บทที่ 6

ปับ! ปับ! ปับ!

เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังระงมไปทั่วทั้งห้อง มือของบอสค้ำยันที่ข้างเอวฉันขณะออกแรงกระแทกกระทั้นความใหญ่โตเข้าไปในรูสวาทอย่างไม่ปรานี ราวกับต้องการลงโทษที่ฉันทำให้เขาต้องตบะแตก

“ซี๊ดดดด!! รูเธอตอดแน่นกว่าผู้หญิงที่ฉันเคยเอามาเกือบทุกคนเลย แม่ง! เสียวสัดๆ อื้อ...” เขาเอ่ยเสียงกระเส่าขณะจ้องมองดวงหน้าฉันไปด้วย

“บะ...บอสก็ใหญ่แน่นคับรูมากเหลือเกิน อื้อ...หนูรักบอสนะคะ อ๊า...หนูรักบอส” ฉันส่งเสียงร้องครวญครางซ้ำแล้วซ้ำเล่าเพื่อระบายความเสียวซ่านที่ได้รับจากเขา

บอสโน้มใบหน้าลงมาบดจูบฉันอีกครั้ง ลิ้นของเราถูกส่งออกมาตวัดเลียอย่างเมามัน จังหวะรักถูกเร่งให้แรงและเร็วขึ้นจนฉันรู้สึกได้ ลมหายใจถี่ของบอสดังระงมจนฉันได้ยินถนัด บ่งบอกว่าเขากำลังใกล้จะถึงจุดหมายปลายทางในอีกไม่ช้า และฉันเองก็กำลังจะเสร็จด้วยแรงกระแทกท่อนเอ็นยาวใหญ่อีกครั้ง

“มะ...ไม่ไหวแล้ว ซี๊ดดดด...ฉันจะแตกแล้ววววว อ๊ากกกก....”

“นะ...หนูก็จะเสร็จแล้วค่ะ อื้อ....”

เราทั้งสองคนกระตุกตัวพร้อมกันหลายครั้งติดต่อกัน บอสกอดร่างฉันไว้แน่นซุกใบหน้าหล่อที่ซอกคออย่างหมดแรง

ส่วนฉันเองก็กอดเขาไว้เช่นเดียวกัน รอยยิ้มที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความสุขฉายขึ้นบนใบหน้าตลอดเวลา มันเหมือนฝันมากเหลือเกิน

“บอสลุกขึ้นสิคะหนูจะไปล้างตัวแล้ว”

บอสยังคงนอนนิ่งไม่ยอมลุกออกจากตัวฉัน ไม่รู้ว่าเหนื่อยหรือหลับกันแน่

“นอนอีกแปบนึงน่า”

“แต่หนูอยากกลับแล้วนี่คะ” กลับไปคงโดนแม่บ่นให้แน่นอน เพราะปกติฉันไม่เคยกลับบ้านเลยเวลา แถมยังไม่ได้โทรไปบอกอีกด้วย รอให้อะไรมันชัดเจนกว่านี้ก่อนเถอะ ฉันจะพาบอสไปเปิดตัวกับแม่แน่นอน

“เออๆ ๆ” ดูท่าทางเขาจะหงุดหงิดใส่ฉันราวกับไม่พอใจเอามากๆ

เขาลุกออกจากตัวฉันไปนอนแผ่หลาข้างกัน เมื่อเป็นอิสระแล้วจึงลุกขึ้นเข้าไปล้างตัวในห้องน้ำ แล้วรีบออกมาเก็บเสื้อผ้าที่วางเกลื่อนบนพื้นขึ้นมาสวมใส่

บอสยังคงไม่ยอมลุกจากเตียง นอนอยู่อย่างนั้นไม่ได้สนใจฉันสักนิดเดียว หรือเขาจะเหนื่อยมากจนอยากจะนอนค้างที่นี่ต่อสักพัก

