พายุจากทิศตะวันออกและมังกรผู้เหนื่อยล้า

บรรยากาศภายในโถงกว้างใหญ่ที่ปกติจะเต็มไปด้วยความน่าเกรงขาม วันนี้กลับอึมครึมและตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก เสามังกรทองคำพันรอบเสาไม้หนานมูขนาดมหึมาส่องประกายวูบวาบต้องแสงตะเกียงนับร้อยดวงที่ถูกจุดขึ้นเพื่อไล่ความมืดสลัวของพายุหิมะภายนอก กลิ่นกำยานไม้จันทน์หอมตลบอบอวล ผสมปนเปไปกับกลิ่นเหงื่อแห่งความวิตกกังวลของเหล่าขุนนางนับร้อยชีวิต

บนบัลลังก์มังกรทองคำที่ตั้งตระหง่านอยู่เหนือบันไดหยกขาวเก้าขั้น บุรุษผู้กุมชะตาชีวิตของคนทั้งแผ่นดินประทับนั่งอยู่

จักรพรรดิว่านลี่ หรือ จูอี้จวิน โอรสสวรรค์แห่งราชวงศ์หมิง ในวัยย่างเข้าเลขสาม ปรากฏพระองค์ในฉลองพระองค์ชุดมังกรสีเหลืองทองอร่าม ปักลวดลายมงคลวิจิตรบรรจง ผ้าไหมเนื้อดีทิ้งตัวลงคลุมพระวรกายที่เริ่มจะลงพุงเล็กน้อยจากการเสวยสุขมานานปี

ทว่าสิ่งที่สะดุดตาที่สุดไม่ใช่ความหรูหรา แต่คือความ "เหนื่อยหน่าย" ที่ฉายชัดบนพระพักตร์

ดวงพระเนตรหรี่ปรือราวกับคนอดนอน ใต้ตาบวมช้ำเล็กน้อย พระพักตร์ที่เคยคมคายในวัยหนุ่มบัดนี้ดูหมองคล้ำและไร้ซึ่งความกระตือรือร้น พระองค์นั่งเอนพิงพนักบัลลังก์อย่างเกียจคร้าน พระหัตถ์ข้างหนึ่งหมุนลูกแก้วหยกเล่นไปมา กริยาบ่งบอกว่าทรงเบื่อหน่ายการว่าราชการเต็มทน แต่วันนี้... เรื่องราวตรงหน้าใหญ่หลวงเกินกว่าจะทรงเมินเฉยได้

"ทูลฝ่าบาท..."

เสนาบดีกระทรวงกลาโหม ก้าวออกมาคุกเข่าโขกศีรษะกับพื้นหิน "ม้าเร็วจากด่านเหลียวตงแจ้งข่าวร้ายที่สุดมาแล้วพะยะค่ะ! ทัพญี่ปุ่นของ โทโยโทมิ ฮิเดโยชิ ได้ยกพลขึ้นบกที่ปูซานแล้ว! กองทัพโชซอนแตกพ่ายยับเยิน กษัตริย์ซอนโจแห่งโชซอนทรงหนีออกจากเมืองหลวง และส่งราชสาส์นขอกองทัพต้าหมิงไปช่วยด่วนที่สุด มิเช่นนั้น... มิเช่นนั้น 

เสนาบดีกระทรวงกลาโหมทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ จักรพรรดิว่านลี่โบกพระกรอย่างสุดรำคาญ

เสียงฮือฮาดังอื้ออึงไปทั่วท้องพระโรง ขุนนางฝ่ายบู๊และฝ่ายบุ๋นเริ่มถกเถียงกันเสียงดัง

"เราต้องส่งทหารไปช่วย! โชซอนเป็นรัฐบรรณาการที่ซื่อสัตย์ หากโชซอนแตก ญี่ปุ่นจะใช้เป็นฐานบุกต้าหมิง!" แม่ทัพคนหนึ่งตะโกน

"ไม่ได้! การส่งทหารข้ามแม่น้ำยาลูใช้เงินมหาศาล คลังหลวงเรากำลังร่อยหรอ อีกทั้งทางเหนือยังมีพวกแมนจูคอยก่อกวน!" ขุนนางกรมคลังแย้งเสียงแข็ง

ท่ามกลางความวุ่นวาย สายตาของฮ่องเต้ว่านลี่กวาดมองลงมายังเหล่าโอรสที่ยืนเรียงกันอยู่เบื้องล่าง

ทางด้านซ้ายสุด องค์ชายใหญ่ (จูฉางลั่ว) ยืนห่อไหล่ สีหน้าซีดเซียวราวกับกระดาษ เขาไอโขลกๆ เบาๆ ใส่ผ้าเช็ดหน้าตลอดเวลา ร่างกายดูผอมแห้งบอบบางเหมือนกิ่งไม้ที่พร้อมจะหักโค่นเมื่อลมพัด

"ลูกใหญ่..." ฮ่องเต้ตรัสเสียงเนือยๆ "เจ้ามีความเห็นอย่างไร?"

