กลิ่นยาสมานแผลกับถ้วยชาที่หลุดมือ

แสงแรกของยามเหม่า จับขอบฟ้าเป็นสีเทาอมม่วง อากาศในยามเช้าหลังพายุหิมะหนาวเหน็บจนลมหายใจกลายเป็นไอสีขาว ในห้องพักนางกำนัล ความเงียบสงบถูกทำลายลงด้วยเสียงกุกกักเบาๆ ของการเตรียมตัวเริ่มวันใหม่

เสี่ยวอวิ๋นลืมตาตื่นขึ้นทันทีที่แสงแรกส่องผ่านช่องหน้าต่าง นางลุกขึ้นนั่ง พับผ้าห่มอย่างเรียบร้อยตามความเคยชิน สายตาเหลือบไปมองที่เตียงของ เสี่ยวเหมย นางกำนัลผู้เงียบขรึม เตียงนั้นว่างเปล่า และผ้าห่มถูกพับเก็บไว้อย่างตึงเปรี้ยะยิ่งกว่าของนางเสียอีก เสี่ยวเหมยไม่ได้อยู่ในห้อง... หรือบางที อาจจะตื่นและออกไปนานแล้ว? ‘ตื่นเช้ากว่าข้า หรือว่าไม่ได้นอนเลยทั้งคืน?’ เสี่ยวอวิ๋นตั้งคำถามในใจ แต่เก็บความสงสัยนั้นไว้ภายใต้ใบหน้าที่เรียบเฉย นางลุกขึ้นล้างหน้าและแต่งตัวด้วยชุดนางกำนัลสีเทาเข้ม เตรียมพร้อมสำหรับหน้าที่ประจำวัน

...

ครึ่งชั่วยามต่อมา เสี่ยวอวิ๋นยกถาดอาหารเช้าสำหรับองค์ชายสี่เดินไปตามระเบียงทางเดินยาวที่มุ่งสู่ห้องบรรทม กลิ่นหอมของโจ๊กไก่ฉีกและเครื่องเคียงร้อนๆ ลอยกรุ่น แต่นั่นไม่ใช่กลิ่นเดียวที่นางสัมผัสได้

ที่หน้าประตูห้องบรรทม นางเดินสวนกับ เหลียงเหว่ย หัวหน้าองครักษ์ร่างยักษ์ที่กำลังเดินออกมาพอดี วันนี้เหลียงเหว่ยไม่ได้สวมชุดดำรัดกุมเหมือนเมื่อคืน แต่สวมชุดเครื่องแบบองครักษ์วังหลวงเต็มยศ ท่าทางของเขาดูง่วงงุน เดินลากเท้าเล็กน้อย ใบหน้าตายด้านไร้อารมณ์ราวกับรูปสลักหินที่เบื่อโลก ดวงตาปรือปรอยเหมือนคนอดนอน ทว่า... จมูกของเสี่ยวอวิ๋นกลับได้กลิ่นจางๆ ที่ซ่อนอยู่ใต้กลิ่นแป้งและกลิ่นเหงื่อ มันคือกลิ่นสมุนไพรฉุนกึก... "ยาทองพันชั่ง" ยาสมานแผลชั้นดีที่ชาวยุทธ์นิยมใช้รักษาบาดแผลจากของมีคม

เสี่ยวอวิ๋นก้มหน้าหลบสายตาเขาเล็กน้อยขณะเดินผ่าน แต่ในใจกลับแค่นหัวเราะ ‘เดินลากขา แววตาเหม่อลอย ทำตัวเหมือนคนไร้เรี่ยวแรง... สมกับฉายาที่เขาลือกันว่าองครักษ์ตำหนักนี้ มินำพาเรื่องต่อยตีจริงๆ’ ช่างเป็นการแสดงที่แนบเนียน ทั้งนายทั้งบ่าว... หากนางไม่ได้เห็นเขาเมื่อยามวิกาลก่อน คงเชื่อสนิทใจไปแล้วว่าคนผู้นี้เป็นเพียงยามเฝ้าประตูที่วันๆ เอาแต่ยืนหลับ

...

