บทที่6 ฮูหยินเจ้าอยู่ที่ใด

“ท่านแม่ทัพ”

เสี่ยวเตี๋ยดีใจจนออกนอกหน้า หลายเดือนมานี่ ท่านแม่ทัพมาเยือนเรือนฉีอิงบ่อยมาก ทั้งที่วันนี้คุณชายสามมา ท่านแม่ทัพก็ยังแวะเวียนมาที่เรือน โดยที่เจ้านายของนางไม่อยู่แท้ ๆ นอกเสียจากเขาจะมาเพื่อพบหน้าผู้อื่น สาวใช้แอบคิดเข้าข้างตัวเองอยู่ภายในใจ

“ฮูหยินเล่า นางยังมิเสร็จอีกหรือ” แม่ทัพหนุ่มถามหาภรรยา

“เอ่อ...คือฮูหยิน ออกไปยังเรือนรับรองแล้วเจ้าค่ะ เพื่อ...”

ชายหนุ่มหมุนกายจากไปทันที โดยไม่รอฟังให้จบก่อน ทำให้เสี่ยวเตี๋ยถึงกับหน้าม่านไปเลยทีเดียว นางคิดว่าที่ผ่านมาชายหนุ่ม มายังเรือนนี่บ่อยครั้ง เพื่อมาพบหน้านาง

แม่ทัพหนุ่มถึงกับชะงักเท้าในทันที เมื่อได้ยินเสียงหัวเราะจากห้องรับแขก ใบหน้าที่เคยนิ่งสนิทอยู่เป็นนิจ บัดนี้กลับมืดครึ้มลงหลายส่วน ‘ไยกับข้า เจ้ามิเคยหัวเราะด้วยเช่นนี้’ ชายหนุ่มคิดขบเขี้ยวอยู่ในใจ

ก่อนจะสูดหายใจลึก ๆ เพื่อปรับอารมณ์ให้เป็นปกติ แม่ทัพหนุ่มก้าวเท้าหนัก ๆ ตรงเข้าไปภายในห้องรับแขก ภาพที่เขาเห็นคือภรรยาในชุดสีขาวลายดอกมู่ตานสีชมพู ซึ่งขับเน้นให้นางดูงดงามยิ่งนัก

แต่สิ่งที่ทำให้เขา แถบจะถลาเข้าคว้าตัวนาง แล้วพากลับไปขังไว้ในเรือน นั่นคือเนินอกอวบอิ่ม ที่ถูกดันจนแทบทะลักออกมาจากเสื้อเลยก็ว่าได้ จริงอยู่ว่าชุดแบบนี้ สตรีมากมายก็สวมใส่ แต่ทำไมเมื่อมันมาอยู่บนกายของนาง กลับทำให้เขาไม่ชอบใจถึงเพียงนี้

“พี่รอง ท่านมาพอดีเลย ข้ากำลังชวนพี่สะใภ้ไปล่าสัตว์ ในเทศกาลที่ใกล้จะถึงนี้”

“ไม่ได้!”

จ้างซือถง เผลอปฏิเสธด้วยน้ำเสียงอันดัง ก่อนจะมองภรรยาและน้องชาย รวมถึงพ่อบ้านและสาวใช้ของภรรยา ที่พากันมองเขาเป็นตาเดียว

“เอ่อ...คือข้าหมายถึง นางขี่ม้าไม่ได้”

จ้านซือถงรีบแก้ตัว ก่อนจะก้าวเข้าไปรวบเอวภรรยา ให้แนบกายแกร่ง ซึ่งทุกคนที่อยู่ภายในห้อง ถึงกับตาค้างกันเลยทีเดียว ด้วยคนเช่นจ้านซือถงนั้น ถูกขนานนามว่าบุรุษไร้ใจ

ด้วยตลอดเวลาที่ผ่านมา คนผู้นี้ไร้ซึ่งความรักเลยก็ว่าได้ เขาไม่เคยคบหาสตรีใด หรือพึงพอใจบุตรสาวบ้านใดเลยสักคน แม้จะมีหญิงสาวมากมาย ทอดสะพานเพื่อเชื่อมสัมพันธ์ ทว่าทุกคนก็จำต้องล่าถอย เมื่อชายหนุ่มมุ่งอยู่แค่เพียงงานเท่านั้น

จนเมื่อสองปีก่อน เกิดเรื่องราวทำให้ ชายหนุ่มจำต้องแต่งหลี่ฉีอิงเจ้าจวน ในฐานะภรรยาเพียงหนึ่งเดียว

ซึ่งทุกคนรู้กันเป็นอย่างดีว่า ชายหนุ่มทำเพียงเพื่อรักษาเกียรติของฝ่ายหญิงเท่านั้น มิได้มีใจชอบพอแต่อย่างใด

“ท่านพี่ ของแบบนี้มันฝึกฝนกันได้นะเจ้าคะ น้องสามบอกว่าจะสอนข้าขี่ม้าด้วยตนเอง มิรบกวนท่านพี่อย่างแน่นอน”

ฉีอิง เอ่ยกับสามี ด้วยน้ำเสียงร่าเริง จนทำให้คนฟัง อยากที่จะปิดปากนางเอาไว้เสีย ‘เจ้ามิพูด ก็ไม่มีผู้ใดว่าเจ้าเป็นใบ้หรอกนะฉีอิง’ ซือถงได้แต่ขบเขี้ยวเคี้ยวฟันอยู่ภายในใจ

