บทที่ 5

คุยกันสักนิด

ขอบคุณนักอ่านทุกคนที่แวะมาติดตามผลงานของไรท์นะคะ ขอให้ทุกคนอ่านให้สนุกนะ >//<

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

บทที่ 5

จางลี่จิ่นยืนมองคนตรงหน้าอย่างไม่บ่งบอกความรู้สึกใดๆ ถึงยังไงเธอก็รู้อยู่แล้วว่าตระกูลจางจะไม่ปล่อยให้เธอไปง่ายๆ อย่างแน่นอน แต่จางลี่จิ่นก็ไม่ได้ใส่ใจ เพราะเงินสดที่เธอเก็บสะสมมาตลอดทั้งชีวิต ในตอนนี้ได้ไปนอนกองรวมกันในโกดังเรียบร้อยแล้ว ส่วนของในกระเป๋าก็มีเพียงเสื้อผ้าไม่กี่ชุดและเอกสารสำคัญของเธอเท่านั้น

“เอากระเป๋ามาให้ฉันดูเดี๋ยวนี้เลย” จางฟางซินเดินเข้าไปกระชากกระเป๋าที่อีกฝ่ายถือเอาไว้ออกมา ก่อนที่เธอจะเทของที่อยู่ภายในนั้นลงพื้น โดยที่ไม่สนใจเลยว่าการกระทำครั้งนี้ของเธอจะทำให้คนตรงหน้าไม่พอใจหรือเปล่า “ยังดีที่แกยังรู้ความ ไม่นำของของตระกูลจางออกไปด้วย”

“นั้นสิคะคุณแม่ ยังดีที่ยังรู้จักสถานะของตัวเอง” จางเซียวลี่รู้สึกยินดีเป็นอย่างมาก ที่ต่อจากนี้ไปอีกฝ่ายจะไม่ได้ไปโรงเรียนเดียวกันกับเธอแล้ว และคนที่เธอชอบก็จะไม่ได้เห็นหน้าอีกฝ่ายเช่นกัน

จางลี่จิ่นไม่พูดอะไรมาก เธอทำเพียงเก็บข้าวของของเธออย่างเงียบๆ แต่ดวงตาของจางลี่จิ่นกับจ้องมองไปที่จางเจี้ยนกั๋วด้วยแววตากรุ่นโกรธ โดยที่จางฟางซินและจางเซียวลี่ไม่ได้รับรู้อะไรเลย เนื่องจากในตอนนี้พวกเธอกำลังคุยกันอย่างอารมณ์ดี

จางเจี้ยนกั๋วที่เห็นแววตาของจางลี่จิ่นก็รีบหันหน้าหนีไปทางอื่น “พอกันได้แล้ว ต่อไปก็ต่างคนต่างอยู่ ไม่ต้องมายุ่งวุ่นวายกันอีกต่อไป”

“พูดแค่นี้ทำเป็นรับไม่ได้ เธอไม่ได้เป็นคุณหนูแสนบอบบางสักหน่อยนะคะคุณ” จางฟางซินเบะปากเล็กน้อยด้วยความไม่พอใจ ไม่รู้สามีของเธอเป็นอะไร ถึงได้ยอมอีกฝ่ายมากแบบนี้ “ถึงยังไงฉันก็เป็นแม่นะคะ พูดแค่นิดนหน่อยไม่ได้เลยหรือไง”

“นั้นสิคะคุณพ่อ คุณแม่แค่พูดนิดเดียวเอง ไม่เห็นต้องโกรธกันขนาดนั้นเลย อีกอย่างลี่จิ่นก็ไม่เห็นพูดอะไรเลยค่ะ” จางเซียวลี่เห็นด้วยกับแม่ของเธอ “ใช่ไหมลี่จิ่น แม่แค่พูดนิดเดียวเอง เธอคงไม่โกรธแม่ของพวกเราหรอกใช่ไหม”

