LOGINShare
ตอนที่ 40 อุบัติเหตุ
publish date:
2026-09-25 03:12:26ช่วงค่ำบนถนนใหญ่ แสงไฟหน้ารถเก๋งของพรีมส่องกระทบฝากระโปรงหน้าที่ยุบย่น น้ำในหม้อน้ำไหลนองลงพื้นถนน เสียงแตรและเสียงเครื่องยนต์ของรถคันอื่นดังผ่านไปมาอย่างเร่งรีบ
ชายวัยสามสิบเศษรีบวิ่งลงมาจากรถกระบะคู่กรณี สีหน้าตื่นตระหนก ยกมือไหว้น้ำตาคลอ
“คุณครับ ผมขอโทษจริงๆ ครับ! ผมรีบพาลูกไปส่งโรงพยาบาล น้องชักหมดสติอยู่ในรถ”
หญิงสาวอีกคนเปิดประตูกระบะ วิ่งอุ้มเด็กตัวเล็กๆ ที่กำลังชักลงมา ร้องไห้กระวนกระวาย
“พี่ เร็วเข้า ลูกดิ้นใหญ่แล้ว!”
พรีมที่ยังมึนศีรษะจากแรงกระแทก มองภาพนั้นแล้วรีบโบกมือ
“ไม่เป็นไรค่ะ รีบพาน้องไปโรงพยาบาลก่อนเลยค่ะ!” พรีมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา
“ถ่ายรูปหน้ารถ ทะเบียน กับบัตรประชาชนพี่ไว้ก่อน แล้วพี่รีบไปเลยค่ะ เดี๋ยวทางนี้ฉันรอประกันเอง”
“ขอบคุณครับคุณ ขอบคุณมากครับ!” ชายคนนั้นรีบยื่นบัตรประชาชนให้เธอถ่าย แลกเบอร์โทรศัพท์อย่างลนลาน แล้ววิ่งกลับขึ้นรถกระบะ ขับพุ่งออกไปทันที
ถนนตรงนั้นกลับมาเหลือเพียงความเงียบ พรีมยืนกอดอกพิงข้างตัวรถที่พังยับ ลมดึกพัดมาจนรู้สึกหนาว ความเจ็บระบมจากทริปต่างจังหวัดเมื่อคืนผสมกับแรงกระแทกจากถุงลมนิรภัยทำให้เธอแทบยืนไม่ไหว เธอถือโทรศัพท์แนบหูเพื่อรอสายประกันด้วยความเหนื่อยล้า
ห่างออกไปไม่กี่เมตร รถกระบะสี่ประตูยกสูงสีดำขับชะลอเข้าข้างทาง ก่อนจะจอดสนิท
บนเบาะข้างคนขับ ชายหนุ่มผมเกรียนในชุดลำลองมองลอดกระจกออกไป
“เฮ้ยคิม ข้างหน้ามีรถชนว่ะ มึงจอดทำไมวะ”
คิมที่นั่งอยู่หลังพวงมาลัยไม่ตอบ สายตาของเขาจ้องตรงไปที่หญิงสาวในชุดเสื้อยืดกางเกงยีนส์ที่ยืนอยู่ข้างซากรถเก๋ง
“มึงรู้จักเหรอวะ” เพื่อนทหารหันมามองหน้าคิมที่นิ่งสนิทผิดปกติ
“มึงรออยู่ในรถ”
คิมปลดเบรกมือแล้วผลักประตูรถลงไป เดินตรงเข้าไปหาพรีมที่กำลังคุยโทรศัพท์อยู่
“...ค่ะ รอรถลากอยู่ตรงถนนสายหลัก หน้าปากซอย...” พรีมยังพูดไม่ทันจบ เสียงฝีเท้าที่ใกล้เข้ามาทำให้เธอต้องหันไปมอง
คิมยืนอยู่ตรงนั้น สวมเสื้อยืดสีดำเรียบๆ สายตากวาดมองเธอตั้งแต่หัวจดเท้าด้วยความเร็ว
“เป็นอะไรไหม” เขาถามขึ้น น้ำเสียงห้วนแต่เต็มไปด้วยความตึงเครียด
