Accueil / ประวัติศาสตร์สมมติ / ยุทธภพซ่อนกล คนเหนือเมฆ / กลิ่นยาสมานแผลกับถ้วยชาที่หลุดมือ

Partager

กลิ่นยาสมานแผลกับถ้วยชาที่หลุดมือ

Auteur: aurnitear
last update Date de publication: 2026-01-07 15:07:07

แสงแรกของยามเหม่า จับขอบฟ้าเป็นสีเทาอมม่วง อากาศในยามเช้าหลังพายุหิมะหนาวเหน็บจนลมหายใจกลายเป็นไอสีขาว ในห้องพักนางกำนัล ความเงียบสงบถูกทำลายลงด้วยเสียงกุกกักเบาๆ ของการเตรียมตัวเริ่มวันใหม่

เสี่ยวอวิ๋นลืมตาตื่นขึ้นทันทีที่แสงแรกส่องผ่านช่องหน้าต่าง นางลุกขึ้นนั่ง พับผ้าห่มอย่างเรียบร้อยตามความเคยชิน สายตาเหลือบไปมองที่เตียงของ เสี่ยวเหมย นางกำนัลผู้เงียบขรึม เตียงนั้นว่างเปล่า และผ้าห่มถูกพับเก็บไว้อย่างตึงเปรี้ยะยิ่งกว่าของนางเสียอีก เสี่ยวเหมยไม่ได้อยู่ในห้อง... หรือบางที อาจจะตื่นและออกไปนานแล้ว? ‘ตื่นเช้ากว่าข้า หรือว่าไม่ได้นอนเลยทั้งคืน?’ เสี่ยวอวิ๋นตั้งคำถามในใจ แต่เก็บความสงสัยนั้นไว้ภายใต้ใบหน้าที่เรียบเฉย นางลุกขึ้นล้างหน้าและแต่งตัวด้วยชุดนางกำนัลสีเทาเข้ม เตรียมพร้อมสำหรับหน้าที่ประจำวัน

...

ครึ่งชั่วยามต่อมา เสี่ยวอวิ๋นยกถาดอาหารเช้าสำหรับองค์ชายสี่เดินไปตามระเบียงทางเดินยาวที่มุ่งสู่ห้องบรรทม กลิ่นหอมของโจ๊กไก่ฉีกและเครื่องเคียงร้อนๆ ลอยกรุ่น แต่นั่นไม่ใช่กลิ่นเดียวที่นางสัมผัสได้

ที่หน้าประตูห้องบรรทม นางเดินสวนกับ เหลียงเหว่ย หัวหน้าองครักษ์ร่างยักษ์ที่กำลังเดินออกมาพอดี วันนี้เหลียงเหว่ยไม่ได้สวมชุดดำรัดกุมเหมือนเมื่อคืน แต่สวมชุดเครื่องแบบองครักษ์วังหลวงเต็มยศ ท่าทางของเขาดูง่วงงุน เดินลากเท้าเล็กน้อย ใบหน้าตายด้านไร้อารมณ์ราวกับรูปสลักหินที่เบื่อโลก ดวงตาปรือปรอยเหมือนคนอดนอน ทว่า... จมูกของเสี่ยวอวิ๋นกลับได้กลิ่นจางๆ ที่ซ่อนอยู่ใต้กลิ่นแป้งและกลิ่นเหงื่อ มันคือกลิ่นสมุนไพรฉุนกึก... "ยาทองพันชั่ง" ยาสมานแผลชั้นดีที่ชาวยุทธ์นิยมใช้รักษาบาดแผลจากของมีคม

เสี่ยวอวิ๋นก้มหน้าหลบสายตาเขาเล็กน้อยขณะเดินผ่าน แต่ในใจกลับแค่นหัวเราะ ‘เดินลากขา แววตาเหม่อลอย ทำตัวเหมือนคนไร้เรี่ยวแรง... สมกับฉายาที่เขาลือกันว่าองครักษ์ตำหนักนี้ มินำพาเรื่องต่อยตีจริงๆ’ ช่างเป็นการแสดงที่แนบเนียน ทั้งนายทั้งบ่าว... หากนางไม่ได้เห็นเขาเมื่อยามวิกาลก่อน คงเชื่อสนิทใจไปแล้วว่าคนผู้นี้เป็นเพียงยามเฝ้าประตูที่วันๆ เอาแต่ยืนหลับ

...

