All Chapters of ยั่วรักอาจารย์เถื่อน: Chapter 1 - Chapter 10

คลับอินเว่อร์คลับอินเว่อร์ตั้งอยู่ริมถนนเส้นหลักของย่านชานเมือง ไม่ไกลจากใจกลางกรุงเทพมากนัก แต่ก็ไกลพอให้ผู้คนรู้สึกเหมือนหลุดออกจากความวุ่นวายของโลกจริงด้านนอกมีป้ายไฟนีออนสีม่วงแดงกะพริบเป็นจังหวะ บางช่วงติด ๆ ดับ ๆ เสริมบรรยากาศให้ดูยั่วเย้าและลึกลับ กลิ่นควันบุหรี่ลอยคลุ้งผสมกับกลิ่นน้ำหอมของคนที่เดินผ่านเข้าออก เสียงหัวเราะแหลมของผู้คนแทรกเข้ากับเสียงเครื่องยนต์รถหรูที่จอดเรียงรายริมถนนเมื่อประตูบานใหญ่ถูกผลักเข้าไป โลกอีกใบก็เปิดออกทันที แสงไฟสลัว สีสันหมุนวนจากไฟสปอตไลต์บนเพดาน เสียงเพลงดังจนแทบกลืนเสียงพูดคุย ผู้คนเต้นกันอยู่กลางโถงใหญ่ ร่างกายขยับตามจังหวะดนตรีอย่างไร้ขอบเขตกลิ่นแอลกอฮอล์ กลิ่นเหงื่อ และน้ำหอมแพง ๆ ผสมกันเป็นเอกลักษณ์เฉพาะของที่นี่ เสียงกระซิบ เสียงหัวเราะ เสียงจูบแผ่วเบาตามมุมมืด ล้วนกลายเป็นส่วนหนึ่งของค่ำคืน“คืนนี้ไม่เมาไม่กลับ” เสียงใสเอ่ยขึ้น พร้อมกับยกแก้วเหล้าในมือขึ้นชูเหนือศีรษะอย่างเมา ๆ“ก็แค่ผู้ชายคนเดียว มึงอย่าไปร้องไห้ให้มันดิ เสียดายน้ำตาวะ” ลิน สาวสวยประจำคณะศีลปกรรมศาสตร์ สาขาวิชาการออกแบบนิเทศศิลป์ ปี3เธอเป็นสาวน้อยน่ารัก ตัวเล็ก ผมส

หลังจากที่สายตัดไป เธอก็ยืนงงอยู่ที่หน้าคลับสักพักใหญ่ ๆ คนที่เธอจูบเมื่อคืนคือเพื่อนเฮียเลย์ แล้วก็ชื่อภีมเหรอ...อะไรมันจะบังเอิญขนาดนี้ ปิ่นเองก็ไม่ได้ประชดประชันด้วยการจูบคนที่ไม่รู้จัก ทว่าวินาทีนั้นเธอเองก็คิดอะไรออกจริง ๆ คิดแค่ว่า..มึงจูบได้ กูก็จูบได้เหมือนกันร่างเล็กเรียกรถแล้วตรงกลับคอนโดทันที เธอกลับมาอาบน้ำชำระล้างร่างกายแล้วเปลี่ยนเป็นชุดนักศึกษาให้เรียบร้อย ในเวลาแค่ไม่กี้นาที ก่อนที่จะตรงไปที่มหาลัยทันทีมหาวิทยาลัย..ตึกคณะศิลปกรรมบรรยากาศรอบ ๆ แตกต่างจากคณะอื่นอย่างเห็นได้ชัด มีชีวิตชีวาและเต็มไปด้วยสีสันตั้งแต่ประตูทางเข้าไปจนถึงระเบียงชั้นบนสุดผนังตึกถูกแต่งแต้มด้วยงานเพนต์จากรุ่นพี่ในแต่ละปี สีสันสดใสตั้งแต่โทนพาสเทลไปจนถึงแนวกราฟฟิตี้จัดจ้าน มีลายเส้นของศิลปินมากหน้าหลายตาแสดงฝีมือไว้เป็นเหมือนลายเซ็นของแต่ละรุ่นสนามหญ้าหน้าตึกถูกใช้เป็นพื้นที่ซ้อมเต้น วาดรูป หรือถ่ายแบบอยู่เสมอ ทุกมุมเต็มไปด้วยอุปกรณ์ศิลปะ ขาตั้งภาพเปื้อนสี ถังพู่กัน กระดาษสเก็ตช์ที่ปลิวตามลม และกลิ่นสีอะคริลิกเจือจางปะปนกับกลิ่นกาแฟจากคาเฟ่เล็ก ๆ ข้างตึก“ปวดหัวฉิบหายเลย” ปิ่นเอ่ยบ่นน้ำเสี