“...คิม?” พรีมลดโทรศัพท์ลง ชะงักค้างไปหลายวินาที
“มึงรอก่อน ประกันเขายังไม่มา” คิมเดินไปบอกเพื่อนทหารที่ลดกระจกลงมา ก่อนจะเดินกลับมาหยุดยืนข้างตัวรถของพรีม
เขาหยิบไฟฉายจากมือถือส่องดูหม้อน้ำและคานหน้าที่ยุบเข้าไป
“แรงเหมือนกันนะ หัวกระแทกไหม”
“ไม่ได้กระแทกค่ะ แค่ถุงลมทำงาน” พรีมตอบเสียงแผ่ว สองมือกอดอกไว้แน่นเพราะลมดึกเริ่มเย็น
คิมเลื่อนสายตาจากซากรถขึ้นมามองหน้าเธอ
“ไปไหนมา”
“งานนิทรรศการศิลปะแถวนี้ค่ะ กำลังจะกลับบ้าน” พรีมเงยหน้าขึ้นมองเขากลับ
“แล้วคุณล่ะคะ มาทำอะไรแถวนี้”
“กินข้าวกับเพื่อน” คิมตอบสั้นๆ
ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ มีเพียงเสียงรถแล่นผ่านไปบนถนน คิมขยับตัวก้าวไปยืนฝั่งขวาของพรีม บังลมและแสงไฟหน้ารถคันอื่นที่สาดเข้ามา
“ประกันว่าไง” คิมถามขึ้นอีกครั้ง ทำลายความเงียบ
“บอกว่ารถยกกำลังมา น่าจะไม่เกินครึ่งชั่วโมงค่ะ” พรีมถอนหายใจยาวอย่างหมดแรง
“คุณไปก่อนก็ได้นะคะ เพื่อนรออยู่... พรีมอยู่คนเดียวได้”
คิมไม่ขยับหนี สายตามองตรงไปยังถนนข้างหน้า
“ผมรอจนกว่ารถลากจะมา แถวนี้ดึกๆ มันเปลี่ยว... แล้วสภาพคุณตอนนี้ ยืนคนเดียวไม่ไหวหรอก”
พรีมชะงักไป คำพูดตรงไปตรงมาของเขาทำให้ขอบตาเธอร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ เธอเบือนหน้าหนีไปอีกทาง พยายามข่มความรู้สึกจุกแน่นในอกเอาไว้....
ภายในรถแท็กซี่ที่แล่นไปตามถนนดึกสงัด แสงไฟสีส้มข้างทางสาดส่องผ่านกระจกเข้ามาเป็นระยะ คิมบอกให้เพื่อนทหารขับรถกลับไปก่อน แล้วเลือกที่จะขึ้นมานั่งข้างพรีมที่เบาะหลัง
พรีมก้มหน้ารื้อกระเป๋าสะพาย มือสั่นเทาควานหาของข้างในอย่างลนลาน เททั้งกระเป๋าสตางค์ โทรศัพท์ และเครื่องสำอางออกมากองบนตักจนหมด แต่ก็ยังไม่เจอสิ่งที่ต้องการ เสียงลมหายใจของเธอเริ่มถี่กระชั้นขึ้นเรื่อยๆ
“หาอะไรอยู่” คิมถาม
“กุญแจ...” พรีมตอบเสียงสั่น มือยังคงคุ้ยหาในกระเป๋าซ้ำๆ
“กุญแจบ้าน... พรีมลืมไว้ในเก๊ะหน้ารถ”
คิมมองมือสั่นๆ ของเธอที่กำลังควานหาอย่างเอาเป็นเอาตาย
“รถลากไปอู่แล้ว... ทำไงดี” พรีมเริ่มสติหลุด ยกมือขึ้นกุมขมับ
“ดึกป่านนี้อู่ก็ปิดแล้ว พรีมจะเข้าบ้านยังไง..."
