Novel-novel oleh Noir87

เรออนพยักหน้ารับ เขารู้ดีว่าไม่มีเวลาให้ลังเลอีกต่อไป เขาขึ้นไปบนเตียงและเริ่มปรนเปรอร่างกายที่ร้อนระอุของฟีโลน่าด้วยจูบและสัมผัสที่อ่อนโยนเพื่อปลอบประโลมเธอเรออนค่อยๆ ไล้จูบไปทั่วทั้งใบหน้าและลำคอของร่างบาง ขณะที่มือก็บีบเคล้นทรวงอกอวบอิ่มเพื่อปลุกเร้าอารมณ์ ฟีโลน่าที่อยู่ในห้วงปรารถนาตอบสนองต่อทุกสัมผัสของเขาเป็นอย่างดี เสียงครางหวานดังระงมไม่ขาดสายแฟรงค์ที่นั่งมองอยู่ข้างเตียงเริ่มทนไม่ไหว ภาพของเรออนที่กำลังคลอเคลียฟีโลน่าและกลิ่นฟีโรโมนที่รุนแรงของเธอนั้นก้เริ่มกลับมาส่งผลกับเขา ทำให้สัญชาตญาณดิบของเขาพลุ่งพล่านจนต้องเริ่มชักรูดแกนกายที่แข็งขึงของตัวเองเพื่อระบายอารมณ์“อ๊า...เรออน...อีก...อื้อ...” ฟีโลน่าครางกระเส่าเมื่อเรออนใช้ลิ้นปรนเปรอเธออย่างหนักหน่วงภาพของฟีโลน่าที่กำลังบิดเร่าอย่างสุขสมอยู่ใต้ร่างของเรออนนั้น ทำให้ความอดทนสุดท้ายของแฟรงค์ขาดสะบั้นลง สัญชาตญาณของหมาป่าร่ำร้องให้เขาเข้าไปเป็นส่วนหนึ่งของภาพตรงหน้า และไม่อาจทนดูอยู่เฉยๆ ได้อีกต่อไปแฟรงค์ตัดสินใจเดินเข้าไปที่เตียง คุกเข่าลงข้างๆ ศีรษะของฟีโลน่าที่กำลังเคลิบเคลิ้ม ก่อนจะค่อยๆ จ่อแกนกายที่ร้อนจัดและแข็งขึง

ฮิโระชะงักไป ดวงตาสีไวน์แดงของเขาเบิกกว้างและเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานด้วยแรงปรารถนาที่ควบคุมไม่ได้ เขามองฟีโลน่าราวกับเห็นอาหารอันโอชะที่สุดในชีวิต “สุดยอด...นี่มันสุดยอดไปเลย! ข้าต้องการ...ข้าต้องการพลังของเจ้า!”คลื่นพลังและกลิ่นหอมนั้นไม่ได้หยุดอยู่แค่ในเรือนกระจก แต่มันได้แผ่ขยายไปทั่วทั้งอาณาเขตของมหาวิทยาลัย เหล่าปีศาจชั้นต่ำที่เดินอยู่บริเวณนั้นพลันหยุดชะงัก ดวงตาของพวกมันเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำด้วยแรงปรารถนา ก่อนจะหันมามองทางเรือนกระจกเป็นตาเดียวและพุ่งทะยานเข้ามาอย่างบ้าคลั่งราวกับฝูงสัตว์ป่าที่หิวโหยตู้ม!!!ยังไม่ทันที่ฮิโระจะได้เข้าถึงตัวฟีโลน่า ผนังเรือนกระจกก็พังทลายลง พร้อมกับการมาถึงของเรออนและแฟรงค์“แก!!!” แฟรงค์คำรามลั่นเมื่อเห็นสภาพของฟีโลน่าและซีลีเนียที่นอนบาดเจ็บอยู่ เขาพุ่งเข้าใส่ฮิโระด้วยความเร็วของหมาป่าทันทีแต่ก่อนที่พวกเขาจะได้เริ่มต่อสู้กัน ฝูงปีศาจชั้นต่ำจำนวนมหาศาลก็บุกเข้ามาในเรือนกระจกจากทุกทิศทาง เป้าหมายของพวกมันมีเพียงหนึ่งเดียวคือ ฟีโลน่า“บ้าเอ๊ย!” เรออนสบถอย่างหัวเสีย เขารีบเข้าไปยืนขวางหน้าฟีโลน่าไว้ “แฟรงค์! คุ้มกันเธอไว้!”การต่อสู้อันดุเดือดจึงไ

