27

“แกจำคำพูดฉันไว้นะภีม” คุณหญิงพิมภาพูดเสียงต่ำ คล้ายกับคำสาปแช่ง “ถ้าแกดื้อรั้นเลือกผู้หญิงคนนี้แกกับมันจะไม่มีวันได้อะไรจากตระกูลพิมภาเลยแม้แต่สตางค์แดงเดียว! แล้วแกก็จะได้เห็นเองว่าความรักของแกมันจะพากันไปได้ไกลแค่ไหน!”

“ผมไม่ต้องการอะไรจากตระกูลนี้อีกแล้วครับ ถ้ามันหมายถึงการที่ผมต้องทิ้งเธอไป” ภีมมองเข้าไปในดวงตาของแม่ด้วยความเจ็บปวด เขาหันกลับมาหาปิ่นที่นั่งน้ำตาเอ่อคลออยู่ เขาดึงเธอขึ้นยืนเบา ๆ แล้วโอบไหล่เธอไว้ “เราไปกันเถอะครับ”

“เดี๋ยวค่ะ” ปิ่นรั้งมือหนาเอาไว้ ก่อนจะหันไปมองหน้าคุณหญิงพิมภาเล็กน้อย “หนูไม่รู้นะคะว่าคุณเอาอะไรวัดในตัวของลูกสะใภ้”

“ปิ่น” ภีมเอ่ยเรียกชื่อเสียงเบา

“หนูขอพูดนะคะ พี่พูดปกป้องหนูมามากพอแล้ว” ปิ่นเอ่ยด้วยรอยยิ้มที่เปื้อนน้ำตา “ใช่ค่ะ หนูเป็นแค่เด็กธรรมดาคนหนึ่ง”

“เป็นแค่เด็กชาวสวน พ่อแม่ทำสวนส้ม เงินมีไม่มากพอหรอกค่ะ แต่ความสุขมีเยอะกว่าคุณแน่นอน หนูไม่ต้องการอะไรจากพี่ภีมเลยสักอย่างเดียว คุณไม่ต้องให้อะไรเขาก็ได้นะคะ หนูเลี้ยงได้ค่ะเพราะบ้านหนูรวยความสุข ต่อให้เขาไม่มีเงิน หนูก็จะอยู่กับเขาค่ะ หนูกับเขามีความสุขมากค่ะ แล้วคุณมีไหมคะ?”

“...” คุณหญิงพ