“เช่นนั้นรึ น้องสามเอาเป็นว่าเรื่องนี้ เราค่อยคุยกันอีกครั้งก็แล้วกัน พี่สะใภ้ของเจ้าระดูยังไม่มา พี่ว่าอย่าเพิ่งเสี่ยงให้นางฝึกขี่ม้าจะดีกว่า”

แม่ทัพหนุ่มเอ่ยอย่างหน้าตาเฉย เรื่องระดูของสตรี ทำให้ฉีอิงถึงกับทำตาโต ส่วนเสี่ยวเจี้ยนได้แต่ก้มหน้านิ่ง ด้วยมิคิดว่าเจ้าของจวนจะเอ่ยเรื่องเช่นนี้ โดยไม่กระดากอายแม้แต่น้อย

“ห๊ะ! นะ...นี่หมายความว่า...” จ้านซือเถา มีอาการตกใจ ก่อนจะสบตากับพี่ชายสลับกับมองหน้าพี่สะใภ้

“ใช่...นางอาจมีหลานให้เจ้า”

ฉีอิงกำลังจะเอ่ยปากโต้ตอบ ทว่าสามีกลับคว้าขนมในจานมาป้อนนางหน้าตาเฉย ‘อะไรยังไม่เคยเข้าหอ จะมาท้องได้ยังไง บ้าไปแล้ว’ ฉีอิงได้แต่โว้ยวายอยู่ภายในใจ แต่ยังไม่อาจพูดอะไรออกมาได้ เพราะสามีของนางทั้งขนมและชา จ่อปากนางอยู่ในตอนนี้

“อย่าได้ทำสามีเสียหน้า ภรรยาคนดี” จ้านซือถงกระซิบข้างหูภรรยา ด้วยน้ำเสียงกดดันคนฟังเป็นที่สุด

“ช่างเป็นเรื่องน่ายินดียิ่งนักพี่รอง แล้วผู้ใดกันกล้าปล่อยข่าวลือ ว่าท่านพี่ทั้งสอง ยังมิเคยร่วมหมอนกันสักครั้ง”

จ้านซือเถาทุบกำปั้น ลงบนฝ่ามือของตน เขาและครอบครัว ได้ยินข่าวลือเรื่องพี่ชายคนรอง กับภรรยาที่แต่งงานกันมานาน ยังมิร่วมหอกันเลยสักครั้ง

“การสร้างลูก จำเป็นต้องทำเฉพาะยามค่ำคืน หรืออย่างไรกัน”

ฉีอิงแทบอยากจะกรีดร้อง เมื่อได้ยินคำพูดของสามี เขาไปกินดีหมีมาหรืออย่างไร วันนี้ถึงได้พูดจามากกว่าทุกวันเล่า

จ้านซือเถา มองหน้าพี่ชายกับพี่สะใภ้ สลับไปมาอีกครั้ง เขาไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่ได้ยินเลยสักนิด แต่จากท่าทางใส่ในหวงแหนของพี่ชาย ก็เป็นการยืนยันที่ดีในคำพูด

ใช่ว่าเขาไม่เคยเห็น เวลาทั้งคู่ออกงาน หรืออยู่ร่วมกันต่อหน้าผู้อื่น พี่ชายของเขาหาได้ใส่ใจภรรยาสักนิด

ฉีอิงได้แต่ทำตาปริบ ๆ เพราะไม่ว่าตอนนี้นางเอ่ยสิ่งใดออกไป ก็ถือว่าเป็นการแก้ตัวอยู่ดี

หญิงสาวได้หันเข้าหาอกแกร่งของสามี นิ้วเรียวงามทำเพียงเขี่ยเสื้อของชายหนุ่มเล่นไปมา ไม่ใช่นางเก้อเขิน แต่นางอายเสียจนไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ใดแล้ว

“เจ้าเชื่อข่าวลือไร้สาระพวกนั้น ตั้งแต่เมื่อใดกัน มีคนรักย่อมมีคนเกลียดชัง ข้อนี้เจ้าน่าจะรู้ดีนะน้องสาม”

‘ยังมิหยุดอีกนะ จ้านซือถง’ ฉีอิงคิดอยู่ในใจ ใบหน้างามแดงก่ำ ด้วยความรู้สึก ไม่พอใจทว่ามิอาจทำสิ่งใดได้

“ข้ามิได้หูเบาถึงปานนั้นพี่รอง ยิ่งได้เห็นพี่รองกับพี่สะใภ้รักกันดี ข้าก็เบาใจ ท่านพ่อกับท่านแม่ เป็นห่วงท่านพี่ทั้งสองมากนะขอรับ”

จ้านซือเถาเอ่ยยิ้ม ๆ เขาไม่เคยเห็นพี่ชายเป็นแบบนี้มาก่อน อันที่จริงการมาเยือนในวันนี้ จุดประสงค์ก็เพราะข่าวที่มีคนส่งไปนั่นเอง ว่าหลายเดือนมานี้ พี่ชายนั้นไปเรือนฉีอิงแทบทุกวัน แม้มิได้ค้างคืน ทว่าก็ใช้เวลาอยู่กับพี่สะใภ้ของเขาอยู่นาน