ฮิโระบดขยี้ดอกไม้ในมือจนละอองเกสรสีชมพูฟุ้งกระจายออกมา ฟีโลน่าพยายามกลั้นหายใจแต่ก็ไม่ทัน ละอองเกสรนั้นลอยเข้าสู่จมูกของเธอ ทำให้เธอรู้สึกเวียนหัวและร้อนวูบวาบไปทั้งร่างอย่างรวดเร็ว ร่างกายของเธอเริ่มอ่อนแรงและทรุดลงไปในอ้อมแขนของฮิโระ“หึๆๆ ยาปลุกชั้นดีเลยล่ะ...อีกไม่นานเธอก็จะร้องขอให้ฉันปรนเปรอเธออย่างบ้าคลั่งจนแทบจะหนีไปไหนไม่ได้เลย” ฮิโระหัวเราะอย่างชั่วร้ายพลางเริ่มซุกไซ้ใบหน้าไปที่ซอกคอของฟีโลน่าภาพของฟีโลน่าที่กำลังจะถูกย่ำยีต่อหน้าต่อตาทำให้ซีลีเนียตัวสั่นเทิ้ม ความรู้สึกผิดและความเมตตาที่ฟีโลน่าเคยมีให้ตีรวนกันอยู่ในหัว…‘...เพื่อความอยู่รอด...’ เสียงหนึ่งดังขึ้นมา ‘...แต่เธอเป็นเพื่อนฉัน...’ อีกเสียงหนึ่งค้านกลับในจังหวะสุดท้ายที่ฮิโระกำลังจะกระชากเสื้อผ้าของฟีโลน่าออก ซีลีเนียก็ตัดสินใจฉึ่ก!เล็บมือของซีลีเนียยาวออกและคมกริบราวกับใบมีด เธอพุ่งเข้าไปตวัดใส่แผ่นหลังของฮิโระอย่างรวดเร็วจนเป็นรอยยาว“แก! นังงูทรยศ!” ฮิโระคำรามอย่างโกรธจัด เขาหันมาสะบัดแขนฟาดร่างของซีลีเนียอย่างแรงจนกระเด็นไปกระแทกกับผนังเรือนกระจก แต่เธอก็ยังกัดฟันสู้“ตราบใดที่ฉันยังไม่ตาย...แกอย่าหวังว

“ทะ...ท่านต้องการอะไร” ซีลีเนียถามเสียงสั่น“ฉลาดดีนี่” มิโฮะยิ้มอย่างพึงพอใจและสลายเปลวไฟในมือลง “ฉันมีข้อเสนอ ช่วยฉันกำจัดยัยมนุษย์นั่นซะ แล้วฉันจะใช้เส้นสายของตระกูลฉัน ช่วยให้เธอได้เข้าใกล้ความเป็นเทพมากขึ้น ดีกว่าที่เธอจะไปเกาะแกะยัยนั่นอย่างไร้จุดหมายเป็นไหนๆ”ซีลีเนียกำหมัดแน่น นี่คือการบังคับที่เธอไม่มีทางปฏิเสธได้ การขัดขืนมิโฮะหมายถึงความตาย แต่การร่วมมือกับเธอก็เหมือนกับการเดิมพันครั้งใหญ่ที่สุดในชีวิต‘...เพื่อความอยู่รอด...เพื่อพลัง...’ เธอคิดในใจอย่างเย็นชา“ค่ะ...ฉันจะทำตามที่ท่านสั่ง” ซีลีเนียตอบรับอย่างจำยอม“ดีมาก” มิโฮะยิ้มอย่างผู้ชนะ “แล้วจำไว้ให้ดีล่ะ อย่าคิดหักหลังฉันเด็ดขาด”พูดจบเธอก็เดินจากไป ทิ้งให้ซีลีเนียนั่งทรุดลงกับพื้นด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน ทั้งหวาดกลัวและชิงชัง เธอเงยหน้าขึ้นมองไปยังทิศทางของหอพักที่ฟีโลน่าอยู่ด้วยแววตาที่เย็นชา ในเมื่อต้องเลือกข้างแล้ว เธอก็จะขอเลือกข้างที่จะทำให้เธอได้ประโยชน์สูงสุด มิตรภาพจอมปลอมนี้ถึงเวลาที่ต้องใช้ให้คุ้มค่าแล้วหลายวันผ่านไป แม้บรรยากาศจะดูเหมือนสงบลง แต่ฟีโลน่าก็รู้สึกได้ถึงสายตาอาฆาตที่ส่งมาจากจิ้งจอกสาวทุก

