ตอนที่ 1 พี่ชายข้างบ้าน 1

“ตูน เอาขนมไปให้บ้านนู้นหน่อย แม่ทำเผื่อเอาไว้”

“ค่ะ”

“อย่าลืมเอาเสื้อไปคืนพี่เมฆด้วยล่ะ”

“ค่า”

สาวน้อยวัยใสอายุ 13 ปี เธอเพิ่งขึ้นมัธยม บ้านของเธอเป็นบ้านแฝดในหมู่บ้านโครงการหนึ่ง บ้านของเธอกับเพื่อนบ้านมีสัมพันธ์อันดีต่อกัน มารดาของเธอมักจะทำขนมหรือกับข้าวไปฝากเพื่อนบ้านเสมอ วันนี้ก็เช่นกัน ขนมเค้กหน้าตาน่ากินถูกจัดวางในจานสวยงาม มือเล็กหยิบจานกับเสื้อที่เตรียมเอาไว้ เปิดประตูเดินออกจากบ้านไปเพื่อไปยังบ้านติดกัน

ปกติประตูบ้านจะไม่ได้ล็อก เพราะคุณป้าเจ้าของบ้านจะอยู่ตลอด แต่วันนี้กลับมีแม่กุญแจพวงใหญ่คล้องอยู่ เด็กสาวตั้งใจจะเดินกลับบ้าน แต่ก็ยังไม่ทันที่เธอจะได้ก้าวเท้าไปไหน ก็ต้องยืนตัวแข็งอยู่กับที่ เมื่อร่างสูงที่คุ้นตากำลังลงจากรถพร้อมกับหญิงสาวหน้าตาดีที่น่าจะอยู่ในวัยเดียวกัน

“อ้าว ยัยปลาการ์ตูน มาทำอะไร”

“แม่ให้ตูนเอาขนมมาให้ป้าหมอน”

“แม่ไม่อยู่ ไปต่างจังหวัด”

“งั้นพี่เมฆก็เอาขนมไป ถ้าตูนถือกลับไปเดี๋ยวโดนแม่บ่น”

“เออๆ กลับบ้านได้แล้ว วันนี้ไม่ต้องมาเล่นนะ”

“อือ”

ดวงตากลมโตมองใบหน้าพี่ชายข้างบ้าน สายตาทอแววน้อยใจลึกๆ แต่ก็พยักหน้ารับก่อนจะหมุนตัวเดินผ่านหน้าทั้งสองคนเพื่อจะกลับเข้าบ้านของตนเอง

“ใครเหรอ”

“น้องข้างบ้าน”

“ดูน้องเขาชอบเมฆนะ”

“บ้าน่า ใครจะไปชอบลง เด็กนั่นอ้วน เตี้ย ดำ ไม่มีอะไรน่ามองสักอย่าง อีกอย่างเห็นมาตั้งแต่เด็ก น้องเพิ่งอายุ 13 เอง ยังเด็กอยู่เลย”

“อือ”

“เข้าบ้านเถอะ นานๆ ทีแม่จะไม่อยู่”

สองหนุ่มสาวเดินเข้าบ้านไปโดยไม่รู้เลยว่า สาวน้อยที่เพิ่งถูกพูดถึงเมื่อสักครู่ กำลังยืนนิ่งอยู่ข้างพุ่มต้นโมกริมรั้ว น้ำใสไหลอาบแก้มทั้งที่เด็กสาวกำลังยืนนิ่ง แววตาที่ควรจะสดใสกลับกลายเป็นเจ็บปวดกับคำพูดนั้นหนักหนา เธอตั้งปฏิญาณกับตัวเองว่าจะไม่มีวันปล่อยให้ผู้ชายคนนี้กลับเข้ามาในหัวใจอีกเด็ดขาด

10 ปีต่อมา

“อย่ากลับดึกนะ”

“ค่ะ”

ปริมยืนส่งบุตรสาวที่กำลังจะออกไปข้างนอก ก่อนที่ปิดล็อกประตูบ้านโดยมีปรางค์วลัยยืนมอง รอจนมารดาปิดล็อกประตูเสร็จก็เดินออกไป

ปรางค์วลัย หรือ การ์ตูน หญิงสาวร่างสูงเพรียว ผิวขาวเหลืองตามแบบฉบับไทยแท้ ผมดำสนิทยาวถึงกลางหลัง เธอเคยเป็นสาวน้อยรูปร่างผอมบาง แต่เมื่อขึ้นมัธยมปลายร่างกายของเธอก็เติบโตขึ้น อะไรที่เคยบางก็ไม่บาง อะไรที่เคยไม่มีก็มีจนล้น

วันนี้หญิงสาวมีนัดกับเพื่อนที่ผับ แต่เพราะบ้านเธออยู่ไกลสุดจึงต้องออกจากบ้านเร็วหน่อย แต่ก็ไม่ได้หนักหนาสาหัสอะไร เพราะพรุ่งนี้เป็นวันหยุด

เธอเดินมาเรื่อยๆ จนเจอแท็กซี่ผ่านมาพอดี จึงเรียกเอาไว้และก้าวขึ้นไปเมื่อรถจอดสนิท หลังจากที่บอกจุดหมายปลายทางแล้วก็ส่งข้อความหาเพื่อนที่นัดกัน ก่อนจะนั่งคิดอะไรไปเงียบๆ

เมื่อมาถึงที่ผับ หญิงสาวต่อสายหา ‘พศิน’ เพื่อนสาวร่างกายชาย ก่อนจะเดินเข้าไปข้างในเมื่อได้ความว่าพศินรออยู่ข้างในแล้ว

“มาเร็วกว่าฉันอีกนะแก” เสียงหวานใสทักเพื่อนเมื่อเห็นว่าพศินกำลังนั่งรออยู่ที่โซฟาชุดใหญ่

“กลัวรถติดอะดิ”

“แล้วยัยชมพูล่ะ”

“กำลังมาแหละ”

ปรางค์วลัยขยับเข้าไปนั่งด้านใน เธอวางกระเป๋าเอาไว้ข้างตัว ก่อนจะเรียกพนักงานเข้ามารับออเดอร์

นั่งคุยกันได้ไม่นาน ชมพูแพรก็เดินเข้ามาด้วยรอยยิ้มสดใส ปรางค์วลัยกับพศินมองหน้ากันก่อนที่พศินจะรีบเบรกชมพูแพรเอาไว้

“หยุด อย่าเพิ่งพูด ได้ส่องกระจกก่อนออกจากบ้านมาไหมเนี่ย”

“ไม่ต้องส่องก็รู้” ชมพูแพรเบะปากใส่

“ยังไง” ปรางค์วลัยเองก็ชะโงกหน้ามาด้วยความสนใจ

“ก็รอยเนี่ย ได้ก่อนออกมา เหตุผลเพราะใส่ชุดนี้” คนตัวเล็กที่สุดในกลุ่มพูดเสียงงุ้งงิ้งงอแง

“หวงแหละไม่ต้องเดา พี่หมอ.....สวัสดีค่ะ” พศินหันไปทักทายผู้ที่เดินเข้ามาสมทบด้วยท่าทางที่ใส่จริตเต็มที่

“สวัสดีครับ”

“มาเฝ้าผับเหรอคะ”

“เปล่าครับ มาเฝ้าเมีย”

“.....” เกิดเหตุการณ์เดดแอร์ เมื่อทั้งสามสาวทั้งแท้และไม่แท้พากันนิ่งไป