้วลืมๆ ไอ้ขยะนั่นไปซะ!”
เสียงของเชอร์รี่ดังขึ้นพร้อมกับแก้วค็อกเทลสีสวยที่ยื่นมาตรงหน้า เพลิงในชุดเดรสสีดำที่นั่งอยู่ท่ามกลางแสงสีที่ขยับไหวไปมา เธอถอนหายใจออกมาเบาๆ ก่อนจะยอมหยิบแก้วเบียร์ขึ้นมาชนกับพี่สะใภ้ทั้งสามคนตามมารยาท
จริงๆ แล้วเพลิงไม่ใช่คนคอแข็งอะไร ออกจะไปทางคออ่อนเสียด้วยซ้ำ แต่เธอกลับชอบบรรยากาศเวลาที่ผู้คนสังสรรค์กันแบบนี้ เสียงเพลงบีทหนักๆ และความวุ่นวายรอบตัวมันช่วยดึงความสนใจของเธอออกไปจากความคิดฟุ้งซ่านได้ดีอย่างไม่น่าเชื่อ
“วันนี้เพลิงดื่มไม่เยอะนะเจ๊ เดี๋ยวพรุ่งนี้ต้องรีบเข้าอู่ไปเช็ครถใช้ลูกค้าอีก”
เพลิงเอ่ยเสียงเรียบพลางจิบเบียร์เข้าไปอึกใหญ่
“โถ่... ยัยหนู วันนี้วันปล่อยผีนะจ๊ะ รถที่อู่ไม่หนีไปไหนหรอก เลิกดื่มเบียร์ขมๆ แล้วมาลองอันนี้ดีกว่า อร่อยกว่านะ”
มินตราหัวเราะร่วนพลางยื่นแก้วค็อกเทลแก้วใหม่ให้ แทนเบียร์ที่เพลิงถืออยู่
“ดูสิ... ตั้งแต่เดินเข้ามา ผู้ชายมองหนูตาค้างกันทั้งบาร์แล้วนะ ไม่สนใจสักคนเลยเหรอ”
เพลิงไม่ได้สนใจสายตาเหล่านั้น ที่สำคัญผู้ชายทุกคนก็เหมือนๆ กันหมดในสายตาของเธอ ไม่เหมือนกับเครื่องยนต์แรงๆ ที่เธอคอยปรับแต่งได้ตามใจชอบสักนิด
“เฮ้อ น่าเบื่อ”
เพลิงพึมพำกับตัวเองเบาๆ ก่อนจะรับแก้วค็อกเทลจากมินตรามาดื่มรวดเดียวจนหมด รสชาติหวานปนขมที่แฝงไปด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์เข้มข้นไหลผ่านลำคอ ร่างกายที่เคยตึงเครียดเริ่มผ่อนคลายลงจนความร้อนผ่าวลามไปถึงพวงแก้ม
ผ่านไปไม่กี่แก้ว สติที่เคยมีก็เริ่มพร่าเบลอ ภาพสีสันของไฟนีออนตรงหน้าดูจะหมุนวนช้าลง เพลิงรู้สึกถึงอาการหน่วงที่ขมับจนต้องวางแก้ว
“เจ๊... เพลิงมึนหัว ขอไปเข้าห้องน้ำแป๊บนะ”
เพลิงเอ่ยเสียงป้อแป้ พยายามพยุงตัวลุกขึ้นยืนแต่ขาเจ้ากรรมกลับสั่นจนเกือบจะเซลงไปกองกับพื้น ดีที่มือเรียวคว้าขอบโต๊ะไว้ได้ทัน
“ไหวไหมยัยหนู? ให้เจ๊ไปเป็นเพื่อนป่าว”
เชอร์รี่ถามด้วยความเป็นห่วง
“ไหวค่ะเจ๊รี่... เพลิงไปแป๊บเดียว”
เพลิงทำมือทำไม้ว่าเธอยังโอเค ก่อนจะพาตัวเองฝ่าฝูงชนที่กำลังโยกย้ายตามจังหวะเพลงมุ่งหน้าไปยังทางเดินลึกที่นำไปสู่ห้องน้ำด้านหลังร้าน
หลังจากล้างหน้าล้างตาให้พอสร่างเมา เพลิงก็เดินออกมาจากห้องน้ำเพื่อจะเดินกลับไปที่โต๊ะ แต่ทว่าทางเดินที่แคบและสลัวกลับถูกขวางด้วยร่างของชายแปลกหน้าคนหนึ่งที่ยืนดักรออยู่ สายตาหยาบคายของมันจ้องมองแผ่นหลังเปลือยเปล่าของเธออย่างจาบจ้วงทันทีที่เธอเดินผ่านหน้าไป
“ไปไหนจ๊ะคนสวย... มาคนเดียวเหรอ ไปนั่งโต๊ะพี่ไหม?”
