Intro เหตุเพราะงานที่ยุ่ง
50%
หลังจากเหตุการณ์วันนั้นก็ผ่านมาแล้วสี่วัน สี่วันที่อร่วนอวี่ออกจากโรงพยาบาล และหลบสายตาจากสามีของตัวเอง ได้ทำการย้ายตัวเองออกไปนอนห้องรับแขกตรงข้ามกับห้องนอนเดิม แม้ว่าจะหนีออกมานอนห้องรับแขก แต่สี่วันที่ผ่านมานายท่านลู่สิงก็ไม่ได้กลับมานอนที่เรือนหออย่างที่เคย
วันนี้ก็เป็นเช้าอีกวันที่หร่วนอวี่ตื่นสาย ผมบิดขี้เกียจเล็กน้อยและยิ้มให้กับเพดานห้องนอน ที่ถูกฉลุไว้อย่างสวยงาม ต่างเพียงแค่ห้องนอนเดิมของเขาถูกฉลุไว้เป็นดวงดาวหากเปิดไฟในตอนกลางคืน แต่ไม่เป็นไรหรอก เขาก็ชอบห้องนี้เหมือนกัน ต่างก็เพียงห้องนี้วันนี้หมอนข้างมันค่อนข้างแข็งน่ะนะ
เดี๋ยวนะ…
แข็ง?
“โอ้ยย” เสียงร้องทุ้มของลู่สิงดังขึ้น เขาหันหน้าค้อนมายังบนเตียงที่หร่วนอวี่ลุกขึ้นนั่ง
“ทำบ้าอะไรของนาย จะถีบฉันลงเตียงทำไม”ลู่สิงตะหวาดขึ้นอย่างหัวเสีย
“ใครใช้ให้มานอนกอดกันไม่ให้ซุ่มให้เสียง!! และนี่ก็ห้องของผม”
หร่วนอวี่เถียงกลับ พร้อมกับกำชับเสื้อคลุมของตัวเองขึ้นมา วันนี้เขายิ่งใส่เสื้อน้อยชิ้นด้วย
แล้วเมื่อกี้อีตานี่ก็มานอนแข็งทื่อข้างกัน ให้บ้างเล่าจะไม่ตกใจ เขาอุส่าจะมีวันดี ๆ อยู่แล้วเชียว
ลู่สิงไม่ได้ตอบอะไรแต่คนตัวสูงเสยผมที่ดูจะยาวเกือบถึงคอขึ้น และเดินออกไปยังห้องของตัวเอง ดูสิ ขนาดนอนด้วยกันยังไม่ใส่เสื้อผ้า สวมแค่กางเกงขายาวนอน ให้ตายเถอะ
ลู่สิงหัวเสียเดินออกมาและเข้าไปชำระร่างกายยามเช้าก่อนจะตรงดิ่งออกไปทำงานไม่แม้แต่จะร่วมทานข้าวมื้อแรกในรอบสี่วันกับ
หร่วนอวี่ หร่วนอวี่ที่นั่งรออยู่เกือบสิบนาทียังไม่เห็นสามีของตนลงมาเลยถามไปที่แม่บ้าน แต่เธอกลับบอกว่า
”นายท่านออกไปข้างนอกได้สิบนาทีแล้วค่ะ“ อะไรของเขา รีบไปทำงานมากเลยรึยังไง หร่วนอวี่ไม่ได้ตอบอะไรแค่พยักหน้าพร้อมกับลงมือทานข้าวเช้าคนเดียว แต่ยังไม่ได้ยัดซาลาเปาเข้าปากก็เห็นหลิวอี้เดินเข้ามาพร้อมกับแขนที่ถูกพันแผลไว้
”หลิวอี้“ หร่วนอวี่เรียกผู้ช่วยของสามี หลิวอี้มีท่าทีตกใจเล็กน้อย กะว่าจะไม่ให้คุณนายรู้เสียแล้วเชียว
”ครับคุณนาย“ หลิวอี้ตอบผู้เป็นนาย เมื่อเดินมายังโต๊ะรับประทานอาหาร หร่วนอวี่ไม่ตอบแต่ใช้สายตาประเมินผู้ช่วยคนสนิทลู่สิง
”พอดีเมื่อวานเกิดเรื่องนิดหน่อยครับคุณนาย ผมไม่เป็นอะไรมาก แต่นายท่านนี่สิ..”หลิงอี้ไม่พูดอะไรต่อ ตนปิดปากตัวเองฉับ ข้อหาพูดไปเรื่อยจนเกือบหลุดพูดอะไรไม่ควรออกมา