"ทำไมแม่งมีแต่เรื่องซวยๆ วะ” เธอพึมพำเสียงสั่น น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้เอ่อล้นคลอเบ้า
ทั้งความเหนื่อย ความเจ็บระบมตามตัว และความเครียดที่สะสมตีรวนขึ้นมาพร้อมกัน พรีมซบหน้าลงกับฝ่ามือ
“พรีม” คิมเรียกชื่อเธอ
พรีมส่ายหน้า ก้มหน้าร้องไห้จนตัวโยน
คิมตัดสินใจเอื้อมมือไปจับข้อมือเธอ ดึงออกจากหน้าเพื่อหยุดอาการสติแตก สัมผัสอุ่นจัดและหนักแน่นนั้นทำให้พรีมชะงัก เงยหน้าขึ้นสบตากับเขาตรงๆ
“หยุดร้องได้แล้ว” คิมมองตาเธอ นิ่งสนิทไร้ความลังเล
“คืนนี้ไปนอนห้องผมก่อน พรุ่งนี้เช้าค่อยไปเอากุญแจที่อู่”
พรีมอึ้งไป ลมหายใจสะดุดกับคำชวนที่ตรงไปตรงมาจนตั้งตัวไม่ทัน
คิมไม่รอให้เธอได้อ้าปากปฏิเสธ เขาหันไปบอกคนขับแท็กซี่
“พี่ครับ... เปลี่ยนไปพระรามเก้าครับ”
Latest chapter
ยั่วรัก....คนต้องห้าม ตอนที่ 43 โดนจับตา
วินาทีนั้น คิมก็ดันตัวเองเข้าไปจนสุด ปลดปล่อยความอุ่นร้อนลึกเข้าไปข้างในตัวเธอจนหมด เขาทิ้งตัวลงมาทับร่างเธอไว้ ซบหน้าลงกับซอกคอ เสียงหอบหายใจดังอยู่ข้างหูเธอพรีมนอนนิ่งอยู่ใต้ตัวเขา สองมือยังคงลูบหลังที่เปียกเหงื่อของคิม รู้สึกอบอุ่นและปลอดภัยแบบที่ไม่เคยรู้สึกกับภูผาเลยสักนิดคิมค่อยๆ ขยับตัวลงมานอนตะแคง แล้วดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมร่างเปลือยเปล่าของทั้งสองคนไว้ พรีมขยับหันหน้าเข้าหาคิม สบตากับเขาในความมืดสลัว“พรุ่งนี้... คุณจะทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นอีกใช่ไหม” พรีมถามขึ้นตรงๆ น้ำเสียงสั่นเล็กน้อยคิมจ้องตาเธอ ก่อนจะเอื้อมมือไปเกลี่ยปอยผมที่ปรกหน้าผากเธอออก“ผมไม่เคยคิดจะลืม” คิมตอบเสียงต่ำ “แต่คุณก็รู้ว่า... มันจะเป็นยังไง”“ค่ะ” พรีมก้มหน้าลง มองมือตัวเองที่แตะอยู่ตรงอกเขา “พรีมแค่กลัว... กลัวว่าคุณจะมองเรื่องคืนนี้เป็นแค่ความผิดพลาดอีก”คิมจับคางเธอขึ้น ให้สบตาเขาอีกครั้ง“ฟังผมนะ” คิมพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “สิ่งที่เกิดขึ้นคืนนี้ ไม่ใช่ความผิดพลาด แต่หลังจากนี้... คุณต้องระวังตัวให้มากกว่าเดิม”“ค่ะ”“เวลาอยู่ต่อหน้าเขา ทำตัวให้ปกติที่สุด อย่าแสดงอาการอะไรทั้งนั้น... ส่วนเรื่อง
ยั่วรัก....คนต้องห้าม ตอนที่ 42 แค่คืนนี้(ต่อ) NC
