ตอนที่ 11 ไม่ใช่คนเดียวกัน???

 

สายของวันศุกร์ศิราภัทรในชุดสูทเนื้อดีทรงเนี๊ยบก็ขับรถยนต์ส่วนตัวออกจากบริษัทโดยมีพายรดาผู้ช่วยเลขาหน้า นั่งประจำตำแหน่งเบาะข้างคนขับเพื่อเดินทางไปต้อนรับและพาลูกค้ารายใหญ่จากประเทศจีนที่จะเข้ามาเยี่ยมชมโรงงานผลิตสินค้าส่งออกที่จังหวัดพระนครศรีอยุธยา

ตลอดการการทำงานพายรดาพูดคุยกับลูกค้าโดยใช้ภาษาจีนได้อย่างคล่องแคล่ว เธอตอบคำถามข้อมูลเชิงลึกของสายการผลิตได้เป็นอย่างดีจนลูกค้ารายใหญ่เอ่ยปากชม

ศิราภัทรที่แอบสังเกตพฤติกรรมทุกอย่างของเธออยู่เงียบๆ ยิ่งรู้สึกแปลกใจเพราะท่วงท่าที่ดูเป็นงานเป็นการ เรียบร้อยมันช่างขัดแย้งกับภาพของพายหวานแม่ค้าออนไลน์สุดแซ่บในห้อง VIP เมื่อคืนวานอย่างสิ้นเชิง

หลังจากพาลูกค้าเดินชมโรงงานแห่งแรกในรอบเช้า ศิราภัทรและพายรดาก็รับหน้าที่พาลูกค้าไปรับประทานอาหารกลางวันที่ร้านอาหารชื่อดังริมแม่น้ำ จากนั้นในช่วงบ่ายก็พาเดินทางไปตรวจเยี่ยมโรงงานผลิตอีกแห่งหนึ่งตามแผนงาน จนกระทั่งงานทั้งหมดเสร็จสิ้นลงในเวลาเกือบจะห้าโมงเย็น

เมื่อส่งกลุ่มลูกค้าชาวจีนขึ้นรถเดินทางกลับเข้าโรงแรมเรียบร้อย ศิราภัทรก็เดินกลับมาที่รถยนต์ของตนเอง โดยมีพายรดายืนรออยู่ข้างรถ เมื่อเจ้านายเดินมาถึงเธอก็รีบเข้าไปนั่งด้านใน

ชายหนุ่มเปิดประตูเข้าไปนั่ง เขายกนาฬิกาข้อมือเรือนหรูขึ้นดูเวลา ก่อนจะละสายตามามองใบหน้าเนียนใต้กรอบแว่นหนาเตอะของหญิงสาว อนาวิลเคยบอกว่า ปกติเธอจะเริ่มไลฟ์สดขายของช่วงทุ่มหนึ่ง ถ้าเธอคือพายหวานจริง เธอต้องรีบกลับคอนโดไปเตรียมตัวไลฟ์สดแน่ๆ

ด้วยความที่อยากหาโอกาสจับผิด ศิราภัทรจึงตัดสินใจที่จะยืดเวลาเดินทางกลับ เพื่อให้ตรงกับช่วงเวลาหนึ่งทุ่มตรงที่เธอต้องเข้าไลฟ์สด

“พายเย็นนี้คุณมีนัดหรือรีบกลับไปไหนหรือเปล่า” ศิราภัทรเอ่ยถามด้วยน้ำเสียง

พายรดาชะงักไปเล็กน้อย ดวงตากลมโตภายใต้แว่นตาหนาฉายแววครุ่นคิดอยู่ชั่วครู่ ในหัวของเธอนึกถึงตารางไลฟ์สดขายสินค้าช่วงทุ่มตรงทันที แต่ด้วยความที่เป็นผู้ช่วยเลขาที่ดีและไม่อยากแสดงท่าทีมีพิรุธให้เจ้านายจับสังเกตได้ หญิงสาวจึงปรับสีหน้าให้เป็นปกติแล้วตอบกลับด้วยรอยยิ้ม

“ไม่ได้รีบไปไหนค่ะคุณศิรา คุณมีอะไรหรือเปล่าคะ” พายรดาคิดว่ายังไงก็กลับไปไม่ทันแต่เธอก็มีแผนสำรอง

คำตอบของเธอทำให้ศิราภัทรเลิกคิ้ว เขาอยากจะรู้ว่าเธอจะทำหน้ายังไงถ้ารถติดจนไปไม่ทันเวลาไลฟ์

“เมื่อตอนกลางวันผมกินข้าวไม่อิ่ม เราหาอะไรกินก่อนกลับเขากรุงเทพดีไหม กลับตอนนี้รถคงติดน่าดู”

“ได้ค่ะ พายก็เริ่มหิวแล้วเหมือนกัน”

