บทที่ 1.10

เมื่อรู้ว่าการเล่นฉินของนางเลื่องลือ เยี่ยฮูหยินอยู่กับนางก่อนเป็นลม เยี่ยฮูหยินเองก็ชอบเล่นฉิน ผู้คนก็ยิ่งสงสัย...

งานเลี้ยงที่ดูคล้ายเป็นงานเลี้ยงจับคู่ เด็กสาวที่ยังไม่ปักปิ่นไปล่วงรู้อะไรจึงตื่นตระหนกจนเป็นลม คงมิใช่ว่าเยี่ยฮูหยินอยากแต่งสะใภ้เข้าจวนแม่ทัพ แม้ว่าอีกฝ่ายจะยังไม่ปักปิ่นล่วงเข้าสู่วัยออกเรือนหรอกนะ!!!

ฝานจิ่นสิง...อึ้งงันเมื่อคนสนิทเข้ามารายงาน

เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งจากนั้นจึงระเบิดเสียงหัวเราะออกมาดังลั่น “ฮ่าๆๆๆ คุณหนูสามจวนเยี่ยนกั๋วกงผู้นี้...น่าสนใจจริงๆ ข้าประเมินเจ้าต่ำไปสินะ!!”

“คุณชายหมายความว่า...นางจงใจ?”

“คิดเป็นอื่นได้หรือ นางได้ยินชัดเจนว่าตัวองตกเป็นเป้าหมาย จากนั้นก็ทำตัวเองมือบาดเจ็บเพื่อที่จะไม่ต้องเล่นฉินในงานเลี้ยง จากนั้นยังเป็นลมต่อหน้าเยี่ยฮูหยินอีก เด็กสาวที่ยังไม่ปักปิ่นต้องตื่นตระหนกเพียงใดจึงเป็นลมในงานเลี้ยง เรื่องขายหน้าเช่นนี้นางยังทำออกมาได้ ทว่า...เกรงว่าการจับคู่หลังจากนี้คงไม่ง่ายแล้ว เยี่ยฮูหยินรักหน้าออกขนาดนั้นคงโกรธน่าดู ยิ่งเกิดข่าวลือเช่นนี้ก็ยิ่งยากที่นางจะทำใจยอมรับคนเข้าจวน”

“แต่ว่า...อาจเป็นเรื่องบังเอิญ”

“บังเอิญหรือไม่เจ้าไปสืบเรื่องข่าวลือนั่นก็รู้แล้ว”

“คุณชายสงสัยว่าเป็นคนของจวนกั๋วกงปล่อยข่าวลือ?”

“ไม่ใช่คนของจวนกั๋วกง แต่เป็นคนของคุณหนูสามผู้นั้นต่างหาก ไม่เชื่อเจ้ากับข้ามาลองพนันกันสักครั้ง”

“แต่การสืบหาข่าวลือ...”

“ยาก ข้ารู้ เอาเป็นว่าเจ้าไปจับตาดูสาวใช้กับบ่าวคนสนิทของนางก็พอ แล้วเจ้าจะเข้าใจ เด็กสาวเช่นนั้นไม่มีทางทำเอง ทั้งไม่มีทางใช้คนอื่น วันก่อนเห็นสาวใช้กับบ่าวรับใช้ข้างกายนาง พวกเขานั่นละ”

"เช่นนั้นข้าน้อยจะรีบไปสืบดู”

“อวิ๋นซูฮวา...บุปผาแรกแย้มจวนเยี่ยนกั๋วกง...น่าสนใจจริงๆ น่าสนุกยิ่ง” อยู่ๆ เขาก็รู้สึกว่ามีคนเล่นละครเก่งกว่าตน สตรีที่ยังไม่ปักปิ่นผู้นั้น เด็กสาวที่ดูเหมือนไร้เดียงสา เขาอยากรู้ว่านางเป็นสตรีเช่นไรกันแน่!!!

