LOGIN6 #ไอ้หน้าด้าน!
Lele : Talk
หลังจากเมื่อคืนที่ฉันหนีจากไอ้ผู้ชายเฮงซวยติ่มซำมาได้ ฉันก็ลากสังขารกลับมาคอนโดด้วยความเพลีย และ เหนื่อย เช้านี้ช่างเป็นเช้าที่ห่วยแตกชมัด....
"ซี้ดดดดด....."
ฉันซี้ดปากเบาๆ เมื่อความเย็นจากผ้าประคบแตะลงที่มุมปากฉัน เพราะไอ้บ้านั่นแท้ๆ เลย ทำให้ฉันต้องเจ็บตัวแบบนี้
ฉันเลยต้องหยุดเรียนไปวันนึงเต็มๆ เพราะไอ้สารเลวหน้าคัวเมียนี่แท้ๆ
ส่วนเรื่องที่ดีเทลมันหักหลังฉัน ไอ้หมอนั่นมันก็สำนึกผิด โทรมาขอโทษแต่เช้า ฉันเองก็เข้าใจ ก็เลือดมันก็ต้องข้นกว่าน้ำเป็นปกติ เลยไม่ได้ว่าอะไร
@09:40
ฉันมองนาฬิกาบนผนังตรงข้ามที่นอน ที่มันบอกเวลา หลังจากฉันลุกมาอาบน้ำได้สักพัก
ตอนนี้กางเกงยืดขาสั้นกุด และเสื้อเชิ้ดสีขาวตัวโคร่ง ที่ไม่มีบราหรือแพนตี้ มันสบายสะจนอยากอยู่กะมันทั้งชีวิตเลยแฮะ
ฉันส่ายหน้าให้กับความคิดอนุบาลเด็กโข่งของตัวเอง และนอนลงบนที่นอนขาวสะอาด พาลให้จะหลับอีกรอมร่อ
ออด!ๆ
ก่อนที่เปลือกตาฉันจะปิดสนิท ก็มีเสียงกดออดเรียกหน้าประตู
"สงสัยยัยชูมาหา"
ฉันลุกขึ้นยืดเส้นยืดสาย และเดินไปปลดล็อครหัสประตู
"ยัยชูคิดถึงแกจัง..........ติ่มซำ!!!"
Timsum : Talk
ผมมองยัยนี่ตั้งแต่หัวจรดเท้า หน้าสด ผมเซอ เสื้อยาวๆ กางเกงสั้นๆ สั้นแบบสั้นมากๆ จนจะเห็นอะไรต่อมิอะไรอยู่แล้ว ไอ้เสื้อตัวบางๆ ที่เห็นโครงเต้าเบลอๆ นั่นก็ด้วย
ผมผลักยัยนี่เข้าไปในห้อง และปิดประตู หลังจากยัยนี่ยืนอึ้งไม่ขยับ ซื่อบื้อยังไงก็ซื่อบื้ออย่างนั้น
ผมเดินเข้ามานั่งบนโซฟา และพิงพนักมองยัยเอ๋อ
"นี่!! ออกไปเลยนะไอ้หน้าตัวเมีย! ไอ้หน้าด้าน!"
ผมมองยัยลี่นิ่งแล้วยิ้มกวนตีนไปที
"ผัวมาให้เอาถึงห้อง มึงยังไม่สำนึกอีกหรอ" ผมพูดยิ้มๆ
"นี่มึงอยากจะให้กูฆ่ามึงใช่ไหมห๊ะ!!"
"ก่อนที่มึงจะทำอะไรกู ไปทำอะไรๆ ....ตัวเองก่อนดีไหม หืมม"
ผมพูด พลางมองไอ้อะไรๆ ที่มันดูมๆ จนยีนส์ที่แน่นขนัดของผมแน่นเข้าไปอีก
ยัยลี่รีบเอามือปิดหน้าอกพลางทำหน้าเหวอ
"ไอ้บ้า! ไอ้โรคจิต!"
หลังด่าผมเสร็จ มันก็หมุนตัวจะเดินเข้าห้อง น่าจะห้องนอนมัน ผมจึงลุกเดินไปอุ้มมัน และโยนมันลงเตียง ก่อนล็อกประตู
"โอ้ย!! นี่มึงจะทำอะไรกูห๊ะ! ออกไปจากห้องกูเลยนะ!! มึงล็อคทำไม ออกไป!!!"
