ตอนที่ 4

ตัดมาที่อีกโซนหนึ่งของบาร์…

“เอ้า! ชน ดื่มให้หมดแก้วแล้วลืมๆ ไอ้ขยะนั่นไปซะ!”

เสียงของเชอร์รี่ดังขึ้นพร้อมกับแก้วค็อกเทลสีสวยที่ยื่นมาตรงหน้า เพลิงในชุดเดรสสีดำที่นั่งอยู่ท่ามกลางแสงสีที่ขยับไหวไปมา เธอถอนหายใจออกมาเบาๆ ก่อนจะยอมหยิบแก้วเบียร์ขึ้นมาชนกับพี่สะใภ้ทั้งสามคนตามมารยาท

จริงๆ แล้วเพลิงไม่ใช่คนคอแข็งอะไร ออกจะไปทางคออ่อนเสียด้วยซ้ำ แต่เธอกลับชอบบรรยากาศเวลาที่ผู้คนสังสรรค์กันแบบนี้ เสียงเพลงบีทหนักๆ และความวุ่นวายรอบตัวมันช่วยดึงความสนใจของเธอออกไปจากความคิดฟุ้งซ่านได้ดีอย่างไม่น่าเชื่อ

“วันนี้เพลิงดื่มไม่เยอะนะเจ๊ เดี๋ยวพรุ่งนี้ต้องรีบเข้าอู่ไปเช็ครถใช้ลูกค้าอีก” 

เพลิงเอ่ยเสียงเรียบพลางจิบเบียร์เข้าไปอึกใหญ่

“โถ่... ยัยหนู วันนี้วันปล่อยผีนะจ๊ะ รถที่อู่ไม่หนีไปไหนหรอก เลิกดื่มเบียร์ขมๆ แล้วมาลองอันนี้ดีกว่า อร่อยกว่านะ” 

มินตราหัวเราะร่วนพลางยื่นแก้วค็อกเทลแก้วใหม่ให้ แทนเบียร์ที่เพลิงถืออยู่

“ดูสิ... ตั้งแต่เดินเข้ามา ผู้ชายมองหนูตาค้างกันทั้งบาร์แล้วนะ ไม่สนใจสักคนเลยเหรอ”

เพลิงไม่ได้สนใจสายตาเหล่านั้น ที่สำคัญผู้ชายทุกคนก็เหมือนๆ กันหมดในสายตาของเธอ ไม่เหมือนกับเครื่องยนต์แรงๆ ที่เธอคอยปรับแต่งได้ตามใจชอบสักนิด

“เฮ้อ น่าเบื่อ”

 เพลิงพึมพำกับตัวเองเบาๆ ก่อนจะรับแก้วค็อกเทลจากมินตรามาดื่มรวดเดียวจนหมด รสชาติหวานปนขมที่แฝงไปด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์เข้มข้นไหลผ่านลำคอ ร่างกายที่เคยตึงเครียดเริ่มผ่อนคลายลงจนความร้อนผ่าวลามไปถึงพวงแก้ม

ผ่านไปไม่กี่แก้ว สติที่เคยมีก็เริ่มพร่าเบลอ ภาพสีสันของไฟนีออนตรงหน้าดูจะหมุนวนช้าลง เพลิงรู้สึกถึงอาการหน่วงที่ขมับจนต้องวางแก้ว

“เจ๊... เพลิงมึนหัว ขอไปเข้าห้องน้ำแป๊บนะ” 

เพลิงเอ่ยเสียงป้อแป้ พยายามพยุงตัวลุกขึ้นยืนแต่ขาเจ้ากรรมกลับสั่นจนเกือบจะเซลงไปกองกับพื้น ดีที่มือเรียวคว้าขอบโต๊ะไว้ได้ทัน

“ไหวไหมยัยหนู? ให้เจ๊ไปเป็นเพื่อนป่าว” 

เชอร์รี่ถามด้วยความเป็นห่วง

“ไหวค่ะเจ๊รี่... เพลิงไปแป๊บเดียว” 

เพลิงทำมือทำไม้ว่าเธอยังโอเค ก่อนจะพาตัวเองฝ่าฝูงชนที่กำลังโยกย้ายตามจังหวะเพลงมุ่งหน้าไปยังทางเดินลึกที่นำไปสู่ห้องน้ำด้านหลังร้าน

หลังจากล้างหน้าล้างตาให้พอสร่างเมา เพลิงก็เดินออกมาจากห้องน้ำเพื่อจะเดินกลับไปที่โต๊ะ แต่ทว่าทางเดินที่แคบและสลัวกลับถูกขวางด้วยร่างของชายแปลกหน้าคนหนึ่งที่ยืนดักรออยู่ สายตาหยาบคายของมันจ้องมองแผ่นหลังเปลือยเปล่าของเธออย่างจาบจ้วงทันทีที่เธอเดินผ่านหน้าไป

“ไปไหนจ๊ะคนสวย... มาคนเดียวเหรอ ไปนั่งโต๊ะพี่ไหม?” 