หลังจากที่เก็บข้าวของเรียบร้อยแล้ว จางลี่จิ่นก็กวาดสายตามองไปยังร่างของจางฟางซินและจางเซียวลี่ แต่เธอก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา แต่จางลี่จิ่นกับเดินตรงไปหยุดอยู่ด้านหน้าของจางเจี้ยนกั๋วแทน ก่อนที่เธอจะกระซิบให้อีกฝ่ายได้ยินเพียงสองคน “คุณควรที่จะสั่งสอนภรรยาของคุณบ้างนะคะ ไม่อย่างนั้นเกิดฉันโมโหขึ้นมา คนที่จะเดือดร้อนจะเป็นคุณแทน”

“แกนี่มันสอนไม่รู้เรื่องจริงๆ ฉันเป็นแม่ของแกนะ ฉันถามขนาดนี้แต่แกกับเดินหนีฉันไปง่ายๆ แบบนี้ได้ยังไง” จางฟางซินรู้สึกโมโหอีกฝ่ายในทันที เมื่อเห็นท่าทางของอีกฝ่าย ก่อนที่เธอจะเดินเข้ามาหาจางลี่จิ่นเพื่อสั่งสอนอีกฝ่ายให้รู้สำนึก ว่าเธอคือใครและอีกฝ่ายเป็นใคร ถึงได้กล้ามาทำท่าทางแบบนี้กับเธอ

จางลี่จิ่นหยิบภาพถ่ายออกมาให้อีกฝ่ายดูอีกครั้ง ถ้าหากจางเจี้ยนกั๋วยังให้ภรรยามาระรานเธอแบบนี้อยู่ เธอก็ไม่ขัดนะที่จะให้ภรรยาและลูกสาวของอีกฝ่ายได้เห็นภาพถ่ายนี้ด้วยเช่นกัน

จางเจี้ยนกั๋วกำหมัดของตัวเองเอาไว้ ก่อนที่เขาจะหันไปเผชิญหน้ากับภรรยาของตัวเอง “ผมบอกให้หยุดไง คุณไม่ได้ยินที่ผมพูดหรือยังไงกัน”

“ทำไมคุณพ่อต้องโมโหใส่คุณแม่ด้วย ที่คุณแม่ทำ ก็แค่จะสั่งสอนลี่จิ่นให้มีมารยาทกับผู้ใหญ่นะคะ ถ้าหากน้องไปอยู่ชนบทแล้วยังทำตัวแบบนี้ มีหวังลี่จิ่นคงเป็นที่รังเกียจของคนเหล่านั้นหรอกค่ะ” จางเซียวลี่เดินไปหยุดอยู่ข้างกายแม่ของตัวเอง เธอไม่เข้าใจเลยว่าพ่อของเธอเป็นอะไรไป ทำไมถึงได้ปกป้องอีกฝ่ายแบบนี้ และการกระทำเช่นนี้ ก็ทำให้จางเซียวลี่ยิ่งเกลียดชังจางลี่จิ่นมากขึ้นไป

เพียะ!

“ฉันบอกให้หยุดก็คือหยุด ถ้ายังไม่ฟังฉันอีก ก็ไม่ต้องมาเรียกฉันว่าพ่อ ไม่ต้องมาเรียกฉันว่าสามีอีกต่อไป” จางเจี้ยนกั๋วเลิกสนใจภรรยาและลูกสาวของตัวเอง เขาหยิบซองเล็กๆ ซองหนึ่งออกมาจากกระเป๋าเสื้อ ก่อนที่จะยื่นมันให้กับจางลี่จิ่น “นี่เป็นเงินหนึ่งหมื่นหยวน ต่อไปแกกับครอบครัวตระกูลจางของฉันไม่เกี่ยวข้องกัน และต่อให้จะตายก็อย่าได้กลับมาที่บ้านหลังนี้อีก”

จางลี่จิ่นยื่นมือไปรับซองดังกล่าวมาถือไว้ ก่อนที่เธอจะยืนนับเงินนั้นให้อีกฝ่ายเห็นอย่างไม่ไว้หน้า “ขอบคุณค่ะ ส่วนอันนี้ฉันให้คุณ ถือว่าเราไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันอีกแล้ว และหวังว่าคุณจะดูแลภรรยาและลูกสาวของคุณให้ดีกว่าเดิม อย่าปล่อยให้มาระรานฉันอีก”