ผมมองยัยเอ๋อลี่ที่ด่าจนน้ำลายจะฟูมปากตาย มันกระถดหนีไปหัวเตียง แล้วหยิบโหลแก้วใบใหญ่ที่มีกระดาษอยู่เต็มโหลมาถือ
"มึงเข้ามาดูดิ แม่จะฟาดให้หัวบุบเลยคอยดู!!"
ผมหรอสนใจ.... ผมเดินดุ่มๆ เข้าหายัยลี่ และคว้าโหลไว้ทัน ก่อนจะปาทิ้งข้างๆ เตียง
"เพล้ง!!!!"
"ว้ายยยย!!!!"
ผมคร่อมลีลี่ พร้อมจับมือยัยนี่ถ่างออก
"ปล่อยนะเว้ย! ไหนมึงบอกไม่อยากให้กูยุ่งกับมึงไง!"
ยัยเอ๋อดิ้นสุดกำลัง แต่แรงแค่นั้นกระเตื้องตัวผมไม่ได้สักนิด
ผมโน้มหน้าลง หน้าของผมกับยัยเอ๋ออยู่ใกล้กันจนแทบจะสิงกันอยู่แล้ว
"กูไม่อยากให้มึงมายุ่งกับกู แต่กู..........ยุ่งกับมึงได้"
"ปล่อยกูนะ!! ปล่อย!"
แคว้ก!!
ผมฉีกกระชากเสื้อจนกระดุมกระเด็นหายไป เผยให้เห็นอกอวบอิ่ม ที่ขาวผ่อง และน่าลูบไล้
"ปล่อยนะ!!!"
'หึ! ได้เลย'
ผมคิดรำคาญยัยลีลี่ พลางเอาแคปซูลจากกระเป๋าออกมา และเอานิ้วดันเข้าปากยัยนี่ ก่อนบีบกรามให้กลืนลง
"อื้อออ ไม่อิน....อูไม่อิน!!"
"แฮ่กๆๆ นี่ยาอะไร กูถามว่านี่ยาอะไรไง!!!"
ผมมองยัยเอ๋อลี่ที่น้ำตาเริ่มร่วงด้วยความกลัว และมันก็เริ่มดิ้นอีกครั้ง
"หึ! เดี๋ยวอีกแปปนึงมึงก็รู้เองแหละน่า.....ไม่ต้องกลัว กูจะเล่นกับมึงให้หายคันเลย ของเล่นของกู"
ผมกระซิบข้างหูยัยลี่ พอผมเงยตัวขึ้นมา ยัยลีลี่ก็นอนแน่นิ่งไม่ไหวติง
"อีก 10 ชั่วโมงเจอกันนะที่รัก"
ผมจูบหน้าผากยัยเอ๋อ และถอดเสื้อผ้ายัยนี่ออกทุกชิ้น ก่อนจะเอาโทรศัพท์ วางไว้โต๊ะเครื่องแป้ง และบันทึกวีดีโอของผมกับยัยเอ๋อ.....
