ตอนที่ 41 แค่คืนนี้

แท็กซี่จอดหน้าคอนโดแห่งหนึ่ง ตัวตึกดูเงียบสงบ ไม่พลุกพล่าน คิมพาพรีมขึ้นลิฟต์มาที่ชั้นสี่ เขาแตะคีย์การ์ดแล้วผลักประตูเปิดออก

ภายในเป็นห้องสตูดิโอขนาดกลาง ผนังปูนเปลือยกับเฟอร์นิเจอร์สีดำและเทาเข้ม ทุกอย่างถูกจัดวางเป็นระเบียบเหมือนค่ายทหาร บนโต๊ะทำงานไม่มีของเกะกะ มีเพียงแล็ปท็อปเครื่องหนึ่ง เตียงนอนปูผ้าสีเทาเรียบตึง ม่านทึบแสงปิดสนิท ไร้รูปถ่ายหรือของตกแต่ง

พรีมเดินก้าวเข้ามาอย่างเกร็งๆ เธอหยุดยืนอยู่กลางห้อง กลิ่นสบู่ผู้ชายผสมกลิ่นสะอาดลอยแตะจมูก

“นั่งก่อนสิ” คิมบอกพลางพยักหน้าไปทางโซฟาหนังสีดำตัวยาว

พรีมเดินไปนั่งลงตรงริมขอบโซฟา สองมือวางไว้บนตักอย่างไม่คุ้นชิน คิมเดินไปเปิดตู้เย็น หยิบน้ำเปล่าขวดใหม่ออกมาเปิดฝาแล้วยื่นให้เธอ

“ขอบคุณค่ะ” พรีมรับขวดน้ำมาถือไว้

“เดี๋ยวผมลงไปข้างล่างแป๊บเดียว…. คุณพักผ่อนตามสบาย ห้องน้ำอยู่ฝั่งนู้น”

“คุณจะไปไหนเหรอคะ” 

“ไปซื้อของ” คิมตอบสั้นๆ ก่อนจะเดินออกจากห้องไป 

พรีมนั่งนิ่งอยู่พักหนึ่ง พอดื่มน้ำไปสองอึก เธอก็วางขวดลงแล้วลุกขึ้นเดินสำรวจห้องเงียบๆ

ห้องนี้แทบไม่มีร่องรอยของการใช้ชีวิตแบบคนทั่วไป ไม่มีขนม ไม่มีต้นไม้ ไม่มีของสะสม มีแต่ความเงียบกับข้าวของจำเป็น เธอเดินไปหยุดดูตรงราวแขวนผ้า มีแต่เสื้อยืดสีดำ สีเทา และกางเกงสแล็ก 

‘เขาใช้ชีวิตแบบนี้ทุกวันได้ยังไง’ 

เสียงปลดล็อกประตูดังขึ้น คิมก้าวกลับเข้ามาในห้องพร้อมถุงพลาสติกใบใหญ่จากร้านสะดวกซื้อสองใบในมือ เขาเดินตรงเข้ามาวางถุงลงบนโต๊ะหน้าโซฟาที่พรีมนั่งอยู่

“ผมไม่รู้ว่าคุณใช้อะไร” คิมพูดห้วนๆ ไม่สบตาเธอ 

“ลองดูแล้วกัน”

พรีมก้มมองในถุง ข้างในมีทั้งผ้าเช็ดตัวผืนใหม่ แปรงสีฟัน โฟมล้างหน้า สบู่ แชมพู และสกินแคร์แบบซองที่มีเกือบทุกยี่ห้อบนเชลฟ์ ทั้งครีมลดรอยดำ เซรั่มบำรุงผิว มอยส์เจอไรเซอร์ ถูกกวาดซื้อมาจนเต็มถุง

พรีมมองของตรงหน้าแล้วเงยหน้าขึ้นมองคิม ชายหนุ่มยืนเกาหัวเล็กน้อย สีหน้าดูไม่เป็นธรรมชาติ

“ฉันใช้ไม่หมดหรอกค่ะ” พรีมพูดเสียงแผ่ว ความรู้สึกจุกแน่นในอกเมื่อครู่เริ่มคลายลงกลายเป็นความรู้สึกอบอุ่นแปลกๆ

“ก็หยิบๆ มา... เลือกเอาอันที่ใช้ได้แล้วกัน” คิมตอบ ก่อนจะเดินเลี่ยงไปหยิบเสื้อยืดสีดำกับกางเกงวอร์มของเขาในตู้เสื้อผ้ามายื่นให้เธอ 

“ไปอาบน้ำเถอะ สภาพคุณดูไม่ไหวแล้ว”

เสียงเปิดประตูห้องน้ำดังขึ้นพร้อมกับไอน้ำอุ่นที่ลอยออกมา คิมนั่งอยู่ตรงโต๊ะทำงาน มือเช็ดทำความสะอาดมีดพกที่ถูกถอดชิ้นส่วนวางเรียงเป็นระเบียบ แต่ทันทีที่ได้ยินเสียงฝีเท้า เขาชะงักมือลงทันที