หน้าของทั้งคู่อยู่ห่างกันแค่นิดเดียว กลิ่นสบู่จากตัวเธอลอยแตะจมูกเขา คิมจ้องหน้าพรีม เลื่อนสายตามองปากที่กำลังสั่นของเธอ ก่อนจะสบตาเธอนิ่งๆ“ถ้าผมเกลียดคุณ...” คิมพูดเสียงต่ำ ลมหายใจอุ่นๆ รดข้างแก้มเธอ “ผมจะทิ้งเพื่อนแล้วมายืนเฝ้าคุณข้างถนนทำไม”พรีมชะงัก“อย่าถามอะไรแบบนี้” คิมพูดพลางมือที่จับเอวเธอเผลอบีบแรงขึ้นนิดนึง “คิม...”พรีมก้มมองคนที่นอนอยู่ใต้ตัวเธอ สายตาเขาไม่ได้เย็นชาเหมือนทุกครั้ง แต่มันดูอึดอัด โกรธ และเหมือนพยายามกลั้นอะไรบางอย่างไว้“แล้วทำไมถึงไม่ยอมมองหน้าพรีมเลยล่ะ” พรีมถามกลับ“ทำไมต้องทำเหมือนพรีมเป็นแค่ภาระที่ต้องคอยจัดการตามคำสั่งภูผา”คิมยกมือขึ้นมาแตะแก้มเธอเบาๆ สัมผัสแค่นั้นทำเอาพรีมขนลุกไปทั้งตัว“เพราะถ้าผมมองคุณตรงๆ ...” คิมพูดเบาลงจนเกือบเป็นกระซิบ สายตาเลื่อนลงมองปากเธออีกรอบ “...ผมกลัวใจตัวเอง ว่าจะไม่ยอมปล่อยคุณไป”ทั้งห้องเงียบลงทันที มีแค่เสียงลมหายใจของทั้งคู่ ท่ามกลางระยะห่างที่ไม่มีเหลืออีกแล้วคิมจ้องริมฝีปากที่สั่นของพรีม ลมหายใจร้อนๆ รดกันในระยะประชิด วินาทีนั้นเขาหมดความอดทน มือเลื่อนขึ้นไปล็อกท้ายทอยเธอแล้วรั้งใบหน้าลงมาบดจูบอย่างหนักหน่
ยั่วรัก....คนต้องห้าม ตอนที่ 41 แค่คืนนี้
แท็กซี่จอดหน้าคอนโดแห่งหนึ่ง ตัวตึกดูเงียบสงบ ไม่พลุกพล่าน คิมพาพรีมขึ้นลิฟต์มาที่ชั้นสี่ เขาแตะคีย์การ์ดแล้วผลักประตูเปิดออกภายในเป็นห้องสตูดิโอขนาดกลาง ผนังปูนเปลือยกับเฟอร์นิเจอร์สีดำและเทาเข้ม ทุกอย่างถูกจัดวางเป็นระเบียบเหมือนค่ายทหาร บนโต๊ะทำงานไม่มีของเกะกะ มีเพียงแล็ปท็อปเครื่องหนึ่ง เตียงนอนปูผ้าสีเทาเรียบตึง ม่านทึบแสงปิดสนิท ไร้รูปถ่ายหรือของตกแต่งพรีมเดินก้าวเข้ามาอย่างเกร็งๆ เธอหยุดยืนอยู่กลางห้อง กลิ่นสบู่ผู้ชายผสมกลิ่นสะอาดลอยแตะจมูก“นั่งก่อนสิ” คิมบอกพลางพยักหน้าไปทางโซฟาหนังสีดำตัวยาวพรีมเดินไปนั่งลงตรงริมขอบโซฟา สองมือวางไว้บนตักอย่างไม่คุ้นชิน คิมเดินไปเปิดตู้เย็น หยิบน้ำเปล่าขวดใหม่ออกมาเปิดฝาแล้วยื่นให้เธอ“ขอบคุณค่ะ” พรีมรับขวดน้ำมาถือไว้“เดี๋ยวผมลงไปข้างล่างแป๊บเดียว…. คุณพักผ่อนตามสบาย ห้องน้ำอยู่ฝั่งนู้น”“คุณจะไปไหนเหรอคะ” “ไปซื้อของ” คิมตอบสั้นๆ ก่อนจะเดินออกจากห้องไป พรีมนั่งนิ่งอยู่พักหนึ่ง พอดื่มน้ำไปสองอึก เธอก็วางขวดลงแล้วลุกขึ้นเดินสำรวจห้องเงียบๆห้องนี้แทบไม่มีร่องรอยของการใช้ชีวิตแบบคนทั่วไป ไม่มีขนม ไม่มีต้นไม้ ไม่มีของสะสม มีแต่ความเงียบกับ
