บทที่ 1.9

“ทำอะไร”

“ช่วยท่านแม่ดูแลบัญชี ช่วยท่านแม่ทำเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ดูแลจวน ดูแลบ่าวไพร่ ดูแล...เหล่าทหาร”

มารดาของนางเลิกคิ้ว “อยากช่วยแม่ทำงานแล้ว? ได้สิ เริ่มจากงานเล็กๆ ก็ได้”

นางจะต้องเริ่มทำอะไรบางอย่าง ทำตั้งแต่ตอนนี้เลย อย่างเช่นเรื่องการแบ่งสรรเสบียงกระจายไปยังชายแดนให้ทหารที่เสียสละ หากมาเริ่มทำเอาตอนใกล้เกิดสงครามจะดูน่าสงสัย อีกทั้งบิดาของนางอาจจะถูกเพ่งเล็ง

ก้าวต่อไปคือเรียนเย็บปัก...

การเรียนเย็บปักเป็นข้ออ้างของการเปลี่ยนแปลงก้าวต่อไป ทว่านางก็มีจุดประสงค์อื่นเช่นกัน ช่วงเดือนที่ผ่านมาในจวนมีการเปลี่ยนแปลง การเป็นอยู่ของเรือนจื่อชิงดีขึ้นกว่าเดิมมาก จูอี๋เหนียงเป็นคนเจียมตัว เมื่อไม่มีหานอี๋เหนียงนางก็รับหน้าที่ดูแลน้องสาวทั้งสี่คนของอวิ๋นซูฮวา

ทุกๆ เช้าเด็กๆ จะมาเรียนที่เรือนของนาง มารดาของนางเห็นว่านางเอาจริงเรื่องน้องสาวทั้งสี่ ดังนั้น...ในที่สุดเด็กๆ จึงมีชื่อและใช้แซ่อวิ๋นอย่างเป็นทางการ

น้องสาวคนที่สี่ จากที่เคยเรียกเสี่ยวซื่อ เปลี่ยนเป็นคุณหนูสี่ อวิ๋นหลันซี

น้องสาวคนที่ห้า จากที่เคยเรียกเสี่ยวอู่ เปลี่ยนเป็นคุณหนูห้า อวิ๋นหลันจิง

น้องสาวคนที่หก จากที่เคยเรียกเสี่ยวลิ่ว เปลี่ยนเป็นคุณหนูหก อวิ๋นหลันเซียง

น้องสาวคนที่เจ็ด จากที่เคยเรียกเสี่ยวชี เปลี่ยนเป็นคุณหนูเจ็ด อวิ๋นหลันฟาง แม้ไม่ได้มีสถานะเท่าเทียมทายาทจวนกั๋วกง ทว่าบ่าวไพร่ในจวนล้วนไม่กล้าตีเสมอ ไม่กล้ารังแก ไม่กล้าดูแคลน

นาง...เฝ้ามองน้องสาวทั้งสี่เรียนรู้สิ่งต่างๆ อบรม สั่งสอน รวมไปถึงให้เวลาในกาลปรับตัว เด็กจะอย่างไรก็เป็นเหมือนผ้าผืนหนึ่งที่ยังขาวสะอาด จะแปดเปื้อน จะคงความไร้เดียงสา ล้วนขึ้นอยู่กับผู้ใหญ่ชี้นำ นางได้แต่หวังว่ามันยังไม่สายเกินไป

มารดาเรียกนางไปพบ... ถึงเวลาแล้วอวิ๋นซูฮวาคำนวณเวลาที่ตัวเองจะต้องติดตามมารดาไปร่วมงานเลี้ยงในวังหลวง หลังตรวจการบ้านที่น้องสาวทั้งสี่กำลังขีดๆ เขียนๆ ฝากฝังทั้งสี่เอาไว้กับสาวใช้ นางเดินไปที่เรือนมารดา ระหว่างทางยังได้พบกับพี่ชายคนรอง

“เจ้าจะไปคารวะท่านแม่?”

“เจ้าค่ะ”

“มิใช่ท่านแม่เรียกไปพบ?”

