Novels by ป๋ายเยี่ยนลี่

“ได้ครับลูกพี่ ผมจะคัดเลือกแต่คนที่มีฝีมือครับ รับรองได้เลยว่างานของลูกพี่จะต้องสำเร็จลุล่วงไปได้ด้วยดีอย่างแน่นอน” “ดี ถ้างานนี้สำเร็จเมื่อไหร่ ฉันจะให้เงินกับพวกนายทุกคนตามที่สัญญาเอาไว้” หลัวห้าวตงพยักหน้าอย่างพอใจ “ตอนนี้ก็เย็นแล้ว ผู้หญิงคนนั้นคงจะไม่ออกมาข้างนอกอีกแล้วละ พวกเราก็กลับกันก่

คุยกันสักนิดไรท์ขอขอบคุณนักอ่านทุกคนที่แวะมาติดตามผลงานของไรท์นะคะ ขอให้ทุกคนอ่านให้สนุกนะคะ >//ฝากกดติดตามให้ไรท์ด้วยนะ++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++บทที่ 86 “อร่อยมากเลยจ้ะหนูลี่จิ่น ขนาดยายที่เคี้ยวอาหารไม่ค่อยจะไหวก็ยังสามารถทานมันได้อย่างง่ายดายเลยละ” หลี่ซินอวี่ชื่นชมหญิงส

“สวัสดีครับเสี่ยวห้าว วันนี้พี่คงจะต้องมารบกวนเสี่ยวห้าวแล้วนะจ๊ะ” หานหมิงห้าวส่งยิ้มให้กับพี่สาวลี่จิ่นของเขา พร้อมกับพยักหน้าไปมา จนจางลี่จิ่นอยากจะวางข้าวของในมือของตัวเอง แล้วบีบแก้มนุ่มนิ่มของอีกฝ่ายเสียด้วยซ้ำ “สวัสดีค่ะคุณป้า วันนี้หนูคงต้องขอรบกวนทุกคนแล้วนะคะ” จางลี่จิ่นก้มศีรษะขอ

คุยกันสักนิดไรท์ขอขอบคุณนักอ่านทุกคนที่แวะมาติดตามผลงานของไรท์นะคะ ขอให้ทุกคนอ่านให้สนุกนะคะ >//ฝากกดติดตามให้ไรท์ด้วยนะ++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++บทที่ 85 “หอมมากเลยลี่จิ่น” หลินเจี่ยผิงเดินเข้ามาภายในห้องครัว หลังจากที่เธอได้กลิ่นหอมของบะหมี่ที่อีกฝ่ายทำ หลินเจี่ยผิงมองตรงไ

หลังจากที่จางลี่จิ่น หลินเจี่ยผิงและซ่งรุ่ยเหวินออกจากมหาวิทยาลัยแล้วนั่น พวกเธอก็แวะเข้าไปที่ร้านค้าเพื่อซื้อวัตถุดิบต่างๆ เสียก่อน โดยในครั้งนี้จางลี่จิ่นคิดที่จะทำบะหมี่ ซึ่งนอกจากเธอจะจัดโต๊ะให้ลูกค้าบางส่วนนั่งทานที่ร้านได้แล้วนั่น เธอยังคิดที่จะหาถ้วยกระดาษมาใส่บะหมี่สำหรับลูกค้าที่ต้องการจะนำ

ทันทีที่ได้ยินจำนวนเงินที่อาจารย์เหอจางหย่งเอ่ยขึ้นมา เหล่านักศึกษาต่างก็ส่งเสียงออกมาด้วยความหดหู่ใจเล็กน้อย พวกเขาไม่คิดเลยว่าอาจารย์จะมอบเงินให้กับพวกเขาเพียงแค่ห้าสิบหยวนต่อกลุ่มเท่านั้น “เอาละเงียบๆ ก่อน ยังมีอีกเรื่องที่อาจารย์ยังไม่ได้บอกทุกคน นั่นก็คือเงินทุนจำนวนห้าสิบหยวนนี้ทุกคนสามาร