แล้วรถยนต์หรูเคลื่อนตัวออกจากหน้าโรงงาน มุ่งหน้าเข้าสู่ร้านอาหารสไตล์ไทยโบราณบรรยากาศร่มรื่นแห่งหนึ่งริมถนนสายหลัก

เมื่อมาถึงร้านและสั่งอาหารเรียบร้อยแล้วระหว่างรอ พายรดาก็รีบหาจังหวะขอตัวทันที

“เอ่อ คุณศิราคะ พายขอตัวไปเข้าห้องน้ำสักครู่นะคะ”

“เชิญครับ” ศิราภัทรพยักหน้ารับ

 ที่ก้าวเข้าไปในห้องน้ำและปิดประตูล็อกเรียบร้อย พายรดาก็รีบหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาจากกระเป๋าอย่างรวดเร็ว

เธอต่อสายหามีราเพื่อนสนิทที่วันนี้ยังไม่ได้ย้ายไปอยู่ที่ใหม่

“ว่าไงพาย นึกยังไงโทรหาฉันล่ะ เลิกงานหรือยัง”

“วันนี้ฉันออกมาทำงานกับเจ้านายที่อยุธยา ตอนนี้เจ้านายเกิดใจดีพาแวะกินข้าว ฉันคิดว่าคงกลับไปไลฟ์ไม่ทันสินค้าตัวนี้เราดีลไว้นานแล้ว จะแกหรือฉันคนใดคนหนึ่งช่วยกันไลฟ์ขายแทนกันได้ แกไปไลฟ์ที่ห้องฉันนะ ฝากขอโทษลูกค้าด้วยนะ และฝากบอก FC ด้วยนะ”

“อือ เดี๋ยวฉันจัดการให้ ขอใส่ฟิลเตอร์ปรับหน้าหน่อยนะ หน้าสดไม่ไหว”

“อือ ตามใจแกเลย ชุดอยู่ในตู้นะเลือกได้เลย ลูกค้าขอให้เห็นผิวสวยๆ ด้วย แกคงต้องแต่งเซ็กซี่หน่อยนะ” พายรดารีบปรีฟอย่างรวดเร็ว

“ได้ๆ แกไม่ต้องห่วง รีบกินรีบกลับก็แล้วกันนะ”

“มีราฝากอีกอย่าง”

“ว่ามาเลย”

“ฝากส่งรูปใส่ชุดว่ายน้ำสีแดงให้พี่ๆ ในห้อง VIP ด้วยนะ บอกพวกเขาว่าพรุ่งนี้เจอกัน โทรศัพท์ฉันอยู่ที่เดิม”

“อือ เดี๋ยวจะรีบจัดการให้นะ”

เมื่อคุยธุระเสร็จก็เดินกลับมาที่โต๊ะอาหารด้วยท่าทางสงบนิ่งราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ตลอดเวลาการรับประทานอาหาร ศิราภัทรคอยชวนคุยและสังเกตท่าทีของเธอเป็นระยะ แต่พายรดาก็ยังคงนิ่งสงบ ทานอาหารได้อย่างเป็นธรรมชาติ ไม่แสดงท่าทีลุกลี้ลุกลนหรือกระวนกระวายใจอยากรีบกลับแม้แต่น้อย ซึ่งนั่นยิ่งทำให้ศิราภัทรเริ่มไม่แน่ใจในข้อสงสัยของตัวเอง

หลังอาหารเสร็จศิราภัทรขับรถพาหญิงสาวมุ่งหน้ากลับสู่กรุงเทพ เข็มนาฬิกาบนคอนโซลรถบอกเวลา 19.15 น. ซึ่งเป็นเวลาที่การไลฟ์สดน่าจะเริ่มต้นขึ้นแล้ว ระหว่างที่รถยนต์กำลังแล่นอยู่บนถนนใหญ่ ศิราภัทรเหลือบมองพายรดาเป็นระยะหญิงสาวนั่งกอดกระเป๋าเงียบๆ สายตามองออกไปนอกหน้าต่าง ไม่มีทีท่าว่าจะหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเปิดดูเลยแม้แต่น้อย

ศิราภัทรอยากเช็กให้แน่ใจเขาจึงแวะที่ร้านสะดวกซื้อข้างทาง

“พาย คุณช่วยลงไปซื้อผ้าเย็นให้ผมหน่อยสิ คุณอยากเอาอะไรมากินแก้ง่วงก็ได้นะ ผมฝากซื้อน้ำเย็นอีกหนึ่งขวด” เขาเปิดช่องเก็บของเล็กๆ แล้วหยิบธนบัตรส่งให้

ทันทีที่พายรดาเปิดประตูและก้าวลงจากรถไป ชายหนุ่มที่นั่งรออยู่ในรถก็ไม่รอช้าอีกต่อไป

ศิราภัทรรีบหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาจากกระเป๋าเสื้อกดเข้าแอปพลิเคชันไลฟ์สดที่เขาสมัครไว้เพื่อติดตามช่องของพายหวานทันทีด้วยความอยากรู้