นางเลิกคิ้ว “มีเรื่องอะไรหรือเจ้าคะ”

“อาจเป็นเรื่องงานเลี้ยงในวังหลวง ไม่รู้ว่าเหตุใดไทเฮาจึงทรงได้ยินเรื่องของเจ้า อยู่ๆ ก็มีรับสั่งอยากให้เจ้าไปเล่นฉินในงานเลี้ยง ข้ารู้สึกว่ามันแปลก”

แปลกหรือ...สำหรับนางไม่สักนิด “แปลกอย่างไรหรือเจ้าคะ”

“ทรงรู้ได้อย่างไรว่าเจ้าเล่นฉินได้ เจ้าไม่เคยไปเล่นที่ใด แม้จะบอกว่าอาจารย์ที่เคยมาสอนชมเชย แต่นี่เป็นเรื่องในจวนอยู่ๆ รู้ไปถึงวังหลวงไม่แปลกหรือ”

นางยิ้ม “พี่รองคิดมากไปแล้ว”

เขาถอนหายใจ “ก็คงดีหากข้าคิดมากเกินไป ไปเถิด ข้าเองก็จะไปคารวะท่านแม่”

นางเดาไม่ผิด อวิ๋นเกออวี่ก็พูดไม่ผิด นางจะต้องเข้าวังหลวงไปเล่นฉินในงานเลี้ยงจริงๆ เช่นนี้แล้วอวิ๋นซูฮวาจึงเร่งปักถุงหอมอย่างเอาเป็นเอาตาย เลือกลายที่ยากที่สุด งดงามที่สุด กระทั่งถึงวันงานนางจึงได้ถุงหอมมาสิบสามใบ ทั้งยังนำเข้าวังไปถวายไทเฮา ฮองเฮา รวมถึงพระสนมพระองค์อื่นๆ

เพิ่งถวายถุงหอมฮองเฮาก็ทรงสังเกตเห็นมือของนาง... “มือของเจ้า...”

“เพราะเร่งทำถุงหอมเกินไป ตื่นเต้นเกินไป ดังนั้นมือจึงบาดเจ็บเล็กน้อยเพคะ เด็กคนนี้ไม่เคยร่วมงานเช่นนี้มาก่อน พอรู้ว่าจะได้เข้าเฝ้า อีกทั้งยังเพิ่งเรียนเย็บปักเพื่อทำถุงหอมดังนั้นจึงอยากทำของเล็กๆ น้อยๆ มาถวาย หวังว่าทุกพระองค์จะไม่เห็นเป็นเรื่องน่าขบขันนะเพคะ” มารดาของนางกล่าว

“ถุงหอมนี่ดีทีเดียว แต่ว่าน่าเสียดายมือบาดเจ็บเสียแล้ว ยังคิดว่าจะได้ฟังเพลงฉินของคุณหนูสาม”

นางก้มหน้าไม่ส่งเสียง มือกุมกันแน่นราวกับตื่นเต้น เขินอาย อวิ๋นซูฮวาที่สวมชุดสีเหลืองไม่โดดเด่น ผมรวบเป็นมวยง่ามคู่เพราะยังไม่ปักปิ่น ในงานกลับกลายเป็นสตรีที่ไม่ได้รับความสนใจที่สุด หลังจากที่ตัวนางไม่ได้เล่นฉินให้ไทเฮาฟัง!!!

ช่วงจังหวะที่กำลังผ่อนคลาย อยู่ๆ เยี่ยฮูหยินก็เดินเข้ามาทักทายมารดาของนาง สองมือลอบกุมกันแน่น แม้แต่ฟันก็ยังกัดเอาไว้อย่างไม่รู้ตัว อีกฝ่ายทักทายนาง อวิ๋นซูฮวายอบกายให้อีกฝ่าย ลำคอที่เคยเจ็บร้าว ความรู้สึกของคืนนั้นที่ถูกบังคับให้แขวนคอกลับมา!!

นางใบหน้าขาวซีด มือสั่น ชั่วขณะที่รู้ตัวว่าหน้ามืดล้มพับก็เป็นเพราะได้ยินเสียงตื่นตระหนกของมารดา... “ฮวาฮวา!!” แล้วนางก็เป็นลมล้มพับไปในงานเลี้ยงของไทเฮา

ข่าวลือ...ทำให้เกิดคำถามมากมาย

ผู้คนล้วนกำลังคาดเดาไปต่างๆ นานา

อยู่ๆ เหตุใดคุณหนูจวนกั๋วกงที่ยังไม่ปักปิ่นกลับได้เข้าวังหลวงร่วมงานเลี้ยง แล้วเหตุใดนางจึงเป็นลมหมดสติ ใครเป็นคนทำให้นางหมดสติ ใครอยู่กับนางตอนที่นางเป็นลม