หลังจากที่ฟีโลน่าได้รับรู้เรื่องการสร้าง"พันธะ" จากชายหนุ่มทั้งสอง การไปเรียนของเธอก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง แม้จะยังคงสับสนกับความสัมพันธ์ที่ซับซ้อน แต่การมีเรออนและแฟรงค์คอยประกบอยู่ไม่ห่างก็ทำให้เธอรู้สึกปลอดภัยอย่างน่าประหลาด ทว่าความปลอดภัยของเธอกลับต้องแลกมาด้วยสายตาเกลียดชังและริษยาจากเหล่านักศึกษาหญิงทั่วทั้งมหาวิทยาลัยที่มากขึ้น การกลั่นแกล้งจึงเริ่มขึ้นอย่างเงียบๆณ ห้องสมุดของมหาลัยเซนต์เดม่อนขณะที่ฟีโลน่ากำลังเอื้อมหยิบหนังสือจากชั้นสูง ก็มีปีศาจแมวสาวสองตนก็เดินเข้ามาใกล้ๆ ก่อนที่คนหนึ่งจะแกล้งทำเป็นสะดุดแล้วชนเข้ากับชั้นหนังสืออย่างแรง ทำให้หนังสือเล่มหนาหนักที่ทำจากหินเวทมนตร์ร่วงหล่นลงมาตรงตำแหน่งที่ฟีโลน่ากำลังยืนอยู่พอดิบพอดี“ว้าย!” ฟีโลน่าอุทานอย่างตกใจและทำได้เพียงหลับตาปี๋รอรับแรงกระแทกหมับ!แต่แทนที่จะเป็นความเจ็บปวด เธอกลับรู้สึกเหมือนถูกดึงเข้าไปอยู่ในอ้อมแขนที่เย็นเฉียบของใครสักคน และเมื่อลืมตาขึ้นมาก็พบว่าเรออนมายืนอยู่ข้างๆ เธอตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ในมือข้างหนึ่งของเขาถือหนังสือหินเล่มนั้นไว้ได้อย่างง่ายดายราวกับมันเป็นเพียงขนนก ดวงตาสีเงินของเขามองไปย

ฟีโลน่าพยักหน้ารับอย่างว่าง่ายและรีบเดินเข้าห้องของตัวเองไป ทิ้งให้บรรยากาศในห้องนั่งเล่นเต็มไปด้วยความตึงเครียดอีกครั้งหลังจากที่ฟีโลน่าเดินเข้าห้องไปแล้ว บรรยากาศในห้องนั่งเล่นก็กลับมาตึงเครียดอีกครั้ง“นายต้องมาคุยกับฉันก่อน...แฟรงค์” เรออนพูดเสียงเรียบ “ตอนนี้เรื่องมันใหญ่กว่าที่เราคิด”“ใหญ่กว่าที่คิด?” แฟรงค์หันขวับมามองทันที ความทะเล้นหายไปจากแววตาของเขา “หมายความว่าไงวะ”“พลังที่เธอใช้ในห้องเรียน ท่านผอ. เชื่อว่ามันคือพลังของเทพและไม่ใช่แค่เทพธรรมดา” เรออนกล่าว “ท่านสงสัยว่าเธอคือลูกสาวของ เทพีฟลอร่า”ชื่อนั้นทำให้แฟรงค์ถึงกับนิ่งไป “เทพีฟลอร่าเทพแห่งชีวิตมิน่าล่ะ กลิ่นของเธอถึงได้...” เขาพึมพำกับตัวเอง ก่อนที่สีหน้าจะเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน “แล้วถ้าเป็นแบบนั้นจริงก็หมายความว่า...”“ใช่...นางมีสายเลือดของเทพที่ยิ่งใหญ่ที่สุดสายหนึ่งอยู่ในตัว” เรออนกล่าวต่อ “และนั่นคือเหตุผลที่มันอันตรายอย่างที่สุด ถ้าเรื่องนี้รั่วไหลออกไปเธอจะกลายเป็นเป้าหมายของปีศาจทุกตระกูลในฐานะแหล่งพลังงานที่ล้ำค่าที่สุด”แฟรงค์กำหมัดแน่น ดวงตาสีทองของเขาวาวโรจน์ด้วยความโกรธ “

"นาย... นายโอเคไหม?""โอเคสิ" พันรักตอบเรียบๆ พลางกลับไปสนใจหนังสือต่อ "บอกแล้วไงว่าฟีโรโมนอัลฟ่าไม่มีผลกับฉัน... ยกเว้นของนายคนเดียว"คำตอบที่ได้รับนั้นทำให้ด้ายรู้สึกดีจนอดไม่ได้ที่จะอมยิ้มชอบใจก่อนที่จะกลับไปนั่งลงที่ข้างๆพันรักตามเดิม"งั้นบอดี้การ์ดคนนี้จะคอยระวังไว้ให้มากกว่าเดิมแล้วกันนะ เผื่อมีอัลฟ่าที่นิสัยแย่กว่ายัยนั่นโผล่มาอีก"พันรักไม่ได้ตอบอะไร แต่กลับลอบยิ้มเล็กๆ โดยที่ไม่ให้ด้ายเห็นเมื่อถึงเช้าวันครบกำหนดส่งงานของศาสตราจารย์มารุต บรรยากาศในห้องเรียนเต็มไปด้วยความกดดัน นักศึกษาหลายกลุ่มนั่งหน้าตาซีดเซียวจากการไม่ได้นอนมาหลายคืน และสายตาทุกคู่ก็จับจ้องไปที่ร่างโปร่งที่นั่งอยู่แถวหน้าสุด พันรักยังคงรักษามาดนิ่งๆ ได้เหมือนเดิม แม้ใบหน้าจะดูซีดเซียวลงกว่าปกติเล็กน้อยไม่ต่างจากเพื่อนๆ ในห้อง ตรงข้ามกับด้าย ที่ตอนนี้นั่งกอดอกด้วยท่าทีระแวดระวัง สายตาของเขาคอยกวาดมองไปรอบๆ ราวกับราชสีห์ที่กำลังปกป้องอาณาเขต เพราะเขาแอบสังเกตเห็นมือของพันรักที่กำขอบโต๊ะแน่นจนสั่นระริก"พันรัก ถ้าไม่ไหวบอกนะ" ด้ายกระซิบเบาๆ"ฉันโอเค" พันรักตอบเสียงเรียบ ด้ายรู้ดีว่าภายใต้คำว่าโอเคนั้น พ