ดวงตาคมกริบของรองประธานหนุ่มก็ต้องขมวดเข้าหา ภาพที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอโทรศัพท์ของเขาก็คือ ช่องของพายหวานกำลังเปิดไลฟ์สดขายสินค้าอยู่จริงๆ หน้าจอไลฟ์สดแสดงภาพหญิงสาว สวมชุดนอนสายเดี่ยวผ้าซาตินสีดำสุดเซ็กซี่ กำลังขยับปากพูดคุยขายสินค้า แสงไฟจากกล้องและเอฟเฟกต์ฟิลเตอร์ของแอปพลิเคชันทำให้ภาพนั้นดูสว่างจ้าจนเห็นหน้าไม่ชัด

เนื่องจากศิราภัทรนั่งอยู่ในรถและปิดเสียงโทรศัพท์เอาไว้ เขาจึงไม่ได้ยินว่าคนที่กำลังไลฟ์อยู่นั้นเรียกแทนตัวเองว่ามีรา ชายหนุ่มเพ่งสายตามองหน้าจอโทรศัพท์สลับกับพายรดาที่กำลังเดินกลับมาในลุคยัยแว่นกระโปรงยาวเชยๆ

ศิราภัทรจ้องมองภาพในหน้าจอด้วยความรู้สึกสับสน จากที่เคยคิดว่าพายรดากับพายหวานคือคนเดียวกันก็พังทลายลง

ชายหนุ่มถอนหายใจยาว รู้สึกโล่งใจอย่างบอกถูกที่เธอกับพายหวานไม่ใช่คนเดียวกัน เพราะตอนนี้เขากำลังเริ่มจะสนใจพายหวานเข้าแล้วและถ้าเธอไม่ใช่ลูกน้องของเขาการไปดูไลฟ์ก็ไม่ต้องระวังอะไร

เขารีบเก็บโทรศัพท์ลงกระเป๋าเมื่อหญิงสาวเดินกลับมาถึงรถพอดี

“น้ำกับผ้าเย็นค่ะ”

“ขอบคุณครับ เงินทอนใส่ช่องนั้นไว้เลย ครั้งหน้าถ้าไปไหนกับผมอีกก็เอาจากช่องนั้นได้เลยนะ” ศิราบอกก่อนจะฉีกถุงผ้าเย็นมาเช็ดหน้า จากนั้นดื่มน้ำเรียกความสดชื่นก่อนจะขับรถต่อ

“ค่ะคุณศิรา”

“อีกนานเลยกว่าจะถึง ง่วงไหม”

“ไม่ค่ะ ปกติพายนอนดึกอยู่แล้วค่ะ”

“นอนดึกเหรอครับ”

“ใช่ค่ะ พายติดซีรีส์จีน ต้องดูก่อนนอนทุกคืนค่ะ”

“ที่เก่งภาษาจีนเพราะดูซีรีส์เหรอ”

“เรียกว่าการดูซีรีส์เป็นแรงบันดาลใจให้อยากเก่งภาษาจีนดีกว่า พายดูจนอยากจะไปเที่ยวที่นั่นเลยล่ะคะ”

“ถ้ามีโอกาสผมจะพาไปทำงานที่จีนด้วยนะ แต่ต้องไปขออนาวิลเองเพราะถ้าเขายอมให้คุณไปแทนได้ผมก็ไม่มีปัญหา”

“พายคงยังไม่เก่งขนาดนั้นหรอกค่ะ”

“ไม่เก่งก็เรียนรู้จากอนาวิลเยอะๆ”

“ค่ะ พายจะเรียนรู้ให้เยอะที่สุด”

ระหว่างที่คุยอยู่โทรศัพท์ในกระเป๋าเสื้อของเขาก็สั่นเบาๆ ศิราภัทรคิดว่าน่าจะมาจากข้อความเตือนอะไรสักอย่างเขาจึงยังไม่หยิบขึ้นมาดู

“คุณพักที่ไหนอย่าลืมบอกก่อนจะถึงนะครับ”

“คุณศิราส่งที่สถานีรถไฟฟ้าข้างหน้าก็ได้ค่ะ เดี๋ยวพายนั่งรถต่อไปเอง คอนโดที่พายพักอยู่ไกลค่ะ”

“นี่มันดึกแล้วผมไปส่งดีกว่านะ”

พายรดาอยากปฏิเสธแต่ก็กลัวเขาจะหาว่าเรื่องมากจึงยอมให้เขามาส่ง

“ขอบคุณนะคะที่มาส่งถึงที่”

“ไม่เป็นไรครับ วันนี้เราเหนื่อยกันมาก”

“ค่ะ ขับรถกลับดีๆ นะคะ” หญิงสาวยืนมองจนเขาขับรถออกไปเธอก็เดินเข้ามาในตัวอาคาร