“เล่ามาหลิวอี้“ หร่วนอวี่พูดพร้อมกับงับซาลาเปา สรุปเหตุที่สามีของตนไม่กลับบ้านมาหลายวันก็เป็นเพราะต้องเคลียร์สินค้าที่ถูกสลับไป และเคลียร์กับบ้านใหญ่… เรื่องที่จะให้นายท่านมีภรรยารองอีกคน
อีกทั้งเมื่อคืนหลังจากทะเลาะกับบ้านใหญ่แล้วยังไปดื่มเหล้าเมายาที่คลับจนกลับไม่ไหว ต้องให้ลูกน้องหามขึ้นไปส่งที่ห้องนอน หลิวอี้ที่จะหาอะไรแก้แฮ้งมาให้ผู้เป็นนายก็เห็นลู่สิงเดินโซเซออกจากห้องนอนตนและเปิดประตูไปยังห้องนอนที่หร่วนอวี่นอน
หลิวอี้จะไปห้ามเพราะรู้ว่านายกับคุณนายยังทะเลาะกัน แต่ก็ไม่เป็นผล เพราะนายท่านเดินไปล้มตัวนอนและดึงคุณนายมากอด คุณนายก็กอดนายท่านกลับอีก ตนเลยจำยอมต้องเดินออกไป และหลิวอี้ก็พูดใส่ไฟไปนิดหน่อย
“นายท่านไม่ได้นอนเลยครับกลับถึงบ้านตี4และออกไปตั้งแต่7โมงเช้าแบบนี้ นายท่านคงโหมงานหนักน่าดู เหมือนนายท่านจะเป็นโรคกระเพาะด้วยนะครับ“ หลิวอี้ช่วยนายขนาดนี้ โบนัสปลายปีขอจุก ๆ เลยนะครับ
ส่วนแผลที่แขนของตนก็เพราะเหตุการณ์เมื่อวานเช่นกัน นายใหญ่จะลงมือจัดการนายท่าน แต่ตนรับไว้แทนเลยเป็นแผลอย่างที่เห็น เล่นเอาขวดเหล้าเตกีลาตีเขา แขนแทบหัก…
หร่วนอวี่ปล่อยให้หลิวอี้ไปพักผ่อน และตนก็ลงมือทานข้าวเช้าในช่วงสายให้เรียบร้อย ก่อนจะเดินนำอาหารและจานที่ใช้แล้วไปเก็บ แม้จะโดนเหล่าแม่บ้านห้ามทุกวัน แต่ตนก็ยังคงทำ เพราะถ้าให้นั่งกินนอนกินแบบนี้ก็คงจะไม่ดี
คล้อยบ่าย
หร่วนอวี่นั่งคิดนอนคิดอยู่ในห้องนั่งเล่นถึงเหตุการณ์ที่หลิวอี้พูดขึ้นในตอนเช้า คุณชายใหญ่จะนำเมียคนที่สองเข้ามาให้ลู่สิงหรอ ไม่ใช่ว่าเมียคนที่สองนี้จะต้องเข้ามาในอีกสองปีข้างหน้าหรอกหรือ แล้วพฤติกรรมสามีที่เปลี่ยนไปอีกต่างหาก ลู่สิงในชาติก่อนไม่เคยปกป้องช่วยเขาไว้ แม้ในวันที่จะรับภรรยาคนที่สองเข้ามายังรังแกเขาบนเตียง พอเสร็จสมก็เดินออกไปรับนาง ปล่อยให้หร่วนอวี่ต้องทนทุกข์ทรมานกับการที่มีใจให้สามีของตัวเอง
เนื้อเรื่องนี้มันเปลี่ยนไปแล้วงั้นหรือ…
“ไปไหนครับคุณนาย” คนขับรถและบอดี้การ์ดที่ยืนอยู่หน้าบ้านพูดขึ้นพร้อมกัน
นี่มันไม่แปลกไปหรอ ชาติที่แล้วมีแค่คนไม่ถึง4คนเฝ้าหน้าบ้านในทุกวัน แต่ช่วงนี้กลับมีเพิ่มขึ้นเป็นสิบ แปลกมากเกินไปแล้ว
“ไปหาลู่สิง” หร่วนอวี่ตอบพร้อมกำชับปิ่นโตสีหวานไม่ให้ร่วงหล่นจากมือ