มันไม่พูดเปล่า แต่กลับเอื้อมมือมาคว้าแขนของเพลิงไว้แน่น
“ปล่อย...”
เพลิงตวาดเสียงแข็ง แม้สติจะเลือนลางแต่สัญชาตญาณการเอาตัวรอดของเธอยังทำงานได้ดี เธอพยายามสะบัดแขนออกแต่เรี่ยวแรงที่เคยมีกลับหายไปเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ในเลือดที่กำลังสูงขึ้น
“แหม หยิ่งซะด้วย แบบนี้พี่ชอบ... มาเหอะน่า ไปสนุกด้วยกัน!”
ในขณะที่เพลิงกำลังจะง้างหมัดสวนกลับ มือปริศนาก็พุ่งเข้ามาจากด้านหลังตะปบข้อมือของชายคนนั้นไว้แน่นก่อนจะบิดจนมันร้องลั่นออกมาด้วยความเจ็บปวด
“ผู้หญิงเขาบอกว่าไม่... หูหนวกหรือไง?”
น้ำเสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยความเย็นชาจนน่าขนลุกดังขึ้นเหนือหัวของเพลิง ริวที่จ้องมองร่างบางตั้งแต่เธอเดินแยกออกมาจากโต๊ะ ได้ก้าวเข้ามาแทรกกลางระหว่างทั้งคู่ด้วยท่าทางที่น่ากลัวจนชายคนนั้นหน้าถอดสีและรีบสะบัดตัววิ่งหนีหายไปในฝูงชนทันที
เพลิงที่กำลังมึนได้ที่เงยหน้าขึ้นมองผู้มาใหม่ ดวงตาปรือปรอยพยายามโฟกัสใบหน้าของเขาแต่กลับดูพร่ามัวไปหมด ทว่าสิ่งเดียวที่โดดเด่นสะดุดตาและสะท้อนแวววับอยู่ท่ามกลางแสงสลัวคือ
“น็อต...”
เสียงหวานพึมพำออกมา พลางขยับเข้าไปใกล้ร่างสูงก่อนที่เธอจะใช้มือเรียวเอื้อมขึ้นไปสะกิดที่ต่างหูนั้นเบาๆ สายตาที่เคยดูพยศบัดนี้กลับเต็มไปด้วยความหลงใหลจนริวถึงกับหลุดขำออกมาเบาๆ ในลำคอ เขาเคยเจอผู้หญิงมานับไม่ถ้วน ทุกคนมักจะสนใจใบหน้าหรือนาฬิการาคาแพงของเขาด้วยความละโมบ แต่ผู้หญิงคนนี้ ตั้งแต่ครั้งแรกที่เดินชนกันจนมาถึงตอนนี้สายตาของเธอกลับจับจ้องอยู่ที่ ต่างหูน็อตธรรมดาที่เขาทำขึ้นมาใส่เองเท่านั้น
“ถามจริงเถอะ... สนใจน็อตที่หูมากกว่าหน้าตาของผมอีกเหรอ?”
