(4) หลงกล (NC)

"อื้อ ! คีตะ อย่าทำแบบนี้"

"แน่นจัง !" ลมหายใจอุ่น ๆ ของคีตะเป่าลดมาที่ข้างใบหูของอาจารย์สาวมีอาคนสวย จนเธอรู้สึกหายใจได้ไม่ทั่วท้อง

"เอามันออกไปนะ ขอร้องล่ะ"

"ไม่อยากรู้เหรอ ว่าการเป็นอาจารย์ มันก็เสียวได้ด้วยเหมือนกัน"

"ปล่อยฉันไปได้ไหม อย่าทำอะไรฉันเลยนะ" เธออ้อนวอน แต่ดูเหมือนว่ามันจะไม่ได้ผล

"ถ้าไม่พูดว่าจูบฉันห่วย เมื่อตะกี้ ฉันคงใจดีปล่อยเธอกลับไปแล้ว" ว่าพลางดันปลายนิ้วมือยาวครูดเข้าหาร่องนุ่ม ๆ ขยับเข้าออกอย่างช้า ๆ

"อื้อ...คีตะ ~ "

"ชอบเวลาที่เธอเรียกฉันแบบนี้จัง ฟังแล้วมันยั่วสุด ๆ"

สวบ ~ สวบ ~ สวบ !

นิ้วมือยาวเรียวถูกกดลึกเข้าไปเพิ่มอีกเป็นนิ้วที่สอง แล้วคว้านวนไปมาอยู่แบบนั้นราวกับกลั้นแกล้ง

"อ๊า !"

ทว่าสำหรับคีตะแล้ว มันคือการทักทายปากทางรักเพื่อให้เธอได้คุ้นเคยกับสัมผัสของเขา ก่อนจะค่อย ๆ ขยับปลายนิ้วมือเรียวยาวเข้าออกอย่างอ้อยอิ่ง จนมีหยาดน้ำใส ๆ ไหลหลั่งออกมาเปียกชุ่ม เล่นเอามีอาเผลอส่งเสียงครางกระเส่าออกมาเบา ๆ ทำหัวใจแกร่งของคีตะไหวหวั่นในแบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

"อื้อ" มีอาดันท่อนแขนแกร่งของคนที่อยู่ด้านหลังให้ออกห่าง จนคีตะค่อย ๆ ชักนิ้วมือออกมาจากร่องเปียกแฉะแล้วยื่นให้กับเธอได้ดูมันใกล้ ๆ

"ดูนี่สิ น้ำจากตรงนั้นของเธอ ทำไมมันถึงได้ออกมาเยอะขนาดนี้ ~"

"คีตะ" มีอาหอบหายใจถี่รัว ก่อนที่เขาจะรั้งใบหน้าสวยให้เบี่ยงตัวกลับไปหา แล้วฉกริมริมฝีปากขบเม้มลงบนกลีบปากล่างสลับบนของเธออย่างหยอกเย้า

"อยากได้มากกว่านิ้วของฉันใช่รึเปล่ามีอา"

"หยุดได้แล้ว หยุดมันสักทีเถอะ"

"ฉันรู้ว่าเธออยาก" คีตะพูดใกล้ ๆ หู เพราะรู้ถึงความต้องการของอีกฝ่าย ทว่ามีอากลับพูดในสิ่งที่ตรงกันข้าม

"พอได้แล้ว"

"ฉันจะพอ ก็ต่อเมื่อเธอเสร็จแล้วเท่านั้น"

"อื้อ!" คีตะรั้งท้ายทอยของเธอเข้ามาแล้วบดจูบที่กลีบปากของมีอาซ้ำ ๆ พร้อมกับสอดปลายนิ้วมือเรียวยาวทั้งสองนิ้วกลับเข้าไปในร่องนุ่ม ๆ อีกครั้ง ก่อนจะขยับมันเข้าออกรัวเร็ว จนเกิดเป็นเสียงน้ำเฉอะแฉะดังตามมา

"ไม่มีใครกลับออกไปจากที่นี่ได้ โดยที่ไม่เสร็จ"

"อื้อ ฉัน...ไม่ ~" มีอาดันไปที่แผงอกแกร่งของเขา ทว่าคีตะกลับเบียดบดเข้ามาหาพร้อมกับจูบเธอซ้ำแล้วซ้ำอีก

"ไม่ต้องกลัว ห้องนี้เก็บเสียง เธออยากร้องดังแค่ไหนก็ได้ ฉันอนุญาต"

"อะอ๊า...ปล่อยฉัน คีตะ ~" เขาผละจูบออกมาให้เธอได้หายใจกลับเข้าไปในปอด ก่อนจะรวบตัวเธอให้เข้าไปหาแล้วจับเข้าที่เนินอกอวบอิ่ม ภายใต้ชุดสูทสีขาว ก่อนจะถอดมันออกไปจากร่างให้กับเธอทิ้งลงไปกองอยู่ที่พื้น

พรึ่บ !