“วันนี้นายท่านออกตรวจสินค้าที่โกดังฝั่งตะวันออกครับ” ลูกน้องคนหนึ่งพูดขึ้น ”นายท่านมีคำสั่งวันนี้คุณนายห้ามออกนอกบ้านครับ“ เขาพูดต่อ หร่วนอวี่ชักสีหน้า นี่มันเกินไปไหมลู่สิง ถึงกับขังเขาไว้ในบ้านเพียงเพราะเขาถีบตัวเองตกเตียงงั้นหรอ!! อย่าหวังว่าวันนี้เขาจะให้อภัย
หร่วนอวี่เดินเข้าไปยังในบ้านและนำปิ่นโตไปทิ้งขยะ อย่าหวังว่าจะได้กินเมนูโปรดจากฝีมือเขาอีก เหล่าแม่บ้านที่เห็นสถานการณ์รีบกุลีกุจอออกไปถามคนขับรถ
”นี่มันอะไรกัน ทำไมคุณนายถึงมีน้ำโหขนาดนั้น“
”นายท่านมีคำสั่งไม่ให้คุณนายออกจากบ้านน่ะสิป้า ช่วงนี้เหตุการณ์ไม่สงบ“
”แต่เล่นไม่บอกคุณนายเลย งี้ก็เข้าใจผิดกันน่ะสิ“ แม่บ้านพูดขึ้น “นี่ก็สั่งให้เทอาหารโปรดของนายท่านทิ้งให้หมด เห็นว่ายืนเคี่ยวเองแต่เช้าด้วยนะ ไม่ให้พวกฉันเข้าไปช่วยอีกต่างหาก“ แม่บ้านบ่นอุบอีกคราหนึ่ง
”อย่าเททิ้งนะป้า เดี๋ยวผมให้คุณหลิวรายงานนายท่าน“ คนขับรถพูดพร้อมกับต่อสายไปยังคุณหลิวเพื่อนำเรื่องไปบอกนายท่าน
หลังจากนั้นไม่นานก็มีคำสั่งว่าห้ามเทอาหารในหม้อนั่นทิ้ง จนกว่านายท่านจะกลับไปทาน
หร่วนอวี่ที่เดินขึ้นไปนอนกลางวันอย่างจำใจ จนเวลาล่วงเลยมาหนึ่งทุ่มเศษก็ไม่มีท่าทีจะตื่นขึ้นมา ทำให้ผู้ที่กลับมาก่อนร่วม3ชั่วโมงเอะใจ เลยได้ขึ้นไปตาม
เสียงเครื่องปรับอากาศดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง กับอุณหภูมิที่คาดเดาได้ว่าคือ27องศาที่เจ้าตัวชอบปรับนอน ไฟไม่ถูกเปิด มีเพียงแสงไฟจากข้างนอกที่ทะลุผ่านม่านมาเท่านั้น
ลู่สิงเดินมาประชันฝั่งที่หร่วนอวี่นอน ก่อนจะนั่งลงข้างเตียงและจ้องมองภรรยาทีหลับไหลเกินเวลา แรงสะกิดที่ข้างแก้มเล็กน้อยทำให้หร่วนอวี่ลืมตาขึ้น น้ำตาเม็ดเล็กไหลลงมาตามแรงโน้มถ่วง เม็ดแล้วเม็ดเล่า ลู่สิงตกใจเล็กน้อย ก่อนที่สัญชาตญาณจะสั่งให้นำมือไปเช็ดน้ำตาให้อีกคน หร่วนอวี่สะอื้น
”เป็นอะไร“เสียงทุ้มแหบพูดขึ้นอย่างหาเสียงตัวเองไม่เจอ
ฮึก ฮือออ หร่วนอวี่ร้องออกมาอย่างเสียงดัง
ลู่สิงเห็นท่าไม่ดีของภรรยาตน ได้ลุกขึ้นเพื่อนั่งที่เตียง และจับภรรยาตัวน้อยของตนให้เปลี่ยนท่ามานั่งบนตัก ลู่สิงได้ทำการกอดปลอบและลูบหลังให้กับภรรยา กล่อมอยู่นานจนเกือบจะพากันหลับไปอีกรอบ
“เป็นอะไร”ลู่สิงพูดถามอีกครั้ง หร่วนอวี่ได้แต่ส่ายหัว ไม่ยอมตอบคำถามของสามี