ริวเอ่ยถามพลางรวบเอวบางเข้ามากระชับให้เธอทรงตัวได้
“ชอบมันขนาดนั้นเลย?”
“อือ... สวยดี นายไปได้มันมาจากไหนอ่ะ”
เพลิงถามกลับ แต่สายตายังไม่ละไปจากหูของเขา
“อยากได้เหรอ?”
“อืม อยากกก” เพลิงตอบกลับตามตรงด้วยเสียงยานคาง แต่สายตายังคงจดจ้องวัตถุสีเงินที่หูของเขาไม่วางตา
ริวกระตุกยิ้มเจ้าเล่ห์เมื่อเห็นปฏิกิริยาของคนตรงหน้า กลิ่นเหล้าและกลิ่นอายเฉพาะตัวของหญิงสาวทำให้สัญชาตญาณนักล่าในตัวมังกรหนุ่มเริ่มตื่นตัว
“เสียใจด้วยครับ มันมีแค่ชิ้นเดียวในโลก”
ริวกระซิบเสียงทุ้มต่ำพลางใช้นิ้วเรียวเขี่ยต่างหูเงินวาววับเล่นอย่างท้าทาย
“ของหายากแบบนี้... ถ้าคุณอยากได้ก็คงต้องมีอะไรมาแลกเปลี่ยนกันก่อน”
Latest chapter
ยัยหมาบ้าของนายมาเฟีย ตอนที่ 23
“จะไปไหน ลืมไปแล้วหรือไงว่าเมื่อกี้พวกพี่ชายคุณเขาฝากคุณไว้กับผมแล้ว”“นายตกลงกับพวกเฮียเองนี่ แต่ฉันไม่ได้ตกลงกับนายด้วยสักหน่อย”เพลิงเถียงและพยายามดิ้นขลุกขลักเพื่อให้ตัวเธอหยุดจากอ้อมกอดของริว“งั้นเรามาตกลงกัน นี่ก็ดึกมากแล้ว นอนพักที่เถอะ”เพลิงถอนหายใจอย่างหงุดหงิดที่ทำอะไรไม่ได้ เธอกวาดสายตามองสภาพตัวเองที่ทั้งเปื้อนคราบแอลกอฮอล์และรอยเลือดจางๆ“แล้วจะให้ฉันนอนยังไง ชุดก็ไม่มีเปลี่ยน เนื้อตัวก็มอมแมมไปหมดแล้วเนี่ย” เพลิงบ่นอุบริวมองท่าทางฟึดฟัดที่ไม่ได้ปฏิเสธคำชวนของเขาอย่างชอบใจ ก่อนจะเดินไปเปิดตู้เสื้อผ้าหยิบเชิ้ตสีดำตัวโคร่งของเขาออกมาส่งให้เธอ“อ่ะ ใส่เสื้อของผมไปก่อน ถ้าคุณรู้สึกเหนียวตัวก็เข้าไปเช็ดตัวในห้องน้ำผมก่อนก็ได้ แต่อย่าให้แผลโดนน้ำเด็ดขาดนะ ไม่งั้นผมจะเข้าไปช่วยเช็ดตัวให้คุณเอง”เพลิงรีบคว้าเสื้อเชิ้ตแล้วเดินสะบัดหน้าหนีเข้าห้องน้ำไปทันที ผ่านไปครู่ใหญ่เพลิงก็เดินออกจากห้องน้ำมาด้วยท่าทางประหม่า ริวที่นั่งรออยู่บนเตียงถึงกับต้องลอบกลืนน้ำลาย ภาพตรงหน้าของเขา คือเพลิงที่อยู่ในเสื้อเชิ้ตสีดำตัวใหญ่ที่ยาวลงมาคลุมต้นขาเพียงเล็กน้อย กระดุมเม็ดบนที่ถูกเปิดทิ้งไว้เ
ยัยหมาบ้าของนายมาเฟีย ตอนที่ 22
