บทที่ 2.1

มันเป็นเรื่องธรรมดาเพราะนางอายุสิบสี่แล้ว ปีหน้า...ไม่สิอีกไม่กี่เดือนนางก็จะปักปิ่น ดังนั้นจึงมักมีเทียบเชิญมาที่จวน เชิญบิดามารดาไปร่วมงานเลี้ยง ในเทียบเชิญมักกล่าวเป็นนัยให้บิดามารดาพาพี่ชายกับนางไปร่วมงานเลี้ยง ทว่าตลอดมางานแล้วงานเล่านางปฏิเสธ หากไม่ใช้ข้ออ้างว่าไม่สบาย ก็จะใช้ข้ออ้างว่าไม่ชอบไปงานเลี้ยง ทำให้ผู้คนคิดว่านางเป็นสตรีขี้อายไม่ชอบไปร่วมงานต่างๆ ที่ชนชั้นสูงต่างก็ไปพบปะสังสรรค์

เป็นถึงคุณหนูจวนกั๋วกงแต่กลับไม่ชอบไปร่วมงานเลี้ยงแน่นอนย่อมเกิดข่าวลือที่ไม่ดีตามมา อวิ๋นชิงหรงพี่สาวของนางถึงขั้นมาหานางที่จวน ถามไถ่เรื่องที่เกิดขึ้นในวังหลวงครานั้น เนื่องจากคิดว่านางหวาดกลัวการจับคู่ที่เกิดขึ้นจริงๆ

“พี่ใหญ่ข้ากลัวจริงๆ เจ้าค่ะ แต่ไม่ใช่กลัวการจับคู่”

“แล้วเจ้ากลัวอะไร”

“กลัวจวนแม่ทัพเจ้าค่ะ”

อวิ๋นชิงหรงเลิกคิ้วมองนางด้วยสายตาประหลาดใจ “แม่ทัพเยี่ยมีคุณงามความดีในราชสำนัก ฝ่าบาททรงให้ความสำคัญเสมอมา แม้ว่าตอนนี้เขาแทบจะวางมือแต่ตำแหน่งแม่ทัพก็ยังเป็นของเขา เยี่ยชิงอันแม่ทัพน้อยรูปงามเลิศ สุขุมเยือกเย็นและสุภาพให้เกียรติผู้อื่น ไม่ว่าสตรีใดล้วนหมายปอง ปีนี้อายุยี่สิบเอ็ดทว่ายังไม่แต่งฮูหยิน แม้กล่าวได้ว่าเขามักรั้งอยู่ที่ชายแดน แต่ปีนี้กลับถูกเรียกตัวกลับเมืองหลวง เกรงว่าคงเพราะถึงวัยควรแต่งงาน เจ้า...ไม่ชอบเขา?”

นางมองพี่สาว “ข้าต้องชอบเขาด้วยหรือเจ้าคะ”

อวิ๋นชิงหรงเลิกคิ้ว “ด้วยนิสัยของเจ้าหากยังไม่เคยพบไม่มีทางปฏิเสธ ไม่มีทางหลีกเลี่ยง บอกพี่ใหญ่มาตามตรงเคยพบเขาแล้วหรือ”

นางครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง “เคยเห็นไกลๆ เจ้าค่ะตอนไปเดินเล่น” อวิ๋นซูฮวาตัดสินใจโกหก

“แล้ว...ไม่ชอบ?”

นางส่ายหน้า จากนั้นพยักหน้า พี่สาวหัวเราะ “อะไรกัน หมายความว่าอย่างไร ตกลงชอบหรือไม่ชอบ”

“ไม่ใช่ไม่ชอบ แต่ก็ไม่ใช่ความชอบเจ้าค่ะ เป็นความรู้สึกเฉยชา เหมือนมองคนแปลกหน้าทั่วไป แต่ความรู้สึกหนึ่งชัดเจนยิ่ง”

“ความรู้สึกใด”

“ควรหลีกเลี่ยงเจ้าค่ะ”

อวิ๋นชิงหรงเลิกคิ้ว “อะไรนะ”

“ข้าบังเอิญเดินเล่นที่หน้าโรงจำนำสองสามครั้ง ทุกครั้งล้วนพบว่าพ่อบ้านจวนแม่ทัพเยี่ยอยู่ที่นั่น เขาทำลับๆ ล่อๆ ขามามีคนช่วยขนของ ขากลับกลับออกมามือเปล่า”

คราวนี้พี่สาวของนางอ้าปากค้าง “หรือว่า...ข่าวลือที่ว่าจวนแม่ทัพเยี่ยกลวงโบ๋เป็นเรื่องจริง?!”

