ตอนที่ 3

แสงสลัวจากไฟนีออนในบาร์หรูย่านสุขุมวิทสะท้อนกับแก้ววิสกี้ราคาแพงที่ถูกรินทิ้งไว้ข้างๆ ชายหนุ่มเจ้าของบาร์หรูที่กำลังเบื่อหน่ายกับสิ่งที่ได้รับมอบหมายทันทีที่ตัวของเขาเดินทางกลับถึงไทย นิ้วเรียวยาวลูบไล้ไปตามขอบแก้วพลางนึกถึงบทสนทนากับพ่อที่เพิ่งจบลงไปเมื่อไม่กี่วันก่อน

“เฮ้ย ริว! มึงจะทำหน้าเซ็งไปถึงไหนวะ?”

 เคนเอ่ยแซวพลางกระดกเหล้าเข้าปาก 

“กลับมาเมืองไทยทั้งที บรรยากาศก็ดี แถมมีสาวๆ เพียบแบบนี้ ร่าเริงหน่อยสิเว่ย”

ริวถอนหายใจยาว

“มึงก็รู้ว่ากูเกลียดความวุ่นวายแค่ไหน ถ้าไม่ใช่เพราะมึงบอกว่าอยากจะมานั่งที่โซนบาร์ กูคงนั่งจิบสาเกอยู่บนห้องเงียบๆ ไปแล้ว”

“เอาน่า... ถือว่าลงมาผ่อนคลายความเครียดจากน้องสาวมึงไง” 

“แล้วนี่ยังไง... กลับมาไทยรอบนี้ จะอยู่ยาวเลยป่ะ”

“ก็อาจจะ” 

ริวตอบพลางกระดกแก้ววิสกี้รวดเดียวจนหมด 

“ว่าแต่ มึงมีอู่แนะนำป่ะ กูอยากเอาลูกกูไปจูนเครื่องใหม่หน่อย จอดทิ้งไว้ที่ไทยนานละไม่รู้ยังลงสนามไหวเปล่า”

ริวขอความเห็นจากเคน เพื่อนสนิท ที่เป็นถึงเจ้าพ่อวงการรถหรู

“กลับมาถึง ก็เสี้ยนความเร็วอีกแล้วดิ กูมีอู่ดีดีจะแนะนำมึงอยู่พอดี” 

เคนวางแก้วลงพลางทำหน้าจริงจัง

“พอดีกูเจออู่ใหม่ที่เปิดได้ไม่นาน แต่ช่างใหญ่ที่นั่นแม่งอย่างเทพ ติดก็ตรงที่เจอตัวได้ยากมากๆ ถ้าไม่ได้เป็นเมมเบอร์ระดับ VVIP ก็คงจะเจอได้ยากหน่อย” 

“แล้วไง อย่าบอกนะว่าคนอย่างมึงก็ยังไม่เคยเจอช่างคนนั้น” 

ริวเลิกคิ้วถามด้วยความสงสัย

“โหว กูยังไม่พูดไม่จบป่ะ”

“ระดับคนอย่าง เคน พิชญพันธ์ แล้ว ถึงจะยังไม่เคยเจอช่างตัวเป็นๆ แต่เด็กๆ ของกูก็ได้ช่างใหญ่ที่นี่ดูแลอยู่แล้วเว่ย ถ้ามึงจะเอาลูกมึงไปเช็คที่อู่นี้มึงก็เอานามบัตรกูไปยื่นแล้วบอกว่ากูแนะนำมาก็พอละ”

“อ่ะ อู่ชื่อ AKK Motorsport” 

เคนว่าพลางหยิบนามบัตรสีดำทองที่ดูหรูหราส่งให้เพื่อน 

“ช่างใหญ่ที่นั่นชื่อ ‘เฮียอัค’ จูนเครื่องเนียนกริบขนาดที่มึงต้องอยากได้มาเป็นช่างส่วนตัวแน่ๆ แต่กูเตือนไว้อย่างนะ รายนั้นโลกส่วนตัวสูง ถ้าอารมณ์ไม่ดีเขาก็ไม่รับงานง่ายๆ นะเว่ย ฉะนั้นอย่าไปกวนตีนเขาล่ะ”