ภายในห้องบรรทม ฉีเฟิงนั่งห่อตัวอยู่ในผ้าคลุมขนสัตว์หนาเตอะบนตั่งตัวเดิม สภาพของเขาดูย่ำแย่กว่าองครักษ์ของเขาเสียอีก ผมเผ้ายุ่งเหยิง ใต้ตามีรอยคล้ำจางๆ เหมือนคนเมาค้างที่ยังไม่สร่างดี "เสี่ยวอวิ๋น..." เขาครางเสียงอ่อยเมื่อเห็นนางเดินเข้ามา "เจ้ามาสักที... ข้าหิวจนไส้จะขาดแล้ว แต่ข้าขยับตัวไม่ไหวเลย ปวดเมื่อยไปทั้งตัว"

เสี่ยวอวิ๋นวางถาดอาหารลงบนโต๊ะข้างตั่งอย่างเบามือ "เสวยโจ๊กก่อนเถอะเพคะ จะได้สร่างเมา" ฉีเฟิงชะโงกหน้ามาดูถ้วยโจ๊กไก่ฉีกที่ควันกำลังลอยฉุย แล้วทำหน้ามุ่ย "ร้อน... ร้อนขนาดนี้จะกินเข้าไปได้ยังไง เจ้ากะจะลวกปากข้าให้พองรึ? เป่าให้ข้าหน่อยสิ" เสี่ยวอวิ๋นลอบถอนหายใจ ‘เป็นง่อยจริงๆ หรือแกล้งเป็นกันแน่’ นางตักโจ๊กขึ้นมาหนึ่งช้อน เป่าเบาๆ จนไอร้อนจางลง แล้วยื่นไปจ่อที่ปากเขา "หายร้อนแล้วเพคะ เชิญเสวย"

ฉีเฟิงอ้าปากรับโจ๊กเข้าปาก เคี้ยวตุ้ยๆ แล้วยิ้มกริ่ม "อืม... พอเจ้าป้อนแล้วอร่อยขึ้นเยอะเลย แต่ไหล่ข้ายังปวดอยู่เลย เมื่อคืนข้านอนตกหมอนแน่ๆ มานวดให้ข้าหน่อยได้ไหม ข้างซ้ายเนี่ย ตึงไปหมด" เขาเอียงไหล่ซ้ายให้ดู พร้อมทำหน้าตาออดอ้อนที่ดูน่าหมั่นไส้มากกว่าน่าสงสาร

เสี่ยวอวิ๋นวางช้อนลง เตรียมจะเดินไปนวดให้ตามคำสั่ง แต่ในจังหวะนั้น ฉีเฟิงเอื้อมมือไปจะหยิบถ้วยชาแก้เลี่ยนที่วางอยู่ข้างถาดอาหาร ด้วยความที่ตายังปรือและร่างกายคงอ่อนเพลียจากการ "ออกกำลังกาย" เมื่อคืนจริงๆ นิ้วมือของเขาจึงกะระยะพลาด ปลายนิ้วเกี่ยวเข้าที่ขอบถ้วยชา แทนที่จะจับหูถ้วย

กริ๊ก... เคร้ง!

ถ้วยชาเคลือบใบงามพลิกคว่ำ น้ำชาร้อนจัดที่เพิ่งชงมาใหม่ๆ สาดกระเซ็นออกจากถ้วย พุ่งตรงไปยังทิศที่เสี่ยวอวิ๋นยืนอยู่!

ด้วยสัญชาตญาณยอดฝีมือ กล้ามเนื้อขาของเสี่ยวอวิ๋นเกร็งตัวเตรียมดีดหลบโดยอัตโนมัติ การเคลื่อนไหวนี้สามารถพานางหลบพ้นในเสี้ยววินาที แต่... สมองของนางสั่งการยับยั้งทันที ‘หลบไม่ได้! นางกำนัลธรรมดาไม่มีทางหลบพ้นระยะประชิดแค่นี้!’

