เงาเหล็กแห่งตำหนักชิงเฟิง

เสียงฝีเท้านั้นใกล้เข้ามาอย่างรวดเร็ว เร็วกว่าคนเดินเท้าธรรมดาหลายเท่า แต่เบากว่าแมวขโมยย่องเบา

ในเสี้ยววินาทีแห่งความเป็นความตาย เสี่ยวอวิ๋นไม่ได้ขยับตัวด้วยความตื่นตระหนก แต่ใช้สติที่ฝึกฝนมานับสิบปีสั่งการร่างกาย นางทิ้งกิ่งไผ่ในมือลงสู่กองหิมะแล้วดีดตัวขึ้นด้านบนอย่างไร้เสียง ร่างบางในชุดคลุมสีเข้มกลืนไปกับความมืด นางใช้ปลายเท้าเกี่ยวเกาะกิ่งไผ่สูงที่อยู่เหนือศีรษะ แล้วโหนตัวขึ้นไปซ่อนอยู่ท่ามกลางใบไผ่หนาทึบที่ปกคลุมด้วยหิมะ ขดตัวจนกลมกลืนเป็นหนึ่งเดียวกับเงาไม้

นางกลั้นลมหายใจ ใช้วิชาก้นหีบ "กบจำศีล" ลดจังหวะการเต้นของหัวใจและอุณหภูมิร่างกายลงจนแทบไม่แผ่ไออุ่นออกมา เพื่อหลบเลี่ยงการตรวจจับของผู้มาเยือน

ทันใดนั้น เงาร่างสูงใหญ่ร่างหนึ่งก็พุ่งฝ่าพายุหิมะเข้ามาหยุดยืนอยู่กลางลานหินที่นางเพิ่งยืนอยู่เมื่อครู่

บุรุษผู้นี้สวมชุดดำรัดกุมแบบชุดราตรีของชาวยุทธ์ คาดเอวด้วยสายรัดหนังสีดำที่มีดาบเล่มยาวรูปทรงโค้งแปลกตาเหน็บอยู่ ใบหน้าครึ่งล่างถูกปิดด้วยผ้าสีดำ เหลือเพียงดวงตาเรียวรีที่ฉายแววดุดันและระแวดระวัง ร่างกายกำยำแผ่รังสีอำมหิตจางๆ ออกมารอบตัว แม้จะยืนนิ่ง แต่กลับดูเหมือนหินผาที่พร้อมจะถล่มลงมาทับผู้ใดก็ตามที่ขวางทาง

เสี่ยวอวิ๋นจำลักษณะท่าทางเดินลมปราณแบบนี้ได้จากตำราของอาจารย์ คนผู้นี้คือยอดฝีมือระดับสูง... และดูจากตราสัญลักษณ์รูป 'กรงเล็บเหยี่ยว' ขนาดเล็กที่ปักด้วยด้ายสีเงินจางๆ ที่อกเสื้อ เขาไม่ใช่คนอื่นคนไกล

เขาคือ "เหลียงเหว่ย" หัวหน้าองครักษ์ลับประจำตำหนักชิงเฟิง ผู้มีฉายาในยุทธภพว่า "เงาเหล็ก" (เถี่ยอิ่ง) ข่าวลือกล่าวว่า เงาเหล็กเป็นคนสนิทขององค์ชายสี่ที่ติดตามรับใช้มาตั้งแต่เด็ก ซื่อสัตย์ดุจสุนัขรับใช้ แต่ฝีมือดาบโหดเหี้ยมดุจเพชฌฆาต ว่ากันว่าดาบของเขาชักออกมาเมื่อใดต้องได้ดื่มเลือด แต่ในสายตาคนทั่วไป เขาเป็นเพียงองครักษ์หน้าตายที่คอยตามองค์ชายสี่ไปหอนางโลมเท่านั้น

แต่วันนี้... ท่าทีของเหลียงเหว่ยดูผิดปกติอย่างยิ่ง

เขายืนหอบหายใจแผ่วเบา ดวงตากวาดมองไปรอบๆ ลานหินอย่างระแวง

ความรีบร้อนทำให้เหลียงเหว่ยผู้รอบคอบกลายเป็นคนหละหลวม เขาไม่ได้สังเกตเห็นรอยเท้าเล็กๆ ของเสี่ยวอวิ๋นที่กำลังถูกหิมะโปรยปรายลงมากลบอย่างรวดเร็ว หรือแม้แต่รอยแตกบนพื้นหินและกิ่งไผ่ที่หักกองอยู่ ซึ่งในเวลาปกติ ยอดฝีมือระดับเขาไม่มีทางพลาดร่องรอยการต่อสู้เหล่านี้แน่