ภายในห้องบรรทม ฉีเฟิงนั่งห่อตัวอยู่ในผ้าคลุมขนสัตว์หนาเตอะบนตั่งตัวเดิม สภาพของเขาดูย่ำแย่กว่าองครักษ์ของเขาเสียอีก ผมเผ้ายุ่งเหยิง ใต้ตามีรอยคล้ำจางๆ เหมือนคนเมาค้างที่ยังไม่สร่างดี "เสี่ยวอวิ๋น..." เขาครางเสียงอ่อยเมื่อเห็นนางเดินเข้ามา "เจ้ามาสักที... ข้าหิวจนไส้จะขาดแล้ว แต่ข้าขยับตัวไม่ไหวเลย ปวดเมื่อยไปทั้งตัว"

เสี่ยวอวิ๋นวางถาดอาหารลงบนโต๊ะข้างตั่งอย่างเบามือ "เสวยโจ๊กก่อนเถอะเพคะ จะได้สร่างเมา" ฉีเฟิงชะโงกหน้ามาดูถ้วยโจ๊กไก่ฉีกที่ควันกำลังลอยฉุย แล้วทำหน้ามุ่ย "ร้อน... ร้อนขนาดนี้จะกินเข้าไปได้ยังไง เจ้ากะจะลวกปากข้าให้พองรึ? เป่าให้ข้าหน่อยสิ" เสี่ยวอวิ๋นลอบถอนหายใจ ‘เป็นง่อยจริงๆ หรือแกล้งเป็นกันแน่’ นางตักโจ๊กขึ้นมาหนึ่งช้อน เป่าเบาๆ จนไอร้อนจางลง แล้วยื่นไปจ่อที่ปากเขา "หายร้อนแล้วเพคะ เชิญเสวย"

ฉีเฟิงอ้าปากรับโจ๊กเข้าปาก เคี้ยวตุ้ยๆ แล้วยิ้มกริ่ม "อืม... พอเจ้าป้อนแล้วอร่อยขึ้นเยอะเลย แต่ไหล่ข้ายังปวดอยู่เลย เมื่อคืนข้านอนตกหมอนแน่ๆ มานวดให้ข้าหน่อยได้ไหม ข้างซ้ายเนี่ย ตึงไปหมด" เขาเอียงไหล่ซ้ายให้ดู พร้อมทำหน้าตาออดอ้อนที่ดูน่าหมั่นไส้มากกว่าน่าสงสาร

เสี่ยวอวิ๋นวางช้อนลง เตรียมจะเดินไปนวดให้ตามคำสั่ง แต่ในจังหวะนั้น ฉีเฟิงเอื้อมมือไปจะหยิบถ้วยชาแก้เลี่ยนที่วางอยู่ข้างถาดอาหาร ด้วยความที่ตายังปรือและร่างกายคงอ่อนเพลียจากการ "ออกกำลังกาย" เมื่อคืนจริงๆ นิ้วมือของเขาจึงกะระยะพลาด ปลายนิ้วเกี่ยวเข้าที่ขอบถ้วยชา แทนที่จะจับหูถ้วย

กริ๊ก... เคร้ง!

ถ้วยชาเคลือบใบงามพลิกคว่ำ น้ำชาร้อนจัดที่เพิ่งชงมาใหม่ๆ สาดกระเซ็นออกจากถ้วย พุ่งตรงไปยังทิศที่เสี่ยวอวิ๋นยืนอยู่!

ด้วยสัญชาตญาณยอดฝีมือ กล้ามเนื้อขาของเสี่ยวอวิ๋นเกร็งตัวเตรียมดีดหลบโดยอัตโนมัติ การเคลื่อนไหวนี้สามารถพานางหลบพ้นในเสี้ยววินาที แต่... สมองของนางสั่งการยับยั้งทันที ‘หลบไม่ได้! นางกำนัลธรรมดาไม่มีทางหลบพ้นระยะประชิดแค่นี้!’