พรีมก้าวออกมาในชุดเสื้อยืดสีดำตัวโคร่งกับกางเกงวอร์มขายาวของเขา ชายเสื้อยาวคลุมสะโพก ขากางเกงต้องพับขึ้นสองทบ กลิ่นสบู่จากร้านสะดวกซื้อฟุ้งกระจายออกมาจากตัวเธอ

คิมมองคนตรงหน้า ลมหายใจสะดุดไปเสี้ยววินาที สันกรามของเขาเกร็งแน่นขึ้นมา ก่อนจะรีบหันหน้ากลับไปที่ใบมีดบนโต๊ะ

“เช็ดผมให้แห้ง แล้วไปนอน” คิมสั่ง

“ค่ะ” พรีมตอบเบาๆ มือจับชายเสื้อยืด

“ขอบคุณสำหรับเสื้อผ้านะคะ”

“อืม” 

คิมประกอบชิ้นส่วนมีดกลับเข้าที่อย่างรวดเร็วจนได้ยินเสียงคลิกเบาๆ เขาวางมีดลงแล้วลุกขึ้น

“คุณไปนอนบนเตียงเถอะ ผมจะนอนที่โซฟา”

“ไม่เป็นไรค่ะ” พรีมรีบท้วง 

“พรีมนอนโซฟาได้”

“อย่าดื้อ” คิมหันมาสบตาเธอตรงๆ น้ำเสียงดุ ไร้การต่อรอง 

“คุณเพิ่งโดนรถชนมา นอนเตียงนั่นแหละ”

พรีมเม้มปากแน่น ไม่เถียงต่อ เธอเดินไปที่เตียง ค่อยๆ สอดตัวเข้าไปใต้ผ้าห่มสีเทา คิมเดินไปปิดสวิตช์ไฟหลัก เหลือเพียงไฟหลืบสีส้มสลัวตรงหัวเตียง ก่อนที่เขาจะเดินไปทิ้งตัวลงนอนบนโซฟาตัวยาวดึงผ้าห่มผืนบางขึ้นมาคลุมอก

ความเงียบเข้าปกคลุมห้องอีกครั้ง ทั้งห้องมีเพียงเสียงแอร์ทำงาน พรีมนอนลืมตาในความมืด ร่างกายเธอปวดระบมไปหมด กลิ่นกายของคิมที่ติดอยู่บนหมอนและผ้าห่มทำให้เธอรู้สึกกระวนกระวายจนนอนไม่หลับ

พรีมขยับตัวลุกขึ้นจากเตียง ค่อยๆ เดินตรงไปหยุดยืนอยู่ข้างโซฟาที่คิมนอนอยู่ เธอก้มมองเขาในความสลัว

คิมนอนหลับตา แขนสองข้างวางแนบลำตัว แต่กล้ามเนื้อเกร็ง ทันทีที่เท้าของเธอแตะพื้น เขาก็รู้สึกตัว

‘กลับไปนอนซะพรีม…. อย่าเข้ามาใกล้กว่านี้’  

เสียงในหัวคิมอยากให้เธอหยุด แต่ใจเขากลับเต้นรัว อยากจะดึงเธอเข้ามากอด แต่หน้าของภูผากับคำว่าหน้าที่ก็ลอยเข้ามาหยุดไว้ บังคับให้ต้องนอนนิ่งอยู่แบบนั้น

“คิม...” พรีมเรียกชื่อเขาเบาๆ

“หลับหรือยังคะ”

คิมยังคงปิดตาสนิท บังคับลมหายใจให้เข้าออกช้าและสม่ำเสมอ แกล้งทำเป็นไม่ได้ยิน ทั้งที่มือใต้ผ้าห่มกำแน่น

พรีมยืนมองเขาอยู่อีกครู่หนึ่ง เมื่อเห็นว่าเขาไม่ตอบสนองอะไร เธอจึงค่อยๆ ย่อตัวลงนั่งคุกเข่าอยู่ข้างโซฟาในระยะประชิด สายตาเธอเจ็บปวด แล้วหลุดถามออกมาเสียงสั่น

“คุณเกลียดพรีมมากเลยเหรอ...” 

สิ้นเสียงเธอ คิมก็ลืมตาขึ้นมา เขาไม่ได้ดูเหมือนคนเพิ่งตื่น มันนิ่งสนิท และหันไปจ้องหน้าเธอตรงๆ ในระยะห่างไม่ถึงคืบ

วินาทีนั้น คิมคว้าข้อมือเธอดึงลงมาเต็มแรง จนพรีมเสียหลักล้มลงมาทับอกเขาบนโซฟาทันที

“อ๊ะ...”

พรีมยังไม่ทันได้ขยับ แขนอีกข้างของคิมก็ตวัดกอดเอวเธอไว้แน่น เสื้อยืดตัวบางที่เธอใส่แนบติดกับอกเขาจนพรีมรู้สึกได้ว่าใจของเขาเต้นแรงและเร็วแค่ไหน