หลังจากที่หมดคาบเรียนแล้ว อาจารย์ภีมสั่งงานเสร็จเรียบร้อยแล้ว นักศึกษาทุกคนก็พากันแยกย้าย บางคนรีบเก็บของกลับบ้าน บางคนก็เดินไปจับกลุ่มคุยกันต่อที่หน้าตึก ทว่าร่างเล็กกลับยังนั่งนิ่งอยู่กับที่ เหมือนสมองยังประมวลผลไม่เสร็จจากสิ่งที่เกิดขึ้น“มึงไหวปะเนี่ย” ลินเอ่ยถามพลางเก็บดินสอกับไอแพดใส่กระเป๋า“ไหว” ปิ่นตอบเสียงเบา พยายามยิ้ม ทั้งที่ในใจมันยังวนเวียนอยู่กับใบหน้าของคนที่เพิ่งเดินออกไปเมื่อครู่“ไม่มีอะไรหรอก เฮียภีมคงแกล้งมึงไปงั้นแหละ อย่าคิดมาก”“อืม”“งั้นวันนี้กูกลับก่อนนะ วันนี้แม่เรียกให้กลับบ้านไปกินข้าว เดี๋ยวพรุ่งนี้เจอกัน” ลินเอ่ยพูด“เรียกไปกินข้าวหรือเรียกไปทำโทษ ฮ่า ๆ”“ระวังกูจะฟ้องแม่มึง” ลินเอ่ยขึ้น พร้อมกับโบกมือให้กับปิ่น แล้วเดินออกจากห้องไปทันที เพราะเฮียเลย์คงมารอรับอยู่ข้างล่างแล้วบนห้องเหลือแค่เธอที่นิ่งอยู่ในห้องเงียบ ๆ กับอาการปวดหัวตุบ ๆ ที่ยังไม่หายดีจากเมื่อคืน ร่างเล็กคว้าขวดน้ำขึ้นมาจิบเล็กน้อย พลางถอนหายใจยาว ๆ“เลิกสักที อยากกลับไปนอนจะแย่แล้ว”แต่ยังไม่ทันที่เธอจะได้ลุกขึ้น เสียงทุ้มก็ดังขึ้นจากประตูหลังห้อง“ยังไม่กลับเหรอ”เสียงนั้นทำให้เธอชะงัก