'เตรียมใจไว้ได้เลย.......ยัยเอ๋อ'
"อ๊ะ! ทำบ้าอะไรเนี่ย ปล่อย!"มือหนารวบเอวเล็กมากอด ก่อนจะเกยคางไปที่ไหล่ของเธอเบาๆ นัยน์ตาคู่คมก็มองใบหน้าไม่สบอารมณ์นั่นอย่างพอใจ"หึงหรอ"หมี่เกี๊ยวถอนหายใจ"ไม่หึง แต่แค่ไม่ชอบ!"พีทยกยิ้มกว้าง ก่อนจะพยักหน้ารับ"ต่อไปนี้เธอเป็นแฟนฉัน เธอพูดอะไรฉันก็ทำตามหมดนั่นแหละ"เสียงทุ้มนุ่มที่เธอไม่เคยได้ฟังมาก่อนทำเอาเธอชะงัก พวงแก้มสวยก็ขึ้นสีระเรื่อด้วยความร้อนผ่าว มิหนำซ้ำใจยังเต้นแรงจนแทบกระเด็นออกมาจากอก"ฉันยังไม่ได้ตกลง อย่ามาโมเม"เพี้ย!มือเล็กฟาดลงบนลำแขนหนาจนพีทยอมปล่อย ลูบแขนตัวเองป้อยๆพลางซี้ดปาก "ลงไปจัดการให้เรียบร้อย"เธอย้ำอีกครั้งด้วยนัยน์ตาเอาจริงเอาจัง ครั้งนี้พีทไม่ต่อล้อต่อเถียง เขายอมเดินลงไปด้านล่างตามที่เธอสั่งจริงๆเวลาผ่านไปสักพัก หมี่เกี๊ยวที่เห็นว่าเขาไม่ได้กลับขึ้นมาจึงเดินลงไปดูด้านล่างบ้าง"เจ๊ มานี่ๆ"ราเมนกวักมือเรียกเธอด้วยรอยยิ้มกว้าง ซึ่งเธอก็เดินไปหย่อนตัวลงนั่งบนโซฟาช้าๆ โดยบนโซฟายังมีพิ้นท์ พัท อุด้ง และพีท นัยน์ตาทั้งสองคู่สบกันเล็กน้อย ก่อนต้างฝ่ายจะต้างหลบสายตาของกันและกันด้วยใบหน้าเห่อแดงผิดปกติ"แหมมม เปิดตัวปถ๊บก็เล่นซะใหญ่เลยนะ เอาซะคุณจีหอบก
"ว้าาา อยู่ในห้องกันสองต่อสอง ย่าต้องจับแต่งงานแน่ๆเลย""น้องพริ้ิ้นท์พูดอะไรอยู่หรอคะ"จีถามขึ้นด้วยความงุนงง หันไปมองพีทที่เหมือนจะไม่ได้ยินที่เธอถาม สายตาคู่คมของเขามองตรงไปด้านบน ทางที่พัทแบะหมี่เกี๊ยวพึ่งเดินขึ้นไป"ขนมจ้ะหนูจี ลองทานดูสิ"ระวีวางขนมลงให้กับแขก ก่อนจะหย่อนตัวลงนั่งข้างๆหลานชายคนเล็กอย่างพริ้นท์"คุณย่าป้อนหน่อยย"ระวียิ้มขำ แต่ก็ยอมป้อนขนมหลานชายอย่างเอ็นดู"ย่าว่าจะถาม พีทกับหนูเกี๊ยวนี่สนิทกันหรอ"พีทถึงกับชะงัก คำถามของคนเป็นย่าพาให้เขาหันมามองระวีด้วยใบหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก"ก็.....เหมือนจะสนิทกันนะครับ"พริ้นท์ใส่ไฟ ตาก็เหลือบมองพี่ชายตนเองเล็กน้อย"ตาพัทนี่ก็อายุพอจะออกเย้าออกเรือนได้แล้ว พริ้นท์กับพีทคิดว่าสองคนนี้เป็นไงลูก"คนเป็นน้องที่ได้ฟังถึงกับหยุดเคี้ยวขนม ไม่คิดว่าย่าจะพูดสิ่งที่เขายกมาล้อเล่นจริงๆ "ไม่ดีครับ"ทั้งหมดชะงัก หันมามองพีทเป็นตาเดียว "ไม่ดี? อะไรไม่ดีล่ะลูก"คุณหญิงระวีลิกคิ้ว ถามหลานชายอย่างงุนงง"ผมหมายถึงคนอย่างหมี่เกี๊ยวไม่เหมาะกับพี่พัทครับ ผมขอตัวนะครับ"พีทยืนขึ้นเต็มความสูง สาวเท้าขึ้นไปด้านบน ไม่สนใจทั้งย่า น้องชายหรือแม้แ