เดิมที...นางสมควรได้รับเทียบเชิญจากเยี่ยฮูหยินมารดาของเยี่ยชิงอัน ทว่าหลังการเข้าวังหลวงกลับเกิดข่าวลือขึ้น เยี่ยฮูหยินที่อยากจับคู่บุตรชายของตัวเองกับเด็กสาวที่ยังไม่ปักปิ่นอย่างออกนอกหน้า ถึงขึ้นทำให้อวิ๋นซูฮวาตกใจจนเป็นลมหมดสติ

ฟังว่าจวนแม่ทัพในเวลานี้มีเพียงเปลือกนอก แม้มีผลงานมากมายแต่เรื่องการเงินกลับไม่ค่อยดีนัก จวนกั๋วกงมั่งคั่งทั้งยังมีฮูหยินที่สามารถดูแลจัดการทรัพย์สิน ดังนั้นไม่เพียงการเงินคล่องตัว จวนกั๋วกงยังมีทรัพย์สินเพิ่มพูนจากการทำการค้าอีกด้วย

ผู้คนคาดเดาเรื่องจุดมุ่งหมายของจวนแม่ทัพ กระทั่งเชื่อว่าการแต่งงานครั้งนี้อาจทำให้จวนแม่ทัพกลับมามั่งคั่งหากสำเร็จลุล่วง...

อวิ๋นซูฮวานั่งมองต้นซานฉาฮวาในเรือนบุปผาของตน บัดนี้ซานฉาฮวาเบ่งบานเต็มสวน ดอกตูมที่เพิ่งผลิบานมีไม่มาก นางเดินไปนั่งลงมองดอกตูมนิ่ง... “ชาติก่อนข้าแต่งให้เยี่ยชิงอันหลังปักปิ่น ชีวิตในช่วงผลิบานของข้าตรากตรำแบกรับความยากลำบาก สิ่งตอบแทนที่ได้มาก็คือ...ความตาย จะดีเพียงใดหากชาตินี้ในยามที่ข้าผลิบานได้มีโอกาสเสพสุขอยู่กับบุรุษสักคนที่พร้อมจะตามใจข้า แบกรับทุกอย่างไม่ให้ข้าต้องทนทุกข์” มือแตะไปยังดอกตูมของซานฉาฮวา รอยยิ้มของนางเต็มไปด้วยความหวัง

เสี่ยวฝูกับเสี่ยวพั่งเดินเข้ามาในสวนพร้อมกัน เสี่ยวพั่งมีสีหน้าลนลานเล็กน้อย “คุณหนูสาม”

“กลับมาแล้วหรือ ว่าอย่างไร”

“ข้าน้อยจ่ายเงินให้นักเล่านิทาน ให้พวกเขากระจายกันออกไปแก้ข่าวลือ ตอนนี้เริ่มมีคนกล่าวถึงว่าท่านเพียงตื่นเต้นเกินไปดังนั้นจึงเป็นลมหมดสติ ไม่ใช่เพราะเยี่ยฮูหยินกดดันให้ท่านตอบรับการจับคู่ขอรับ”

เสี่ยวฝูมีสีหน้างุนงง “คุณหนูเจ้าคะ เพราะอะไรจึงต้องช่วยแก้ข่าวลือทั้งที่พวกเราเพิ่งจะปล่อยข่าวลือว่าแม่ทัพเยี่ยอยากจับคู่เพราะจวนของเขามีเพียงเปลือกนอก?”

อวิ๋นซูฮวายิ้ม... “เพราะไม่อาจเจาะจงเกินไปน่ะสิ หากความจริงที่ว่าจวนแม่ทัพเยี่ยกลวงโบ๋ไม่มีเงินถูกขุดคุ้ยเพราะข้า ทางนั้นจะยิ่งขุ่นเคือง ไม่อาจสร้างความขุ่นเคืองเกินไป อีกทั้งไม่อาจรักษาสัมพันธ์อันดีจนทำให้อีกฝ่ายกล้าเข้าใกล้เช่นกัน”

“แล้ว...ท่านรู้ได้อย่างไรขอรับว่าจวนแม่ทัพเยี่ยกลวงโบ๋”

นางไม่ตอบเพียงจ้องมองดอกซานฉาฮวา “วันนี้ข้าจะเก็บซานฉาฮวาไปทำชา”

“ไม่ออกนอกจวนหรือเจ้าคะ”

“ไม่ละ วันนี้ข้าอยู่ที่จวนดีกว่า บอกออกไปว่าข้ารู้สึกไม่สบายขอนอนพักผ่อนอยู่แต่ในเรือน”

“เจ้าค่ะ/ขอรับ”