ยั่วรัก....คนต้องห้าม ตอนที่ 40 อุบัติเหตุ
ช่วงค่ำบนถนนใหญ่ แสงไฟหน้ารถเก๋งของพรีมส่องกระทบฝากระโปรงหน้าที่ยุบย่น น้ำในหม้อน้ำไหลนองลงพื้นถนน เสียงแตรและเสียงเครื่องยนต์ของรถคันอื่นดังผ่านไปมาอย่างเร่งรีบชายวัยสามสิบเศษรีบวิ่งลงมาจากรถกระบะคู่กรณี สีหน้าตื่นตระหนก ยกมือไหว้น้ำตาคลอ“คุณครับ ผมขอโทษจริงๆ ครับ! ผมรีบพาลูกไปส่งโรงพยาบาล น้องชักหมดสติอยู่ในรถ”หญิงสาวอีกคนเปิดประตูกระบะ วิ่งอุ้มเด็กตัวเล็กๆ ที่กำลังชักลงมา ร้องไห้กระวนกระวาย “พี่ เร็วเข้า ลูกดิ้นใหญ่แล้ว!”พรีมที่ยังมึนศีรษะจากแรงกระแทก มองภาพนั้นแล้วรีบโบกมือ“ไม่เป็นไรค่ะ รีบพาน้องไปโรงพยาบาลก่อนเลยค่ะ!” พรีมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา “ถ่ายรูปหน้ารถ ทะเบียน กับบัตรประชาชนพี่ไว้ก่อน แล้วพี่รีบไปเลยค่ะ เดี๋ยวทางนี้ฉันรอประกันเอง”“ขอบคุณครับคุณ ขอบคุณมากครับ!” ชายคนนั้นรีบยื่นบัตรประชาชนให้เธอถ่าย แลกเบอร์โทรศัพท์อย่างลนลาน แล้ววิ่งกลับขึ้นรถกระบะ ขับพุ่งออกไปทันทีถนนตรงนั้นกลับมาเหลือเพียงความเงียบ พรีมยืนกอดอกพิงข้างตัวรถที่พังยับ ลมดึกพัดมาจนรู้สึกหนาว ความเจ็บระบมจากทริปต่างจังหวัดเมื่อคืนผสมกับแรงกระแทกจากถุงลมนิรภัยทำให้เธอแทบยืนไม่ไหว เธอถือโทรศัพท์แนบหูเพื่อรอ
ยั่วรัก....คนต้องห้าม ตอนที่ 39 ได้แค่ห่วง
“กูแค่อยากได้ยินเสียงมึงเฉยๆ ... มึงคุยกับกูก่อน อย่าเพิ่งด่ากูตอนนี้เลยนะ”“...เชี่ยเอ๊ย” นิกกี้สบถเสียงแผ่ว ความโมโหเมื่อกี้หายไปหมด เหลือแค่น้ำเสียงจุกๆ “มันจงใจทำขนาดนี้เลยเหรอวะ...”พรีมกอดเข่าตัวเองแน่น ปล่อยให้น้ำตาไหลเงียบๆ“พรีม มึงฟังกู” นิกกี้สูดหายใจลึก พยายามคุมเสียงไม่ให้สั่นเพื่อดึงสติเพื่อน “กูไม่ซ้ำเติมมึงแล้วนะ แต่มึงเห็นแล้วใช่ไหมว่าคิมมันช่วยเหี้ยอะไรมึงไม่ได้เลย ต่อให้มันได้ยิน มันก็ทำได้แค่นิ่ง”“กูรู้... กูก็แค่สมเพชตัวเอง”“หยุดสมเพชตัวเอง!” นิกกี้ดุสวน“ตอนนี้มึงต้องเอาตัวรอดก่อน ลุกไปกินข้าว กินยา แล้วหาอะไรปิดรอยพวกนั้นซะ อย่าให้ภูผามันเห็นว่ามึงจะตายเพราะเรื่องนี้”พรีมพยักหน้าทั้งน้ำตา“เรื่องภูผามึงถอยไม่ได้แล้ว