Novels by ป๋ายเยี่ยนลี่

“รุ่ยหลินนน!” เสียงเรียกชื่อเหรินรุ่ยหลินทำให้หญิงสาวเงยหน้ามองไปยังทิศทางของเสียง ก่อนจะโบกมือตอบรับอย่างร่าเริง เมื่อเห็นเพื่อยสนิทกำลังเดินตรงเข้ามา โดยด้านหลังของเฉินชิงเยว่มีร่างของหวังหลี่คุนเดินตามมาไม่ห่าง จนเหรินรุ่นหลินต้องหันไปหาหลี่เสิ่นหยางอีกครั้ง “นายไม่ได้มาพร้อมกับเสี่ยวคุ

บทที่ 113มุ่งสู่สนามสอบ ภาพของหลี่เสิ่นหยางที่กำลังยืนรอเธออยู่เพียงลำพัง ทำให้เหรินรุ่ยหลินรีบลดกระจกรถลงและโบกมือทักทายอีกฝ่ายในทันที “สวัสดีครับคุณอา” หลี่เสิ่นหยางทักทายครอบครัวของเหรินรุ่ยหลินอย่างคุ้นเคย “สวัสดีจ๊ะเสี่ยวหยาง วันนี้อาขอฝากรุ่ยหลินกลับบ้านด้วยนะ พอดีพวกอาสองคนมีป

เหรินซีห่าวหัวเราะร่วนออกมาทันที ตอนแรกเขาก็นึกว่าเพื่อนสนิทคนนี้จะใจกล้าพอตัว แต่ที่ไหนได้ อีกฝ่ายกลับเกรงใจพี่สาวของเขามากกว่าเขาที่เป็นน้องชายแท้ๆ เสียอีก “ไม่ต้องมามองฉันอย่างนั้นเลย อีกไม่นานนายก็จะเข้าใจ ยิ่งถ้าหากนายทำให้ผู้หญิงคนนั้นไม่พอใจ แล้วเธอทำเหมือนกับนายไม่มีตัวตน ฉันจะคอยดูสิว่

บทที่ 112ว่าที่น้องสะใภ้ที่คุ้นเคย เหรินรุ่ยหลินพยักหน้าเห็นด้วยกับคำพูดของชายหนุ่ม ก่อนที่เธอจะคว้ามือของเขาแล้วเดินตรงดิ่งไปหาน้องชายกับถานลู่จิวทันที แน่นอนว่าเธอไม่ได้โกรธเคืองหรือรู้สึกไม่พอใจที่ถานลู่จิวคบหากับน้องชายของเธอ ตรงกันข้าม เธอกลับรู้สึกตื่นเต้นและดีใจเสียด้วยซ้ำที่หญิงสาวคนนี

หลี่เสิ่นหยางเอื้อมมือไปจับข้อมือบางเอาไว้ เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายกำลังจะยกมือขึ้นขยี้ตาตัวเอง “อย่าขยี้ตาตัวเองแรงแบบนั้นสิครับ” เหรินรุ่ยหลินพยักหน้ารับอย่างว่าง่าย “วันนี้นายจะอยู่กินข้าวเย็นด้วยกันไหม พ่อแม่ของฉันน่าจะใกล้กลับมาแล้ว พวกท่านไม่ได้เจอนายมาหลายวันแล้วนะ” เธอไม่ลืมที่จะชักชวนอีกฝ่า

บทที่ 111ความห่วงใยและความลับของน้องชาย เฉินชิงเยว่อ้าปากค้างเล็กน้อยด้วยความตกใจ สายตาของเธอจับจ้องไปที่ชายหนุ่มด้วยความตื่นตระหนก ก่อนที่เธอจะรีบหลบสายตาที่ทอดมองมาอย่างลึกซึ้งคู่นั้นด้วยความเขินอาย “นายขอคบกับฉันเหรอ” “ใช่ครับ ผมอยากคบกับคุณ หรือถ้าคุณจะอนุญาต... ก็ข้ามขั้นไปเป็นค