นางกัดฟันแน่น บังคับเท้าให้ตรึงอยู่กับที่ ยืนนิ่งรับกรรม ซู่! น้ำชาร้อนจัดราดรดลงบนท่อนแขนซ้ายของนางเต็มๆ ความร้อนแทรกซึมผ่านเนื้อผ้าลงไปลวกผิวหนังจนแสบร้อน

"โอ๊ะ!" เสี่ยวอวิ๋นร้องออกมาเบาๆ ตามสัญชาตญาณความเจ็บปวด รีบสะบัดแขนเสื้อออก ฉีเฟิงที่กำลังสะลึมสะลือ เบิกตากว้างทันที ความง่วงงุนหายไปเป็นปลิดทิ้ง "เสี่ยวอวิ๋น!" เขาลืมตัวผุดลุกขึ้นจากตั่ง คว้าข้อมือของนางมาดูด้วยความตกใจ แววตาขี้เล่นเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นความตื่นตระหนกและห่วงใยอย่างปิดไม่มิด "เจ้า... ทำไมเจ้าไม่หลบ! ข้า... ข้าไม่ได้ตั้งใจ!" เขาถลกแขนเสื้อนางขึ้นอย่างลืมตัว เผยให้เห็นผิวขาวเนียนที่บัดนี้ขึ้นปื้นสีแดงเถือกจากรอยน้ำร้อนลวก "แดงหมดแล้ว... บ้าจริง!" ฉีเฟิงสบถกับตัวเอง เขาหันซ้ายหันขวาเลิ่กลั่ก จะตะโกนเรียกขันทีเอายา

แต่ยังไม่ทันที่เขาจะได้เอ่ยปาก เสียงฝีเท้าเร่งรีบดังมาจากหน้าประตู ตามมาด้วยเสียงแหลมสูงของขันทีหน้าห้อง

"ทูลองค์ชายสี่! ขันทีจากตำหนักใหญ่มาถึงแล้วพะยะค่ะ!"

ฉีเฟิงชะงัก มือยังคงประคองแขนของเสี่ยวอวิ๋นไว้ เขาหันขวับไปมองที่ประตู แววตาห่วงใยเมื่อครู่ถูกกลบด้วยความเคร่งขรึมขึ้นมาวูบหนึ่ง ก่อนจะปรับสีหน้าให้ดูหงุดหงิดตามฉบับองค์ชายเอาแต่ใจ

ประตูเปิดออก ขันทีอาวุโสในชุดสีแดงเดินเข้ามา พร้อมม้วนราชโองการสีเหลืองทองในมือ สีหน้าดูเคร่งเครียดไร้รอยยิ้ม "องค์ชายสี่ฉีเฟิง... มีราชโองการด่วนจากฝ่าบาท ให้ท่านเข้าเฝ้า ณ ท้องพระโรงเดี๋ยวนี้!"

ฉีเฟิงปล่อยมือจากแขนของเสี่ยวอวิ๋นช้าๆ เขาหันมาสบตานางแวบหนึ่ง สายตานั้นดูสับสนและซับซ้อน ก่อนจะหันไปตอบขันทีด้วยน้ำเสียงยียวนเหมือนเดิม "เฮ้อ... เสด็จพ่อเนี่ยนะ จะเรียกข้าไปทำไมเช้าขนาดนี้ คนกำลังจะกินข้าว... ช่างเถอะๆ ไปก็ไป"

เขาสะบัดชายเสื้อเดินผ่านหน้าเสี่ยวอวิ๋นไป ทิ้งให้นางยืนกุมแขนที่ปวดแสบปวดร้อนอยู่กลางห้อง ท่ามกลางกลิ่นโจ๊กหอมกรุ่น บรรยากาศในห้องกลับตึงเครียดขึ้นมาทันตาเห็น... ราชโองการด่วนยามเช้าเช่นนี้... ไม่ใช่เรื่องดีแน่

Continuez à lire ce livre gratuitement
Scanner le code pour télécharger l'application

