LOGINบุคคลสำคัญในประวัติศาสตร์ยุคฮั่นตะวันตกจักรพรรดิฮั่นอู่ตี้ (หลิวเช่อ) ครองราชย์ 141 - 87 ปีก่อนคริสตกาลเป็นจักรพรรดิองค์ที่ 7 แห่งราชวงศ์ฮั่นตะวันตก และเป็นหนึ่งในจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่และครองราชย์ยาวนานที่สุดในประวัติศาสตร์จีน (54 ปี)ความสำคัญ: รัชสมัยของพระองค์ถือเป็นยุคทองของราชวงศ์ฮั่น มีการขยาย
การเดินทางบนเส้นทางสายไหมในครั้งนั้นของคณะหลิวหยุนจิงใช้เวลาหลายปีในการบุกเบิก สำรวจ และสร้างสัมพันธ์ทางการค้า มันเป็นการเดินทางที่ยาวนานจากที่หลิวหยุนจิงเคยคาดไว้พวกเขาล้วนผ่านร้อนผ่านหนาวผ่านอันตรายนับครั้งไม่ถ้วน ทั้งจากธรรมชาติอันโหดร้าย โจรป่า และความขัดแย้งระหว่างชนเผ่า แต่ด้วยความรู้ ความสาม
"เจ้ามีเรื่องใดในใจเช่นนั้นหรือ" ฮั่วหยุนถามพลางโอบนางเข้ามาในวงแขนอย่างแผ่วเบา"ท่านจำเรื่องที่ข้าเคยเกริ่นไว้เนิ่นนานมาแล้วถึงเรื่องขององค์รัชทายาทได้หรือไม่เจ้าคะ" คำกล่าวของคนในอ้อมแขนทำให้ฮั่วหยุนมองนางพลางพยักหน้ารับ"จำได้ ว่าแต่เจ้าเอ่ยเรื่องนี้มาเพราะเหตุใดหรือว่ามีข่าวจากทางเมืองหลวงว่าฝ่า
ในระหว่างที่พวกเขาเคลื่อนขบวนลึกเข้าไปในดินแดนทางตะวันตกมากขึ้นเรื่อย ๆ ทิวทัศน์สองข้างทางเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นทะเลทรายแสนเวิ้งว้างและแนวเขาหินสีน้ำตาลแดงมากกว่าเดิมอากาศในตอนกลางวันเองก็ร้อนระอุขึ้นแต่ทว่าในตอนกลางคืนกลับหนาวเย็นจับขั้วหัวใจ พวกเขาต้องเดินทางผ่านเมืองน้อยใหญ่รวมถึงโอเอซิสขนาดเล็กและ
ห้าปีผ่านไปไวราวสายลมพัด... ฤดูใบไม้ผลิอีกคราได้เวียนมาเยือน ทุ่งหญ้าชายแดนเริ่มผลิดอกออกใบขับไล่ความแห้งแล้งของฤดูหนาวให้จางหายไปขบวนเดินทางขนาดไม่เล็กไม่ใหญ่ ประกอบด้วยทหารคุ้มกันหลายสิบนายและรถม้าขนสัมภาระกำลังเคลื่อนตัวออกจากประตูเมืองนอกด่านของเมืองเตี้ยนหวงมุ่งหน้าไปทางทิศตะวันตกเส้นทางเบื้อ
แม้จะมีบางคำถามที่เขาลังเลไปบ้าง ถึงกระนั้นเขาก็ผ่านด่านสุดท้ายไปได้ท่ามกลางเสียงโห่ร้องแสดงความยินดีกันถ้วนหน้า"เอาละ ๆ ข้ายอมให้ผ่านก็ได้!" หลิวหานซินกับซูอันหัวเราะร่าเปิดประตูให้เจ้าบ่าวเข้าไปแต่โดยดี ซึ่งฮั่วหยุนไม่ได้เอะใจกับสองพี่น้องที่กำลังยักคิ้วให้แก่กันฮั่วหยุนถอนหายใจอย่างโล่งอกพลางปา
“เจ้ามั่นใจหรือว่าการลอบสังหารจะเกิดขึ้นในวันนั้น?” พระนางตรัสถามเสียงเย็นหลิวหยุนจิงพยักหน้า “เพคะ หม่อมฉันมิอาจบอกได้ว่าคนร้ายจะใช้วิธีใด แต่จุดที่อันตรายที่สุดคือตอนที่จักรพรรดิทรงอยู่หน้าแท่นบูชา ทุกสายตาจับจ้องไปที่พระองค์ เวลานั้นคือช่วงเวลาที่พวกมันจะลงมือเพคะ”หลิวหยุนจิงแผ่นหลังนิ่งขึง (ข้
หลิวหยุนจิงเดินนำองค์หญิงผิงหยางไปยังห้องหนังสือของนาง ซึ่งเป็นสถานที่ที่เด็กหญิงคิดว่าเหมาะสมที่สุดสำหรับการสนทนาโดยมีเถาจูเดินรั้งอยู่ท้ายสุดเมื่อมาถึงนางเปิดประตูให้พระองค์และค้อมศีรษะเล็กน้อยเป็นการเชื้อเชิญ องค์หญิงก้าวเข้ามาอย่างสง่างามสายพระเนตรกวาดมองไปรอบห้องที่ถูกจัดไว้อย่างเรียบร้อย ตำรา
เมื่อกลับถึงจวนเด็กหญิงตรงไปยังห้องหนังสือของตน ก่อนจะนั่งลงที่โต๊ะไม้เรียบง่าย แสงแดดยามบ่ายส่องลอดผ่านหน้าต่างม่านไม้ไผ่เข้ามาตกกระทบพู่กันและแผ่นไม้ที่วางอยู่เบื้องหน้านางหลับตาครู่หนึ่งสูดหายใจลึกก่อนจะพยายามเรียบเรียงความคิด หากจำไม่ผิดอีกไม่นานก็จะถึงเทศกาลโคมไฟ ซึ่งเป็นช่วงที่ประชาชนออกมาฉลอ
อาคารหลังนั้นเป็นอาคารไม้สองชั้น ด้านล่างเปิดเป็นร้านค้าซึ่งตอนนี้ถูกปิดไว้ มีป้ายแขวนอยู่หน้าร้านระบุว่าให้เช่า ด้วยหมึกสีดำขนาดใหญ่ตัวอาคารตั้งอยู่ในจุดที่ผู้คนสัญจรไปมาเป็นจำนวนมาก อีกทั้งยังอยู่ใกล้กับโรงเตี๊ยมชื่อดังทำให้ทำเลของที่นี่ดูน่าสนใจไม่น้อย“อาคารหลังนี้อยู่ตรงจุดตัดระหว่างตรอกสายหลั







