Novels by ป๋ายเยี่ยนลี่

ถังเจียวมิ่งจ้องมองไปที่ร่างของจางลี่จิ่นด้วยความประหลาดใจ โดยเฉพาะเมื่อเธอเห็นอีกฝ่ายกำลังอุ้มร่างของเด็กชายคนหนึ่งเอาไว้และมีหญิงวัยกลางคนกำลังพูดคุยกับหญิงสาวที่เธอไม่ชื่นชอบด้วยท่าทางที่มีความสุข ทำให้ถังเจียวมิ่งรีบละความสนใจออกจากข้าวของที่เธอกำลังเลือกซื้อ ‘จางลี่จิ่นรู้จักกับคนในเมืองด้

คุยกันสักนิดไรท์ขอขอบคุณนักอ่านทุกคนที่แวะมาติดตามผลงานของไรท์นะคะ ขอให้ทุกคนอ่านให้สนุกนะคะ >//ฝากกดติดตามให้ไรท์ด้วยนะ++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++บทที่ 39 จางลี่จิ่นเอื้อมมือไปรับร่างเล็กของหานหมิงห้าวจากมือของหานเฉียงรุ่ยผู้เป็นพ่อของเด็กน้อย ในขณะนั้นนิ้วมือของเธอก็เฉียดโด

‘รีบชมผมเร็วเข้าครับพ่อ วันนี้ผมทำดีใช่ไหมครับ’ หานเฉียงรุ่ยหัวเราะกับท่าทางของผู้เป็นลูกชาย ก่อนที่เขาจะยกร่างเล็กของอีกฝ่ายขึ้นมาอุ้มเอาไว้ “ไม่รบกวนเลยครับ ผมยินดีเสียอีกที่คุณมาทานอาหารกับพวกเราในวันนี้ พวกเราไปนั่งกันเถอะ ป่านนี้เจ้าตัวกลมคนนี้คงจะหิวข้าวแล้วละมั้ง” หานเฉียงรุ่ยแ

คุยกันสักนิดไรท์ขอขอบคุณนักอ่านทุกคนที่แวะมาติดตามผลงานของไรท์นะคะ ขอให้ทุกคนอ่านให้สนุกนะคะ >//ฝากกดติดตามให้ไรท์ด้วยนะ++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++บทที่ 38 “สวัสดีค่ะคุณหลี่เหว่ยถิง” จางลี่จิ่นส่งยิ้มให้กับคุณย่าของเด็กชายตัวน้อยที่เธอรู้สึกเอ็นดู ก่อนที่จางลี่จิ่นจะอุ้มร่างเ

“เธอว่าถังเจียวมิ่งดูแปลกไปหรือเปล่า ดูเหมือนว่าเธอจะไม่ค่อยสดใสหรือคอยมาหาเรื่องพวกเราเหมือนแต่ก่อนเลย” อู๋เจิ้งเซียวกระซิบเข้าไปหาจางลี่จิ่น หลังจากที่พวกเธอทั้งสองคนเดินแยกออกห่างจากคนอื่นเป็นที่เรียบร้อยแล้ว อีกทั้งในวันนี้เธอก็ยังคงเห็นว่าถังเจียวมิ่งมีใบหน้าที่ไม่ค่อยจะชื่นมื่นเหมือนกับหญิงสาว

คุยกันสักนิดไรท์ขอขอบคุณนักอ่านทุกคนที่แวะมาติดตามผลงานของไรท์นะคะ ขอให้ทุกคนอ่านให้สนุกนะคะ >//ฝากกดติดตามให้ไรท์ด้วยนะ++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++บทที่ 37 ฟู่เลี่ยงหรงวางร่างบางของถังเจียวมิ่งลงบนเตียงนอน โดยที่ฟู่เลี่ยงหรงไม่ลืมที่จะกวาดข้าวของที่ถูกวางเอาไว้บนเตียงไว้ให้พ้