Dernier chapitre

  • ยุทธภพซ่อนกล คนเหนือเมฆ   หลงกลคราแรก

    ฉีเฟิง, เสี่ยวอวิ๋น, และเหลียงเหว่ยซุ่มโป่งรออยู่ใกล้ปากทางลับริมแม่น้ำฮวงโห ความมืดยามราตรีปกคลุมท่าเรือลับแห่งนี้อย่างหนาหนัก แสงจันทร์สีเงินแผ่วเบาสาดส่องลงมากระทบผิวน้ำที่ไหลเชี่ยวกราก ดั่งแผ่นกระจกดำมะเมื่อมที่สะท้อนเงาโกดังไม้ผุพังเรียงรายริมฝั่ง บรรยากาศเย็นยะเยือก ลมหนาวพัดมาจากแม่น้ำพาเอาความชื้นและกลิ่นโคลนตมคละคลุ้ง เสียงคลื่นกระทบเสาไม้เทียบท่าดังครอบ... ครอบ... เป็นจังหวะสม่ำเสมอ ราวกับเสียงหัวใจที่กำลังเต้นรัวรอคอยอันตรายที่กำลังคืบคลานเข้ามา โกดังเก่าแก่บางแห่งประตูเปิดอ้า เผยให้เห็นกองกล่องสินค้าที่ถูกทิ้งร้างปกคลุมด้วยฝุ่นและใยแมงมุม เรือสินค้าขนาดเล็กผูกไว้กับหลักไม้ ลอยเอื่อย ๆ ตามกระแสน้ำ โคมไฟริบหรี่แกว่งไกวไปตามลม สร้างเงายาววูบไหวราวกับผีพรายที่กำลังแฝงตัวรอจังหวะโจมตี หนูและนกน้ำวิ่งพล่านไปมา เสียงกรอบแกรบดังแผ่วเบา ท่าเรือแห่งนี้ไม่ใช่แค่จุดจอดเรือ แต่เป็นดั่งประตูสู่อาชญากรรมที่ซ่อนเร้นไว้ใต้ความสงบผิวเผินปากทางลับที่เหลียงเหว่ยค้นพบซ่อนตัวห่างจากท่าเรือหลักไม่มากนัก เพียงไม่กี่ช่วงตึก ในพุ่มไม้หนาทึบริมฝั่งน้ำ ที่ซึ่งหินผาและรากต้นไม้เกาะเกี่ยวกันจนมองเห็นไ

  • ยุทธภพซ่อนกล คนเหนือเมฆ   ปากทางลับริมแม่น้ำ

    หลังจากฝ่าความโกลาหลในหอเมามายออกมาได้ ฉีเฟิง เสี่ยวอวิ๋น ก็ไม่รอช้า พากันย่องมุ่งหน้าสู่ท่าเรือลับตามรหัสในกระดาษที่เหลียงเหว่ยยัดให้ ราตรีกาลยามนี้เมืองหลวงเงียบสงัด เหลือเพียงเสียงลมพัดใบไม้และเสียงคลื่นแม่น้ำฮวงโหกระทบฝั่งแผ่วเบา แต่ลึกเข้าไปในความเงียบนั้น ยังแฝงด้วยกลิ่นอายของการทรยศและแผนการมืดมิดที่กำลังคืบคลานเข้ามาท่าเรือลับแห่งนี้ซ่อนตัวอยู่ห่างจากท่าเรือหลักไม่ไกลนัก เป็นจุดที่เรือสินค้าขนาดเล็กจอดเทียบท่าโดยไม่ต้องผ่านด่านตรวจตรา ยามค่ำคืน ท่าเรือดูวังเวงยิ่งนัก แสงจันทร์สลัวสาดส่องลงมากระทบผิวน้ำที่ดำมืดราวหมึกพู่กัน โกดังไม้เก่าแก่เรียงรายริมฝั่ง บางแห่งประตูผุพังเปิดอ้าเผยให้เห็นกล่องสินค้าที่ถูกทิ้งร้าง ลมหนาวพัดมาจากแม่น้ำพาเอาความชื้นและกลิ่นโคลนตมคละคลุ้ง เสียงคลื่นกระทบเสาไม้เทียบท่าดังครอบ... ครอบ... เป็นจังหวะสม่ำเสมอ ราวกับหัวใจที่กำลังเต้นรอคอยสิ่งใดสิ่งหนึ่ง เรือเก่า ๆ ลอยล่องเอื่อย ๆ ผูกไว้กับหลักไม้ บางลำมีโคมไฟริบหรี่แขวนโหนแกว่งไกวไปตามลม เงาร่างของหนูและนกน้ำวิ่งพล่านไปมา บรรยากาศเงียบสงบแต่แฝงด้วยความลึกลับ เหมาะแก่การลักลอบทำธุรกรรมมืดยิ่งนัก ปากทางลั