ช่วงสายของวันดูเหมือนจะดำเนินไปอย่างเงียบสงบและผ่อนคลายอย่างที่ด้ายหวังไว้แต่หลังจากนั้นไม่นานบรรยากาศที่เคยสงบในตอนแรกก็ถูกพังทลายลงด้วยเสียงเครื่องยนต์ดังกระหึ่มมาจากหน้าตึกคณะเภสัชศาสตร์ เรียกความสนใจจากนักศึกษาที่เดินผ่านไปมาให้หันไปมองเป็นตาเดียว ประตูรถสปอร์ตสีแดงสดถูกเปิดออกพร้อมกับการปรากฏตัวของร่างบางระหงในชุดนักศึกษารัดรูปที่ทำให้เห็นทรวดทรงที่น่ามองของอัลฟ่าสาวดีกรีดาวคณะบริหารธุรกิจ ไหม คู่หมั้นที่ตระกูลของด้ายหมายตาไว้ เธอเดินนวยนาดเข้ามาในโถงคณะ จนคนที่อยู่แถวนั้นต่างก็จ้องมองเธออย่างไม่วางตา การมาถึงของหญิงสาวในวันนี้มีเป้าหมายเดียวคือ การมาตามหาว่าที่คู่ครองในอนาคต ที่ช่วงนี้ทำตัวห่างเหินราวกับจะหายสาบสูญไปจากวงสังคมของเธอ"ด้ายคะ!" เสียงหวานใสแต่เจือไปด้วยความเอาแต่ใจของไหมเรียกขึ้นทันทีที่สายตาเธอปะทะเข้ากับชายหนุ่มที่เธอตามหา ซึ่งเขากำลังนั่งติวหนังสืออยู่กับพันรักที่ม้านั่งหินอ่อนใต้ตึกคณะด้ายขมวดคิ้วเมื่อเห็นหน้าคนที่ตะโกนเรียกเขาอย่างสนิทสนม ความรู้สึกผ่อนคลายก่อนหน้านี้เมื่ออยู่กับพันรักสองคนกลับสลายหายไปในทันที"ไหม? มาทำอะไรที่นี่?""ก็ด้ายไม่ยอมรับสายไหม

หลังจากวันที่พวกเขาจับมือและทำข้อตกลงร่วมกัน ห้องปฏิบัติการคณะเภสัชศาสตร์ก็เริ่มเปลี่ยนไป จากปกติที่เพื่อนๆ ในห้องต่างก็เห็นว่าทั้งสองคนดูไม่ค่อยถูกชะตากันเท่าไหร่ ก็กลับต้องมาแปลกใจกับการกระทำที่ไม่ปกติ ของด้ายที่เปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือ "พันรัก เมื่อเช้านายกินข้าวหรือยัง?"เสียงทุ้มของ ด้าย ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบในห้องแล็บช่วงสาย พันรักที่กำลังจดจ่อกับการส่องกล้องจุลทรรศน์ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะหันมามองรูมเมทที่ตอนนี้กลายมาเป็นคนดูแลส่วนตัวควบตำแหน่งผู้ช่วยวิจัย"กินแล้ว" พันรักตอบสั้นๆ พลางขยับแว่น "นายถามรอบที่สามแล้วนะ จะหยุดได้หรือยัง""อ้าวเหรอ นึกว่ายังไม่ได้ถาม" ด้ายยักไหล่ ท่าทางดูไม่ยี่หระกับคำประชดประชัน เขาเดินเข้ามาใกล้พันรักมากขึ้นจนกลิ่นกุหลาบลาฟอนจางๆ วนเวียนอยู่รอบตัว "ก็วันนี้นายดูหน้าซีดๆ ถ้าไม่ไหวก็บอกนะ เดี๋ยวฉันจัดการคีย์ข้อมูลต่อให้เอง"ภาพที่ด้าย อัลฟ่าหนุ่มสุดฮอตเดินตามติดพันรัก คอยหยิบน้ำ ส่งสมุดบันทึก หรือแม้แต่การกันนักศึกษาคนอื่นไม่ให้เข้ามาใกล้โต๊ะแล็บในรัศมีหนึ่งเมตร กลายเป็นภาพชินตาที่ทำให้เพื่อนๆ ในคณะเริ่มซุบซิบกันอย่างสนุกปาก"แก... ฉันว่า