แต่กับคิม... มึงต้องตัดใจเดี๋ยวนี้ ไม่งั้นมึงพังยับแน่พรีม” นิกกี้ผ่อนเสียงลงแต่จริงจัง “ทนให้จบทริปนี้ กลับมากรุงเทพฯ เมื่อไหร่... ค่อยมาแหกปากร้องไห้ที่บ้านกู”ภายในห้องโดยสาร มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ดังแผ่ว คิมทำหน้าที่ขับรถ สายตามองตรงไปข้างหน้า มือสองข้างจับพวงมาลัยนิ่งสนิทภูผานั่งอยู่เบาะหลัง เขากดปิดหน้าจอไอแพด ก่อนจะเงยหน้าขึ้นส
ยั่วรัก....คนต้องห้าม ตอนที่ 38 ไม่มีสิทธิ์(ต่อ) NC
“ส่วนคิม” ภูผาหันไปสั่ง“พักห้องฝั่งขวา เช็กความเรียบร้อยรอบบ้านให้เสร็จ แล้วคืนนี้ถ้าไม่ได้เรียก ก็ไม่ต้องออกมา”“ครับ” คิมตอบรับสั้นๆคิมถอดแว่นกันแดดออก สีหน้าเขายังนิ่งเหมือนเดิม แต่สายตาเขาสบเข้ากับพรีมตรงๆ ทั้งคู่รู้ดีว่าหลังประตูห้องใหญ่คืนนี้จะเกิดอะไรขึ้น และคิมก็รู้ว่าตัวเองทำได้แค่อยู่ในห้องฝั่งตรงข้ามตามคำสั่ง“เข้าไปอาบน้ำก่อนสิ” ภูผาแตะแขนพรีมเบาๆ ดันให้เธอเดินนำไปที่ห้องนอนใหญ่ภูผาเดินตามเข้าไปแล้วปิดประตูลง ทิ้งให้คิมยืนอยู่คนเดียวตรงโถงกลาง…..พรีมก้าวเท้าออกจากห้องน้ำในชุดคลุมอาบน้ำ แต่ยังไม่ทันได้เดินไปถึงห้องแต่งตัว ภูผาก็คว้าต้นแขนเธอไว้แล้วดันร่างเธอถอยหลังจนแผ่นหลังกระแทกเข้ากับบานประตูห้องนอนตึง!“คุณภูผา... อื้อ!”ภูผากดจูบลงมาหนักหน่วง มือกระตุกสายผูกชุดคลุมอาบน้ำของเธอออกอย่างรวดเร็ว เขายกร่างเธอขึ้นจนเท้าลอยเหนือพื้น ดันสะโพกเธอแนบชิดกับบานไม้“ตรงนี้... ไม่เอาค่ะ” พรีมเบือนหน้าหนี ลมหายใจหอบถี่ พยายามใช้สองมือดันไหล่เขาออก “ไปที่เตียงเถอะนะคะ”“ทำไมล่ะ” ภูผากระซิบชิดซอกคอ “ตรงนี้ก็สะดวกดีออก”ร่างกายของเขารุกรานเข้ามาทันทีโดยไม่ให้เวลาเธอตั้งตัว พรีมสะ
You May Also Like
คลั่งรักเมียแต่ง
ชะนีติดมันส์229.2K viewsแอคเคาท์(ลับ) ของท่านประธาน NC 25++
ลานิรินน์176.9K viewsคุณทนายตัวร้าย ฉันขอบายนะคะ
หรงหรงจื่ออี110.2K viewsเกิดมาร่าน NC20+
Beefy Cat212.7K viewsเมื่อไม่รักก็...ไม่รั้ง
ณนิจชา,ฟินเฟวา,ณภาวารี2.1K viewsอายดินกลิ่นรัก ณ บ้านไร่
โกลัญญา158 viewsบ่วงรักรอยบาป [NC-20+]
พลับพลึงดำ399 viewsเมื่อแม่เลี้ยงเดี่ยวถูกกล่าวหาว่าเป็นนางร้าย
น้องเหม่ยเหมย135 views