หลังจากที่ได้รับเงินเรียบร้อยแล้ว จางลี่จิ่นก็ไม่ได้หันไปสนใจสองคนแม่ลูกที่ยืนอยู่ด้านหลัง เธอเดินออกจากบ้านตระกูลจางไปโดยที่ไม่ได้หันหลังกลับมาอีกเลย เหมือนกับว่าตระกูลจางไม่มีอะไรให้เธอสนใจอีกต่อไป แต่ใครจะรู้ว่าตอนนี้ใบหน้าของจางลี่จิ่นกับปรากฏรอยยิ้มขึ้นมาด้วยความพอใจ

‘อีกไม่นานหรอก พวกคุณจะต้องได้รู้ความรู้สึกที่ฉันอยู่ตระกูลจางมาหลายปี’

[คุณลี่จิ่นฉลาดที่สุดเลยครับ] ระบบไม่พลาดที่จะชื่นชมหญิงสาวที่อยู่ในความดูแลของตัวเอง

จางลี่จิ่นหัวเราะขึ้นมาเล็กน้อย ก่อนที่เธอจะหัวเราะขึ้นมาเล็กน้อย ก่อนที่เธอจะก้าวขึ้นไปนั่งบนรถที่เธอเสียเงินให้ระบบจ้างวานมา แน่นอนว่าสถานที่ต่อไปไม่ใช่โรงแรมที่เธอควรจะไปพักผ่อน แต่เป็นบ้านพักของใครบางคนต่างหาก ใครบางคนที่จะช่วยฉุดรั้งตระกูลจางให้ตกต่ำจนไม่อาจฟื้นคืนกลับมาได้อีกต่อไป

จางลี่จิ่นมองตรงไปยังคฤหาสน์ตรงหน้า ถึงแม้ว่าเธอจะรู้ว่าตระกูลโจวเป็นตระกูลที่มีฐานะและเป็นตระกูลที่มีชื่อเสียงตระกูลหนึ่ง แต่เธอก็ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะมีบ้านพักเป็นคฤหาสน์แบบนี้

“คุณมายืนมองอะไรตรงนี้เหรอคะ” ฝู่เยว่เดินมาหยุดอยู่ด้านหลังของหญิงสาวคนหนึ่ง ซึ่งกำลังจ้องมองไปที่คฤหาสน์ของตระกูลโจวที่เธอกำลังทำงานอยู่ด้วยความแปลกใจ ถึงแม้ว่าอีกฝ่ายจะเป็นผู้หญิง แต่เธอก็ต้องระแวดระวังคนตรงหน้าเอาไว้บ้าง เพื่อความปลอดภัยของผู้เป็นนาย

“สวัสดีค่ะ ขอโทษที่รบกวนนะคะ พอดีฉันมีเอกสารสำคัญที่จะมอบให้คุณโจวฮุ่ยหมิงค่ะ ไม่ทราบว่าฉันขอฝากคุณไปมอบให้กับคุณโจวฮุ่ยหมิงได้ไหมคะ” จางลี่จิ่นค้อมกายลงเล็กน้อย เธอไม่กลัวว่าอีกฝ่ายจะจำใบหน้าของเธอได้ ในเมื่อครั้งนี้เธอเสียเงินไปถึงหนึ่งพันหยวนกับระบบเพื่อให้ใครก็ตามที่พบเจอกับเธอ จดจำใบหน้าของเธอไม่ได้ หลังจากที่เธอจากไปแล้ว

ฝู่เยว่ชมวดคิ้วขึ้นมาเล็กน้อย แต่เมื่อเห็นซองเอกสารเล็กๆ ที่อีกฝ่ายมอบให้เธอก็ไม่ได้คิดอะไรมาก เพราะถึงยังเธอก็ต้องรายงานเรื่องนี้ให้กับเจ้านายของเธอทราบเช่นกัน “ได้สิ แต่คุณไม่สามารถเข้าไปในคฤหาสน์ได้นะคะ เพราะถ้าหากเป็นแบบนั้นคุณต้องขอนัดพบก่อน แล้วค่อยเข้ามาพบคุณโจวฮุ่ยหมิงอีกครั้งในวันหลัง”