  • ยุทธภพซ่อนกล คนเหนือเมฆ   รถลากไหสุรายามค่ำ

    เหลียงเหว่ยย่อตัวลง ตรวจสอบรอยเท้าและรอยลากกล่องบนพื้นชื้น ชัดเจนว่ามีการขนย้ายเมื่อไม่นานนี้ เขาจดรหัสลับและแผนที่คร่าว ๆ ลงบนกระดาษแผ่นเล็กอย่างรวดเร็ว ก่อนจะย่องออกจากอุโมงค์อย่างแผ่วเบา ร่างยักษ์ใหญ่เคลื่อนไหวราวกับเงา ไม่มีแม้แต่เสียงฝีเท้าหรือลมหายใจที่ดังพอให้ใครสังเกตเห็น เช่นเคยที่เขาทำภารกิจลับสำเร็จโดยไร้ร่องรอยด้านบน ในโถงหอเมามายที่ยังคงโกลาหลจากเงินที่ฉีเฟิงโปรย เหลียงเหว่ยโผล่ขึ้นมาจากมุมมืดอย่างแนบเนียน เขาเดินตรงไปหาฉีเฟิงที่กำลังแกล้งเมาอยู่กับเสี่ยวอวิ๋น ท่ามกลางฝูงชนที่กรูกันแย่งเงิน มือหนาของเขาล้วงกระดาษแผ่นนั้นยัดเข้าไปในอกเสื้อขององค์ชายอย่างรวดเร็วและแนบเนียน ไม่มีใครสังเกตเห็นแม้แต่เงาฉีเฟิงสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อรู้สึกถึงกระดาษในอกเสื้อ เขาล้วงออกมาดูอย่างลับ ๆ ยิ้มมุมปากกว้าง "ดีมาก... เหล่าเหลียงไม่เคยทำให้ข้าผิดหวัง" เขาหันไปมองเสี่ยวอวิ๋นที่ยังแกล้งเอนตัวพิงไหล่เขาเพื่อให้ดูสมจริง "เสี่ยวอวิ๋น... เราชนะแล้วครึ่งทาง"แต่ก่อนที่เธอจะตอบ ฝูงชนที่เมามายก็เริ่มเบียดเข้ามาใกล้เพื่อแย่งเงินที่เหลือ เสี่ยวอวิ๋นถูกเบียดจนเซเข้าไปในอ้อมแขนของฉีเฟิงเต็ม ๆ ร่างเพรียวบ

  • ยุทธภพซ่อนกล คนเหนือเมฆ   เส้นทางลับใต้หอเมามาย

    ถึงตอนนี้แล้ว ฉีเฟิงก็ไม่รอช้า เขาหันไปมองเหลียงเหว่ยด้วยแววตาคมกริบ "เหล่าเหลียง... เจ้าจงไปหาเส้นทางลับในบ่อนแหเงินให้ได้ก่อนเที่ยงคืน คนคุ้มกันบ่อนส่วนใหญ่ไม่อยู่เพราะถูกเจ้าทุบปางตายไปเมื่อคืน แถมกวนซานยังรู้เรื่องแล้ว พวกมันต้องรีบย้ายเงินแน่... เจ้าเป็นคนหาทางลับและสืบข่าว ใช้สัญชาตญาณเฉียบคมของเจ้าสิ ห้ามพลาด!"เหลียงเหว่ยพยักหน้ารับคำหนักแน่น "รับทราบขอรับคุณชาย... ข้าจะหาเส้นทางลับนั้นให้เจอให้ได้" เขาหันหลังเดินออกจากโถงทันที ร่างยักษ์ใหญ่หายลับไปในแสงแดดยามเช้า ทิ้งไว้เพียงเสียงฝีเท้าที่ดังก้องฉีเฟิงหันมาหาเสี่ยวอวิ๋น ยิ้มเจ้าเล่ห์ตามสไตล์ "ส่วนเรา... ต้องแกล้งไปเที่ยวหอเมามายใกล้บ่อนแหเงิน ทำทีเป็นคู่รักเมาเหล้าเพื่อเบี่ยงเบนสายตาและแอบฟังข่าวจากพวกพ่อค้า ถ้าพวกโจรดอกเหมยรู้เส้นทางลับนี้จริง เราก็จะได้ยินพวกมันคุยกันแน่... พร้อมไหม เสี่ยวอวิ๋น?"เสี่ยวอวิ๋นเลิกคิ้วสูง หน้าแดงระเรื่อด้วยความอายแต่แกล้งทำเป็นเย็นชา "ข้าไม่ใช่เด็ก... แต่ถ้าต้องแกล้งเป็นคู่รักกับท่าน ข้าต้องทำยังไงไม่ให้ดูปลอม? อย่าบอกนะว่าต้องโอบกอดกัน..." นางหันหน้าหนี แต่ในใจเต้นแรงกับไอเดียนี้ฉีเฟิงหัวเร