"แฉะหมดแล้วมีอา ให้ฉันปล่อยเธอไปทั้งแบบนี้ได้ไง"

"หยุดทรมานฉันสักทีเถอะ ได้โปรดล่ะนะ" มีอาหมดเรี่ยวแรงที่จะขัดขืน แม้จะพยายามจิกเล็บลงไปตามร่างกาย ทุบกำปั้นลงไปที่ท่อนแขนแกร่ง แต่ก็ไม่อาจต้านทานอีกฝ่ายเอาไว้ได้

ยิ่งเขาสัมผัสใกล้ชิดและแนบแน่นต่อเธอมากเท่าไหร่ พลังงานของเธอเหมือนถูกดูดกลืนหายเข้าไปในตัวเขามากขึ้นเท่านั้น

"ทำไมไม่อวดเก่งเหมือนเมื่อตะกี้เลยล่ะ"

"อ๊ะ อ๊าาา" มีอาปลดปล่อยน้ำรักออกมาจนเปียกชุ่มไปถึงข้อมือหนาของเขา ก่อนที่คีตะจะคลายอ้อมแขนออกมา แล้วยังกดแช่ปลายนิ้วเอาไว้ที่ร่องเปียกแฉะของเธอ

"แตกจนได้" พูดทั้งที่ยังไม่หยุดบีบเคล้นไปที่สองเต้าอวบอั๋นที่มันกำลังชูชันขึ้นสู้มือของเขาอย่างร่านร้อน

"...ฮึก ! หยุดเถอะนะ"

"ไม่ลองโดนเอาดูหน่อยเหรอ อาจารย์มีอาคนสวย จะได้รู้ว่าฉันมันห่วยตามที่เธอพูดจริงไหม" คีตะกระซิบที่ข้างหู แล้วจูบเข้าไปที่ลำคอระหงทำเธออ่อนระทวยลงไปซบกับแผงอกแกร่งของเขาอย่างสิ้นท่า

"อยากโดนเย็ดใช่ไหม"

"อย่ามาหยาบคายใส่ฉันนะ"

"นี่แหละฉัน"

"ไปให้พ้น !"

"เธอมันร่านเองมีอา แค่นิ้วก็เสร็จแล้ว ถ้าโดนเอ็นฉันเข้าไป เธอน่าจะเสร็จได้อีกหลายรอบเลยเชียวล่ะ" ว่าจบก็ตวัดลิ้นเข้าไปในโพรงปากนุ่ม กวาดชิมเอาความหวานล้ำจากเธอแล้วตักตวงมันอยู่ซ้ำ ๆ

"อื้อ !"

"แฉะง่าย แตกไว นมใหญ่ ครางดัง สเปกฉันเลยนะมีอา"

"อย่านะ ..." ว่าแล้วคีตะก็หยุดการกระทำทุกอย่างไว้เพียงแค่นั้น ก่อนจะถอนปลายนิ้วออกมาจากร่องเปียกแฉะแล้วดูดกลืนคราบน้ำรักที่เปื้อนไปตามนิ้วมือเรียวยาวของตัวเองจนสะอาดหมดจรด

"คีตะ มันสกปรก !" มีอาเผลอหน้าแดงไม่รู้ตัวเมื่อเห็นว่าอีกคนดูดกลืนคราบน้ำหวานที่เปียกชุ่มอยู่ตามง่ามนิ้วออกไปจนเกลี้ยง ดูสะอาดสะอ้านราวกับไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้นมาก่อน

"ฉันไม่ได้หยุด เพราะเธอหรอกนะมีอา แต่ที่หยุด เพราะฉันอยากให้เธอเก็บกลับไปนอนฝันถึงฉันต่างหาก ว่าทำไมฉันถึงไม่เอาเธอต่อ"

คีตะถือคติว่ายั่วให้อยากแล้วจากไป ซึ่งมีอากำลังรู้สึกแบบนั้นเลย

ใช่ ! เธอกำลังหลงกลเขาเข้าให้แล้ว

"เอาของเธอคืนไป แล้วก็กลับออกไปได้แล้ว"

ไม่มีเวลาให้อาจารย์สาวอย่างมีอาได้ครุ่นคิดมากมายนัก เธอก้มลงไปหยิบเอาข้าวของที่กองอยู่ตามพื้น ก่อนจะรีบก้าวไปที่หน้าประตูห้อง

แกร๊ก !

ทว่าทันทีที่เปิดออก กลับพบว่ามีหญิงสาวหน้าตาน่ารักจิ้มลิ้ม ในชุดกระโปรงสั้นสีแดงเว้าดูเข้ารูป ยืนอยู่ที่หน้าประตูห้องของเขาพอดิบพอดี