ตีเนียนกินเปล่า

ท่ามกลางเสียงจอแจของผู้คนและความอร่อยของเกี๊ยวกุ้ง เสี่ยวอวิ๋นแสร้งทำเป็นก้มหน้าซดน้ำซุป แต่สายตาอันคมกริบลอบมองเงาสะท้อนเลือนรางบนช้อนโลหะในมือ ที่มุมตึกฝั่งตรงข้าม หลังแผงขายผ้าแพร... มีเงาร่างตะคุ่มของชายสวมหมวกปีกกว้างยืนนิ่งสนิทราวกับรูปปั้น แต่สิ่งที่ไม่อาจซ่อนเร้นได้ คือประกายสังหารที่แผ่ออกมาจางๆ และมือขวาที่วางทาบอยู่บนด้ามดาบตลอดเวลา

"อิ่มแล้วหรือ?" ฉีเฟิงเอ่ยถามเมื่อเห็นนางวางตะเกียบลง ทั้งที่ยังกินไม่หมด "เสียดายของนะ ถ้าไม่กิน ข้าจะแย่งกลับคืนมาแล้วนะ"

องค์ชายสี่สังเกตุเห็นแล้ว 

ฉีเฟิงชะงักตะเกียบไปเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะกลับมาคีบหมูเข้าปากเคี้ยวตุ้ยๆ ต่อด้วยท่าทีสบายอารมณ์เหมือนเดิม  แต่ดวงตาขี้เล่นคู่นั้นกวาดมองไปรอบตัวอย่างรวดเร็ว...

ทันใดนั้น สายตาของเขาก็ไปสะดุดเข้ากับร่างตุ้ยนุ้ยและร่างผอมเกร็งในชุดเครื่องแบบกรมเมืองสีน้ำเงิน "เจ้าอ้วนกับเจ้าผอม" คู่เดิมที่เพิ่งจะไล่พวกเขาออกมา กำลังเดินวนเวียนตรวจตราความเรียบร้อยอยู่หน้าร้านขายซาลาเปาถัดไปไม่ไกล

มุมปากของฉีเฟิงกระตุกขึ้นเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ "อืม... ดูท่าคืนนี้มื้อดึกของเราจะย่อยยากเสียแล้วสิ" เขาพึมพำเบาๆ ก่อนจะวางตะเกียบลงดัง ปึ้ก!

"ช่วยด้วย!! ช่วยข้าด้วยยยย!!"

เสียงตะโกนอันโหยหวนของฉีเฟิงดังลั่นตลาด ทำเอาผู้คนทั้งร้านบะหมี่และคนที่เดินผ่านไปมาหยุดชะงักหันมามองเป็นตาเดียว เจ้าหน้าที่อ้วนผอมสะดุ้งโหยง หันขวับมามองต้นเสียง พอเห็นว่าเป็น "ผัวเมียตัวซวย" เมื่อครู่ ก็ทำท่าจะไล่ตะเพิด "อะไรของเจ้าอีก! บอกแล้วไงว่าให้ไสหัวไปไกลๆ!" เจ้าอ้วนตวาด

แต่ฉีเฟิงไม่เปิดโอกาสให้พวกมันได้ตั้งตัว เขาทรุดตัวลงไปเกาะขาเจ้าอ้วนแน่น ชี้มือไม้สั่นระริกไปยังทิศทางที่ชายสวมหมวกปีกกว้างซ่อนตัวอยู่ "นั่น! นั่นไงขอรับ! 'ไอ้หมอผีวิปลาส'! มันตามมาแล้ว! มันจะมาจับเมียบ้าของข้าไปทำยาอายุวัฒนะ!"

"หา? หมอผี?" เจ้าผอมทำหน้างง

"ใช่ขอรับ! ดูนั่นสิ! มันพกดาบอาคมมาด้วย! มันฆ่าคนมาเป็นร้อยศพแล้วเพื่อเอาเลือดมาทำพิธี! พี่เจ้าหน้าที่ต้องช่วยข้านะขอรับ ไม่งั้นคนทั้งตลาดต้องตายกันหมดแน่!"