บทที่ 17จดหมายตอบรับฉบับแรกของหมู่บ้าน ส่วนบ้านของฉู่เถิงเยว่นั้น นอกจากเธอจะออกค่าใช้จ่ายเองบางส่วน ฉู่เถิงเยว่ยังได้รับเงินสนับสนุนเพิ่มเติมจากกงโม่จือผู้เป็นว่าที่สามีอีกด้วย เนื่องจากพวกเขาทั้งคู่ต้องการพื้นที่ส่วนตัวหลังแต่งงาน และตัดสินใจที่จะย้ายมาใช้ชีวิตร่วมกันอยู่ที่บ้านหลังนี้ ดังนั้นบ้านของฉู่เถิงเยว่จึงถูกสร้างให้มีขนาดใหญ่โตและดูดีกว่าบ้านของยุวชนคนอื่นอย่างเห็นได้ชัด เหรินรุ่ยหลินและฉู่เถิงเยว่หยุดชะงักฝีเท้าเล็กน้อย เมื่อเห็นว่าบริเวณหน้าบ้านของฉู่เถิงเยว่มีชาวบ้านกลุ่มหนึ่งกำลังยืนมุงดูอะไรบางอย่างอยู่ ด้วยความอยากรู้อยากเห็น เหรินรุ่ยหลินและฉู่เถิงเยว่จึงไม่รอช้า รีบพากันเดินตรงเข้าไปยังบริเวณนั้นอย่างรวดเร็ว “นั่นไง! สหายฉู่มาแล้วพวกเรา” เสียงของหญิงวัยกลางคนคนหนึ่งดังขึ้น พร้อมกับที่ชาวบ้านช่วยกันเปิดทางให้ฉู่เถิงเยว่ได้เดินเข้าไปยังบริเวณหน้าบ้านของตัวเองได้อย่างง่ายดาย “สหายฉู่ ในที่สุดเธอก็มาสักที พวกป้าก็รอกันตั้งนาน รีบแกะจดหมายเร็วเข้า สหายไปรษณีย์ยืนรอเธอมาพักใหญ่แล้ว” ชาวบ้านอีกคนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นปนความอยากรู้อยากเห็น ชา

บทที่ 16มารยาคนเสแสร้งและเสียงนินทา แต่ถึงแม้เหรินรุ่ยหลินจะรับรู้ถึงความขุ่นเคืองในใจของเซี่ยเหว่ยกวง เธอก็ไม่คิดที่จะใส่ใจ เพราะสำหรับเธอแล้ว การไม่ต้องเข้าไปข้องแวะกับคนอย่างเซี่ยเหว่ยกวงและไป๋อี้หนิง ถือเป็นเรื่องที่ดีที่สุดแล้ว “ครับแม่” แน่นอนว่าเถียนหว่านซีได้เห็นสายตาของลูกชายที่จ้องมองไปยังเหรินรุ่ยหลินเช่นเดียวกัน ดังนั้นเธอจึงเริ่มพูดจาใส่ร้ายและด่าทอเหรินรุ่ยหลินอีกครั้ง ทำให้ตลอดทางที่เดินกลับไปยังบ้านเซี่ยมีเพียงเสียงของเถียนหว่านซี โดยมีไป๋อี้หนิงคอยพูดจาสนับสนุนอยู่ไม่ขาด ท่าทีเข้าอกเข้าใจและเข้าข้างบ้านเซี่ยของไป๋อี้หนิง ยิ่งทำให้เถียนหว่านซีรู้สึกถูกอกถูกใจและชื่นชอบอีกฝ่ายมากขึ้นกว่าเดิม นับตั้งแต่วันที่ไป๋อี้หนิงถูกเถียนหว่านซีชักชวนไปที่บ้านเซี่ย เธอก็สามารถเดินเข้านอกออกในบ้านเซี่ยได้ราวกับเป็นบ้านของตัวเอง อีกทั้งคนในบ้านต่างก็ดูเหมือนจะชื่นชอบและเอ็นดูเธอมากเลยทีเดียว รวมไปถึงเซี่ยเหว่ยกวงที่ยอมพูดคุยกับเธอมากขึ้นกว่าเมื่อก่อน ทั้งยังคอยแสดงความห่วงใยเธออยู่เสมอ ดังนั้นไป๋อี้หนิงจึงรู้สึกมีความสุขทุกครั้งที่ได้แวะมาเยี่ยมเยีอนบ้านเซี่ย

