Semua Bab ยั่วรัก....คนต้องห้าม: Bab 1 - Bab 10

"ว้าย!"พรีมสะดุ้งสุดตัวจนเกือบเสียหลัก ส้นสูงสี่นิ้วเซไปด้านข้างเล็กน้อย เธอนิ่งไปครู่หนึ่ง เมื่อสายตาสบเข้ากับร่างสูงในชุดสูทสีดำสนิท ไหล่กว้างแผ่นหลังตรง ถึงชุดจะปกปิดทุกสัดส่วนแต่ก็ซ่อนกล้ามเนื้อแน่นข้างในไม่อยู่ ทรงผมปาดเรียบส่งให้ใบหน้าดูเย็นชาและดุดัน ที่หูข้างหนึ่งมีสายมอนิเตอร์สีใสคล้องอยู่ ชัดเจนว่าเขาคือ บอดี้การ์ดระดับท็อปที่ดูแลความปลอดภัยที่นี่เขาไม่ได้สะดุ้งเสียงอุทานของเธอเลย ชายหนุ่มก้าวอย่างมั่นคงและเงียบเชียบไปหยุดข้างตู้กระจกคอลเลกชันที่แพงที่สุด สายตาจ้องตรงไปข้างหน้าโดยไม่หันมองเธอสักนิด แต่องศาการยืนและบรรยากาศที่กดดันกลับบอกชัดว่า เขารับรู้การมีอยู่ของเธอตลอดเวลาพรีมมองท่าทีของเขาด้วยความสนใจ ก่อนจะแกล้งก้าวเข้าไปดูอัญมณีในตู้เดียวกับที่เขายืนคุมอยู่ เธอจงใจเขยิบเข้าใกล้จนสัมผัสได้ถึงไอความร้อน กลิ่นน้ำหอมสะอาดผสมกลิ่นหนังจางๆ จากตัวเขาเธอเอียงตัวเล็กน้อย แอบเช็กปฏิกิริยาขณะก้มมองเพชรในตู้ แต่เขากลับยังนิ่งสนิท สายตายังคงสแกนไปทั่วโชว์รูม‘เกือบเนียนแล้วเชียว’ พรีมยิ้มมุมปาก เมื่อเห็นกรามของเขาเกร็งขึ้นเพียงเสี้ยววินาที คนทั่วไปอาจถูกสายตานิ่งขรึมของชายหนุ่

ภูผาหันกลับไปหาพรีม คราวนี้เขามองเธอตรงๆ“ลุควันนี้…” เขาเว้นจังหวะไปนิดเดียว“เข้ากับคอลเลกชันดีครับ” น้ำเสียงเรียบชัด ไม่มีคำชมเกินจริง แต่มันเพียงพอให้คนฟังรู้ว่าเขาเก็บทุกรายละเอียด"ขอบคุณนะคะคุณน้ำ ออกงานสำคัญทั้งทีพรีมขอจัดเต็มหน่อยค่ะ" พรีมยิ้มรับคำชมอย่างอารมณ์ดี แล้วหันมาหาภูผาพร้อมรอยยิ้มท้าทาย“หวังว่าแขกจะชอบคอลเลกชันนี้… เท่ากับที่คุณภูผาสนใจนะคะ”พูดจบ พรีมก็แกล้งขยับตัวจัดชุด พลางเอี้ยวตัวโชว์แผ่นหลังเปลือยเปล่าให้คิมที่ยืนอยู่ด้านหลังเห็นพอดีเสียงปรบมือดังกึกก้องไปทั่วโถงจัดงานทันทีที่โชว์จบลง แขกทุกคนต่างฮือฮากับคอลเลกชันที่พรีมออกแบบ ภูผาดูภูมิใจจนเก็บอาการไม่อยู่ เขาพาพรีมเดินสายแนะนำตัวกับแขกวีไอพีอย่างเป็นกันเอง"ทุกท่านครับ! นี่คุณพรีม ดีไซเนอร์คนใหม่ที่ออกแบบคอลเลกชันนี้ ผมโชคดีมากที่ได้คุณพรีมมาช่วยงาน"พรีมยิ้มรับคำชมและพูดคุยกับแขกอย่างมืออาชีพ เธอเฉิดฉายท่ามกลางวงล้อมของผู้คน โดยไม่มีใครรู้เลยว่า... ทุกก้าวที่เดินคือความเจ็บปวดที่เริ่มทวีขึ้นเรื่อยๆคิมที่ยืนรักษาระยะห่างอยู่ด้านหลัง สายตาเขายังคงมองสำรวจรอบตัวตามหน้าที่ ก่อนจะสังเกตเห็นบางอย่าง‘รองเท้ากั