สิ้นเสียงยุยง สายตาทุกคู่ รวมถึงเจ้าหน้าที่กรมเมือง ก็พุ่งตรงไปยังมุมมืดข้างร้านขายผ้าทันที ชายสวมหมวกปีกกว้างผู้โชคร้าย เมื่อจู่ๆ ตกเป็นเป้าสายตาของคนทั้งตลาด ก็เกิดอาการเลิ่กลั่กทำตัวไม่ถูก และด้วยสัญชาตญาณระวังภัยของนักฆ่า มือของมันจึงกระชับด้ามดาบแน่นขึ้นโดยอัตโนมัติ พร้อมกับขยับตัวถอยหลังเตรียมหนี

การกระทำนั้นยิ่งเป็นการราดน้ำมันลงกองเพลิงในสายตาของเจ้าหน้าที่ "มันจะชักอาวุธ!" เจ้าผอมตะโกนลั่น "เฮ้ย! หยุดนะ! วางอาวุธเดี๋ยวนี้!"

"จับมัน! ไอ้หมอผีเถื่อน! กล้ามาก่อเรื่องในเขตข้า!" เจ้าอ้วนเป่าปากสียงดังปรี๊ด แล้วชักดาบราชการนำทีมลูกน้องกรูเข้าไปล้อมจับชายคนนั้นทันที

"เคร้ง!" เสียงดาบปะทะกันดังสนั่นเมื่อนักสะกดรอยผู้นั้นจำต้องชักดาบออกมาป้องกันตัวจากการรุมทึ้ง ความโกลาหลบังเกิดขึ้นในพริบตา! ชาวบ้านกรีดร้องวิ่งหนีจ้าละหวั่น แผงลอยร้านค้าล้มระเนระนาด กลายเป็นสมรภูมิขนาดย่อมระหว่างเจ้าหน้าที่กรมเมืองกับยอดฝีมือผู้โชคร้าย

ท่ามกลางความวุ่นวายฝุ่นตลบ... ฉีเฟิงอาศัยจังหวะที่ไม่มีใครสนใจ เดินผิวปากกลับมาที่โต๊ะอย่างสบายใจเฉิบ เขาคว้าข้อมือของเสี่ยวอวิ๋นที่นั่งมองเหตุการณ์ด้วยความทึ่ง ให้ลุกขึ้น "ไปกันเถอะ... เดี๋ยวหมอผีจะแผลงฤทธิ์ใส่"

ทั้งสองเดินฝ่าความชุลมุนออกมาอย่างเนียนๆ ราวกับเป็นเพียงคู่รักที่เดินผ่านทางมา ระหว่างที่เดินผ่านแผงขายผลไม้เชื่อมที่คนขายวิ่งหนีตายไปแล้ว ฉีเฟิงก็ชะงักฝีเท้า มือไวเท่าความคิด เขาหยิบถังหูลู่*ไม้ใหญ่สีแดงสดขึ้นมาสองไม้

"ว้าว... น่ากินแฮะ เจ้าของร้านไม่อยู่ ถือว่าสมนาคุณลูกค้าก็แล้วกัน"

เขาเดินแกว่งไม้ถังหูลู่มาดักหน้าเสี่ยวอวิ๋น แล้วยื่นไม้หนึ่งให้นางด้วยรอยยิ้มกว้างจนตาหยี "ล้างปากเสียหน่อยแม่นางเสี่ยวอวิ๋น... หวาน กรอบ อร่อย... และที่สำคัญ ไม่ต้องจ่ายเงินด้วยนะ!"

เสี่ยวอวิ๋นมองไม้พุทราเชื่อมในมือชายหนุ่ม สลับกับมองไปข้างหลังที่ซึ่งเสียงการต่อสู้ยังดังโครมครามไม่หยุดหย่อน นางส่ายหน้าเบาๆ รับถังหูลู่มาถือไว้ แล้วกัดลูกพุทราคำหนึ่งดัง กรุบ รสหวานของน้ำตาลเคลือบและความเปรี้ยวของพุทราซึมซาบไปทั่วลิ้น... แต่สิ่งที่ชัดเจนยิ่งกว่ารสชาติ คือความรู้สึกทึ่งในความกะล่อนของชายตรงหน้า

"ท่านนี่มัน... ร้ายกาจ"

ฉีเฟิงหัวเราะร่า กัดถังหูลู่ของตัวเองคำโต แล้วเดินนำหน้านางมุ่งสู่ความมืดของราตรีด้วยความเบิกบานใจ "ข้าจะถือว่าเป็นคำชมก็แล้วกัน!"