จีเรียกเขาเสียงหวาน มือก็แตะลงบนลำแขนเปลือยเปล่าเบาๆ"จีจะถามว่าแถวนี้มีร้่นอาหารอร่อยๆไหมคะ จัจะลองไปดูค่ะ"ใบหน้าสวยเอียงลงเล็กน้อย"งั้นคุณจีมาทานด้วยกันกับพวกเราที่บ้านไหมครับ คนเยอะ จะได้สนุก""จีเกรงใจค่ะ พวกคุณมากันเป็นครอบครัว จะให้คนนอกอย่างจีเข้าไปวุ่นวายด้วยได้ยังไงล่ะคะ"คำพูดที่ดูเกรงใจ แต่ก็ชงนให้ตะหงิดอยู่บางทำเอาพี่ชายคนโตอย่างพัทถึงกับชะงักไปเล็กน้อย แต่ก็รับหน้าต่อแทนน้องชายอย่างพีททันควัน"ไม่ต้องห่วงครับ บ้านเราเป็นกันเอง"หลังจากนั้นอีกสักพัก ทุกคนก็ขึ้นรถกลับมายังคฤหาสน์ของคุณหญิงระวีนัยน์ตาคู่คมหันมองแผ่นหลังคุ้นตาที่เดินเข้าไปในบ้าน ไม่แม้แต่จะหันมามองเขาสักนิด'คนที่เธอชอบ คงเป็นเฮีพัทสินะ'คิดได้แบบนั้น มือหนาก็กำเข้าหานั่น แค่คิดภาพที่ทำทุกอย่างกับคนที่ชอบ เขาก็อยากจะลากเธอไปขังไว้ในห้องให้มันรู้แล้วรู้รอดแล้ว"พีทคะ"ใบหน้าคมหันไปตามเสียงเรียกของคนตัวเล็กด้านหลัง เป็นจีที่ขับรถตามมาติดๆ เธอลากกระเป๋าใบใหญ่ยืนอยู่ตรงหน้าด้วยรอยยิ้มหวาน"อ้อ ทางนี้ครับ เดี๋ยวผมพาไปรู้จักทุกคน"ทั้งสองคนเดินเข้าไปในบ้านเป็นคู่สุดท้าย ซึ่งเรียกสายตาของทุกคนในบ้านให้หันมาสนใจเป
"เดี๋ยว....ค่ะ....."เสียงที่จะรั้งทั้งพัทและอุด้งไว้มีเหตุต้องเบาลง เมื่อทั้งสองคนเดินขนาบข้างกันออกไปอย่างรวดเร็ว บนโต๊ะจึงเหลือเพียงเธอและพีทอย่างช่วยไม่ได้"ไม่อยากอยู่กับฉันสองต่อสองขนาดนั้นเลยรึไง"เสียงทุ้มถามขึ้น มองเธอด้วยนัยน์ตาคู่คมเรียบเฉยที่หมี่เกี๊ยวอ่านไม่ออกนัก"รู้ก็ดี"เธอว่าเสียงเรียบ ยกมือขึ้นกอดอกมองเขานิ่งๆ จนนัยน์ตาคมต้องหรี่เข้าหากันพลางถอนลมหายใจร้อนออกมาด้วยความไม่สบอารมณ์เล็กน้อยทั้งๆที่เมื่อคืนกอดรัดฟัดเหวี่ยงกันไปขนาดนั้น แต่พอเช้ามาก็เย็นชาใส่เขา สนใจแต่พัทจนเขาเริ่มจะหงุดงงิดขึ้นมาจริงๆแล้ว"ทีเมื่อคืนไม่เห็นพูดแบบนี้"ใบหน้าสวยชะงัก แดงแจ๋ขึ้นมาทันที คิ้วได้รูปขมวดเข้าหากันราวกับไม่พอใจในคำพูดของพีท"นี่นายพีท พูดจาให้มันดีๆนะ ไม่ใช่นายรึไงที่ฉวยโอกาสฉันก่อน"หมี่เกี๊ยวแหวเสียงเบาอย่างไม่ยอมแพ้ ซึ่งพีทก็พยักหน้ารับอย่างไม่ปฏิเสธ"ใช่ แต่ใครจะนึกว่าเธอจะเล่นด้วยขึ้นมา""อะ....ไอ้บ้า!"ซ่า!น้ำเย็นๆถูกกอบโกยขึ้นมา สาดลงไปบนใบหน้าคมจนเปียกโชก พีทนิ่งไปสักพัก ก่อนมือหนาจะค่อยๆลูบน้ำที่เกาะอยู่บนหน้าตัวเองออก แบะเสยผมขึ้นช้าๆ มองคนที่นั่งเม้มปากกลั้นขำสุดแร