จางลี่จิ่นส่งยิ้มให้อีกฝ่ายอีกครั้ง “แค่คุณนำซองเอกสารนี้ไปให้คุณโจวฮุ่ยหมิงก็พอค่ะ” จางลี่จิ่นก้มหน้าลงเล็กน้อย “เพราะคุณโจวฮุ่ยหมิงเคยช่วยเหลือฉันเอาไว้ ฉันเลยไม่อยากเห็นคุณโจวฮุ่ยหมิงต้องถูกใครบางคนหลอกค่ะ ไม่อย่างนั้นฉันคงจะเสียใจไปตลอดชีวิตแน่ๆ เลยละค่ะ”

เมื่อเห็นใบหน้าที่เปอะเปื้อนไปด้วยน้ำตาของหญิงสาวตรงหน้า ฝู่เยว่ก็รีบรับปากอีกฝ่ายกลับไปอีกครั้ง หลังจากที่เธอยืนส่งหญิงสาวขึ้นรถเรียบร้อยแล้วนั้น ฝู่เยว่ก็มองซองเอกสารในมืออีกครั้ง ก่อนที่เธอจะเดินเข้าไปภายในคฤหาสน์ตระกูลโจว

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

“คุณชายคะ ดิฉันมีเรื่องที่จะต้องรายงานให้ทราบค่ะ” ฝู่เยว่เคาะประตูของคุณชายเพียงคนเดียวของตระกูลโจว

“เข้ามาได้”

หลังจากที่ได้รับอนุญาตเรียบร้อยแล้ว ฝู่เยว่ก็รีบเดินเข้ามาภายในห้องทำงานของคุณชายในทันที ก่อนที่เธอจะหยุดยืนอยู่เบื้องหน้าโต๊ะทำงาน พร้อมกับวางซองเอกสารที่ได้รับมาไว้บนโต๊ะทำงาน

“มีหญิงสาวคนหนึ่งฝากซองเอกสารนี้มาให้คุณชายค่ะ เธอบอกว่าถ้าหากเธอไม่ได้ให้เอกสารฉบับนี้กับคุณชาย เธอจะรู้สึกเสียใจมากที่ไม่ได้ช่วยเหลือคุณชายจากการโดนใครบางคนหลอกค่ะ” ฝู่เยว่เล่าเรื่องราวให้คุณชายของตัวเองฟังจนหมด ตั้งแต่ตอนที่เธอพบเจอกับอีกฝ่าย ไปจนถึงตอนที่เธอยืนส่งหญิงสาวคนนั้นขึ้นรถไป แต่เธอกับลืมใบหน้าของหญิงสาวคนนั้นไป ไม่ว่าจะนึกเท่าไหร่ เธอก็นึกไม่ออกสักที

“ชั่งเถอะ ถ้าหากเป็นของไม่ดี ฉันค่อยให้คนตามสืบทีหลังก็ได้” ถึงยังไงคนตรงหน้าก็เป็นคนรับใช้คนสนิทของแม่เขา ดังนั้นโจวฮุ่ยหมิงจึงไม่อยากโทษอีกฝ่ายมากนัก “มีอะไรก็ไปทำเถอะ”

หลังจากที่บานประตูถูกปิดลง โจวฮุ่ยหมิงก็เอื้อมมือไปหยิบซองเอกสารขึ้นมา ก่อนที่เขาจะเปิดผนึกที่ถูกปิดไว้ แล้วจึงหยิบของที่อยู่ด้านในออกมา แต่ทันทีที่เชาเห็นภาพถ่ายตรงหน้า โจวฮุ่ยหมิงก็รู้สึกโกรธชายหญิงที่อยู่ภายในภาพทันที โดยเฉพาะหญิงสาวที่ปรากฏในภาพถ่ายทั้งสามใบนี้ที่อยู่ในท่าทางต่างๆ แต่เป็นท่าทางที่เขาอยากจะสับอีกฝ่ายให้แยกออกยากกันเป็นพันเป็นหมื่นชิ้น โจวฮุ่ยหมิงยกโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาลูกน้องคนสนิทของเขา

