ขนาดคนที่รักยังหักหลังกันเลย นับประสาอะไรกับคนอื่น

ดวงตากลมโตเบิกกว้างตกใจกับสิ่งที่ฝัน เธอฝันอีกแล้วฝันถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้น แม้ว่าเรื่องราวนี้จะเกิดขึ้นเมื่อตอนที่เธอยังไม่ตายก็ตาม

ทว่าเมื่อเธอได้มาเกิดใหม่อีกครั้ง ความทรงจำอันโหดร้ายก็เข้ามาให้เธอได้จดจำตลอด ราวกับว่ามันกำลังย้ำให้เธอคิดถึงสิ่งที่เกิดขึ้นในอดีต ย้ำให้เธอจำว่าอย่ากลับไปตายแบบเดิมอีก

“ผีเข้าหรือไง?” เสียงเข้มเอ่ยถามคนข้างกายที่จู่ๆก็ตื่นขึ้นมา พลอยให้เขาตื่นขึ้นมาด้วย

“มีนาฝันร้ายค่ะ” ฝันถึงเรื่องที่คุณทำกับมีนานั่นแหละ แต่ว่ามีนาจะไม่ยอมให้เรื่องแบบนั้นมันเกิดขึ้นอีก เพราะในชาตินี้มีนาจะหย่ากับคุณ คุณดลพี…

“หึ ไม่ยักจะรู้ว่าเธอจะฝันร้ายเป็นเหมือนกัน” มุมปากหนายกยิ้มมองใบหน้าภรรยาที่อยู่ข้างๆ

“ฉันคิดว่าฉันฝันร้ายแค่คนเดียวเสียอีก” อะไร สายตาและท่าทางอย่างนี้ของคุณ คุณจะมาไม้ไหนอีก มีนาคิดในใจขณะที่นัยน์ตากำลังรอบมองสำรวจท่าทางของสามีตรงหน้า

“เธอฝันร้ายแค่คืนเดียวทำจะเป็นจะตาย กับฉันนอนฝันร้ายมาตั้งสามปี เธอว่าคนไหนทรมานกว่ากัน” คำกล่าวเปรียบเปรยถูกพ่นออกมา แม้จะไม่ได้พูดออกมาตรงๆแต่มีนาก็เข้าใจดีว่าดลพีหมายถึงอะไร

ปากหมา…ผู้ชายปากหมาแบบนี้เมื่อก่อนเธอรักเธอชอบลงไปได้ยังไง

“ทำไมมองหน้าฉันแบบนี้คือไม่พอใจเหรอ” ไม่พอใจก็รีบหย่ามาเสียสิ จะทนอยู่ด้วยกันทำไม

“เปล่าค่ะ มีนาก็แค่อยากจะมองเพื่อนเพียงคนเดียวที่ตอนนี้กำลังร่วมลงนรกด้วยกัน” ใครว่าเขาตกนรกคนเดียวล่ะ เธอเองก็เหมือนกัน ตกนรกขุมเดียวกันกับคุณดลพี

“มีนา!” ปากดีเหลือเกิน ช่วงนี้หล่อนเป็นอะไร ทำไมถึงได้กล้านั่งเถียงเขาฉอดๆทั้งที่เมื่อก่อนหล่อนไม่แม้แต่จะเอ่ยขัดอะไรเลย

“ปิดไฟหัวเตียงด้วยนะคะ มีนาง่วงแล้ว” ไม่อยากจะเสียเวลามาต่อล้อต่อเถียงกับเขาหรอกเพราะในวันพรุ่งนี้และวันต่อๆไป ชีวิตของเธอยังมีอะไรอีกเยอะที่ต้องจัดการ

หลังจากได้มีโอกาสกลับมาเกิดใหม่อีกครั้ง มีนาก็เอาแต่ยุ่งเรื่องคดีความจนลืมเรื่องหย่าของเธอกับดลพีไปชั่วคราว แต่ใช่ว่าเธอจะไม่หย่ากับเขา เธอเพียงต้องรอเวลาเท่านั้น

หย่าตอนนี้แล้วจะได้อะไร….

