LOGINShare
หวังจะมีข่าวดี
publish date:
2026-09-09 20:54:02
Latest chapter
ย้อนเวลากลับมาพลิกชะตาคนทั้งจวน ชาติไหนก็โง่!!
นางมองลึกลงไปในดวงตาของพี่ชาย พยายามส่งผ่านความหวังและสติทั้งหมดที่นางมีไปให้เขา"พี่ใหญ่ท่านตื่นได้แล้วเจ้าค่ะ! ท่านคือแม่ทัพใหญ่แห่งเปี้ยนจิ้ง เป็นเสาหลักของตระกูลไป๋ บุรุษผู้ปกป้องแผ่นดิน จะมามัวนั่งเศร้าโศกเสียใจเพราะสตรีจอมปลอมและสหายทรยศไม่ได้เด็ดขาด! ศัตรูที่แท้จริงอย่างองค์ชายเจ็ดกำลังรอเหยียบย่ำพวกเราอยู่ หากท่านยังทำตัวเมามายไร้สติเช่นนี้ พวกเรา... พวกเราทุกคนก็จะต้องตายจริงๆ นะเจ้าคะ!"คำพูดทุกคำของรั่วซีดั่งค้อนเหล็กที่ทุบลงกลางใจของเหวินหลง เขาพยายามเรียบเรียงความคิดที่ตีรันกันวุ่นวายในหัว เรื่องการเกิดใหม่ ความทรงจำจากชาติก่อน และแผนการชั่วร้ายขององค์ชายเจ็ด ทุกอย่างมันเชื่อมโยงกันอย่างน่าประหลาดทว่าแทนที่ความจริงเหล่านี้จะทำให้เขาลุกขึ้นสู้ด้วยความฮึกเหิมตามที่น้องสาวคาดหวังไว้ ความรู้สึกผิดบาป ความละอายใจ และความมืดมนที่สุมอยู่ในอกมาตลอดทั้งวัน กลับยิ่งกัดกินหัวใจของเขาให้ดิ่งลึกลงไปในห้วงเหวแห่งความสิ้นหวังเหวินหลงนิ่งเงียบไปนานนับเค่อ เขาก้มมองมือตัวเองที่เปื้อนคราบเขม่าควันและกลิ่นอายสงคราม ภาพเหตุการณ์ทั้งหมดไหลย้อนกลับมาซ้ำแล้วซ้ำเล่า ความไว้วางใจที่เขามอบให้ค
ย้อนเวลากลับมาพลิกชะตาคนทั้งจวน เกลียดความโง่เขลาของตัวเอง!!
รั่วซีเอ่ยเรียกชื่อพี่ชายด้วยน้ำเสียงจริงจัง นางขยับตัวเล็กน้อยเพื่อมองสบตาเขาตรงๆ "ท่านไม่ต้องโทษตัวเองถึงเพียงนี้หรอกเจ้าค่ะ""จะไม่ให้พี่โทษตัวเองได้อย่างไร เม่ยหลิน... สตรีที่พี่เลือก นางหลอกลวงพี่ จื่อซวนสหายที่พี่ไว้ใจ หักหลังกองทัพ หักหลังพวกเรา!!" เสียงของเหวินหลงสั่นเครือ ความเคียดแค้นและเจ็บปวดพวยพุ่งขึ้นมาอีกระลอกจนเขาต้องกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน "ข้าเกลียดความโง่ของตัวเองนัก!" รั่วซีมองท่าทีที่จมดิ่งอยู่กับความรู้สึกผิดของพี่ชาย นางเม้มริมฝีปากแน่นชั่วครู่ ก่อนจะตัดสินใจเอ่ยประโยคที่เก็บงำไว้ในใจมาตลอดตั้งแต่วันที่นางลืมตาตื่นขึ้นมาในร่างนี้"ที่ท่านถูกหลอก ไม่ใช่เพราะท่านโง่หรอกเจ้าค่ะ!! แต่เป็นเพราะพวกมันเหี้ยมโหดและวางแผนมาอย่างแยบยลต่างหาก" นางเว้นจังหวะหนึ่ง ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบแต่มั่นคง "อีกอย่าง เรื่องราวเหล่านี้ ต่อให้ท่านระวังตัวแค่ไหน หากฟ้าลิขิตให้สกุลไป๋ต้องพบกับจุดจบ มันก็ยากที่จะหลีกเลี่ยง" เหวินหลงขมวดคิ้วมุ่นด้วยความงุนงง เขาเงยหน้าขึ้นมองน้องสาว พลเอ่ยถามด้วยความสงสัย "เจ้าหมายความว่าอย่างไร? ฟ้าลิขิตอะไรกัน?"
