ย้อนเวลากลับมาพลิกชะตาคนทั้งจวน のすべてのチャプター: チャプター 1 - チャプター 8

ทั้งนายและลูกน้องทำตัวไม่ถูก ร่างที่เปียกโชกทั้งยังมีเลือดไกลอาบศรีษะและมุมปากค่อยๆลุกขึ้นยืน”แล้วเจ้าเล่า โง่เขลาต่างจากพี่ชายและพี่สาวของข้าตรงไหน!!“ นางจ้องมองใบหน้าของหยางจื่อซวนด้วยแววตาแห่งความชิงชังที่สุดในชีวิต”อยากรู้หรือว่าข้าหัวเราะอะไร ข้า…ก็กำลังหัวเราะให้ความโงเง่าของเจ้าที่คิดว่าตนเองฉลาดปราดเปลื่องกว่าผู้ใด แต่จริงๆแล้วกลับโง่งมอย่างที่สุดต่างหาก!!“ นางดึงมีดเล่มเล็กที่เหน็บเอวตัวเองอยู่ออกมา“เจ้าหมายความว่าอย่างไร!!” เขามองนางอย่างไม่อยากเชื่อสายตา ว่าเด็กสาวที่เคยสดใสกลับใจเด็ดพอที่จะหยัดยืนต่อหน้าเขา มือเล็กนั้นจับมีดเอาไว้อย่างมั่นคง“เจ้าคิดว่าการที่เจ้าวางแผนกับองค์ชายเจ็ดเพื่อล้มล้างองค์รัชทายาทนั้นความดีความชอบจะตกอยู่ที่เจ้างั้นหรือ เช่นนั้นวันนี้ข้าจะบอกอะไรให้เจ้าตาสว่างเสียหน่อย” เท้าเปล่าเปลือยก้าวเดินเข้าไปหาบุรุษที่นางเกลียดชังเข้ากระดูกช้าๆ“เด็กในท้องน้องสาวเจ้าเป็นลูกองค์ชายเจ็ด เด็กในท้องพี่สาวเจ้าก็เป็นลูกองค์ชายเจ็ด และที่สำคัญ น้องชายต่างบิดาที่เจ้าคิดว่าแม่เจ้าท้องกับสามีใหม่นั้นก็ลูกองค์ชายเจ็ด แม้แต่สตรีที่เจ้าส่งไปปั่นหัวพี่ชายข้า นางก็…เป็

ฮูหยินใหญ่ของสกุลไป๋เห็นด้วยกับบุตรสาวคนเล็ก ก่อนจะสูดลมหายใจและทำใจให้สงบ“ได้ เช่นนั้นแม่จะตอบกลับอย่างนุ่มนวล” ท่าทางสง่าผ่าเผยที่มารดาเดินออกไป ทำนางอดจะนึกถึงตอนที่ท่านวิ่งมารับดาบแทนบิดาไม่ได้ ทั้งชีวิตมารดานางรักมั่นต่อบุรุษอันเป็นที่รักเพียงผู้เดียวนางจะต้องทำให้ทั้งคู่มีชีวิตรักที่ยืนยาวให้ได้!!“พี่หญิงข้าว่า เรื่องนี้…เราควรจะพูดคุยกันฉันพี่น้องนะเจ้าคะ” นางมองมารดาที่เดินออกไปจนลับตาแล้วหันมาหาพี่สาวที่มีสีหน้ากลุ้มอกกลุ้มใจเหลือแสน“พูดคุยงั้นหรือ เอ่อ…จะพูดคุยอย่างไรหล่ะ” นางบีบมือพี่สาวเบาๆให้คลายกังวล ก่อนหันไปบอกสาวใช้ให้ออกไปเตรียมชาสงบใจมา2ถ้วย และเมื่อทุกคนออกไปแล้ว นางรีบจูงมือพี่สาวมาที่โต๊ะวาดรูปของนาง จัดการฝนหมึกและยกปลายภู่กันขึ้นมา”บุรุษที่ดีควรมีข้อแม้กับเราหรือไม่เจ้าคะ“ นางเขียนไปด้วย ถามพี่สาวไปด้วย”เอ่อ…ก็ต้องมีเป็นบางเรื่องมิใช่หรือ?“ ดวงตากลมโตกรอกไปมา แบบนี้คงโดนความรักกินสมองไปแล้วกระมัง”ไม่ควรเจ้าค่ะ การมีข้อแม้คือหนทางไปสู่การหลอกลวงเจ้าค่ะ“ นางทำท่าทางขึงขังจนพี่สาวเริ่มสนใจมากขึ้น”เช่นไร!!“”ก็…“ นางขยับตัวเข้าใกล้พี่สาวผู้อ่อนต่อโลก ก่อนจะก

คำพูดเช่นนี้สมกับเป็นรัชทายาทปีศาจ เขาสามารถจัดการใครก็ได้ที่เห็นว่าไม่ควรมีลมหายใจพรึบไป๋จิ่งเจาเกรงว่าเรื่องจะไปกันใหญ่นางรีบนั่งคุกเข่าลงตรงหน้า“เรียนองค์รัชทายาท เรื่องนั้นเกรงว่าจะเข้าใจผิดกันมากกว่า หม่อมฉัน คิดว่ารั่วซีก็มีความเหมาะสมที่จะแต่งงานกับรองแม่ทัพหยางผู้นั้นเพคะ บุรุษที่อนาคตไกลเช่นนี้ หรือว่าท่านพ่อท่านแม่มิเห็นสมควรหรือเจ้าคะ” นางมั่นใจในทันทีว่าพี่สาวของนางคงมีข้อตกลงบางอย่างกับจื่อซวนคนชั่วผู้นั้นแน่นอน การออกหน้าเรื่องของนางให้เขายิ่งทำนางสะอิดสะเอียน“เรื่องแต่งงานออกจวน เกรงว่าข้าจะไม่รีบเพราะอย่างไรวันปักปิ่นของข้าก็ยังมาไม่ถึง แต่พี่หญิง…ท่านผ่านวันปักปิ่นมานับ2ขวบปี เหตุใดจึงยังลังเลยามแม่สื่อมาเที่ยบเชิญท่านให้สร้างสัมพันธ์กับเหล่าคุณชายในเมืองหลวงด้วยเล่าเจ้าคะ” ในเมื่อพี่สาวนางไม่หยุด เช่นนั้นก็มาดูกันว่านางกับไป๋จิ่งเจาใครจะคุมหมากกระดานนี้!!“นั่นสิ่ เจ้าแค่บอกมาว่าสนใจผู้ใด แค่นั้นข้าจะไปกราบทูลเสด็จพ่อให้ประทานสมรสให้เจ้าเอง” รัชทายาทที่เงียบอยู่นานจึงเอ่ยเสริมนางขึ้นมา“หม่อมฉัน เอ่อ หม่อมฉันคงจะไม่มีความงามพอที่จะให้พระองค์สนใจจริงๆสินะเ

”มันไม่ควร เจ้าเป็นสตรี ไปที่นั่นไม่ได้ ที่นั่นมีแต่ทหาร เป็นบุรุษเกือบ5แสนนาย เจ้าไปไม่ได้หรอก!!“ น้ำเสียงเด็ดขาดทำนางกัดปากแน่น ความโมโหลุกโชนจนต้องหรี่ตาลง”ข้าแค่ต้องการแนวร่วม เปิดทางให้ข้าหน่อยจะเป็นไรไป ชิ!! ข้าอยากจะง้อท่านตั้งแต่เมื่อไหร่กัน!!” นางเห็นสาวใช้มายื่นอ้ำอึ้งอยู่ไม่ไกลก็รู้ทันทีว่ารถม้าเตรียมพร้อมแล้ว จึงสบัดหน้าเดินออกไปทันที“รัชทายาทปีศาจ ฉายานี้ข้าตั้งให้ท่านเอง ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่ท่านไม่ตามใจข้า!!” เสียงบ่นลอยลมมาทำคนที่ยืนกอดอกนึกทึ่งกับสตรีที่เป็นตัวแสบของจวน “เมื่อครู่ไม่ใช่เจ้าออดอ้อนข้าอยู่งั้นหรือ แสบนัก!!”ตลอดทางที่นั่งรถม้ามาที่จวนเฉิงนางเอาแต่ค่อนขอดเขา“หรือว่าในชาติที่แล้วข้าเข้าใจผิดไปเองว่าเขามีใจ เหตุใดกลับมาอีกคราเขายังเย็นชาไม่เปลี่ยน” นางอมลมจนแก้มพองก่อนจะปล่อยลมออกมาอย่างปลงตก“เห้อออ ย้อนกลับมาวันแรกข้าก็เหนื่อยแล้ว” นางเท้าคางมองออกไปด้านนอกรถม้า ผู้คนที่กำลังเดินจับจ่ายซื้อของทำนางเผลอนึกถึงเรื่องในชาติก่อนตอนนั้นนางชอบหนีมารดาออกมาเดินซื้อขนมเช่นนี้ ไม่ได้ทำประโยชน์อันใดให้ครอบครัว แต่มีสิ่งหนึ่งที่นางดีใจที่คิดทำ คือการที่นางออกม