มันไม่พูดเปล่า แต่กลับเอื้อมมือมาคว้าแขนของเพลิงไว้แน่น

“ปล่อย...” 

เพลิงตวาดเสียงแข็ง แม้สติจะเลือนลางแต่สัญชาตญาณการเอาตัวรอดของเธอยังทำงานได้ดี เธอพยายามสะบัดแขนออกแต่เรี่ยวแรงที่เคยมีกลับหายไปเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ในเลือดที่กำลังสูงขึ้น

“แหม หยิ่งซะด้วย แบบนี้พี่ชอบ... มาเหอะน่า ไปสนุกด้วยกัน!”

ในขณะที่เพลิงกำลังจะง้างหมัดสวนกลับ มือปริศนาก็พุ่งเข้ามาจากด้านหลังตะปบข้อมือของชายคนนั้นไว้แน่นก่อนจะบิดจนมันร้องลั่นออกมาด้วยความเจ็บปวด

“ผู้หญิงเขาบอกว่าไม่... หูหนวกหรือไง?”

น้ำเสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยความเย็นชาจนน่าขนลุกดังขึ้นเหนือหัวของเพลิง ริวที่จ้องมองร่างบางตั้งแต่เธอเดินแยกออกมาจากโต๊ะ ได้ก้าวเข้ามาแทรกกลางระหว่างทั้งคู่ด้วยท่าทางที่น่ากลัวจนชายคนนั้นหน้าถอดสีและรีบสะบัดตัววิ่งหนีหายไปในฝูงชนทันที

เพลิงที่กำลังมึนได้ที่เงยหน้าขึ้นมองผู้มาใหม่ ดวงตาปรือปรอยพยายามโฟกัสใบหน้าของเขาแต่กลับดูพร่ามัวไปหมด ทว่าสิ่งเดียวที่โดดเด่นสะดุดตาและสะท้อนแวววับอยู่ท่ามกลางแสงสลัวคือ 

“น็อต...”

เสียงหวานพึมพำออกมา พลางขยับเข้าไปใกล้ร่างสูงก่อนที่เธอจะใช้มือเรียวเอื้อมขึ้นไปสะกิดที่ต่างหูนั้นเบาๆ สายตาที่เคยดูพยศบัดนี้กลับเต็มไปด้วยความหลงใหลจนริวถึงกับหลุดขำออกมาเบาๆ ในลำคอ เขาเคยเจอผู้หญิงมานับไม่ถ้วน ทุกคนมักจะสนใจใบหน้าหรือนาฬิการาคาแพงของเขาด้วยความละโมบ แต่ผู้หญิงคนนี้ ตั้งแต่ครั้งแรกที่เดินชนกันจนมาถึงตอนนี้สายตาของเธอกลับจับจ้องอยู่ที่ ต่างหูน็อตธรรมดาที่เขาทำขึ้นมาใส่เองเท่านั้น

“ถามจริงเถอะ... สนใจน็อตที่หูมากกว่าหน้าตาของผมอีกเหรอ?” 

ริวเอ่ยถามพลางรวบเอวบางเข้ามากระชับให้เธอทรงตัวได้ 

“ชอบมันขนาดนั้นเลย?”

“อือ... สวยดี นายไปได้มันมาจากไหนอ่ะ” 

เพลิงถามกลับ แต่สายตายังไม่ละไปจากหูของเขา

“อยากได้เหรอ?”

“อืม อยากกก” เพลิงตอบกลับตามตรงด้วยเสียงยานคาง แต่สายตายังคงจดจ้องวัตถุสีเงินที่หูของเขาไม่วางตา 

ริวกระตุกยิ้มเจ้าเล่ห์เมื่อเห็นปฏิกิริยาของคนตรงหน้า กลิ่นเหล้าและกลิ่นอายเฉพาะตัวของหญิงสาวทำให้สัญชาตญาณนักล่าในตัวมังกรหนุ่มเริ่มตื่นตัว

“เสียใจด้วยครับ มันมีแค่ชิ้นเดียวในโลก” 

ริวกระซิบเสียงทุ้มต่ำพลางใช้นิ้วเรียวเขี่ยต่างหูเงินวาววับเล่นอย่างท้าทาย 

“ของหายากแบบนี้... ถ้าคุณอยากได้ก็คงต้องมีอะไรมาแลกเปลี่ยนกันก่อน”