LOGIN“อร่อยมากเลยค่ะ แบบนี้พวกผมคงจะรู้สึกอิจฉาลูกหลานของคุณลุงคุณป้ากันแล้วนะสิครับ ที่ได้ทานอาหารอร่อยๆ แบบนี้ทุกมื้อ” คำพูดของเย่กั๋วเฉิงเรียกรอยยิ้มและเสียงหัวเราะของคุณลุงคุณป้าที่เป็นตัวแทนของหมู่บ้านในการนำอาหารมาให้กับทุกคนในครั้งนี้เป็นอย่างดี “นายละรีบกินเข้า ไม่อย่างนั้นคงไม่ทันเฟยอว
“แสดงว่ายังมีบางข้อที่ยังไม่ถูกใจคุณใช่ไหม” อวี๋เถียนเฟยแซวอีกฝ่ายเมื่อเห็นว่าคนข้างกายเธอถอนหายใจออกมาเล็กน้อย “อย่างพึ่งคิดอะไรมาก ตอนนี้เธอก็ยังไม่ได้ส่งกระดาษคำตอบไม่ใช่เหรอ ไม่แน่เธออาจจะแก้ไขคำตอบในช่วงสุดท้ายและส่งคำตอบที่ถูกต้องให้กับพวกเราก็เป็นได้” “นั่นสินะ คงต้องรอดูต่อไป” จางล
คุยกันสักนิดไรท์ขอขอบคุณนักอ่านทุกคนที่แวะมาติดตามผลงานของไรท์นะคะ ขอให้ทุกคนอ่านให้สนุกนะคะ >//ฝากกดติดตามให้ไรท์ด้วยนะอีกไม่นานนางเอกของเราก็จะได้เจอกับพระเอกแล้วนะคะ หลังจากที่พวกเขาไม่ได้เจอกันมานานม๊ากกกก 5555+ ไรท์ต้องขอขอบคุณนักอ่านทุกคนที่ยังติดตามกันอยู่นะคะ แม้จะมีฉากหวานน้อย(หรือไม
“พวกเราไปที่กระดานกันเถอะ” เมื่อได้ยินเสียงประกาศที่ดังขึ้น ทำให้จางลี่จิ่นรีบชวนเพื่อนของตัวเองไปยังกระดานที่อยู่ไม่ไกลสักเท่านั้น ซึ่งแน่นอนว่าป้ายกระดานเหล่านั้นต่างก็แบ่งแยกตามชื่อตำบลและหมู่บ้านของแต่ละคน และป้ายชื่อตำบลและหมู่บ้านก็ถูกจัดทำให้ใหญ่ขึ้นมากกว่าปกติ ดังนั้นผู้เข้าสอบจึงสามารถมองเห
คุยกันสักนิดไรท์ขอขอบคุณนักอ่านทุกคนที่แวะมาติดตามผลงานของไรท์นะคะ ขอให้ทุกคนอ่านให้สนุกนะคะ >//ฝากกดติดตามให้ไรท์ด้วยนะ++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++บทที่ 61 จางลี่จิ่นก้มลงอ่านสรุปบทเรียนที่อยู่ในมือด้วยความเคร่งเครียด ซึ่งแน่นอนว่าไม่ได้มีแค่เธอคนเดียวเท่านั้นที่กำลังมีอาการแ
โจวจางหย่งมองอาหารที่อยู่ในมืออย่างมีความสุข “ขอบคุณหนูลี่จิ่นมากเลยนะ ตาได้ยินจากคุณครูและนักเรียนหลายๆ คนบอกว่าหนูลี่จิ่นจะมาสอบเพิ่อขอรับวุฒิมัธยมปลายใช่ไหม” จางลี่จิ่นรู้สึกตกใจขึ้นมาเล็กน้อย เพราะไม่คิดว่าเรื่องสอบของเธอจะมีคนรู้เยอะขนาดนี้ ก่อนที่เธอจะยืนรับพรจากคุณตาโจวอีกเล็กน้อย หลังจา
คุยกันสักนิดขอบคุณนักอ่านทุกคนที่แวะมาติดตามผลงานของไรท์นะคะ ขอให้ทุกคนอ่านให้สนุกนะ >//บทที่ 9“ได้ยังไงกัน เธอควรที่จะแบ่งปันพวกเราถึงจะถูกสิ ใช่ไหมจินเยว่” ซูเฟยอวี่หันไปหาเพื่อนสนิทของเธอที่พูดออกมาเป็นคนแรก เธอรู้ดีว่าถังเจียวมิ่งเป็นคนจิตใจดีและไม่อยา
“ไม่เมื่อพวกคุณไม่มีความพร้อมเองมันก็ช่วยไม่ได้ พวกคุณคงไม่รู้ว่าในตอนนี้อาหารเริ่มจะขาดแคลนขึ้นมาแล้ว ดังนั้นที่พวกเรามอบอาหารให้กับพวกคุณโดยที่ไม่เก็บไว้ทานเองก็ดีเท่าไหร่แล้ว ดังนั้นอย่าได้คิดอะไรแบบนี้อีก ถ้าหากยังมีปัญหาอะไรเกิดขึ้นนี้ ผมจะไม่มอบอาหารในส่วนนี้ให้กับพวกคุณอีกต่อไป” ตงเต๋อเหลียงไ
คุยกันสักนิดขอบคุณนักอ่านทุกคนที่แวะมาติดตามผลงานของไรท์นะคะ ขอให้ทุกคนอ่านให้สนุกนะ >//บทที่ 8จางลี่จิ่นนั่งลงบนเบาะที่เจ้าหน้าที่แจ้งเอาไว้ก่อนหน้า หลังจากที่เธอขึ้นมาบนรถไฟเป็นที่เรียบร้อยแล้ว จางลี่จิ่นกวาดสายตามองไปรอบตัว ซึ่งภายในตู้นั่งแห่งนี้มีเพีย
จางลี่จิ่นส่ายหน้าเล็กน้อย “พวกเรากำลังถูกส่งไปยังหมู่บ้านเดียว ฉันไม่อยากทำให้เป็นเรื่องใหญ่และไม่อยากให้ทุกคนต้องมาเสียเวลาค่ะ แค่ต่อจากนี้ขอให้เธอไม่เข้ามารบกวนฉันอีกก็พอค่ะ” ถึงแม้ว่าเธออยากจะเอาเรื่องอีกฝ่าย แต่เธอก็ไม่สามารถทำได้ เนื่องจากเธอต้องทำการดึงโชคของตัวเองกลับคืนมาก่อน ถ้าหากเธอเอาเร