“จะจริงหรือเท็จจวนกั๋วกงหลีกเลี่ยงเอาไว้ไม่ดีกว่าหรือเจ้าคะ ท่านพ่อเป็นถึงเยี่ยนกั๋วกงที่ฝ่าบาททรงเห็นความสำคัญ ท่านแม่ดูแลจวนดูแลกิจการของจวน ทรัพย์สินงอกเงยเงินทองงอกงาม หากปล่อยให้ผู้อื่นจับจ้องตาเป็นมัน หวังใช้ประโยชน์จากการแต่งงานของพวกเรา ข้าเห็นว่าคนเช่นนี้น่ารังเกียจยิ่ง หลีกเลี่ยงจะดีที่สุดเจ้าค่ะ” นางขยับเข้าไปกอดแขนพี่สาวซบหน้าผากลงบนไหล่อีกฝ่าย “ยากจนนั้นไม่เป็นไร ขอเพียงซื่อสัตย์สุจริต ไม่หวังสิ่งใดนอกจากความรู้สึกมั่นคง ข้าขอให้ตัวเองโชคดีได้ครึ่งหนึ่งของพี่ใหญ่ พานพบบุรุษเช่นพี่เขยที่รักมั่น เป็นคนดี เป็นขุนนางที่ทำเพื่อบ้านเมือง เพื่อผู้คนโดยแท้”

พี่สาวของนางถอนหายใจ อีกฝ่ายลูบมือของนางเบาๆ “อายุเท่านี้แต่มีความคิดเช่นนี้ได้ก็นับว่าไม่ต้องกังวลแล้ว บางครั้งความรักก็มิใช่ทุกสิ่ง พี่ใหญ่ก็หวังให้เจ้าพานพบคนดีๆ อย่างน้อยพบคนที่ไม่ทำให้เจ้าน้อยเนื้อต่ำใจ ไม่ถูกรังแกหลังแต่งงาน เพียงเท่านั้นก็คลายกังวลลงได้ หากช่วงนี้อยากหลบเลี่ยงผู้คนก็ไปหาพี่ใหญ่ที่จวน นั่งเล่นสักนานหน่อยค่อยกลับ”

นางยิ้มกอดพี่สาวแน่นขึ้น “ข้ารักพี่ใหญ่ที่สุด” นางอยากไปนั่งเล่นที่จวนรองเจ้ากรมอาญาจริงๆ!! ทว่าการไปครั้งนี้กลับไม่คาดคิด นางพบว่าผู้เป็นพี่เขยกำลังมีแขก

เฉิงเหลียงเจ๋อกำลังนั่งเล่นหมากกับฝานจิ่นสิง ใบหน้าของเขาแย้มยิ้มเมื่อมองเห็นนาง “นึกว่าจวนข้ามีแขกที่ใดมาเยือน ที่แท้คุณหนูสามผู้โด่งดังนี่เอง เข้าวังหลวงคราเดียวโด่งดังทั่วหล้า เหตุใดมาเยือนจวนข้าได้เล่า”

“พี่เขย โด่งดังทั่วหล้าอะไรกัน ขายหน้าทั้งเมืองหลวงสิไม่ว่า โชคที่เท่าไหร่แล้วที่ไทเฮาทรงไม่เอาความ เป็นลมในงานเลี้ยงวังหลวง น่าขายหน้าที่สุด”

อีกฝ่ายหัวเราะ “มาข้าจะแนะนำให้เจ้ารู้จักคนที่โด่งดังทั่วหล้าตัวจริง คารวะคุณชายสามจวนอัครมหาเสนาบดีเสีย”

อวิ๋นซูฮวาจ้องมองบุรุษหล่อเหลาที่สวมชุดแพรพรรณสีเขียวอ่อน ใบหน้าหล่อเหลาน่ามอง เรือนผมยาวมัดรวบด้วยริ้วแพร ดูอย่างไรนี่ก็คือคุณชายเสเพลผู้หนึ่ง