นางกัดฟันแน่น บังคับเท้าให้ตรึงอยู่กับที่ ยืนนิ่งรับกรรม ซู่! น้ำชาร้อนจัดราดรดลงบนท่อนแขนซ้ายของนางเต็มๆ ความร้อนแทรกซึมผ่านเนื้อผ้าลงไปลวกผิวหนังจนแสบร้อน

"โอ๊ะ!" เสี่ยวอวิ๋นร้องออกมาเบาๆ ตามสัญชาตญาณความเจ็บปวด รีบสะบัดแขนเสื้อออก ฉีเฟิงที่กำลังสะลึมสะลือ เบิกตากว้างทันที ความง่วงงุนหายไปเป็นปลิดทิ้ง "เสี่ยวอวิ๋น!" เขาลืมตัวผุดลุกขึ้นจากตั่ง คว้าข้อมือของนางมาดูด้วยความตกใจ แววตาขี้เล่นเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นความตื่นตระหนกและห่วงใยอย่างปิดไม่มิด "เจ้า... ทำไมเจ้าไม่หลบ! ข้า... ข้าไม่ได้ตั้งใจ!" เขาถลกแขนเสื้อนางขึ้นอย่างลืมตัว เผยให้เห็นผิวขาวเนียนที่บัดนี้ขึ้นปื้นสีแดงเถือกจากรอยน้ำร้อนลวก "แดงหมดแล้ว... บ้าจริง!" ฉีเฟิงสบถกับตัวเอง เขาหันซ้ายหันขวาเลิ่กลั่ก จะตะโกนเรียกขันทีเอายา

แต่ยังไม่ทันที่เขาจะได้เอ่ยปาก เสียงฝีเท้าเร่งรีบดังมาจากหน้าประตู ตามมาด้วยเสียงแหลมสูงของขันทีหน้าห้อง

"ทูลองค์ชายสี่! ขันทีจากตำหนักใหญ่มาถึงแล้วพะยะค่ะ!"

ฉีเฟิงชะงัก มือยังคงประคองแขนของเสี่ยวอวิ๋นไว้ เขาหันขวับไปมองที่ประตู แววตาห่วงใยเมื่อครู่ถูกกลบด้วยความเคร่งขรึมขึ้นมาวูบหนึ่ง ก่อนจะปรับสีหน้าให้ดูหงุดหงิดตามฉบับองค์ชายเอาแต่ใจ

ประตูเปิดออก ขันทีอาวุโสในชุดสีแดงเดินเข้ามา พร้อมม้วนราชโองการสีเหลืองทองในมือ สีหน้าดูเคร่งเครียดไร้รอยยิ้ม "องค์ชายสี่ฉีเฟิง... มีราชโองการด่วนจากฝ่าบาท ให้ท่านเข้าเฝ้า ณ ท้องพระโรงเดี๋ยวนี้!"

ฉีเฟิงปล่อยมือจากแขนของเสี่ยวอวิ๋นช้าๆ เขาหันมาสบตานางแวบหนึ่ง สายตานั้นดูสับสนและซับซ้อน ก่อนจะหันไปตอบขันทีด้วยน้ำเสียงยียวนเหมือนเดิม "เฮ้อ... เสด็จพ่อเนี่ยนะ จะเรียกข้าไปทำไมเช้าขนาดนี้ คนกำลังจะกินข้าว... ช่างเถอะๆ ไปก็ไป"

เขาสะบัดชายเสื้อเดินผ่านหน้าเสี่ยวอวิ๋นไป ทิ้งให้นางยืนกุมแขนที่ปวดแสบปวดร้อนอยู่กลางห้อง ท่ามกลางกลิ่นโจ๊กหอมกรุ่น บรรยากาศในห้องกลับตึงเครียดขึ้นมาทันตาเห็น... ราชโองการด่วนยามเช้าเช่นนี้... ไม่ใช่เรื่องดีแน่