“แม่นมโจวครับ แม่นมโจวควรจะอวยพรให้ผมด้วยอีกคนสิครับ แบบนี้ผมก็เสียเปรียบพ่อกับแม่สิครับ” หานหมิงห้าวโบกมือของตัวเองไปมาอย่างต้องการเรียกร้องความสนใจจากอีกฝ่าย ในขณะที่ตัวของเขานั้นกำลังถูกผู้เป็นพ่ออุ้มอยู่ โจวฟางลู่และคนอื่นๆ หัวเราะออกมาด้วยความเอ็นดู ก่อนที่โจวฟางลู่จะลูบใบหน้าเล็กกลมของหาน

คุยกันสักนิดไรท์ขอขอบคุณนักอ่านทุกคนที่แวะมาติดตามผลงาน ขอให้ทุกคนอ่านให้สนุกนะคะ >///ฝากกดติดตามให้ไรท์ด้วยนะ++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++บทที่ 119 หานเฉียงรุ่ยหัวเราะขึ้นมาอีกครั้งอย่างถูกใจ ก่อนที่เขาจะเอื้อมมือไปเกาะกุมมือบางของจางลี่จิ่นอีกครั้งหนึ่ง “ถ้าอย่างนั้นพี่ข

“เจี่ยผิง เธอเป็นอะไรหรือเปล่า” หลินเจี่ยผิงที่จับมือของซ่งรุ่ยเหวินเอาไว้กำลังถอยออกห่างจากบริเวณที่จางลี่จิ่นอยู่นั่น เกิดชะงักขึ้นมาเล็กน้อย “ฉันไม่เป็นอะไร แต่ตอนนี้ฉันมองไม่เห็นอะไรเลย” “ฉันก็เหมือนกัน ว่าแต่ทำไมอยู่ดีๆ ไฟฟ้าในร้านถึงได้ดับลงไปแบบนี้” จางลี่จิ่นพยายามหาทางออกไปจากร้าน

คุยกันสักนิดไรท์ขอขอบคุณนักอ่านทุกคนที่แวะมาติดตามผลงาน ขอให้ทุกคนอ่านให้สนุกนะคะ >///ฝากกดติดตามให้ไรท์ด้วยนะ++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++บทที่ 118 หานเฉียงรุ่ยโอบกอดลูกชายของตัวเองเอาไว้ พร้อมกับเดินตามหลังของครอบครัวของเขาออกไปจากห้องส่วนตัวเช่นเดียวกัน ซึ่งแน่นอนว่าใบหน้าขอ

จางลี่จิ่นหัวเราะออกมาเล็กน้อยเมื่อเห็นท่าทางร่าเริงของหลินเจี่ยผิง แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ไม่ได้รู้สึกผิดสังเกตแต่อย่างใด เพราะเธอคิดว่าอีกฝ่ายกำลังรู้สึกดีใจที่การสอบในวันนี้จบลงไปด้วยดีนั่นเอง หลังจากที่เลือกอาหารเสร็จเรียบร้อยแล้วนั้น จางลี่จิ่นและหลินเจี่ยผิงก็พากันไปเปิดหน้าต่างเพื่อดูวิวด้า

คุยกันสักนิดไรท์ขอขอบคุณนักอ่านทุกคนที่แวะมาติดตามผลงาน ขอให้ทุกคนอ่านให้สนุกนะคะ >///ฝากกดติดตามให้ไรท์ด้วยนะ++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++บทที่ 117 โดยเฉพาะเมื่อมีหญิงสาวบางคนมาสารภาพรักกับอีกฝ่าย แต่ซ่งรุ่ยเหวินก็ปฏิเสธและไม่เคยให้ความหวังกับหญิงสาวคนไหนสักคนเดียว ทำให้หลินเจ