แต่ดูเหมือนว่า "ข่าว" ที่เขานำมา หรือ "ภารกิจ" ที่เขาเพิ่งไปทำมานั้น จะสำคัญและเร่งด่วนจนทำให้เขาลืมระวังสิ่งรอบข้าง

เหลียงเหว่ยกัดฟันแน่น ก่อนจะทะยานร่างจากไป มุ่งหน้าตรงบริเวณที่พักองครักษ์ส่วนพระองค์ขององค์ชายสี่ที่อยู่ลึกเข้าไปในตำหนัก ทิ้งไว้เพียงกลิ่นคาวเลือดจางๆ ที่ลอยมาตามลม

เสี่ยวอวิ๋นรอจนแน่ใจว่าเงาของเหลียงเหว่ยลับหายไปแล้ว นางจึงค่อยๆ คลายตัวลงมาจากยอดไผ่ราวกับใบไม้ร่วง นางลงสู่พื้นอย่างนิ่มนวล สายตาจ้องมองไปทางทิศที่องครักษ์หนุ่มจากไป

‘องค์ชายสี่ผู้นั้น... มีองครักษ์ฝีมือระดับนี้ทำงานให้กลางดึก... แถมยังดูเหมือนไปพัวพันกับเรื่องอันตราย’ เสี่ยวอวิ๋นคิดในใจ มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย ‘ดูท่า ฉายาองค์ชายไร้ประโยชน์ คงจะเป็นเพียงละครฉากใหญ่เสียแล้ว’

หิมะเริ่มตกหนักขึ้นอีกครั้ง ช่วยกลบร่องรอยการฝึกวิชาของนางจนหมดสิ้น ราวกับสวรรค์เป็นใจ เสี่ยวอวิ๋นกระชับเสื้อคลุม เก็บกิ่งไผ่ที่ใช้เป็นอาวุธโยนทิ้งเข้าไปในกอไผ่รกทึบ แล้วรีบใช้ท่าเท้าวิชาตัวเบา ย่องกลับไปยังเรือนพักนางกำนัล

ภายในห้องพักรวม บรรยากาศเงียบสงัดและอบอุ่นกว่าข้างนอกมาก เสี่ยวอวิ๋นแง้มประตูเข้ามาอย่างแผ่วเบาที่สุด ลมหายใจของนางกลับมาเป็นปกติราวกับคนเพิ่งตื่นนอนกลางดึก นางกวาดสายตาสำรวจเพื่อนร่วมห้อง

เสี่ยวหลิงยังคงนอนกรนเบาๆ น้ำลายยืดเลอะหมอน เสี่ยวฮวานอนดิ้นจนผ้าห่มลงไปกองที่เอว ขาข้างหนึ่งพาดลงมาที่พื้น ส่วนเสี่ยวเหมย... นางนอนหันหลังให้ประตู ลมหายใจสม่ำเสมอ ดูเหมือนจะหลับสนิทที่สุด

เสี่ยวอวิ๋นค่อยๆ ถอดเสื้อคลุมที่เปียกชื้นออก ซ่อนมันไว้ใต้เตียง แล้วสอดตัวเข้าไปในผ้าห่มอุ่น ความหนาวเย็นจากภายนอกค่อยๆ จางหายไป แต่ความตื่นตัวในใจกลับลุกโชน

คืนนี้ นางได้เห็นสองสิ่งที่น่าสนใจ หนึ่ง... วรยุทธ์ของตนเองที่ยังไม่ขึ้นสนิม สอง... "เงาเหล็ก" ขององค์ชายเจ้าสำราญที่ซ่อนเขี้ยวเล็บไว้

เสี่ยวอวิ๋นหลับตาลง แสร้งทำเป็นหลับไหลเข้าสู่ห้วงนิทรา แต่ในความมืดนั้น... นางไม่รู้เลยว่า ที่เตียงมุมสุดห้อง เปลือกตาของเสี่ยวเหมยกระตุกเล็กน้อย และลมหายใจของนางก็สะดุดไปจังหวะหนึ่ง ก่อนจะกลับมาสม่ำเสมอเช่นเดิม

รึว่า วังหลวงแห่งนี้... ไม่มีใครหลับใหลอย่างแท้จริง ?