เสียงปิดประตูรถดังขึ้นพร้อมกับกลิ่นฝนที่อบอวลเข้ามาภายในรถ ร่างเล็กในชุดนอนที่เปียกปอนไปทั้งตัวนั่งตัวสั่นเบา ๆ มือข้างหนึ่งยกขึ้นเสยปอยผมที่แนบติดแก้ม ก่อนจะหลุบตาลงเพราะรู้สึกอายกับสภาพของตัวเองในตอนนี้เขาหันมามองเธอเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบผ้าขนหนูสีน้ำตาลจากเบาะหลังแล้วยื่นให้กับเธอ“เอาไปคลุมไว้ เดี๋ยวไม่สบาย” ภีมเอ่ยน้ำเสียงเรียบนิ่ง“ขอบคุณค่ะ” ปิ่นรับผ้ามาคลุมตัวไว้แน่น ความอบอุ่นจากผ้าขนหนูทำให้เธอเริ่มรู้สึกดีขึ้น แม้เสื้อผ้าที่ใส่อยู่จะเปียกก็ตามภีมเอื้อมมือไปปรับระดับแอร์ลง เสียงลมภายในรถแผ่วเบาลงจนเหลือเพียงเสียงฝนกระทบกระจกดังแปะ ๆ เป็นจังหวะ เขาเหลือบตามองร่างเล็กข้าง ๆ เห็นไหล่ของเธอสั่นเล็กน้อย ภีมก็เผลอถอนหายใจออกมาเบา ๆ“ทำไมไม่แต่งตัวให้เรียบร้อยก่อนออกจากห้อง” น้ำเสียงของเขาเรียบนิ่งปนตำหนิเธอเล็กน้อย“เห็นว่าลงมาแป๊บเดียวค่ะ เลยไม่ได้เปลี่ยน” เธอตอบพลางห่มผ้าให้มิดชิดขึ้น ทว่าเสียงฝนข้างนอกยิ่งทำให้บรรยากาศในรถอบอวลด้วยความอึมครึมอย่างบอกไม่ถูก“เป็นผู้หญิงที่หลังจะออกไปไหนก็แต่งตัวให้เรียบร้อย”“ทำไมคะ?” ปิ่นหันขวับไปมองใบหน้าคม อยู่ ๆ ก็รู้สึกอย

ร่างเล็กเลิกคิ้วสูงอย่างสงสัย จ้องมองหน้าเพื่อนสาวอย่างจริงจัง เถื่อน! เขาเถื่อนยังไง?ยังไม่ทันที่ลินจะได้เอ่ยพูดต่อ นักศึกษาคนอื่น ๆ ก็พากันเดินเข้ามาภายในห้องเรียน เดินกลับมานั่งประจำที่ของตัวเอง อาจารย์ภีมก็เดินกลับเข้ามาในห้องเรียนด้วยเช่นกัน ปิ่นยกมือเล็กขึ้นมาดูนาฬิกาที่ข้อมือ นาฬิกาบอกเวลาบ่ายโมงตรง ได้เวลาเรียนต่อแล้ว“เอาล่ะ เราจะมาเริ่มเรียนกันต่อ” อาจารย์ภีมเอ่ย พลางเลื่อนสายตามาที่ร่างเล็ก “ถ้าใครรู้ตัวว่าไม่ไหวให้แจ้ง”“ค่ะ/ครับ” นักศึกษาชายหญิงเอ่ยตอบรับพร้อมกันเสียงตอบรับของนักศึกษาดังขึ้นทั่วห้อง ก่อนที่ทุกคนจะเริ่มเปิดหนังสือตามคำสั่งของอาจารย์ภีม บรรยากาศในห้องเรียนกลับมาเงียบสงบอีกครั้งปิ่นพยายามตั้งสมาธิกับบทเรียนตรงหน้า แต่สายตาเธอกลับเผลอมองไปทางอาจารย์เป็นระยะโดยไม่รู้ตัว เขายืนอยู่หน้าห้องในชุดเชิ้ตสีเข้มแขนเสื้อพับขึ้นถึงข้อศอก เผยให้เห็นท่อนแขนที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดและกล้ามเนื้อชัดเจน ท่าทางของเขาเรียบง่ายแต่แฝงไปด้วยพลังที่ยากจะละสายตา“เถื่อน..” เสียงของลินกระซิบขึ้นข้างหูเบา ๆ พร้อมกับยักคิ้วให้กับปิ่น“พูดเบา ๆ หน่อยสิ เดี๋ยวอาจารย์ได้ยิน”“ก็เถื่อนจริ