ริวรับนามบัตรมาปลายนิ้วไล้ไปตามตัวอักษรพลางหมุนต่างหูรูปน็อตที่หูซ้ายเล่นอย่างเคยชิน 

“งั้นมึงก็ช่วยติดต่อให้กูที กูอยากให้รถพร้อมที่สุดก่อนจะเอาไปลองสนาม”

“เออๆ เดี๋ยวจัดการให้ แต่ตอนจะนัดเตรียมส่งรถมึงต้องไปที่อู่เองนะ” 

เคนรับปากก่อนจะกวาดสายตามองไปรอบๆ บาร์ที่เริ่มคึกคักด้วยกลุ่มสาวสวยในชุดเดรสสั้นรัดรูปที่พยายามส่งสายตามาที่โต๊ะของพวกเขา

“แต่วันนี้มึงพักเรื่องรถไว้ก่อนเถอะว่ะ ดูนั่นสิ... เด็ดๆ ทั้งนั้น มึงสนใจคนไหนไหม? เดี๋ยวกูจัดให้หิ้วกลับขึ้นไปแก้เหงาสักคืน”

ริวเหลือบมองผ่านๆ ก่อนที่จะส่ายหน้า เพราะไม่มีใครน่าสนใจเลยสักคน จะมีก็แต่เด็กผู้หญิงมอมๆ กับดวงตาแสนพยศและกลิ่นน้ำมันเครื่องจางๆ ที่เขาได้เจอเมื่อช่วงบ่ายก่อนที่จะมาที่นี่เนี่ยแหละที่เขารู้สึกว่าน่าสนใจ

“มึงนี่มันเรื่องมากจริงนะไอ้ริว” 

เคนหัวเราะพลางส่ายหัว 

“สรุปสเปกมึงมันเป็นยังไงกันแน่วะ? ขาว สวย หมวย เอ็กซ์ กูก็ประเคนให้เลือกจนครบแล้วเนี่ย หรือมึงชอบแนวอื่น?”

ริวหมุนแก้ววิสกี้ที่พึ่งเติมใหม่ในมือช้าๆ แววตาคมค่อยๆ มองไปทั่วๆ บาร์พลางคิดอะไรบางอย่าง

“กูชอบอะไรที่มัน... คาดเดาไม่ได้”

“หือ? ยังไงของมึงวะ”

“ผู้หญิงที่เดินเข้ามาเสนอตัวง่ายๆ แบบนี้ กูไม่เก็ตฟิล ถ้ากูอยาก กูไปหาซื้อกินเอาข้างนอกยังจะจบง่ายกว่ามาหิ้วในบาร์ให้มีเรื่องยุ่งยากตามมาทีหลัง” 

ริวเว้นจังหวะไปครู่หนึ่ง ภาพดวงตาแสนพยศที่จ้องต่างหูเขาเขม็งลอยกลับเข้ามาในหัวอีกครั้ง 

“กูชอบคนที่ดูมีแรงดึงดูด พยศนิดๆ ในแบบที่มีอะไรที่ทำให้กูต้องอยากจะลองรื้อดูข้างในเหมือน พวกเครื่องยนต์แรงๆ ที่กว่าจะได้มาเป็นเจ้าของต้องแย่งกับคนเยอะๆ มันน่าตื่นเต้นกว่า”

“เชี่ย มึงนี่มันพวกซาดิสต์ชอบเอาชนะชัดๆ” เคนเบ้ปาก

“มึงก็รู้ว่ากูชอบแบบแรงๆ เหมือนพวกเครื่องยนต์ที่ยิ่งเครื่องแรง ก็ยิ่งน่าเป็นเจ้าของ” 

ริวทิ้งท้ายด้วยน้ำเสียงเรียบๆ แต่แฝงความนัย แววตาคมยังคงกวาดมองไปทั่วบาร์ราวกำลังค้นหาอะไหล่ที่ถูกใจ และเหมือนว่าตอนนี้เขาจะหามันเจอเข้าให้แล้ว