LOGINบุคคลสำคัญในประวัติศาสตร์ยุคฮั่นตะวันตกจักรพรรดิฮั่นอู่ตี้ (หลิวเช่อ) ครองราชย์ 141 - 87 ปีก่อนคริสตกาลเป็นจักรพรรดิองค์ที่ 7 แห่งราชวงศ์ฮั่นตะวันตก และเป็นหนึ่งในจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่และครองราชย์ยาวนานที่สุดในประวัติศาสตร์จีน (54 ปี)ความสำคัญ: รัชสมัยของพระองค์ถือเป็นยุคทองของราชวงศ์ฮั่น มีการขยาย
การเดินทางบนเส้นทางสายไหมในครั้งนั้นของคณะหลิวหยุนจิงใช้เวลาหลายปีในการบุกเบิก สำรวจ และสร้างสัมพันธ์ทางการค้า มันเป็นการเดินทางที่ยาวนานจากที่หลิวหยุนจิงเคยคาดไว้พวกเขาล้วนผ่านร้อนผ่านหนาวผ่านอันตรายนับครั้งไม่ถ้วน ทั้งจากธรรมชาติอันโหดร้าย โจรป่า และความขัดแย้งระหว่างชนเผ่า แต่ด้วยความรู้ ความสาม
"เจ้ามีเรื่องใดในใจเช่นนั้นหรือ" ฮั่วหยุนถามพลางโอบนางเข้ามาในวงแขนอย่างแผ่วเบา"ท่านจำเรื่องที่ข้าเคยเกริ่นไว้เนิ่นนานมาแล้วถึงเรื่องขององค์รัชทายาทได้หรือไม่เจ้าคะ" คำกล่าวของคนในอ้อมแขนทำให้ฮั่วหยุนมองนางพลางพยักหน้ารับ"จำได้ ว่าแต่เจ้าเอ่ยเรื่องนี้มาเพราะเหตุใดหรือว่ามีข่าวจากทางเมืองหลวงว่าฝ่า
ในระหว่างที่พวกเขาเคลื่อนขบวนลึกเข้าไปในดินแดนทางตะวันตกมากขึ้นเรื่อย ๆ ทิวทัศน์สองข้างทางเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นทะเลทรายแสนเวิ้งว้างและแนวเขาหินสีน้ำตาลแดงมากกว่าเดิมอากาศในตอนกลางวันเองก็ร้อนระอุขึ้นแต่ทว่าในตอนกลางคืนกลับหนาวเย็นจับขั้วหัวใจ พวกเขาต้องเดินทางผ่านเมืองน้อยใหญ่รวมถึงโอเอซิสขนาดเล็กและ
ห้าปีผ่านไปไวราวสายลมพัด... ฤดูใบไม้ผลิอีกคราได้เวียนมาเยือน ทุ่งหญ้าชายแดนเริ่มผลิดอกออกใบขับไล่ความแห้งแล้งของฤดูหนาวให้จางหายไปขบวนเดินทางขนาดไม่เล็กไม่ใหญ่ ประกอบด้วยทหารคุ้มกันหลายสิบนายและรถม้าขนสัมภาระกำลังเคลื่อนตัวออกจากประตูเมืองนอกด่านของเมืองเตี้ยนหวงมุ่งหน้าไปทางทิศตะวันตกเส้นทางเบื้อ
แม้จะมีบางคำถามที่เขาลังเลไปบ้าง ถึงกระนั้นเขาก็ผ่านด่านสุดท้ายไปได้ท่ามกลางเสียงโห่ร้องแสดงความยินดีกันถ้วนหน้า"เอาละ ๆ ข้ายอมให้ผ่านก็ได้!" หลิวหานซินกับซูอันหัวเราะร่าเปิดประตูให้เจ้าบ่าวเข้าไปแต่โดยดี ซึ่งฮั่วหยุนไม่ได้เอะใจกับสองพี่น้องที่กำลังยักคิ้วให้แก่กันฮั่วหยุนถอนหายใจอย่างโล่งอกพลางปา
เสียงซุบซิบดังขึ้นอีกครั้ง ผู้คนต่างพยายามคิดหาคำตอบ จางจื่ออันขมวดคิ้วเข้าหากัน ดูเหมือนเขาจะยังไม่แน่ใจนัก ขณะที่หลิวหยุนจิงหลับตาครุ่นคิดก่อนจะลืมตาขึ้นพร้อมกับยกมือขึ้นเกือบจะพร้อมกันกับเด็กชาย“คำตอบ คือ เมฆเจ้าค่ะ” หลิวหยุนจิงส่งเสียงขึ้นก่อนผู้ดำเนินงานหัวเราะอย่างพึงพอใจ “ถูกต้อง! ตอนนี้คะแ
ในระหว่างการก้าวเดินของแม่กับบุตรสาวตัวน้อยรวมถึงบ่าวรับใช้หลายคนที่คอยมองซ้ายขวาอย่างระมัดระวังให้กับผู้เป็นนายขณะที่หลิวหยุนจิงกำลังรู้สึกเพลิดเพลินกับบรรยากาศ สายตาก็พลันหยุดนิ่งที่หน้าโรงเตี้ยมใหญ่แห่งหนึ่งซึ่งมีผู้คนมุงอยู่เป็นจำนวนมาก“ท่านแม่ ดูสิเจ้าคะ! ที่นั่นเขากำลังเล่นทายปริศนาโคมไฟ” หล
“กระหม่อมได้รับแบบวาดนี้มาจากเด็กคนหนึ่ง นางเรียกสิ่งนี้ว่าหน้าไม้ มันเป็นอาวุธลักษณะคล้ายธนูแต่สามารถขึ้นสายไว้ล่วงหน้าได้ อีกทั้งยังยิงได้รวดเร็วและแม่นยำกว่า ซึ่งกระหม่อมคิดว่าเหมาะสำหรับใช้ในการศึกโดยเฉพาะในพื้นที่แคบ”หลิวเช่อทรงพินิจภาพวาดนั้นอย่างสนใจก่อนตรัสถามเสียงนิ่งแฝงความอยากรู้“เด็กคน
ไม่นานนักบ่าวรับใช้ก็กลับมาพร้อมผ้าดิบ หมึก และพู่กัน หลิวหยุนจิงนั่งลงบนเบาะรองนั่งหน้าโต๊ะไม้ตัวเล็กก่อนจะเริ่มวาดแบบโครงสร้างของหน้าไม้ตามที่นางอธิบายไว้เส้นสายรายละเอียดต่าง ๆ ค่อย ๆ ปรากฏเป็นภาพหน้าไม้ที่มีคันยิงเล็กและคันดีดซึ่งใช้เชือกหนังยืดตึงเชื่อมกับโครงไม้ หลิวหยุนจิงเขียนคำอธิบายเสริมถ