เหรินรุ่ยหลินหัวเราะออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ เมื่อเห็นใบหน้าบูดบึ้งของน้องชาย “แน่นอนสิ เสี่ยวห่าวดูแค่บ้านหลังนี้ก็ได้ ถ้าหากคนในหมู่บ้านแห่งนี้ไม่ดีกับพี่จริงๆ บ้านหลังนี้คงไม่ถูกสร้างขึ้นมาในตอนที่พี่ยังเรียนอยู่ที่ปักกิ่งหรอก อีกอย่าง... ถึงแม้พี่จะต้องลงแปลงนา แต่เพราะที่บ้านส่งเงินและของใช้มาให้

บทที่ 64แผนสกปรกของคนพาล “นั่นสิ ต้องเป็นลูกชายคนโตของฉันต่างหาก เสี่ยวรุ่ยอายุพอๆ กับสหายเหริน ถ้าหากตอนนั้นฉันส่งแม่สื่อไปสู่ขอสหายเหริน ป่านนี้ฉันคงได้ย้ายเข้าไปอยู่ในบ้านหลังนั้นแล้ว” โต๋วฮวารู้สึกเสียดายเป็นอย่างมากที่ในเวลานั้นเธอใจไม่กล้าพอ อีกทั้งยังหลงเชื่อคำยุแยงของบ้านเซี่ย บ้านกัวแ

เจียงซือหรันอาสาด้วยความยินดี เรื่องนี้ถือเป็นอีกหนึ่งในความภาคภูมิใจของเธอเลยก็ว่าได้ เนื่องจากในเวลานี้ความเป็นอยู่ของคนในหมู่บ้านเปลี่ยนแปลงไปมาก รวมถึงการทำงานในแปลงนาของเธอด้วย เพราะทุกคนในบ้านกงต่างก็ไม่ยอมให้เธอต้องลงไปเหน็ดเหนื่อยในแปลงนาเหมือนอดีตอีกแล้ว ทำให้ตลอดเวลาที่ผ่านมา เธอทุ่มเทให้ก

บทที่ 63การต้อนรับอันแสนอบอุ่น เพราะหลังจากที่คนบ้านเซี่ยและบ้านกัวได้สร้างความเดือดร้อนให้กับหมู่บ้านเลี่ยงหวง เรื่องอื้อฉาวในช่วงเวลานั้นก็ทำให้ชาวบ้านละแวกใกล้เคียงต่างพากันจับกลุ่มนินทาคนในหมู่บ้านเลี่ยงหวงกันอย่างสนุกปาก ซ้ำร้ายบรรดาหนุ่มสาวในหมู่บ้านที่หมั้นหมายเอาไว้ ต่างก็ถูกครอบครัวขอ

หลี่ไห่เทาเอื้อมมือไปกุมมือภรรยาอย่างปลอบโยน ก่อนจะหันกลับมาตั้งใจกับการขับรถต่อ เบื้องหน้าของเขาในตอนนี้ปรากฏทางเข้าหมู่บ้านให้เห็นอยู่ไม่ไกล และด้วยป้ายชื่อที่ตั้งตระหง่านอย่างโดดเด่นอยู่ตรงทางเข้า ทำให้ครอบครัวหลี่รู้ได้ทันทีว่า พวกเขาเดินทางมาถึงหมู่บ้านเลี่ยงหวงแล้ว “ดูเหมือนป้ายทางเข้าจะเ

บทที่ 62กลับหมู่บ้านเลี่ยงหวงพร้อมครอบครัว “อีกไม่นาน... พวกเราก็จะมีความสุขกันแล้ว” เหรินรุ่ยหลินทอดสายตามองออกไปนอกหน้าต่างรถยนต์ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความคิดถึง ถึงแม้ว่าตลอดระยะเวลาที่เธอต้องลงไปเป็นยุวชนในชนบท จะมีแต่ความยากลำบากและความคิดถึงครอบครัวก็ตามที ทว่ามันก็ทำให้เธอได้พบเจอก