"ฉันไม่ได้ตั้งใจจะทำแบบนั้น มัน... มันคุมตัวเองไม่ได้จริงๆ"พันรักค่อยๆ เงยหน้าขึ้น ก่อนควานหาแว่นตาที่หล่นอยู่บนพื้นขึ้นมาสวมอีกครั้ง "มันคือสัญชาตญาณ... นายห้ามมันไม่ได้หรอก"ด้ายจ้องมองรูมเมทด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยคำถาม "นายเป็นโอเมก้าใช่ไหม? พันรักอัจฉริยะผู้เย็นชาที่ใครๆ ก็บอกว่าเป็นอัลฟ่าพิเศษจริงๆ แล้วนายซ่อนความลับนี้มาตลอดเลยเหรอ?"พันรักถอนหายใจยาว เขายันตัวลุกขึ้นนั่งบนเก้าอี้อย่างหมดแรง "ฉันไม่เคยปิดบัง แค่ไม่มีใครเคยถาม และฉันก็ไม่เห็นว่ามีความจำเป็นที่จะต้องเดินไปประกาศให้ทุกคนรู้ว่าฉันเป็นอะไร""แต่นายแสร้งเป็นอัลฟ่า!" ด้ายเผลอขึ้นเสียงด้วยความไม่เข้าใจ"แล้วนายอยากให้ฉันเป็นอะไรในสายตาพวกนายล่ะ?" พันรักสวนกลับด้วยน้ำเสียงที่เจือไปด้วยความขมขื่น "ถ้าโลกนี้รู้ว่าฉันเป็นโอเมก้า ทุกความสำเร็จของฉัน ทุกความฉลาดที่ฉันมี มันจะถูกลดค่าลงทันที ทุกคนจะมองแค่ว่าฉันเป็นโอเมก้าที่เก่งเกินตัว หรือไม่ก็เป็นแค่เครื่องผลิตทายาทที่รอให้อัลฟ่ามาผสมพันธุ์"ด้ายนิ่งอึ้งไปกับเหตุผลนั้น"การที่ทุกคนเข้าใจผิดว่าฉันเป็นอัลฟ่า อย่างน้อยพวกเขาก็ยังมองที่สติปัญญาของฉันมากกว่าเพศสภาพ" พันรัก

ทว่าผลลัพธ์กลับเลวร้ายกว่าที่ด้ายคิดไว้ เมื่อฟีโรโมนอัลฟ่าของด้ายปะทะกับฟีโรโมนโอเมก้าที่กำลังพุ่งพล่านของพันรัก มันกลับกลายเป็นแรงกระตุ้นที่เกินควบคุมได้ พันรักที่ปกติจะมีภูมิคุ้มกันต่ออัลฟ่าทั่วไป แต่ไม่สามารถต้านฟีโรโมนของด้ายเพียงคนเดียวได้นั้น ถึงกลับครางออกมาอย่างคุมไม่ได้"อึก... อ่า..." ร่างกายของเขาอ่อนระทวยลงไปกองกับพื้น กลิ่นกาแฟคั่วเข้มของเขายิ่งฟุ้งกระจายขึ้นอีกหลายเท่าตัวด้ายที่ตั้งใจจะกดข่มกลับกลายเป็นคนถูกดึงดูดเสียเอง กลิ่นกุหลาบของเขาผสมปนเปกับกลิ่นกาแฟของพันรักจนกลายเป็นกลิ่นใหม่ที่มอมเมาประสาทสัมผัส จนด้ายเริ่มรู้สึกถึงความร้อนรุ่มที่กึ่งกลางลำตัวและสัญชาตญาณอัลฟ่าที่อยากจะครอบครองโอเมก้าอย่างรุนแรง"ฉ... ฉัน...อึก" ด้ายหอบหายใจแรง ดวงตาเปลี่ยนเป็นสีทองวาววับ เขาเริ่มเข้าสู่สภาวะ 'รัท' (Rut) อย่างไม่อาจหลีกเลี่ยงพันรักที่สติเริ่มเลือนลางกลับเป็นฝ่ายถูกดึงดูดเข้าหาด้ายโดยสัญชาตญาณคู่ชะตา เขาเอื้อมมือที่สั่นเทาไปคว้าเสื้อของด้ายไว้ ทั้งที่พยายามจะหนีแต่ร่างกายกลับเรียกร้องสัมผัสจากอัลฟ่าคนนี้เพียงคนเดียว"ด้าย... " เสียงเรียกชื่อที่ฟังแล้วยั่วยวนของพันรักที่ข้า