บทที่ 15ละครฉากใหญ่ของดอกบัวขาว “หรือฉันผิด... ที่ไม่ยอมตอบตกลงคบหากับสหายเซี่ย” แต่ยังไม่ทันที่เถียนหว่านซีจะได้โต้ตอบกลับไป ร่างบางของไป๋อี้หนิงก็เดินเข้ามาแทรกเสียก่อน พร้อมกับจ้องมองไปที่เหรินรุ่ยหลินด้วยสายตาไม่พอใจ ไป๋อี้หนิงไม่เข้าใจผู้หญิงตรงหน้าเธอเลยแม้แต่นิดเดียว เซี่ยเหว่ยกวงเป็นผู้ชายที่เพียบพร้อมขนาดนี้ แต่ทำไมอีกฝ่ายถึงดูไม่ชื่นชอบเขาเลย นอกจากนี้ยังกล้ามีปัญหากับแม่ของเขาอีก ทั้งที่ฐานะของเซี่ยก็ถือว่าเป็นครอบครัวที่มีฐานะในระดับหนึ่ง แถมหน้าตาและการศึกษาของเซี่ยเหว่ยกวงก็ไม่ได้ยิ่งหย่อนไปกว่าคนในตำบลหรืออำเภอแม้แต่นิดเดียว ‘ฉันคงต้องขอบคุณเธอแล้วเหรินรุ่ยหลิน เพราะไม่อย่างนั้นผู้ชายดีๆ แบบนี้ คงไม่หลงเหลือมาถึงฉันแน่’ “คุณพูดแบบนี้ก็ไม่ถูกต้องนะคะ ถึงยังไงสหายเซี่ยก็มอบของให้ด้วยความจริงใจ ดังนั้นสหายเหรินควรที่จะรับน้ำใจของเขาไม่ใช่เหรอ อีกอย่างการพูดจากับผู้อาวุโสแบบนี้ดูไม่ค่อยดีเท่าไหร่นะคะ ถึงยังไงคุณก็เป็นยุวชนที่มีการศึกษา น่าจะเข้าใจเรื่องมารยาทพื้นฐานดีไม่ใช่เหรอ” ทันทีที่ไป๋อี้หนิงพูดจบ ชาวบ้านบางส่วนก็ดูเหมือนจะคล้อยตามเธอทันท

บทที่ 14ความริษยาของไป๋อี้หนิง หลังจากที่ยืนคุยกันได้สักพัก ชิงหลี่เจี๋ยก็ขอตัวกลับบ้านของตัวเอง เหรินรุ่ยหลินจึงยืนมองส่งอีกฝ่ายจนกระทั่งลับสายตาไป หลังจากนั้นเธอจึงหมุนตัวเตรียมเดินกลับบ้านพักยุวชนหญิง แต่ยังไม่ทันที่เหรินรุ่ยหลินจะได้ก้าวเท้าเดินต่อ สายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นร่างของใครบางคนกำลังเดินตรงมายังบริเวณที่เธอยืนอยู่ “วันนี้สหายเหรินเข้าไปในตำบลอีกแล้วเหรอ ใช้เงินเยอะแบบนี้ ระวังเงินจะหมดก่อนได้กลับบ้านนะ” ไป๋อี้หนิงแสร้งเอ่ยทักทายด้วยความห่วงใย แต่ภายในใจกลับนึกอิจฉาเหรินรุ่ยหลินอยู่ตลอดเวลา เพราะเธอมักจะได้ยินญาติของเธอพูดถึงอีกฝ่ายอยู่บ่อยครั้ง ว่าเหรินรุ่ยหลินคนนี้มักจะใช้เงินเกินตัว ไม่ว่าจะเป็นของกิน ของใช้ หรือแม้กระทั่งจักรยานอีกฝ่ายก็ยังมี ทั้งที่พวกเธอต่างก็เป็นยุวชนเหมือนกัน แต่อีกฝ่ายกลับมีชีวิตความเป็นอยู่ที่สุขสบายกว่าเธอหลายเท่าตัว จนไป๋อี้หนิงนึกอยากจะเป็นคนในครอบครัวของเหรินรุ่ยหลินเสียด้วยซ้ำ แต่น่าเสียดายที่ไม่ว่าเธอจะพยายามเข้าหาอีกฝ่ายอย่างไร เหรินรุ่ยหลินก็ไม่เคยตอบรับความหวังดีของเธอเลยแม้แต่นิดเดียว แถมยังทำตัวห่างเหินกับเธอมากขึ