“ไม่พูดก็ไม่พูด” ลู่สิงกระชับกอดอีกหน เมื่อน้ำตายังไม่หยุดไหล ลู่สิง ชิน ชินกับการที่ภรรยาของตนนั้นขี้แย และเจ้าน้ำตา เพราะไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น เขาเลือกที่จะร้องไห้ก่อนเสมอ แม้ปากจะเถียง แต่ข้างในน่ะ ร้องไห้ไปก่อนแล้ว
ลู่สิงคิดในใจ หากเกิดว่าหร่วนอวี่รู้เรื่องที่พ่อของตนหาเมียคนที่สองมาให้ล่ะก็ ตนก็ไม่รู้จะจัดการยังไง ตนรู้ว่านี่คือการบังคับให้แต่งงาน แต่ใช่ว่าก่อนหน้าเขาจะไม่รู้ว่าหร่วนอวี่คือใคร เราสองคนรู้จักกันผิวเผิน ก่อนที่ครอบครัว…หมายถึง พ่อแม่ของหร่วนอวี่จะเสียชีวิตลงในวันที่หร่วนอวี่อายุเพียง13 และระหว่างนั้นเราสองตระกูลไปมาหาสู่กันบ่อย เพราะปู่ของเรารู้จักกัน ถูกให้หมั้นและแต่งงานกันในที่สุด…
ลู่สิงในวัย21ปี ถูกบังคับให้หมั้นกับ หร่วนอวี่ในวัย18ปี
พิธีการหมั้นเกิดขึ้นเมื่อครอบครัวทั้งสองฝ่ายรับรู้
และในอีก10ปีต่อมา
ลู่สิงในวัย31ปี ยินดีที่จะแต่งงาน กับหร่วนอวี่ในวัย28ปี
พิธีการแต่งงานถูกจัดให้สมฐานะผู้นำเขตเหนือของประเทศ
“ฉันทานซุปนั่นแล้ว…อร่อยดี” จู่ ๆ ลู่สิงก็พูดขึ้น หร่วนอวี่เงยหน้าจากอกหนาล่ำบึกมามองลู่สิง
ลู่สิงเปลี่ยนไปจริง ๆ ด้วย… ทุกอย่างรอบตัวเขาเปลี่ยนไป
“อื้ออ..หายใจไม่ทันแล้ว“ หร่วนอวี่ผลักลู่สิงออก แต่ร่างหนากลับไม่ฟังประโยคขอร้องนั่นเลย หนำซ้ำยังจับท้ายทอยของหร่วนอวี่ให้มาใกล้ชิดกับตนอีก มืออีกข้างประคองที่เอวคอดไว้ ก่อนจะลูบไล้มันอย่าง `ชินมือ‘ ลู่สิงจ้องริมฝีปากสวยอย่างไม่อาจละสายตา หร่วนอวี่ก็จ้องเขากลับเฉกเช่นเดียวกัน
หร่วนอวี่พุ่งเข้างับริมฝีปากของคนด้านบนที่มองมาด้วยสายตาที่เปี่ยมอารมณ์ ไม่รอช้าลู่สิงทำการขบเม้มริมฝีปากบางที่หยอกล้องับริมฝีปากของตนจนมีอารมณ์โทสะ อยากจะขย้ำให้เหยื่อแตกคามือ
ภายในความมืดที่แทบมองไม่เห็น แต่เสียงเกี่ยวกระหวัดและเสียงที่แลกเปลี่ยนผ่านลิ้นยังดังก้องในภวังค์ของทั้งสอง มือปลาหมึกของลู่สิงไม่อยู่นิ่ง จากเดิมทีลูบไล้ที่เอว
แต่บัดนี้กลับเลื่อนมือเข้าไปในกางเกงขาบานของหร่วนอวี่ จับร่างบางให้หันหน้าคร่อมตน และหยัดกายถอดเสื้อคนน้องออก จากนั้นก็โลมเลียริมฝีปากของหร่วนอวี่ต่อ หร่วนอวี่ได้แต่เคลิ้มแต่เผยอปากรับความหวานจากคนพี่
เดิมทีที่นั่งอยู่ก็ได้นอนลงราบกับเตียง แขนเล็กเกี่ยวคอร่างสูงให้มานอนคร่อมตน หยาดน้ำใสที่ติดริมฝีปากของหร่วนอวี่ สายตาที่ฉ่ำน้ำตาและแพขนตาของร่างบางที่ติดงอนมองมายังลู่สิง นี่เรียกว่ายั่วกันทางสายตาหรือเปล่า