คำพูดประโยคสุดท้ายทำให้ทั้งห้องเงียบกริบ สายตานับร้อยคู่หันมาจ้องมองที่พันรักเป็นจุดเดียว ความไม่พอใจเริ่มก่อตัวขึ้นในกลุ่มเพื่อนร่วมรุ่น เพราะทุกคนรู้ดีว่าพันรักคือต้นเหตุที่ทำให้ ศ.มารุต โกรธจนมาลงที่งานของทุกคนในห้อง"ซวยชะมัด... เพราะไอ้เนิร์ดนั่นแท้ๆ" เสียงกระซิบจากแถวหลังลอยมาเข้าหูพันรักพันรักกำปากกาแน่น ใบหน้ายังคงนิ่งสนิทแต่ในใจกลับรู้สึกผิดที่ทำให้คนอื่นเดือดร้อน เขาเตรียมจะลุกขึ้นรับผิดชอบ แต่ทว่า…"อาจารย์ครับ!"เสียงที่คุ้นเคยดังขึ้นจากแถวกลางห้อง ด้ายลุกขึ้นยืนกอดอก ก่อนจะพูดในสิ่งที่ไม่มีใครคาดคิดออกไป"ผมว่าการสั่งงานเพิ่มแบบนี้มันไม่แฟร์กับนักศึกษาทุกคนเลยนะครับ” “อาจารย์จะมาพาลไม่พอใจเพียงแค่มีคนคิดไม่เหมือนกับอาจารย์แค่นี้ มันดู... ไม่ค่อยเป็นผู้ใหญ่เท่าไหร่ ผมว่าอาจารย์ควรจะพิจารณาเรื่องนี้ให้เหมาะสมก่อนที่จะไม่เหลือความเคารพนะครับ"ทั้งห้องถึงกับตกใจกับคำพูดจาตรงไปตรงมาที่แฝงไปด้วยการจิกกัดของด้าย จนพันรักรีบหันไปมองด้ายด้วยความประหลาดใจ ไม่คิดว่าอัลฟ่าจอมกวนคนนี้จะออกมาพูดอะไรแบบนี้ต่อหน้า ศ.มารุต"โมกขภักดิ์! นี่เธอกล้าพูดแบบนี้กับอาจารย์เหรอ!" ศ.มารุตตวาดหน

คำถามที่ตรงไปตรงมาของลูน ทำให้ซันประหลาดใจเล็กน้อย ทั้งๆ ที่ก่อนหน้านี้ชอบทำเป็นกลัวเขาอยู่ตลอดแท้ๆ ทำไมวันนี้ถึงกล้าถามคำถามกับเขาก่อนล่ะ ซันจ้องมองดวงตาที่กำลังรอคอยคำตอบจากเขาอย่างใจจดใจจ่อ ในแววตานั้นไม่มีความหวาดระแวงเหลืออยู่เลย มีเพียงความสงสัยใคร่รู้และความเชื่อใจจางๆ ที่เริ่มก่อตัวขึ้น วินาทีนั้น...กำแพงทั้งหมดที่ซันเคยสร้างขึ้นมาเพื่อป้องกันตัวเองจากความรู้สึกที่ซับซ้อนนี้ก็ได้พังทลายลง เขาไม่สนใจอีกแล้วว่ามันจะดูน่าสมเพชแค่ไหนในสายตาคนอื่น เขาไม่สนใจอีกแล้วว่าศักดิ์ศรีของอัลฟ่าพิเศษจะถูกเหยียบย่ำหรือไม่ หัวใจของเขาได้เลือกแล้ว และคงเลือกมาตั้งนานแล้วแต่เพียงแค่เขาไม่ยอมรับมันเท่านั้นเอง ซันค่อยๆ ยื่นมือออกไป สัมผัสลงบนข้างแก้มที่ยังคงซีดเซียวของลูนอย่างแผ่วเบาที่สุดเท่าที่จะทำได้ ลูนสะดุ้งเล็กน้อยกับสัมผัสที่ไม่คาดคิด แต่เขาก็ไม่ได้ปัดป้องหรือถอยหนีเหมือนที่ผ่านมา และเขายังคงจ้องมองซันด้วยแววตาที่รอคอยคำตอบ "ตอนแรก..." ซันเริ่มต้นพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ และเริ่มเปลี่ยนสรรพนามที่เคยใช้เป็นประจำ

