เผยพิรุธ

แสงจันทร์สีเงินสาดส่องลงมาบนพื้นหินเย็นเฉียบของลานหน้าห้องพักในเรือนรับรองกรมเมือง ความเงียบสงัดถูกทำลายด้วยเสียงฝีเท้าแผ่วเบาที่ดังขึ้นจากมุมมืด เหลียงเหว่ยก้าวออกมาจากเงาไม้ใกล้ๆ โรงม้า ดวงตาคมกริบกวาดมองไปรอบตัวอย่างระแวดระวัง ก่อนจะหยุดยืนนิ่งอยู่ตรงกลางลาน ราวกับรูปปั้นหินที่ไม่มีชีวิต

"ออกมาเถอะ..." เสียงทุ้มต่ำของเขาดังก้องไปในความมืด "ข้ารู้ว่าท่านอยู่ที่นี่... ตั้งแต่ข้าลงจากม้า"

ความเงียบยังคงปกคลุมอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่เสียงหัวเราะเบาๆ จะดังขึ้นจากหลังเสาหินใกล้ๆ ประตูห้องพักของฉีเฟิง ร่างเพรียวบางก้าวออกมาอย่างแผ่วเบา เสี่ยวอวิ๋นยืนยืดตัวตรง มือข้างหนึ่งยังกระชับท่อนไม้ไผ่เอาไว้แน่น ดวงตาคมกริบจ้องมองเหลียงเหว่ยอย่างไม่วางตา

"ท่านหัวหน้าองครักษ์... ช่างมีสัญชาตญาณเฉียบคมจริงๆ" เสี่ยวอวิ๋นเอ่ยเสียงเรียบ แต่แฝงความระแวง "ข้าแค่ลงมาดูรอบๆ เพราะห่วงความปลอดภัยของเพื่อนข้า... ท่านไม่ต้องคิดมากหรอก"

เหลียงเหว่ยยกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แววตาที่มองเสี่ยวอวิ๋นฉายแววประเมิน "ห่วงความปลอดภัย? หรือห่วงว่าจะพลาดโอกาสสังเกตการณ์กันแน่? แม่นางเสี่ยวอวิ๋น... ท่านถือไม้ไผ่ลงมาเดินเล่นยามดึกแบบนี้