7 #Hate (ncเล็กๆ)

7 #Hate (ncเล็กๆ)

ติ่มซำไม่รู้ว่ามันเริ่มเมื่อไหร่ และเขาก็ไม่รู้ว่ามันจะจบเมื่อไหร่เช่นกัน กายหนายังคงกระแทกใส่ร่างเล็กๆ อย่างบ้าคลั่ง ตามตัวของลีลี่มีรอยแดงจ้ำเต็มไปหมด ร่างกายเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำรักของติ่มซำ

เขายังคงขยับเอวสอบอย่างแข็งขัน สีหน้าเหยเกของคนตัวโต บ่งบอกได้เป็นอย่างดี ว่ามันรู้สึกกระสันแค่ไหน เมื่อเขาได้เข้าไปสำรวจในถ้ำรักของคนตัวเล็ก

ทั้งสองคนนอนกอดกันกลม โดยที่ติ่มซำนอนซ้อนด้านหลัง และกอดเอวบางไว้แน่น พร้อมกับขยับเอวสอบ ส่งแกนใหญ่เข้าไปสำรวจถ้ำสวยไว้

Timsum : Talk

ผมไม่รู้ว่านี่มันผ่านมากี่ชั่วโมงแล้ว ผมรู้แค่ว่ายัยเอ๋อนี่ทำให้ผมคลั่งได้ไม่ยาก ผมเล่นสนุกกับร่างบางๆ นี่จนจำไม่ได้แล้วว่าเสร็จไปกี่ครั้ง

"อ่าส์.....แน่นชมัด ถ้าเธอตื่น มันจะรัดขนาดไหนกันวะ ฮึ่ม....."

Talk : R

เสียงกระสันที่เต็มไปด้วยความอยาก เอ่ยกับตัวเองอย่างสุดกลั้น

เอวหนากระแทกถี่ขึ้น จนเสร็จสมตามปราถนา

"อ่าส์!! .....เสร็จสักที"

ติ่มซำปล่อยให้น้ำรัก ไหลเข้าไปยังตัวของคนตัวเล็กจนหยดสุดท้าย ก่อนจะค่อยๆ ถอนแกนใหญ่ออกจากกลางกายที่บวมช้ำของลีลี่

ป๊อค!!

เสียงน่าอายที่เกิดจากแกนใหญ่หลุดออกมา ทำให้ติ่มซำยกยิ้ม และลุกขึ้นนั่งดูกลีบกุหลาบงามสีสดที่บัดนี้บวมช้ำ มีเลือดและน้ำสีขาวขุ่นปะปนกันและไหลลงตามง่ามขาสวย

เขาถือวิสาสะชาร์จโทรศัพท์ของเขาที่แบตหมด หลังจากมันต้องบันทึกรักไปเป็นเวลาหลายชั่วโมง

มือหนาจับตัวพลิกตัวลีลี่เบาๆ และมองดูหน้าที่ดูอิดโรย และตาที่บวมช้ำอย่างพึงพอใจ

เขาเอื้อมหยิบทิชชู่ ทำความสะอาดทั้งเธอและเขา ก่อนจะห่มผ้าให้คนตัวเล็ก

ไลน์!

'เสียงไลน์ยัยเอ๋อนี่หว่า'

ติ่มซำจึงถือวิสาสะหยิบและกดเปิดหน้าจอ ซึ่งลีลี่ก็ไม่ได้ตั้งพาสเวิร์ดไว้

P'Ton

"น้องลี่ครับ พรุ่งนี้เช้าว่างไหม พอดีพี่อยากให้ช่วยระบายซุ้มดอกไม้งานกิจกรรมให้หน่อยน่ะครับ นะๆๆๆๆ เดี๋ยวเลี้ยงข้าวเลย😢"

ติ่มซำหงุดหงิดขึ้นมาทันใด อยากจะตะบันหน้าไอ้รุ่นพี่หน้าหม้อนี่สะเหลือเกิน

"เหอะ! ไอ้เหี้ยนี่ก็แผนสูง คิดจะพาไปแดกข้าวสองต่อสอง แล้วพาเข้าคอนโดละสิไม่ว่า หึ!"

'อย่ามาเสือกกับเมียชาวบ้าน'

ติ่มซำกดพิมพ์ ลบข้อความ และปิดเครื่อง ก่อนโยนมันไปที่เดิม

ติ่มซำหันมองหน้าลีลี่ด้วยความหงุดหงิด แต่พอเห็นแล้ว กลับทำให้เขารู้สึกดีใจแปลกๆ ที่ตอนนี้เธอนอนข้างเขา ไม่ใช่ไอ้ต้น หรือไอ้ตัวผู้หน้าไหน....