  • ยุทธภพซ่อนกล คนเหนือเมฆ   แผนไม่ตั้งใจ

    แสงอรุณยามเช้าสาดส่องลงมายังลานฝึกยุทธของกรมเมืองแต่ทว่า... บรรยากาศในเช้านี้กลับผิดแปลกไปจากทุกวันอย่างสิ้นเชิงปกติแล้วเวลานี้ควรจะอื้ออึงไปด้วยเสียงตะโกนฝึกซ้อม เสียงดาบปะทะกัน และเสียงฝีเท้าของเหล่ามือปราบที่วิ่งวุ่นเตรียมออกตรวจตรา แต่เช้านี้... ทุกอย่างกลับเงียบกริบราวกับป่าช้า ลานฝึกว่างเปล่า โต๊ะทำงานหลายตัวไร้คนจับจอง มีเพียงลมหนาวพัดใบไม้แห้งกลิ้งผ่านไปมา"นี่มันเกิดอะไรขึ้น?" ฉีเฟิงเดินก้าวเข้ามาในโถงบัญชาการ กวาดสายตามองไปรอบๆ ด้วยความงุนงง "ทำไมวันนี้กรมเมืองถึงเงียบเป็นเป่าสากแบบนี้? หรือว่ามีวันพิเศษที่ข้าไม่รู้?"นายกองคนหนึ่งที่นั่งเฝ้าเวรอยู่ รีบวิ่งเข้ามารายงานด้วยท่าทางกระย่องกระแย่ง แขนข้างหนึ่งมีผ้าพันแผลพันไว้ลวกๆ "ระ... เรียนคุณชาย.. เอ่อ... วันนี้มือปราบกว่าครึ่งกรมพร้อมใจกันลาป่วยและลากิจขอรับ""พร้อมกันครึ่งกรมเนี่ยนะ?" คิ้วเรียวของเสี่ยวอวิ๋นขมวดมุ่น "โรคระบาดหรือไง?""เอ่อ... จะว่าอย่างนั้นก็... ก็คงได้ขอรับ" นายกองตอบอึกอัก ไม่กล้าสบตาเหลียงเหว่ยฉีเฟิงหรี่ตามองนายกองคนนั้น สังเกตเห็นรอยช้ำม่วงคล้ำที่โผล่พ้นขอบเสื้อ และท่าทางการเดินที่ดูขัดยอก สมองอันปราดเ

  • ยุทธภพซ่อนกล คนเหนือเมฆ   ความลับในรอยยิ้ม

    หลังจากแยกทางกับกวนซานและส่งตัวจูเอ๋อร์ไปแล้ว ทั้งสามคนก็เดินเท้ากลับไปยังกรมเมือง ท่ามกลางความเงียบสงัดของราตรีกาลอากาศยามดึกเริ่มเย็นลง น้ำค้างเริ่มจับตัวบนยอดหญ้า ฉีเฟิงเดินเอามือไพล่หลัง ฮัมเพลงเบาๆ อย่างอารมณ์ดีที่ภารกิจลุล่วง (และรอดตายจากท่านลุงกวนมาได้) ส่วน เหลียงเหว่ย เดินรั้งท้ายด้วยท่าทางสงบเสงี่ยมผิดปกติ รอยฟกช้ำตามตัวเริ่มปรากฏชัดขึ้น แต่ดูเหมือนจิตใจเขาจะล่องลอยไปที่อื่น"นี่... พี่ชายเหลียง" จู่ๆ ฉีเฟิงก็หยุดเดิน แล้วหันกลับมาถามด้วยน้ำเสียงหยอกเย้า "ถามจริงๆ เถอะ... ตอนที่ข้าแอบหนีออกมา แล้วปล่อยให้เจ้าเฝ้าหน้าห้องอยู่นั่นน่ะ... เจ้าได้ใช้เวลาช่วงนั้น 'คุ้มค่า' หรือไม่?"เหลียงเหว่ยสะดุ้งเล็กน้อย เงยหน้าขึ้นมองเจ้านายด้วยความงุนงง "คุ้มค่า? หมายถึงอะไรหรือขอรับ? ข้าก็นั่งขัดดาบเฝ้าระวังภัยให้ท่าน...พอทราบว่าท่านหายไปก็ตามหาให้วุ่นวาย" "โธ่... อย่ามาทำไขสือ" ฉีเฟิงยิ้มกริ่ม แววตาเจ้าเล่ห์เป็นประกาย "ข้ารู้นะว่าตอนที่ข้าไม่อยู่ แม่นางเสี่ยวหลิงนางแวะเวียนเอาซาลาเปามาส่งให้เจ้าตั้งหลายรอบ... แหม บรรยากาศหน้าห้องเงียบๆ สองต่อสอง... ได้คุยกระหนุงกระหนิง หรือได้จ้องตากันบ