“คุณบอกผมใช่ไหมว่า ครั้งแรกที่เจอกับลูนอีนิกม่า คุณได้มีอะไรกับน้องผมไปแล้วในวันนั้น” สายตาของลีโอค่อยๆ เลื่อนกลับมาจับจ้องที่ซันอีกครั้ง “ช... ใช่ครับ” ซันตอบอย่างไม่เต็มปากนัก เพราะยังไม่ชินที่จะบอกว่าอัลฟ่าพิเศษอย่างเขาได้ไปอยู่ใต้อาณัติของน้องชายคนตรงหน้าแล้ว ลีโอเริ่มปะติดปะต่อเรื่องราวทั้งหมดเข้าด้วยกัน การปรากฏตัวของซันในชีวิตของลูน การที่ซันเป็นอัลฟ่าพิเศษเพียงคนเดียวที่เข้าใกล้ลูนได้มากขนาดนี้ และการที่ซันคือคนที่ลูนอีนิกม่าเลือกที่จะเปิดเผยตัวตนให้เห็นถึงสองครั้ง "คุณ..." ลีโอเค้นเสียงออกมาอย่างยากลำบาก "หรือว่า...บางที...คุณอาจจะเป็นคู่ชะตาของน้องผมก็ได้นะ " หัวใจของซันเต้นรัวขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ เขาไม่เคยเชื่อเรื่องพรหมลิขิตหรือคู่แห่งโชคชะตามาก่อน แต่วินาทีนี้เขากลับอยากจะเชื่อมันสุดหัวใจ ลีโอล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อสูทของเขา ก่อนจะหยิบกล่องโลหะสีเงินขนาดเล็กออกมา มันดูเรียบหรูและถูกเก็บรักษาไว้อย่างดี เขาเปิดมันออก เผยให้เห็นหลอดฉีดยาขนาดเล็กที่บรรจุของเหลวสีใสเอาไว้หนึ่งหล

สิ่งที่เขาได้เห็นจากลูนในก่อนหน้านี้ทั้งหมดนั้นไม่ได้เกิดจากการแกล้งทำ แต่คืออีกบุคลิกที่เป็นเกราะป้องกันที่ถูกสร้างขึ้นมาจากความเจ็บปวดที่เกินกว่าเด็กคนหนึ่งจะรับไหว "งั้นเพศรองที่แท้จริงของเขาคือ อีนิกม่าสินะ" ซันพึมพำกับตัวเองเบาๆ "ใช่" ลีโอยืนยัน "บุคลิกอีนิกม่าจะถูกกดเอาไว้ลึกที่สุด มีเพียงคืนพระจันทร์เต็มดวงเท่านั้นที่พลังฮอร์โมนจะรุนแรงจนมัน สามารถแทรกซึมออกมาได้ แต่ถึงอย่างนั้น 'ลูนโอเมก้า' ก็จะจำเรื่องราวที่เกิดขึ้นไม่ได้เลย เขารับรู้ว่ามันเป็นเพียงแค่ 'ความฝัน' หรืออาการ 'ป่วย' เท่านั้น แต่ที่คุณเล่ามา คุณได้เจอกับลูนอีนิกม่าครั้งแรกตอนที่คุณเกิดรัท และไม่ใช่วันที่พระจันทร์เต็มดวงใช่ไหม?" ลีโอถามซันเพื่อย้ำคำตอบที่ได้ยินเรื่องราวการพบเจอของซันและลูนอีกครั้ง “อ่าา ใช่ครับแต่ผมไม่รู้ว่าเพราะอะไร แต่ลูนอีนิกม่าบอกผมแค่ว่า ถูกฟีโรโมนของผมปลุกขึ้นมาเท่านั้น” ซันตอบลีโอไปด้วยความจริงทั้งหมดที่เขารู้ “งั้นเหรอ” ลีโอตอบรับสั้นๆ แต่ไม่ได้พูดอะไรต่อ หลังจากที่ซันได้ฟังเรื่องราวทั้งหมดก็ลุกขึ้นยื

เมื่อลีโอเริ่มเล่าเรื่องราวในอดีตของลูน ซันก็เริ่มก้าวถอยหลังไปนั่งลงบนเก้าอี้ข้างเตียงอย่างช้าๆ เตรียมพร้อมที่จะรับฟังเรื่องราวที่เขารู้สึกได้ว่ามันสำคัญมากสำหรับการตัดสินใจในอนาคตของเขา ลีโอละสายตาจากซัน หันกลับไปมองใบหน้าที่กำลังนอนหลับของน้องชาย แววตาของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่ถูกเก็บซ่อนไว้มานานนับสิบปี "ครอบครัวของเรา อาจจะดูไม่เหมือนครอบครัวทั่วไป" ลีโอเริ่มต้นเล่า "เพราะพ่อของผมก็เป็นอัลฟ่าพิเศษเหมือนกับคุณ ส่วนแม่เป็นโอเมก้าไร้กลิ่น พวกเขาเป็นคู่แห่งโชคชะตาของกันและกัน ส่วนผมเองก็เป็นอัลฟ่าธรรมดา แต่ลูน เขาเกิดมาแตกต่าง" "ลูนเกิดมาพร้อมกับยีนส์ของ 'อีนิกม่า' เพศรองที่หายากและทรงพลังที่สุดในบรรดาเพศรองทั้งหมด มันคือพรสวรรค์แต่ในขณะเดียวกันมันก็คือคำสาป" "ตอนเด็กๆ ลูนเป็นเด็กที่ร่าเริงและน่ารักมาก แต่พวกเราสังเกตเห็นได้ถึงความผิดปกติบางอย่าง เขามีพละกำลังมากกว่าเด็กทั่วไป และบางครั้ง ในคืนที่พระจันทร์เต็มดวง เขาก็จะดูกระสับกระส่ายและหงุดหงิดง่ายเป็นพิเศษ พ่อต้องคอยใช้ฟีโรโมนอัลฟ่าพิเศษของท่านเพื่อช่วยสะกดสัญชาตญาณด