เช้าต่อมา

ดลพีแต่งตัวด้วยชุดสูทสุดเนี้ยบเตรียมจะออกไปทำงานอย่างเคย ทว่าเช้านี้กลับมีเรื่องให้เขาไม่เข้าใจ

อะไรกันวันนี้ทำไมมีนาถึงได้มานั่งอยู่ตรงข้ามเขา ซ้ำยังแต่งตัวแต่งหน้าสดใสกว่าทุกครั้ง

“คุณดลพี มองหน้ามีนามันไม่ทำให้คุณอิ่มหรอกนะคะ” อะไรหน้าเธอมันสวยจนล่ะสายตาไม่ได้? ถึงได้เอาแต่มองแล้วมองอีกอยู่อย่างนั้น

“เหอะ ไหนกาแฟของฉัน” ปกติทุกเช้าหล่อนจะเสนอหน้าอาสาไปชงกาแฟให้เขาตลอด แต่ทำไมวันนี้มันกลับไม่มี หล่อนไม่รู้หรือไรว่าเขาต้องกินกาแฟทุกเช้า

“คุณเคยบอกว่ามีนาชงกาแฟไม่อร่อย ทำอะไรก็ห่วยแตก” 

“แล้วยังไง เกิดเรียกร้องความสนใจอะไรอีก” เหอะ อยู่ด้วยกันตั้งสามปี เขาด่าว่าหล่อนอยู่ทุกวันก็ไม่เห็นหล่อนจะเป็นแบบนี้ วันนี้ผีอะไรเข้าสิงหล่อน

“ไม่ได้เรียกร้องค่ะ แค่ไม่อยากจะทำ” 

“……” ไม่อยากทำ เลี้ยงเสียข้าวสุกเสียจริง

“แม่บ้านพ่อบ้านก็มี หน้าที่นี้มีนาไม่ควรไปแย่งพวกเขาทำ” อีกอย่างมีนาทำอาหารไม่อร่อย คุณชายอย่างคุณดลพีคงไม่อยากกินอาหารห่วยๆที่มีนาทำหรอก

ผู้หญิงขี้เกียจหาแต่ข้ออ้าง ดลพีคิดในใจก่อนจะเร่งกินข้าวเช้าเพื่อไปทำงาน

ไม่อยากจะอยู่บ้านนานๆให้เห็นหน้าหล่อน ในเมื่อไม่ชงกาแฟให้เขา เขาก็ไม่จำเป็นต้องง้อ ในบริษัทเขามีกาแฟเยอะแยะร้านกาแฟก็มีมากมาย อร่อยกว่าหล่อนทำอีก

“คุณมีนาจะไปไหนหรือคะ?” แม่บ้านเอ่ยถามเจ้านายสาวผู้เป็นภรรยาของบ้านหลังนี้ ปกติคุณมีนาอยู่แต่ในบ้าน นานๆที่จะออกไปข้างนอกและช่วงนี้คุณดลพีก็สั่งให้เธอจับตาดูคุณมีนา คอยรายงานว่าคุณมีนาทำอะไรบ้าง

“ไปห้องขัง” วันนี้เธอจะไปเยี่ยมคุณพ่อและถามพ่อว่าทำไมถึงทำอย่างนี้กับเธอ ทั้งที่เธอไม่มีส่วนรู้เห็นกับเรื่องทั้งหมด เงินที่พ่อโกงเขามาทุกอย่างล้วนเกิดจากตัวพ่อเองทั้งนั้น

มีนาไม่ได้ให้คนขับรถไปส่งเธอที่สถานคุมขัง นั้นก็เพราะเธอต้องการความเป็นส่วนตัว อีกอย่างเธอไม่ไว้ใจคนของคุณดลพีมากขนาดที่จะให้ไปไหนมาไหนด้วย

เพราะว่าเธอไว้ใจใครไม่ได้ทั้งนั้น หากว่าพลาดก็เท่ากับคุก การหาหลักฐานในการสู้คดีความจึงค่อนข้างลำบาก

มีนาทำตามกฎของเรือนจำทุกอย่าง เธอเดินเข้าไปขอเยี่ยมคุณพ่อโดยการเขียนชื่อสถานะความสัมพันธ์กับผู้ต้องหา จากนั้นจึงรอเจ้าหน้าที่ประกาศเรียกหมายเลขเข้าเยี่ยมตามลำดับ ซึ่งเธอมีเวลาคุยกับคุณพ่อผ่านโทรศัพท์เพียงสิบห้านาทีเท่านั้น รอไม่นานก็ถึงคิวของเธอแล้ว