“คุณนี่... มองเก่งนะคะ” พรีมพูดขึ้นมาเบาๆคิมไม่ตอบ มีเพียงเสียงลมหายใจสม่ำเสมอ พรีมปิดตู้กระจก ขยับเข้าหาจนระยะห่างเหลือนิดเดียว มือพรีมเอื้อมจัดเนกไทคิมอย่างใจเย็น ท่าทางดูเป็นธรรมชาติ เธอเงยหน้าสบตาเขาตรงๆ“พรีมคิดว่าคุณจะยากกว่านี้ซะอีก...”แต่แค่เสี้ยววินาที คิมคว้าข้อมือพรีมไว้แน่น แรงบีบนั้นหยุดทุกการกระทำของเธอ สายตาเขายังคงมองตรงไปข้างหน้า“พอได้แล้วครับ” คิมพูดเสียงต่ำและเด็ดขาด“แน่ใจนะ…ว่าพอแล้ว” พรีมตอบกลับทันควันคิมไม่พูดต่อ แค่กดมือเธอไว้ แต่กล้ามเนื้อที่เกร็งกับสายตาบอกชัดว่าอ่านเธอออกหมดพรีมผละมือพลางก้าวถอยหลัง“ถ้างั้น…พรีมคงต้องตั้งใจมากกว่านี้แล้วล่ะ”ท่ามกลางความเงียบของโกดังเก่าแถบชานเมืองที่ถูกเปลี่ยนเป็นห้องรับรองลับ บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยความกดดัน ลมเย็นที่พัดผ่านซอกตึกทำให้นักเลงคุมถิ่นด้านนอกดูระแวดระวังเป็นพิเศษเมื่อถึงหน้าประตูเหล็กบานหนา คิมส่งสัญญาณให้คนเข้าไปเคลียร์พื้นที่ ก่อนผายมือให้ภูผาก้าวเข้าไปด้านในภายในโถงกว้างมีเพียงแสงสลัวจากโคมระย้าเก่า ภูผาเดินเข้าไปโดยไร้ท่าทีหวาดกลัว รังสีอำนาจเกินวัยทำเอาคนรอบข้างสัมผัสได้ ขณะที่คิมกวาดสายตามองรอบท

ความเงียบแทรกขึ้นปกคลุมคนทั้งสามทันที“พรีมไม่เคยพลาดนะคะ” เธอตอบกลับด้วยความมั่นใจ“ผมไม่ได้พูดถึงคุณ” คำตอบสั้นห้วน ทำเอาบรรยากาศรอบข้างเย็นเยียบพรีมชะงัก ไม่พูดอะไรต่อ... นาทีนี้เธอรู้ดีแล้วว่า นี่ไม่ใช่แค่การคุยเรื่องงานธรรมดาอีกฝั่งของห้อง คิมยังคงยืนนิ่งไม่หลบสายตา แต่กรามกลับเกร็งตึง เขาเข้าใจความหมายที่ซ่อนอยู่ในน้ำเสียงของเจ้านายดี“เตรียมตัวให้พร้อม” ภูผาพูดทิ้งท้ายก่อนเดินออกไปพรีมลุกขึ้นจากเก้าอี้ช้าๆ แล้วเดินตรงเข้าหาคิมจนเธอมาหยุดตรงหน้าเขา“ดูเหมือน...” เธอพูดพลางเงยหน้ามองเขาตรง ๆ“คุณจะมีคนคอยจับผิดแล้วนะ”“มันก็แค่หน้าที่” เขาตอบเสียงเรียบต่ำ“เหรอคะ” พรีมหัวเราะในคอเธอขยับเข้าใกล้จนปลายรองเท้าเกือบชิดกัน“งั้นคุณต้องระวังให้มากขึ้นแล้วล่ะ”คิมไม่ได้ถอยหนี แต่ก็ไม่ก้าวเข้ามาเส้นบางๆ คั่นกลางระหว่างหน้าที่กับความรู้สึกถูกดึงจนตึงเครียดขึ้นเรื่อยๆ และครั้งนี้... ไม่ใช่แค่พรีมคนเดียวที่สนุกกับการเล่นเกมเดิมพันความรู้สึก....ห้องชมงานส่วนตัวถูกออกแบบให้ตัดขาดจากโลกภายนอก ผนังโทนสีเข้มดูขรึม แสงไฟส่องเน้นเฉพาะจุด ให้ความงามของอัญมณีตรงหน้าโดดเด่น ตู้กระจกนิรภัยตั้งอย

“ดี” เขาเอนหลังพิงเก้าอี้“ผมไม่ชอบให้คนของผม… มีอะไรที่ควบคุมไม่ได้”“โดยเฉพาะ… เรื่องที่ไม่จำเป็น” ภูผาย้ำเสียงหนักแน่นบรรยากาศในห้องอึดอัดจนได้ยินเพียงเสียงหายใจ คิมสบตานิ่ง รักษากิริยาเรียบเฉยไว้ภายใต้คำเตือนนั้น“ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ผมขอตัวครับ”ทว่าในจังหวะที่คิมกำลังจะหมุนตัวเดินออกจากห้อง“คิม”คิมชะงักทันที“ครับบอส”“คุณทำหน้าที่ได้ดีมาตลอด” ภูผาพูดเน้นทุกคำอย่างใจเย็น“ผมไว้ใจคุณ”คำพูดที่ควรเป็นคำชมสำหรับลูกน้องคนสนิท แต่ในบรรยากาศเช่นนี้ มันกลับฟังคล้ายการย้ำเตือนถึงความภักดีที่ห้ามสั่นคลอน“อย่าให้มันเปลี่ยน”คิมนิ่งไปครู่หนึ่ง“ครับ”เสียงประตูปิดลงเบาๆ พร้อมความกดดันมหาศาล.....คิมเดินออกมาจากห้องกาแฟ ภายนอกยังคงนิ่งสนิท แต่สายตากลับเปลี่ยนไป เขากลับมาที่โชว์รูมหลัก มองหาใครบางคนทันทีตามสัญชาตญาณที่เริ่มควบคุมไม่ได้เธอกำลังยืนคุยอยู่กับภูผา ในระยะห่างที่ไม่ใช่การคุยงานปกติ และไม่ใช่ระยะสุภาพที่เจ้านายกับลูกน้องควรมีต่อกัน พรีมยิ้มบางๆ ไม่ใช่ยิ้มที่เธอเคยใช้กับเขา แต่เป็นยิ้มที่เขาอ่านไม่ออกความขัดใจรุนแรงจนเขาไม่อยากยอมรับเหตุผล สายตาเขามองไปที่คนทั้งสอง นิ่งและนานเกิน