ลู่สิงยิ้มในความมืดให้กับความซนของหร่วนอวี่ คนพี่จูบปิดปากอีกครั้ง สองกลีบปากสอดประสานกลีบปากหนึ่งบางหนึ่งอิ่มขบงัดสอดประสาน จูบจนน้องทุบหน้าอกเพราะหายใจไม่ทัน ลู่สิงนี่มันหมาโลภมากเสียจริง ๆ
ไม่ทันได้หายใจอย่างดี ลู่สิงก็ก้มลงไปจูบที่ยอดกระเปราะที่ชูชันเอ่ยทักทายลู่สิง เขาดูดดึงยอดน้อยและใช้ลิ้นตวัดไปมา ไม่ทำให้อีกข้างน้อยใจ เขาส่งมือไปขยี้และเขี่ยจนอีกข้างตั้งชูเฉกเช่นเดียวกันจนหร่วนอวี่รู้สึกเสียวซ่านไปถึงข้างใน
“อ๊ะ…อย่า…มันอื้อ” หร่วนอวี่หาเสียงของตนเจอสักที
“มันทำไม” ลู่สิงเงยหน้าจากยอดอกชูชันขึ้นมาถามหร่วนอวี่ ท่อนแข็งที่เสียดแทงผ่านกางเกงในตอนนี้มันชูตั้งเบียดกับร่องขาของหร่วนอวี่จนอีกคนไม่กล้าเอ่ยปากพูดอะไร
“ฮืออ” หร่วนอวี่ไม่ตอบอะไร แต่หยิบหมอนมาปิดหน้าตัวเองไว้เพราะเขินในสิ่งที่ทำลงไป ใช่ว่าตนเป็นเด็กฝึกหัด ตนเคยมาแล้ว แต่ในชาติที่แล้วน่ะนะ ตั้งแต่กลับมาก็ยังไม่เคยได้ลองจิ้มนายท่านลู่สิงเสียที
“อย่าเขิน จะทำไหม” ลู่สิงปัดหมอนข้างออกเพื่อถามร่างบาง
หร่วนอวี่ได้แค่พยักหน้า ลู่สิงยิ้มก่อนที่จะก้มไปจูบอีกคนเพื่อละลายพฤติกรรม ทว่า…
80%
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
ลู่สิงหยุดกิจกรรมและตะโกนถามอีกคนที่มารบกวนเวลา
“นายครับ เกิดเหตุท่าเรือขนส่งระเบิดครับ สินค้าเสียหายจำนวนมากครับ!” หลิวอี้ตะโกน
“พวกนายตามไปก่อน อีกครึ่งชั่วโมงฉันจะตามไป” เสียงวิ่งของหลิวอี้ห่างออกไป ทำให้ลู่สิงหันมามองร่างระหงส์ใต้ร่าง
“นายท่านไปก่อนเลย อื้ออ“ หร่วนอวี่ครางรับ เพราะลู่สิงไม่สนใจแต่คลอเคลียกับคอของเขาไม่หยุด
ลู่สิงละเลยงานไปตอนไหนกันนะ
“ฉันจะช่วยนายให้เสร็จ” หร่วนอวี่หน้าแดง ไม่ได้ตอบอะไร ปล่อยให้ลู่สิงกระทำกับร่างกายของหร่วนอวี่
เสียงจูบดังขึ้นอีกครั้ง ลู่สิงลิ้มรสหวานในปากอีกหน ก่อนที่จะใช้จังหวะนี้ถอดกางเกงขาสั้นนั่นโยนทิ้งไปให้ไกล เขาหยัดตัวขึ้นพร้อมกับจับขาเรียวสวยให้แยกออกจากกัน
จากนั้นลู่สิงใช้นิ้วชี้และกลางเข้าสู่ปากของตน แทนน้ำหล่อลื่น แต่ทันจะได้ทำ หน่วยอวี่ก็จับมือของลู่สิงเข้าปากของตนพร้อมกับดูดให้ชุ่มนิ้ว ไหนจะสายตาที่ตั้งใจ และไหนจะลิ้นที่นำออกมาเพื่อเลียรอบนิ้วเขาอีก