  • ยุทธภพซ่อนกล คนเหนือเมฆ   เถ้าแก่จู

    เมื่อเสียงเพลงจบลง ความเงียบงันถูกแทนที่ด้วยเสียงตะโกนเสนอราคาที่ดุเดือดราวกับสนามรบเหล่าเศรษฐีและขุนนางต่างพากันเกทับด้วยตัวเลขที่สูงลิ่ว เพื่อหวังจะได้ครอบครองช่วงเวลาพิเศษกับ ไป๋มู่ตาน"ข้าให้หนึ่งพันตำลึงทอง!""เอาไปให้แม่เล้าจิน... บอกว่า 'คุณชายฉี' ไม่ชอบการรอคอย"เสี่ยวอวิ๋นที่ยืนอยู่ข้างหล

  • ยุทธภพซ่อนกล คนเหนือเมฆ   สกุนาขับขาน

    ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมหอเมามายหน่ายโลกา ราวกับโลกภายนอกถูกตัดขาดไปชั่วขณะ ไป๋มู่ตานกรีดนิ้วลงบนสายกู่เจิงเบาๆ เสียงโน้ตตัวแรกดังกังวานใสแต่แฝงความโศกเศร้าลึกล้ำ ราวกับหยดน้ำตาที่ร่วงหล่นลงบนพื้นหิน ริมฝีปากสีชาดขยับเอื้อนเอ่ยบทเพลง เสียงของนางมิได้แหลมสูงจนบาดหู แต่ทุ้มนุ่มนวลและเยือกเย็น ราวกับสา

  • ยุทธภพซ่อนกล คนเหนือเมฆ   เมามายหน่ายโลกา

    เมื่อรถม้าแล่นผ่านประตูเมืองเข้าสู่ถนนปูหินเรียบในเขตชั้นใน ความวุ่นวายภายนอกถูกแทนที่ด้วยระเบียบแบบแผนของเมืองหลวง เหลียงเหว่ยกระตุกเชือกม้าเบาๆ เพื่อชะลอความเร็ว ก่อนจะเอ่ยถามผ่านช่องหน้าต่างด้วยน้ำเสียงเป็นการเป็นงาน "นายท่าน... เข้าเขตชั้นในแล้ว จะให้ข้าน้อยมุ่งหน้าไปที่จวนรับรองของกรมเมืองเลยห

  • ยุทธภพซ่อนกล คนเหนือเมฆ   อัสดงบูรพา

    ถนนสายนี้มิใช่ทางเกวียนทุรกันดารเยี่ยงชาวบ้านร้านตลาดใช้สัญจร หากแต่เป็นเส้นทางอัสดงบูรพาถนนโบราณสายเก่าแก่ที่ถูกตัดขึ้นตั้งแต่ยุคปฐมกษัตริย์ทรงสถาปนาราชวงศ์ แผ่นหินสีเขียวคล้ำที่ปูเรียงรายทอดยาวตลอดสายนั้น ผ่านการบดอัดจากล้อรถม้าและกีบม้าศึกมานับร้อยหนาวจนผิวหน้าเรียบเนียนราวกับกระจก หินทุกก้อนล้ว

Plus de chapitres
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status