“มีนา” น้ำเสียงสั่นเครือของผู้เป็นพ่อเอ่ยเรียกบุตรสาวตรงหน้า ดวงตาคมที่เคยมุ่งมั่นมีความเมตตา บัดนี้เต็มไปด้วยความสิ้นหวังและความรู้สึกผิด

“……”

“ลูกแต่งงานแล้วใช่ไหม?” สามปีที่เขาเข้ามาอยู่ในเรือนจำ มีนาไม่เคยมาเยี่ยมเยียนเขาเลย นี่เป็นการเจอหน้าลูกสาวในรอบสามปี

“ขนาดอยู่ในเรือนจำ ยังรู้เรื่องข้างนอกนะคะ” 

“คุณดลพีเขาดีกับลูกหรือเปล่า” ชายวัยกลางคนไม่ได้สนใจคำถามของลูกสาวเลยสักนิด หากแต่ถามถึงดลพีลูกเขยของตนเอง

“คนอื่นจะดีกับฉันได้ยังไงคะ ขนาดคนเป็นพ่อยังทรยศฉันเลย” เมื่อมองตามความจริงแล้วดลพีเขาก็เป็นแค่คนอื่น แต่คนที่ใกล้ชิดและสนิทกับเธอคือพ่อต่างหาก ขนาดพ่อคือคนที่เธอไว้วางใจพ่อยังหักหลังเธอเลย แล้วนับประสาอะไรกับคนอื่น

“มีนา พะพ่อขอโทษ” พ่อจำเป็นต้องทำ แต่ว่ามีอย่างหนึ่งที่พ่ออยากให้ลูกได้รู้คือ พ่อไม่ได้เป็นคนคดโกง คนที่ทำไม่ใช่พ่อแต่พ่อพูดไม่ได้ มีนาพ่อพูดไม่ได้….

“มันสายไปแล้วค่ะ” ชีวิตเธอตอนนี้ไม่เหลืออะไรแล้ว คนที่รักคนที่อยู่ข้างกันไม่มี ที่มายืนอยู่ตรงหน้าพ่อก็เพราะว่าตอนนี้เธอรู้แล้วว่าเธอไม่ควรรักใครมากกว่าตัวเอง ถึงต้องหาหลักฐานมายืนยันว่าตัวเองไม่ได้ร่วมมือกับพ่อ

“…..”

“หากว่าคุณยังเห็นว่าฉันเป็นลูก คุณช่วยบอกมาได้ไหมว่าเอกสารทั้งหมดอยู่ที่ไหน” ที่เรื่องมันยังไม่สาวมาถึงเธอเพราะยังขาดเอกสารบางอย่าง

ซึ่งคนที่รู้ก็ไม่น่าจะใช่ใครที่ไหนนอกจากพ่อของเธอ

“มีนา อย่ายุ่งกับเรื่องนี้ ลูกแต่งงานแล้วกลับไปใช้ชีวิตแต่งงานให้มีความสุขเถอะ” ไม่ต้องมาสนใจกับเรื่องนี้แล้ว เพราะตอนนี้เขาตัดสินใจเรื่องบางอย่างได้แล้ว

“พ่ออย่าเห็นแก่ตัวได้ไหมคะ” ประโยคที่ลูกสาวต่อว่าเขา มันทำให้เขาเจ็บ แต่เขาจะเจ็บมากกว่านี้อีกหากให้มีนามายุ่งกับเรื่องนี้ ทุกอย่างที่เกิดขึ้นตอนนี้มันเป็นทางลงที่ดีที่สุดแล้ว มีนาไม่รู้หรอกว่าโลกของนักการเมืองมันโหดร้ายแค่ไหน หากว่าพลาดก็ไม่มีโอกาสจะได้พูดได้เกิดอีก ซึ่งเขาได้พลาดเดินไปเหยียบกับดักนั้นเข้าแล้ว 

“มีนาลูกเชื่อที่พ่อพูดและก็ฝากขอบคุณคุณหญิงศรีดาด้วย” ขอบคุณที่ช่วยดูแลมีนาลูกของเขาและไม่รังเกียจรับมีนาเข้าไปเป็นหลานสะใภ้

“เหอะ พ่อคงต้องไปขอบคุณคุณย่าเองแล้วล่ะ”

“…..” หมายความว่ายังไง

“เพราะคุณย่าท่านตายไปแล้ว” คุณย่าของคุณดลพีท่านจากไปแล้วค่ะ