ภายในลิฟต์ส่วนตัวที่กำลังเคลื่อนที่ขึ้นสู่ชั้นบน มีเพียงเสียงทุบหลังและเสียงโวยวายของเพลิงที่ดังไม่หยุด ริวยังคงทำเป็นไม่สนใจและกอดหิ้วร่างบางพาดบ่าไว้แน่นราวกับน้ำหนักตัวของเธอไม่ได้เป็นภาระสำหรับเขาเลยสักนิด"ปล่อยเดี๋ยวฉันนี้นะ! นายกล้าดียังไงมาทำกับฉันแบบนี้ พี่ชายฉันยังไม่เคยหิ้วฉันเป็นกระสอบข้าวแบบนี้มาก่อนเลยนะ!" "ผมไม่สน แล้วถ้าคุณไม่ยอมหยุดดิ้นละก็ ผมจะตีก้นคุณแล้วนะเด็กดื้อ" “ใครเป็นเด็กดื้อกัน ฉันโตแล้วนะปล่อยฉันลงเดี๋ยวนี้” เพลิงทั้งดิ้นทั้งด่า แต่กระโปรงเดรสที่รั้งขึ้นมาทำให้เธอทำอะไรไม่ได้ถนัดนัก“คุณเด็กกว่าผม 2 ปีถ้าไม่ให้เรียกว่าเด็กดื้อแล้วจะให้ผมเรียกว่าอะไรล่ะ เอาเถอะ ถ้าคุณอยากจะดิ้นต่อก็ตามใจเลย เพราะผมก็ไม่ติดหรอกที่จะได้เห็นต้นขาเนียนๆ ของคุณขณะที่หิ้วคุณไปด้วยแบบนี้น่ะ”ริวพูดน้ำเสียงจริงจัง จนคนบนบ่าถึงกับยอมหยุดขยับตัวแต่โดยดี แต่ก็ยังไม่วายเม้มริมฝีปากแน่นด้วยความหงุดหงิดพลางนึกสบถด่าในใจเมื่อประตูลิฟต์เปิดออก ริวก็เดินตรงเข้าไปในห้องนอนกว้างก่อนจะค่อยๆ วางเพลิงลงบนเตียง แต่ทันทีที่เพลิงเท้าแตะพื้น เธอก็ตั้งท่าจะพุ่งตัวหนีออกจากห้องทันที"จะไปไหน!" ริว
ยัยหมาบ้าของนายมาเฟีย ตอนที่ 21
พนักงานสาวที่กำลังขวัญเสียหันมามองเพลิงด้วยความซึ้งใจ ก่อนรีบก้มหน้าแล้วอาศัยจังหวะที่กลุ่มผู้ชายกำลังงงกับการมาของเพลิงสลัดตัววิ่งหนีออกไปทันที ทิ้งให้เพลิงยืนประจันหน้ากับแขกขี้เมากลุ่มนั้นเพียงลำพัง“เฮ้ย! อะไรเนี่ย กำลังสนุกเลย” หนึ่งในกลุ่มผู้ชายที่ดูท่าทางกร่างที่สุดก้าวเข้ามาดักหน้าเพลิง “แกเป็นใครเนี่ย เข้ามาแส่ทำไม”“ฉันแค่มาเรียกพนักงานให้ไปทำงานต่อ หลีกทางด้วย ฉันจะกลับโต๊ะ” เพลิงตอบเสียงเย็น แววตาเริ่มมีความไม่พอใจฉายชัดออกมา“ไม่หลีกแล้วจะทำไม? ปากดีแบบนี้สงสัยอยากจะมาแทนที่เด็กคนเมื่อกี้สินะ”ชายคนนั้นไม่พูดเปล่า แต่มันกลับพุ่งเข้ามากระชากแขนของเพลิงอย่างแรง ด้วยความที่เธอใส่ส้นสูงและไม่ได้ระวังตัวจึงเสียหลักเซไปกระแทกกับโต๊ะด้านข้าง จนขวดและแก้วเหล้าตกลงมาแตก ทำให้เศษแก้วกระเด็นมาบาดแถวๆ แขนของเธอเข้า แต่ก่อนที่การ์ดที่ริวสั่งมาให้ช่วยดูแลเพลิงจะเข้ามาถึงตัวพวกผู้ชายเหล่านั้น เพลิงกลับทำในสิ่งที่ทำให้ผู้ชายทั่วไปไม่คิดว่าผู้หญิงตัวเล็กๆ จะทำได้ พลัวะ!“พูดดีดีไม่ชอบ งั้นก็ไปนอนหยอดน้ำข้าวต้มที่โรงพยาบาลเลยไป!”เธอไม่ได้รอให้อีกฝ่ายได้ตั้งตัวแต่กลับคว้าเก้าอี้ทรงสูงท