ย้อนเวลากลับมาพลิกชะตาคนทั้งจวน เกือบทำสกุลไป๋ล่มจม
กวนซานที่ยืนอยู่ไม่ไกลกระซิบเรียกเสียงเบา เมื่อเห็นภาพหน้าเวทนาเช่นนี้เหวินหลงทรุดตัวลงนั่งคุกเข่ากับพื้นห้องอย่างไร้เรี่ยวแรง ศีรษะซบลงบนฝ่ามือทั้งสองข้าง ปล่อยให้น้ำลูกผู้ชายที่กลั้นมานานไหลรินออกมาเงียบๆ ในความมืดมิดของรัตติกาล สุราฤทธิ์แรงเริ่มแผ่ซ่านมึนงงไปทั่วสมอง แต่สติสัมปชัญญะกลับยิ่งตอกย้ำความจริงอันโหดร้ายว่า ศัตรูตัวฉกาจที่แท้จริงหาใช่กองทัพข้าศึกที่ชายแดน หากแต่เป็นงูพิษที่ซุกซ่อนอยู่ข้างกายมาโดยตลอด"องค์ชายเจ็ด!! ดี!! ดีงามนัก!!" เสียงกระซิบลอดไรฟันด้วยความอาฆาตมาดร้าย ดวงตาคมกริบฉายแววดุดันน่ากลัวขึ้นมาอีกครั้ง ต่อให้ต้องพลิกแผ่นดินค้นหาความจริง หรือต้องบดขยี้แผนการชั่วช้าพวกนั้นให้แหลกคามือ เขาก็จะไม่ยอมรามือเป็นอันขาด!“ฮึก!!” เสียงสะอื้นแผ่วเบาของคนเป็นแม่อย่างฮูหยินไป๋จ้าวซือ ทำสามีคู่ทุกข์คู่ยากปวดใจไม่แพ้กันบุตรชายที่เป็นชายชาติทหาร และเป็นครปกป้องครอบครัวมาตลอดบัดนี้กลับไร้ซึ่งความน่าเกรงขาม เป็นเพียงเด็กน้อยคนนึงที่ต้องการการปลอบประโลมแอ็ดดดด ฝ่ามือเหี่ยวย่นดันประตูไม้ห้องทำงานของบุตรชายเจ้าไป ก่อนจะทรุดตัวลงข้างๆไป็เหวินหลง“เจ็บมากหรือไม่?“ ไป๋เหลียงคุนถาม
ย้อนเวลากลับมาพลิกชะตาคนทั้งจวน พังเพราะมือตัวเอง!!
จวนสกุลไป๋ในยามวิกาลเงียบสงัดจนน่ากลัว ไร้ซึ่งเสียงหัวเราะหรือความอบอุ่นดังเช่นวันวาน มีเพียงแสงจันทร์สีนวลที่สาดส่องลงมากระทบผืนหลังคาและลานกว้าง ทว่าภายในเรือนพักส่วนตัวของแม่ทัพใหญ่ กลับคุกกรุ่นไปด้วยกลิ่นอายความอัดอั้นและกลิ่นสุราแรงกล้าที่ลอยตลบอบอวลจนแสบจมูกอึก!! อึก!!สุราชั้นดีถูกยกขึ้นดื่มอย่างไร้การยับยั้งชั่งใจ ไป๋เหวินหลงนั่งเอกเขนกอยู่บนตั่งไม้สลักลวดลายวิจิตร อาภรณ์สีเข้มหลุดลุ่ยไม่เป็นระเบียบ เส้นผมสีดำสนิทที่เคยรวบเก็บไว้อย่างเรียบร้อยกลับหลุดรุ่ยเคลียคลอข้างแก้ม มือหนาข้างหนึ่งถือไหสุราหมักชั้นดีไว้แน่น ส่วนอีกมือปล่อยให้จอกสุราร่วงหล่นแตกกระจายอยู่บนพื้น เศษกระเบื้องเคลือบสีขาวกระจัดกระจายเคล้ากับหยาดน้ำใสสีอำพันที่นองพื้น ไม่ต่างอะไรกับสภาพจิตใจของเขาในยามนี้ที่แตกสลายจนยากจะประสานกลับคืน“หึๆ ข้าโง่เอง!! ความเขลานี้โทษใครได้กันนอกจากข้า!!”เสียงหัวเราะแหบพร่าดังเล็ดลอดออกมาจากลำคอหนา เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความสุข มีแต่ความเย้ยหยันและสมเพชตัวเองในความโง่เขลาเบาปัญญา ดวงตาคู่คมที่เคยเฉียบขาดดั่งพญาอินทรีในยามออกศึก บัดนี้กลับแดงก่ำและเอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำตาแห่ง
ย้อนเวลากลับมาพลิกชะตาคนทั้งจวน เสียหลัก!!