องค์ชายใหญ่สะดุ้งเฮือก รีบก้าวออกมาด้วยขาสั่นเทา "ทะ... ทูลเสด็จพ่อ ลูกคิดว่า... เรื่องนี้ควร... เอ่อ... ควรพิจารณาอย่างรอบคอบพะยะค่ะ การศึกเป็นเรื่องใหญ่ ลูก... แค่กๆ... ลูกเกรงว่าสุขภาพของลูกจะไม่อำนวยให้คิดอ่านเรื่องรบราฆ่าฟัน..."

เขาพูดไม่ทันจบประโยคก็ต้องยกผ้าเช็ดหน้าขึ้นปิดปากไออีกชุดใหญ่ ทำให้ขุนนางหลายคนส่ายหน้าด้วยความเวทนาปนสมเพช

ถัดมาทางด้านขวา องค์ชายห้า (จูฉางฮ่าว) ยืนกอดอกนิ่ง ใบหน้าคมเข้มมีรอยยิ้มมุมปากที่อ่านยาก ดวงตาเรียวรีกลอกไปมาคล้ายกำลังคำนวณผลประโยชน์ เขามองดูพี่ชายคนโตด้วยสายตาที่แฝงแววดูแคลน ก่อนจะก้าวออกมา

"ทูลเสด็จพ่อ..." เสียงขององค์ชายห้าทุ้มลึก น่าเกรงขามกว่าพี่ชายมาก "โชซอนเปรียบเสมือนรั้วบ้าน หากรั้วพัง โจรย่อมเข้าบ้านเราได้ง่าย โทโยโทมิ ก็แค่สลัดเตี้ยคนหนึ่งที่คอยก่อกวน ลูกเห็นควรว่าต้องส่งทัพไป แต่... การจะส่งใครไปคุมทัพ หรือจัดการเสบียงนั้น ต้องเป็นคนที่ 'ไว้ใจได้' จริงๆ เพราะงบประมาณมหาศาลอาจรั่วไหลได้ง่ายพะยะค่ะ"

คำพูดของเขาดูเหมือนหวังดี แต่สายตากลับจ้องมองไปทางขุนนางฝ่ายองค์ชายใหญ่ ราวกับกำลังบอกใบ้ว่ามีคนจ้องจะโกงกินงบสงคราม “กระหม่อม ขอทูลอาสาไปรับศึกนี้เอง” และสุดท้าย... องค์ชายสี่ ฉีเฟิง

เขายืนอยู่ท้ายสุด กำลังแอบหาวหวอดใหญ่โดยไม่เอามือปิดปาก ชุดขุนนางเต็มยศดูจะหนักเกินไปสำหรับเขา จนต้องยืนเอียงกระเท่เร่พิงเสาต้นหนึ่ง สายตาเหม่อลอยมองลวดลายบนเพดาน ราวกับว่าเรื่องสงครามความเป็นความตายนี้ น่าสนใจน้อยกว่าจิ้งจกที่กำลังไล่จับแมลง

"เจ้าสี่!" ฮ่องเต้ตวาดเสียงดังขึ้นเล็กน้อย จนฉีเฟิงสะดุ้งตื่นจากภวังค์

"พะยะค่ะ! เสด็จพ่อ... เอ่อ... รับสั่งให้ลูกไปกินข้าวได้แล้วหรือพะยะค่ะ?"

เสียงหัวเราะขบขันดังลอดมาจากแถวขุนนางบางคน ขณะที่องค์ชายใหญ่ก้มหน้าด้วยความอับอายแทน และองค์ชายห้ายิ้มเยาะอย่างเปิดเผย

"กินข้าวรึ? บ้านเมืองกำลังจะมีภัย เจ้าคิดแต่เรื่องกิน!" ฮ่องเต้ถอนหายใจยาว ทิ้งตัวลงพิงพนักอย่างหมดแรง "เฮ้อ... ข้าล่ะปวดหัวจริงๆ คนหนึ่งก็ขี้โรค คนหนึ่งก็จ้องจะรบ อีกคนก็ไร้สาระ... สวรรค์ช่างกลั่นแกล้งข้า"