“บอสไม่กลับเหรอคะ” ฉันยืนสะพายกระเป๋าอยู่ข้างเตียงอย่างไม่เข้าใจ

“เธอกลับไปก่อนเถอะฉันขอนอนต่ออีกสักพัก ขอบใจสำหรับพรหมจรรย์ที่มอบให้นะ” เขาว่าพลางลุกขึ้นมาหยิบกระเป๋าสตางค์ที่วางอยู่โต๊ะโคมไฟ หยิบธนบัตรใบละพันปึกหนึ่งยื่นให้ฉัน

“อะ...อะไรคะบอส มันหมายความว่าไง” เห็นอย่างนั้นฉันก็ตัวสั่นขึ้นมาทันที กลัวว่าเขาจะผิดคำสัญญาที่เคยให้ไว้ก่อนหน้านี้ ที่ว่าจะคบกับฉันอย่างเปิดเผย

“ก็ค่าตัวเธอไง ฉันไม่ให้เธอเสียตัวฟรีๆ หรอกน่า รีบเอาไปซะฉันจะได้นอนต่อ” เขาเอ่ยอย่างไม่ยี่หระ ทำเอาน้ำตาฉันไหลพรากลงมาอาบทั้งสองแก้ม

“หนูไม่เอา! หนูไม่ใช่ผู้หญิงขายตัวนะคะบอส ฮึก...หนูต้องการเป็นแฟนกับบอสได้ยินไหมคะว่าหนูต้องการเป็นแฟนกับบอส ฮือๆ ๆ” ฉันตะโกนใส่หน้าเขาสุดเสียง ไม่นึกไม่ฝันว่าเขาจะเป็นคนกลับกลอกอย่างนี้

“ก็เธอมาเสนอตัวให้ฉันเองไม่ใช่เหรอ ฉันก็สนองให้แล้วจะเอาอะไรอีก รีบรับไปซะ แล้วก็ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น”

“ทำไมบอสทำกับหนูอย่างนี้ ตั้งแต่เรื่องที่บอสบอกกับทุกคนในบริษัทว่าหนูไปสารภาพรักก็หนหนึ่งแล้ว ยังจะมาเรื่องนี้อีก ทำไมบอสเป็นคนใจร้ายอย่างนี้ ฮือๆ ๆ” ไม่นึกเลยว่าเขาจะเป็นคนอย่างนี้ ฉันรักเขาแต่เขากลับทำร้ายฉันจนแทบไม่เหลือชิ้นดี

“เดี๋ยวนะ! ฉันไม่จำเป็นต้องลดตัวลงไปทำเรื่องอย่างนั้นหรอก คิดเองเออเอง ไร้สาระ รีบออกไปซะ! แล้วก็ห้ามเอาเรื่องนี้ไปพูดที่บริษัทไม่งั้นฉันเอาเธอตายแน่” พูดจบเขาก็ปาเงินใส่หน้าฉันอย่างไม่รักษาน้ำใจ

“หนูไม่นึกเลยว่าบอสจะใจร้ายอย่างนี้ ไอ้ผู้ชายเฮงซวย!”

ฉันรีบวิ่งออกจากห้องไปทั้งน้ำตา ความซวยมันยังไม่พอแค่นั้นข้างนอกกลับมีฝนตกกระหน่ำลงมาอย่างหนักหน่วง แต่ทว่าฉันกลับไม่สนเดินฝ่าฝนไปเรื่อยๆ อย่างไร้จุดหมายปลายทาง ความเจ็บปวดทางกายทำให้ฉันก้าวขาเดินอย่างยากลำบาก เนื้อตัวเปียกปอนจากการเดินตากฝนมาตามรายทางอย่างหมดอาลัยตายอยาก

“ฮือๆ ๆ คนรวยมันคงเป็นอย่างนี้หมดทั้งโลกสินะ เห็นคนจนเป็นแค่เศษขยะ ไม่มีค่าไม่มีราคาเลยสักนิด ไม่องไม่เอามันแล้วผัวรวย ฮือๆ ๆ”

ฉันเอ่ยเบาเสียงขณะเดินฝ่าฝนไปอย่างไร้จุดหมายปลายทาง จู่ๆ ก็รู้สึกว่าภาพถนนที่อยู่ตรงหน้ามันเลือนรางจนแทบมองไม่เห็นอะไร จากนั้นภาพทุกอย่างก็ดับวูบไปในทันที