"ชีพจรเต้นอ่อนมาก ร่างกายคงจะช็อกจากการรับฟีโรโมนที่รุนแรงเกินไปอีกแล้วสินะ เฮ้อ...เด็กคนนี้นี่ร่างกายอ่อนแอจริงๆ" "เขาจะเป็นอะไรมากไหมครับ" ริวที่เพิ่งวิ่งตามมาถึงถามขึ้นด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "ตอนนี้ยังบอกไม่ได้ ต้องรอดูอาการไปก่อน" ครูพยาบาลตอบ "แต่ยังไงครูก็ต้องติดต่อผู้ปกครองของเขาให้มารับอยู่ดี พวกเธอสองคนออกไปรอข้างนอกก่อนเลยไป!" ซันกับริวถูกไล่ออกมานั่งรอที่เก้าอี้หน้าห้องพยาบาลอย่างไม่มีทางเลือก ท็อปกับเคนตามมาสมทบในอีกไม่กี่นาทีต่อมาหลังจากจัดการเรื่องที่โรงอาหารเรียบร้อยแล้ว "เป็นไงบ้างวะ" ท็อปถามขึ้น ซันส่ายหน้า ก็จะตอบด้วยน้ำเสียงราวกับหมดแรง "ยังไม่รู้" บรรยากาศเต็มไปด้วยความเงียบที่น่าอึดอัด ริวนั่งก้มหน้ากุมมือตัวเองแน่นด้วยความเป็นห่วงเพื่อน ส่วนซันก็เอาแต่นั่งจ้องประตูห้องพยาบาลไม่วางตา ในใจของเขากำลังภาวนาขออย่าให้ลูนเป็นอะไรไปมากกว่านี้ เวลาผ่านไปราวครึ่งชั่วโมง ลีโอ พี่ชายของลูน ก็มาถึงที่ห้องพยาบาล ครั้งนี้...สีหน้าของเขาไม่ได้ดูตื่นตระ

วินาทีนั้นเอง...ที่เส้นความอดทนสุดท้ายของซันขาดสะบั้นลง แรงกดดันมหาศาลของฟีโรโมนอัลฟ่าพิเศษถูกปลดปล่อยออกมามันหนักหน่วงและรุนแรงยิ่งกว่าครั้งไหนๆ จนนักศึกษาทุกคนในโรงอาหารต้องยกมือขึ้นมาปิดจมูก บางคนถึงกับทรุดลงไปกับพื้น เจ็ทเองก็ถึงกับหน้าซีดเผือด เขาถูกแรงกดดันนั้นบีบอัดจนแทบหายใจไม่ออก แขนที่เคยโอบรัดลูนไว้แน่นคลายออกโดยอัตโนมัติ "มึง...!" ซันไม่ได้พูดอะไรอีก เขาเดินตรงเข้าไปหาเจ็ทด้วยสายตาของนักล่า ก่อนจะกระชากคอเสื้อของเจ็ทแล้วเหวี่ยงร่างนั้นกระเด็นไปชนกับโต๊ะข้างๆ อย่างแรงจนโต๊ะล้มระเนระนาด "อ๊าก!" เจ็ทร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด ลูกสมุนของเจ็ทที่เห็นหัวหน้าโดนซัดลงไปกองกับพื้นก็รีบปล่อยตัวริวแล้ววิ่งหนีไปคนละทิศละทางทันที ท่ามกลางความโกลาหลนั้น มีเพียงลูนที่ยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม ฟีโรโมนที่เกรี้ยวกราดของซันมันควรจะทำให้เขารู้สึกหวาดกลัวและอึดอัด แต่มันกลับไม่เป็นเช่นนั้น เขากลับรู้สึกปลอดภัยอย่างน่าประหลาดใจ ตอนนี้ฟีโรโมนของซันที่แผ่กระจายอยู่รอบตัวเขาราวกับเป็นเกราะป้องก