เขาคือแม่ทัพใหญ่แห่งเปี้ยนจิ้ง คนของเขากินบนเรือนกลับขี้รดบนหลังคาจะปล่อยไปได้อย่างไร!!“พี่ใหญ่ ท่านทำเช่นนี้ไม่ได้ หากท่านทำ ข้าจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน!!“ จิ่งเจาที่แม้จะยังจับต้นชนปลายไม่ถูกก็ยังเลือกจะปกป้องสามีอย่างไม่ลืมหูลืมตา”เอาไว้บนบ่าเจ้านั่นแหละ ลองมองไปรอบๆดูเถอะ มีสิ่งใดที่ชาวบ้านพวกนี้ไม่รู้อีก และข้าจะบอกอะไรเจ้าให้ หากเด็กคนนั้นเป็นลูกเม่ยหลินกับจื่อซวนจริง เจ้าจะอายกว่านี้”สติเขาอาจจะยังไม่กลับมาเต็มร้อย ความผิดหวังพลุ้งพล่านเต็มอก แต่ตอนนี้เขาต้องปกป้องครอบครัวก่อน!!“หากคุณชายหยางและแม่นางหลินมีสัมพันธ์กันจริง แล้วเขาเข้าหาพี่หญิง พร้อมกับส่งเม่ยหลินมาหาพี่ใหญ่ ไหนจะเรื่องที่ให้แม่สื่อมาทาบทามข้าอีก…เรื่องนี้น่าคิดนะเจ้าคะ เพราะนี่อาจจะเป็นการวางแผนใช้สาวงามล่อหลอกผู้คนเพื่อกระทำการบางอย่าง!!“ คำพูดของรั่วซีทำคนที่อยู่บริเวณนี้เบิกตากว้าง บางคนพยักหน้าเห็นด้วย บางคนรีบกระจายข่าว บิดาที่ยืนอยู่ไม่ไกลรีบเอ่ยเสริม”เช่นนั้น เรื่องนี้น่าจะต้องสอบสวนกันยาว ส่งไปที่กรมอาญาดีหรือไม่!!“ ยังไม่ทันที่ทหารจะขยับตัว จื่อซวนคนทรยศกระโดดขึ้นหลังม้าก่อนเตรียมจะควบออกไป ทันทีที่ม้
ย้อนเวลากลับมาพลิกชะตาคนทั้งจวน ผิดหวัง
เสียงพูดนั้นทำทุกคนเบิกตากว้าง ไป๋เหวินหลงขมวดคิ้วแน่น ลางสังหรบางอย่างทำในอกเขาบีบรัดหญิงชราที่ผมเป็นสีดอกเหลาเดินหลังค่อมออกมาจากตรองข้างๆ ในมือยังถือตะกร้าผักสดๆเอาไว้มั่น“ฮูหยินไป๋ เดิมทีวันนี้ข้าตั้งใจมาส่งผักให้ท่าน ไม่คาดดิดว่าจะมาเจอเรื่องยุ่งยาก” เด็กน้อยวัยได้1ขวบปีถูกมัดไว้กับผ้าเก่าๆติดหลังหญิงชรา มองทุกคนอย่างงงงวย แต่จ้องสลับไปมา เห็นจะเป็นเม่ยหลินที่ตอนนี้ทำตัวไม่ถูก“ท่านแม่ท่านหมายความว่าอย่างไร!!” เหวินหลงเดินมาจับมือมารดาอย่างต้องการคำตอบ“แม่แค่…คุ้นหน้าเมียเจ้า และเห็นหลังยายเฒ่าหลินอยู่ไวๆ จึงถามเสียงดังไปหน่อย ไม่ใช่ก็แล้วไปเถอะ” แม้จะพูดเช่นนั้นแต่เมื่อหว่านเมล็ดความสงสัยลงแล้ว เหวินหลงก็ไม่ปล่อยวางตามนิสัยของเขา เขาเดินตรง/ปหาหญิงชราก่อนจะเอ่ยถามเสียงเข้ม“ท่านยาย เด็กคนนี้…” เขามองเด็กที่มีดวงตาแป๋วแหว๋วบนหลังคนชรานิ่ง ร่างทั้งร่างสั่นเทา ใบหน้านี้คลับคล้ายคลับคลาจนเขาอดจะเม้มปากไม่ได้“เม่ยหลิน… เด็กคนนี้เป็นลูกของเม่ยหลิน เดิมทีข้าไม่อยากรบกวน อยากเก็บความลับนี้ให้ตายไปกับข้าแต่ว่า…ฮูหยินไป๋มีบุญคุณกับข้านัก นางรับซื้อผักป่าของข้าทุกวันเพื่อมีเงินไปจุนเจื
You May Also Like
ท่านอ๋องกับพระชายาพาลูกหนีภัยธรรมชาติ
หลันซานอวี่147.0K viewsสวรรค์ส่งข้ากลับมาทวงแค้น
Lailafun / เฉิงเอ๋อร์ / มอ.อาร์.ยอ27.6K viewsโทษทีข้าเกิดมาต้องเป็นเมียเอกเท่านั้น
สั่งไม่หยุด126.4K viewsภรรยาเปลี่ยนชะตา
ไห่ถาง37.5K viewsสวมร่างพลิกชะตาคุณหนูที่แสนอ่อนแอ (จีนโบราณ)
โรเชล6.2K viewsปี 1979 ทะลุมิติไปเป็นสะใภ้บรรลัยสกุลหลิว
Ainthira06 / โจวเหว่ยฟาง350 viewsทะลุมิติมาเป็นภรรยาจอมพลัง พร้อมคลังมิติวิเศษ
หวงตี้ny112 viewsดาราร้อยเรียง เคียงบุปผารำพัน
กัวซืออวี่108 views