พระองค์โยนลูกแก้วหยกในมือลงบนถาดทองคำเสียงดัง ถึงเวลาต้องแสร้งแข็งขันบ้างแล้ว เคร้ง! ทำให้ทั้งท้องพระโรงเงียบกริบ

"ถ่ายทอดราชโองการ!" สุรเสียงของจักรพรรดิว่านลี่เปลี่ยนเป็นเด็ดขาด ดวงตาที่เคยง่วงงุนวาวโรจน์ขึ้นชั่วขณะด้วยอำนาจแห่งมังกร

"แต่งตั้งแม่ทัพหลี่หรูซง เป็นแม่ทัพใหญ่ นำทัพต้าหมิงสี่หมื่นนาย ข้ามแม่น้ำยาลูไปช่วยโชซอน! องค์ชายห้าเป็นรองแม่ทัพ รั้งอยู่ห่างสามหมื่นลี้เป็นกองหนุน ให้กรมคลังจัดสรรงบประมาณอย่าให้ขาดตกบกพร่อง ใครกล้าขัดขวางหรือยักยอก ตัดหัวเจ็ดชั่วโคตร!"

"และ..." พระองค์เว้นจังหวะ สายตาจับจ้องไปที่ลูกๆ อีกครั้ง ก่อนจะมาหยุดที่ฉีเฟิง

"เจ้าสี่... ในเมื่อเจ้าว่างนัก และดูท่าจะไม่เดือดร้อนกับเรื่องสงคราม... ข้ามีงานอื่นให้เจ้าทำ"

ฉีเฟิงกลืนน้ำลาย ดัง เอือก รู้สึกถึงลางร้ายที่คืบคลานเข้ามา

"พะ... พะยะค่ะ?"

ฮ่องเต้แสยะยิ้ม เป็นรอยยิ้มที่ดูน่ากลัวกว่าตอนหน้าบึ้งเสียอีก

"ในขณะที่ทหารกล้าไปรบที่แนวหน้า ในเมืองหลวงกลับมีหนูสกปรกคอยก่อกวน... กลุ่มโจรอาละวาดมาหลายเดือน กรมอาญาจับไม่ได้สักที ข้าแต่งตั้งเจ้าเป็นผู้ตรวจการพิเศษ รับผิดชอบคดีนี้ โจรดอกท้อ จับมันมาให้ได้ภายในหนึ่งเดือน... ถ้าทำไม่ได้ ข้าจะตัดเบี้ยหวัดเจ้าไปตลอดชีวิต!"

ฉีเฟิงอ้าปากค้าง ทำหน้าเหมือนโลกถล่มทลาย

"เสด็จพ่อ! ลูกถนัดแต่เรื่องกินดื่มเที่ยวเล่น... ให้ลูกไปจับโจรเนี่ยนะพะยะค่ะ? ลูกกลัวเลือด!"

"นั่นคือคำสั่ง!" ฮ่องเต้สะบัดแขนเสื้อ ลุกขึ้นจากบัลลังก์แล้วเดินหายเข้าไปในฉากหลังทันที "เลิกประชุม!"

เสียงระฆังดังเหง่งหง่างบอกเวลาเลิกประชุม ขุนนางค่อยๆ ทยอยเดินออกไป ทิ้งให้ฉีเฟิงยืนคอตกอยู่กลางท้องพระโรง

องค์ชายห้าเดินเข้ามาตบไหล่ฉีเฟิงเบาๆ แล้วกระซิบข้างหู "โชคดีนะน้องสี่... ระวังโจรมันจะลักพาตัวเจ้าไปเรียกค่าไถ่ล่ะ"

เขากระตุกยิ้มมุมปาก แล้วเดินจากไปอย่างมาดมั่น

ฉีเฟิงมองตามหลังพี่ชายต่างแม่ แววตาที่แสร้งทำเป็นตื่นกลัวเมื่อครู่จางหายไปชั่วพริบตา เหลือเพียงความลึกลับที่ยากจะหยั่งถึง‘สงครามที่โชซอน... กับโจรในเมืองหลวง...’ เขาคิดในใจ ‘บางที... สองเรื่องนี้อาจเกี่ยวข้องกันมากกว่าที่คิด’

เขาถอนหายใจยาว  กระทืบเท้าอย่างขัดใจ แล้วแกล้งตะโกนโวยวายไล่หลังขันที

"โธ่เอ๊ย! แล้วข้าจะเอาอะไรไปสู้กับโจรเล่า! ข้ามีแค่พัดด้ามเดียวนะ!"