“ซี๊ด จะยั่วไปถึงไหน” ลู่สิงผละมือที่ถูกจับไว้ก่อนหน้าออกมาก่อนที่จะนำนิ้วชุ่มน้ำลายเลื่อนไปยังส่วนล่างของหร่วนอวี่ รูจีบสีชมพูที่ตอนนี้ร้องเรียกส่วนกลางของเขา แต่น่าเสียดายที่วันนี้ไม่ได้เข้าไปทักทาย
ลู่สิงหยัดนิ้วเรียวเข้าไปยังรูรัก ดึงเข้า-ออกอย่างมีจังหวะ
“อ๊ะ..อื้อ แรงอีก” หร่วนอวี่พูดขึ้นพร้อมกับหุบขาลง แต่ทว่าลู่สิงจับไว้ให้อีกคนแหกขา พร้อมกับใบหน้าลู่สิงที่ในตอนนี้ก้มลงไปทักทายส่วนชูชัน เขาใช้ปากลอบเลียหนูสีชมพูตั้งแต่ส่วนหัวลงมา และใช้นิ้วขยับเข้าออกอย่างเร่งจังหวะ ทำให้หร่วนอวี่หุบและอ้าออกตามความเสียวซ่านที่ได้รับ
“อยา…อยากได้ของลู่สิง”หร่วนอวี่เอ่ยครางกระเส่า ”ลู่สิงใส่เข้ามาแรง ๆ นะ ใส่เข้ามาเลย“ หร่วนอวี่พูดเร้าตัวเอง ขาสวยสั่นระริกเสียวจนต้องกดหัวลู่สิงไว้
“อ๊ะ“ นิ้วของลู่สิงแทงเข้าจุดกระสันถี่ ๆ ของหร่วนอวี่ทำให้อีกคนดิ้นพล่าน ลู่สิงเงยขึ้นและจัดท่าเพื่อสอดนิ้วให้แทงเข้าจุดกระสันถี่กว่านี้ หร่วนอวี่ร้องครางลั่นห้อง
“เสียงจังเลยลู่สิง” หร่วนอวี่พูดครางกระเส่า
“เสียวแค่ไหน” ลู่สิงเอ่ยถามพร้อมหยัดกายเข้าไปจูบปากสวยของหร่วนอวี่
”เสียวเหมือนตอนที่เราทำที่รถเมื่อคราวก่อนไหม“ ลู่สิงเอ่ยถาม ในชาติที่แล้วเราเคยเล่นพิศดารกันบนรถ มันช่างน่าอาย แต่ก็เสียวไปอีกแบบ
”อื้อ จะเสร็จ“ หร่วนอวี่ดิ้นพล่าน มือจับไปที่ผ้าปูพร้อมครางกระเส่า และเสร็จออกมาเลอะทั้งตัวและผ้าปูที่นอน
”ฮื่ออ“ หร่วนอวี่ร้องเขิน ลู่สิงยิ้มในความมืดก่อนจะถอนนิ้วออกมาและกดจูบที่ขมับของร่างบาง ไม่นานหร่วนอวี่ก็ถูกลู่สิงอุ้มขึ้นในท่าเจ้าสาว เพื่อไปชำระร่างกายในห้องน้ำ
”อ้าขาหน่อย“ลู่สิงพูดขึ้น พร้อมกับจับอีกคนอาบน้ำ จะว่าไปลู่สิงเหมือนคนผีเข้าจริง ๆ นะ วันนี้ใช้โควต้าพูดเยอะอะไรขนาดนั้น แถมยังจะอาบน้ำให้กับเขาด้วย ทั้งที่บอกไปแล้ว่าทำเองได้ แต่อีกคนก็ตอบกลับกวน ๆ
”รู้ว่าทำได้ แต่จะทำให้“
ทำให้หร่วนอวี่ยอมเป็นตุ๊กตาให้อีกคนทำอะไรกับร่างกายก็ได้นี่ไง ไม่นานหร่วนอวี่ก็ถูกคลุมด้วยชุดอาบน้ำและถูกอุ้มในรอบที่สองของวันไปยังห้องที่เคยนอน ลู่สิงหาเสื้อผ้าให้อีกคนใส่และแยกไปเปลี่ยนชุดของตัวเอง
หลังจากเปลี่ยนชุดเรียบร้อยลู่สิงเดินเข้ามาในห้องนอนอีกรอบก็เห็นหน่วยอวี่ใส่เสื้อผ้าที่ตนหามาให้เรียบร้อยและก็นอนหันหลังให้กับตนเรียบร้อย คนพี่เดินเข้าไปยังข้างเตียง และกดจูบหัวคนน้องอย่างแผ่วเบาและเดินออกไปจัดการไอพวกหนอนบ่อนไส้