บทที่ 13น้ำใจตอบแทนคนบ้านกง โจวเหมี่ยวอี๋เอ่ยถามด้วยความสงสัย เพราะเธอรับรู้มาจากฉู่เถิงเยว่ว่าครอบครัวของเหรินรุ่ยหลินนั้นมีฐานะค่อนข้างดีเลยทีเดียว ถึงแม้ว่าเธอจะรู้สึกแปลกใจอยู่บ้างที่ครอบครัวของอีกฝ่ายกล้าปล่อยให้ลูกสาวอย่างเหรินรุ่ยหลินมาเป็นยุวชนอยู่ในชนบทที่ห่างไกลแบบนี้ แต่ถึงอย่างนั้นเรื่องเหล่านี้ก็เป็นเรื่องภายในครอบครัว ดังนั้นโจวเหมี่ยวอี๋จึงไม่คิดที่จะซักไซ้ไปมากกว่านี้ เหรินรุ่ยหลินคาดการณ์เอาไว้แล้วว่าอีกฝ่ายจะต้องถามกลับมาแบบนี้ เพราะปกติเธอมักจะไปขอใช้โทรศัพท์ที่หน่วยการผลิตอยู่เป็นประจำ ถึงแม้จะต้องจ่ายเงินค่าโทรศัพท์เองก็ตาม แต่ด้วยเงินที่ครอบครัวของเธอส่งมาให้ใช้อย่างไม่ขาดมือ ทำให้เหรินรุ่ยหลินไม่ได้รู้สึกเสียดายเงินเหล่านี้เลยแม้แต่น้อย นอกจากนี้เธอยังมีรายได้จากการส่งบทความไปให้สำนักพิมพ์และหนังสือพิมพ์

บทที่ 12ของขวัญชดเชยความผิดพลาด เหรินรุ่ยหลินรู้สึกดีใจเป็นอย่างมาก ที่เธอจะมีโอกาสได้ย้อนเวลากลับไปอีกครั้ง ช่วงเวลาที่ผ่านมาเธอรู้สึกผิดกับครอบครัวเป็นอย่างมาก อีกทั้งเธอยังไม่มีโอกาสได้ร่ำลาพ่อแม่และน้องชายของเธอเสียด้วยซ้ำ รวมไปถึงฉู่เถิงเยว่ที่เธอยังคงติดค้างอีกฝ่ายอยู่ เพราะทุกสิ่งทุกอย่างที่ฉู่เถิงเยว่ทำให้กับเธอนั้นมันมากมายจนเหรินรุ่ยหลินอดที่จะรู้สึกผิดกับอีกฝ่ายไม่ได้ ทั้งๆ ที่เธอเคยลืมเลือนความสนิทสนมและความเป็นเพื่อนกับฉู่เถิงเยว่อยู่บ่อยครั้ง แต่อีกฝ่ายก็ยังคงเห็นเธอเป็นเพื่อนอยู่เสมอ แม้กระทั่งหลังจากที่เธอเสียชีวิตไปแล้ว ฉู่เถิงเยว่ก็ยังออกหน้าเรียกร้องความยุติธรรมให้กับเธอ รวมไปถึงคนบ้านกงด้วยเช่นกัน ที่ยินยอมและยืนหยัดอยู่เคียงข้างฉู่เถิงเยว่ตลอดเวลา “จริงเหรอคะ แบบนี้ฉันก็สามารถกลับไปหาครอบครัวของฉันและคนอื่