"อื้อ! .........."

ร่างเล็กๆ ขยับตัวเบาๆ และทำหน้าเหยเก เมื่อเธอรู้สึกระบม และปวดไปทั้งตัว แม้แต่ตาที่บวมช้ำ เธอไม่สามารถเปิดเปลือกตาที่หนักอึ้งได้

ติ่มซำลูบหน้าผากเธอเบาๆ เขาไม่รู้เลยว่าตอนนี้ ตัวเขาเองทำหน้าเอ็นดูเธอมากแค่ไหน

"น้ำ....ขอน้ำ..หน่อย"

เสียงแหบๆ ทำให้ติ่มซำรีบลุกไปหยิบผ้าเช็ดตัวมาพันเอว และเดินไปหยิบน้ำ

"น้ำเย็นไม่ได้"

ก่อนที่จะเปิดตู้เย็นก็คิดได้ว่าร่างกายของลีลี่คงยังปรับสภาพได้ไม่ดีนัก ติ่มซำจึงรีบหยิบน้ำอุณหภูมิห้องมาให้

ติ่มซำประคองคอลีลี่เบาๆ ก่อนจะยกแก้วป้อนร่างบาง แล้วให้ลีลี่นอนลงช้าๆ

ติ่มซำหยิบบุหรี่ และเดินออกไปที่ระเบียง และปิดประตูไว้

เมื่อลีลี่ปรับตัว และความเจ็บเริ่มบรรเทาลง เธอจึงค่อยๆ ลืมตาช้าๆ ก่อนจะกระพริบเพื่อปรับโฟกัส สิ่งเดียวที่เธอเห็นคือ นาฬิกาบอกเวลา 2 ทุ่ม

ลีลี่พยายามยันตัวขึ้นช้าๆ หน้าตาบิดเบี้ยวเต็มไปด้วยความเจ็บปวด ก่อนเธอจะนั่งเอนตัวพิงหัวเตียง พลางมองสภาพห้อง ลีลี่เหลือบไปเห็นเสื้อนิสิต และกางเกงยีนส์ ภาพทุกอย่างก็ไหลเวียนเข้ามาในหัวเธอช้าๆ .....

"ฮึก! ......ฮือ....อึก..ฮือออ"

เสียงสะอื้นเบาๆ ทำให้ติ่มซำต้องทิ้งบุหรี่ และเดินเขามายังในห้อง คนตัวเล็กนั่งรองไห้สภาพอัมพาท เขายืนกอดอกมองนิ่งๆ

ตาสวยที่บวมช้ำ ค่อยๆ หันมามองคนที่พึ่งเดินเข้าจากระเบียง

"ไอ้สารเลว! มึงยังมีหน้าอยู่ที่นี่อีกหรอ! ไอ้เหี้ย!"

ลีลี่แทบอยากกระโจนตัวไปขย้ำติ่มซำ แต่ติดที่ว่าเธอทำได้แค่ด่า และร้องไห้เท่านั้น

ติ่มซำเห็นว่าลีลี่ท่าจะหมดฤทธิ์ จึงเดินเข้าไปหา

"ออกไปเลยนะ! ไปให้พ้น!!"

ก่อนจะก้มลงกระซิบข้างหูร่างบางที่กำลังสะอึกสะอื้น

"ไว้วันหลัง.....ฉันจะให้เธอสนุกด้วย หึ!"

ติ่มซำพูดจบก็เดินออกไปจากห้อง ก่อนปิดประตูเสียงดัง ปล่อยให้ร่างบางร้องไห้เจียนตายเพียงลำพัง

Lele : Talk

"ฮือออออ......ไอ้เฮงซวย! ฮือออ ไอ้สารเลว!!"

ฉันร้องไห้แทบขาดใจ แต่คงทำอะไรไม่ได้นอกจากนั่งร้องไห้

ฉันไม่รู้ว่ามันต้องการอะไรจากชีวิตฉัน ทั้งๆ ที่ก่อนหน้านี้ มันจะเอาอะไรจากฉันก็ได้

มันบอกฉันว่าอย่ายุ่งกับมัน....แล้วมันมายุ่งกับฉันทำไม

"เกลียด....อึก...กูเกลียดมึง!"

ไม่ว่าชาตินี้หรือชาติไหน กูก็จะทำให้มึงต้องร้องไห้ ไอ้ผู้ชายสารเลว.......