ยัยหมาบ้าของนายมาเฟีย ตอนที่ 20
คำถามของศิลาทำให้เพลิงที่กำลังยกแก้วน้ำขึ้นจิบถึงกับสำลักออกมา ในขณะที่ริวกลับยิ้มมุมปากเมื่อได้เห็นปฏิกิริยาลนลาน ของคนตัวเล็ก “ครับ ผมพูดจริง” “ผมตั้งใจจะจีบเพลิงจริงๆ และหวังว่าพี่ชายอย่างพวกคุณจะเปิดทางให้ผมด้วย”ริวตอบก่อนจะหันไปสบตาของศิลาตรงๆ เพื่อแสดงความจริงใจวาโยที่นั่งข้างๆ ถึงกับผิวปากหวืออย่าชอบใจ แต่ในขณะที่ริวกำลังคุยกับศิลาอยู่ วาโยก็ได้สังเกตเห็นว่าต่างหูที่ริวใส่นั้นคล้ายกับของเพลิงน้องสาวของเขามาก“เออ... จะว่าไป ต่างหูนายนี่มันแบบเดียวกับที่ยัยเพลิงใส่เลยนี่หว่า”เพลิงหน้าร้อนวาบ เธอรีบตวัดสายตาดุๆ ไปที่ริวทันที เป็นเชิงเตือนว่าห้ามปากมากเรื่องคืนนั้นเด็ดขาด แต่ริวเห็นท่าทางพยศนั่นแล้วก็ยิ่งนึกสนุก เขาหันไปตอบวาโยด้วยท่าทีที่ปกติ“อ๋อ... อันนี้ผมทำขึ้นมาเองน่ะ ชิ้นนั้นผมตั้งใจให้เพลิงไว้เป็นของแทนใจ เพราะเห็นว่าเธอชอบมันมากเลย”“ของแทนใจเหรอ?” วาโยขมวดคิ้วหันขวับไปมองน้องสาวตัวเองทันที “เดี๋ยวนะเพลิง ไม่กี่วันก่อนตอนเฮียถาม แกยังบอกเฮียอยู่เลยไม่ใช่เหรอว่า แกซื้อมาใส่เองน่ะ แถมตอนนั้นแกก็พึ่งเจอคุณริวด้วยนี่ สรุปแล้วมันยังไงกันแน่ แกแอบไปกิ๊กกับริวก่อนพามาเจอพ
ยัยหมาบ้าของนายมาเฟีย ตอนที่ 19
ชลธีมองท่าทางของทั้งคู่ที่ดูแล้วมีพิรุธก็พอจะเดาได้ว่าความสัมพันธ์ของสองคนนี้นั้นคงไม่ธรรมดา แต่ก็ไม่อยากจะพูดอะไรมากเพราะน้องสาวของเขาก็โตแล้ว“โอเคๆ ไม่ใช่ก็ไม่ใช่” ชลธีพยักหน้ารับส่งๆ พลางหันไปสนใจรถ Ferrari สีแดงที่จอดเด่นอยู่แทน “ที่แท้คุณก็คือเจ้าของรถคันนี้เองเหรอเนี่ย ยินดีที่ได้รู้จักครับผมชลธีเป็นพี่ชายคนที่ 3 ของเพลิง แล้วก็เป็นคนดูเรื่องระบบไฟและส่วนของอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ให้กับรถทุกคันที่นี่ด้วย”“ยินดีที่ได้รู้จักครับ ผมริวครับ” ริวยิ้มตอบลูบหลังตัวเองตรงจุดที่เพลิงเพิ่งหยิกไปหยกๆ “งั้นไหนๆ ก็มาแล้ว ปล่อยให้ยัยเพลิงเขาจัดการเจ้าแดงคันนี้ของคุณไปก่อนละกัน ส่วนเราก็เข้าไปนั่งคุยกันในสำนักงานกันดีกว่าเนอะ ข้างนอกมันเสียงดังแถมร้อนด้วย” ชลธีเชิญชวนด้วยท่าทางเป็นกันเอง“จะไปไหนก็รีบไปเลยนะ คนจะทำงานต่อแล้ว” เพลิงรีบออกปากไล่พี่ชายก่อนจะหันไปแยกเขี้ยวใส่ริว “ส่วนนาย... อย่าพูดเรื่องที่ไม่เป็นเรื่องด้วยล่ะ”ริวไม่ได้ตอบอะไรเพียงแต่ยักคิ้วกวนๆ ส่งคืนไปให้ ก่อนจะเดินตามชลธีเข้าไปในห้องสำนักงานทั้งคู่เริ่มบทสนทนาจากเรื่องรถไปจนถึงเรื่องจิปาถะ ชลธีพบว่าริวเป็นคนคุยสนุกและม
ยัยหมาบ้าของนายมาเฟีย ตอนที่ 18
ริวพยักหน้าให้จ๊อดก่อนจะเดินตรงไปยังโซนวีไอพีที่ถูกแยกออกเข้าอีกโซนด้านในของอู่เมื่อริวก้าวเข้าไปด้านในโซนนั้น เขาก็ได้เห็นรถ Ferrari สีแดงสดของตัวเองจอดเด่นอยู่กลางโรงซ่อม และที่ใต้ท้องรถคันนั้น มีแผ่นกระดานเลื่อนที่ตอนนี้มีช่างคนหนึ่งกำลังใช้มันมุดเข้าไปทำงานอยู่ริวหยุดยืนอยู่ข้างรถพลางจดจ้องไปที่ร่างที่นอนอยู่บนกระดานเลื่อนนั้น ก่อนจะเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงเป็นกันเอง“สวัสดีครับเฮียอัค...ไม่ทราบว่ารถผมเป็นยังไงบ้างครับ”เสียงของริวทำให้คนที่อยู่ใต้ท้องรถชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนที่กระดานเลื่อนจะถูกไถลออกมาอย่างรวดเร็ว และเมื่อริวได้เห็นว่าคนที่อยู่ใต้ท้องรถ Ferrari ของเขานั้นคือใคร เขาก็ถึงกับยืนนิ่งไปราวกับถูกสาปสิ่งที่เขาได้พบคือใบหน้าเนียนใสที่เปื้อนรอยดำจางๆ และดวงตากลมโตแสนพยศที่เขารู้จักดี แถมเป็นยังคนที่เขากำลังตามหาอยู่ก่อนหน้านี้ด้วย“คุณ...!” ริวอุทานออกมาด้วยความตกตะลึง“เฮียอัค! น็อตตัวนี้ให้ผมเปลี่ยนเลยไหมพี่ หรือจะให้ล้างสนิมก่อน” เสียงลูกน้องอีกคนตะโกนแทรกเข้ามา พลางวิ่งเอาอะไหล่มาส่งให้หญิงสาวที่อยู่ตรงหน้าริว“เอาไปล้างก่อนสิแบงค์ บอกกี่ครั้งแล้วว่าเวลาเปลี่ยนอะไหล
You may also like