เธอค่อยๆหันมามองแก้วน้ำในมือหนา ก่อนจะรับมันไว้และยกขึ้นจิบ แต่มันกลับแสบไปทั้งคอจนต้องเบ้หน้า น่าจะเพราะฤทธิ์เหล้้า และกิจกรรมเมื่อครูที่เธอใช้เสียงไปติดต่อกันหลายชั่วโมงพีทรับแก้วน้ำก่อนจะเกินไปวางมันไว้ที่เดิม เขาหย่อนตัวลงนั่งบนเตียงอีกครั้ง พร้อมกับสอดตัวไปใต้ผ้าห่ม และคว้าผ้าขนหนูโยนลงข้างเตียงอย่างไม่แยแส แสดงว่าใต้ผ้าห่มตอนนี้ เขากำลังโป๊เปลือยอยู่เหมือนๆกับเธอ"ทำไมนายไม่กลับห้อง"นัยน์ตาสวยตวัดหันมามองคนที่นอนหนุนแขนตีวเอง มองมาที่เธออย่างสบายใจ"กลัวผี"คำตอบแบบขอไปทีของเขาพาให้เธออารมณ์เสียหนักกว่าเดิมด้วยซ้ำ "อย่ามากวนตีน กลับไปได้แล้ว เดี๋ยวมีคนรู้จะแย่"โดนดุเธอไม่กลัว โดนตีก็ไม่กลัว แต่ถ้าไอ้ประเภทจับแต่งงานรักษาเกียรติกับนายพีท เธอขอบาย"กลัวเฮียพัทจะรู้รึไง"น้ำเสียงเรียบๆถามขึ้นพลางคิ้วหนาก็เลิกขึ้นอีกครั้ง หมี่เกี๊ยวได้แต่ถอนหายใจ เขาเป็นอะไรกับพี่พัทนักนะ ไม่ใช่เด็กๆที่จะมาทำนิสัยหวงพี่กันสักหน่อย โตจนหมาเลียตูดไม่ถึงแล้ว"ใช่ กลัวพี่พัทจะรู้ อ๊ะ!"ยังไม่ทันที่จะได้พูดจบประโยคดี เขาก็คว้าเธอเข้าไปกอดแน่น จนแผ่นหลังเล็ก และบั้นท้ายเปลือยเปล่าแนบชิดกับลอนหน้าท้อง
"อ๊ะ!"ร่างเล็กถูกอุ้มขึ้นในท่าเจ้าสาวอีกครั้ง แม้จะเมามาก แต่นัยน์ตาสวยก็ยังพยายามเพ่งพินิจมองใบหน้าคมภายใต้แสงไฟในห้อง"นายพีท?"เสียงยานครางพูดขึ้น ก่อนจะพยายามยกมืออันไร้เรี่ยวแรงดันอกหนาออก หวังให้เขาปล่อยเธอออกจากอ้อมแขน"ทำไม เสียใจหรอที่ไม่ใช่เฮียพัท"ว่าจบเขาก็วางเธอลงบนโซฟา ก่อนจะหย่อนตัวลงนั่งขนาบข้างในระยะประชิด"อ๊ะ!"มือหนายกขึ้นจับกรามของเธอแน่น ประคองใบหน้าสวยให้ประจัญหน้ากับเขาในระยะใกล้ จนเธอสัมผัสได้ถึงลมหายใจร้อน นัยน์ตาคู่สวยที่มองสบกับนัยน์ตาคมด้วยความโกรธ แต่ก็สับสน"ชอบพี่พัทหรอ?"เสียงเย็นๆถามขึ้นพร้อมกับนัยน์ตาคู่คมที่มองมาอย่างวาววับ เหมือนกำลังคาดคั้นคำตอบจากเธอ"ไม่เกี่ยวกับนาย ปล่อยยย!"มือเล็กยกขึ้นจับลำแขนหนา พยายามดังรั้งให้เขาปบ่อย แต่ยิ่งเธอพยายามมากเท่าไหร่ มือหนาก็ยิ่งเพิ่มแรงบีบมากเท่านั้น"ฉันถามว่าเธอชอบพี่ชายฉันใช่ไหม"เสียงของพีทเริ่มแข็งขึ้น เขาขยับเข้ามาชิดจนริมฝีปากเธอและเขาเกือบจะแตะกันอยู่รอมร่อ"ถ้าใช่แล้วมันเกี่ยวอะไรกับนายไม่ทราบ"เธอพยายามควบคุมสติของตัวเอง ถามเขากลับอย่างไม่เกรงกลัว แต่มันกลับเหมือนน้ำมันที่ราดลงกลองเพลิงที่ลุกโหม จ