แววตาคมเข้มของโจวฮุ่ยหมิงเข้มขึ้นไปอีก เขาไม่คิดเลยว่าภรรยาของเขาจะกล้าคบชู้แบบนี้ แถมชู้คนนั้นยังเป็นพ่อของคนรักของลูกชายเขาอีกต่างหาก และเป็นคนที่เขาให้การช่วยเหลือมาโดยตลอด แต่ไม่คิดเลยว่าอีกฝ่ายจะกล้าแทงข้างหลังเข้าแบบนี้ แถมยังทำมานานอีกต่างหาก โจวฮุ่ยหมิงมองไปที่มุมขวาด้านล่างของภาพถ่าย ซึ่งมีตัวเลขกำกับอยู่

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

“เข้ามา”

“คุณชาย เรียกผมมาพบมีเรื่องอะไรหรือเปล่าครับ” อ้ายเสินค้อมตัวลงเพื่อทักทายผู้เป็นนาย

โจวฮุ่ยหมิงโยนภาพถ่ายในมือของตัวเองไปข้างหน้า เมื่อเห็นลูกน้องคนสนิทหยิบภาพถ่ายเหล่านั้นขึ้นดูแล้ว “ไปสืบมาให้หมด ว่าภรรยาฉันไปเป็นชู้กับจางเจี้ยนกั๋วหรือเปล่า ถ้าเป็นเรื่องจริงแกก็พาคนไปจัดการมันได้เลย ไม่ต้องให้มันและครอบครัวถึงตาย แต่ทำให้มันหมดเนื้อหมดตัวก็พอ ในเมื่อกล้าที่จะทรยศต่อฉัน มันก็ควรที่จะรับผลกรรมทั้งหมด”

“รับทราบครับ ผมจะไม่ทำให้คุณชายผิดหวังอย่างแน่นอน” อ้ายเสิ้นรับคำของผู้เป็นนายด้วยความหนักแน่น ในเมื่อคุณชายของเขาไว้วางใจให้เขาได้จัดการเรื่องเหล่านี้ อ้ายเสินก็สัญญากับตัวเองในทันที ว่าจะไม่ทำให้ผู้เป็นนายผิดหวังอย่างแน่นอน

หลังจากที่ลูกน้องของเขาจากไปแล้วนั้น โจวฮุ่ยหมิงก็ยกโทรศัพท์ขึ้นมาต่อสายอีกครั้ง โดยครั้งนี้เป็นทนายความส่วนตัวของเขา ซึ่งโจวฮุ่ยหมิงจะให้อีกฝ่ายมาที่บ้านของเขา พร้อมกับเอกสารการฟ้องร้องและเอกสารหย่าขาดนั้นเอง แน่นอนว่าเขาจะไม่ยอมหย่าง่ายๆ แน่นอน ในเมื่ออีกฝ่ายกล้าคบชู้ถึงขนาดนี้ก็ควรที่จะรู้ว่าตัวเองจะโดนอะไรบ้าง ถ้าหากเขาจับได้ขึ้นมา และแน่นอนว่านอกจาการฟ้องร้องและการหย่า โทษของการคบชู้อีกอย่างคือการแห่ประจานไปพร้อมกับชู้ และถูกขังอยู่ในค่ายเพื่อปรับทัศนคติ ซึ่งแน่นอนว่ามันเลวร้ายและลำบากมากกว่าที่คิดแน่นอน

“ในเมื่อคุณกล้าทรยศผม ผมก็จะไม่ปล่อยให้คุณกับชู้ของคุณจากไปง่ายๆ แน่นอน ในเมื่อผมให้คุณเป็นภรรยาของผม แล้วคุณยังไม่พอใจ ผมก็จะปล่อยให้คุณไปอยู่กับชู้ของคุณ และให้พวกคุณได้เผชิญกับความยากลำบากไปด้วยกัน ซูเม่ย”

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

พบกันใหม่ในตอนต่อไปนะคะ

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++