คุณหนูร้ายกาจวาดรักสามีคนสวน

บิดาไม่ได้ติดใจสงสัย เนื่องจากลูกสาวแต่งออกไปแล้วก็เป็นสมบัติของสามี เมื่อถูกแม่เลี้ยงกับสามีปิดเรื่องเลวร้ายไว้ บิดาของเธอจึงไม่เคยติดใจสงสัยในคำบอกของพวกมัน ที่บอกว่าว่านอันอันหนีไปกับชายชู้ และเพื่อไม่ให้ผิดใจกับบ้านเย่ ที่ลูกสาวทำตัวเหลวไหล จึงจำใจต้องให้ว่านชิงชิงแต่งงานกับเย่ฟางตง เป็นการขอโทษเหตุนี้เย่ฟางตงจึงทำหนังสือหย่าขึ้นมาแล้วก็เข้าวิวาห์กันอย่างมีความสุขกับว่านชิงชิง ครองรักกันหวานชื่น เพลิดเพลินไปกับสมบัติมากมายที่วางแผนร่วมกันสามคนกับเจิ้งหลินฮุบไปจากว่านอันอันซึ่งนี่ก็เป็นหนึ่งในสาเหตุที่ศพของว่านอันอันถูกทิ้งไว้ที่โรงพยาบาลอย่างไม่สนใจใยดียิ่งได้รับรู้เรื่องราวอันเน่าเฟะเบื้องหลังการตายของตัวเองมากเท่าไร ว่านชิงชิงก็เคียดแค้นมากเท่านั้น แต่กลับทำอะไรไม่ได้สักนิด เพียงโอบกอดร่างวิญญาณของตนเองหลั่งน้ำตาอยู่ในมุมมืดที่ไม่มีใครมองเห็นสิ่งเดียวที่ยังพอจะเยียวยาหัวใจเธอได้คงมีเพียงซ่งหมิงที่กลับบ้านเกิดหลังเผาศพเธอเรียบร้อยแล้วเท่านั้น เขามักจะมาพูดคุยกับอัฐิของเธออยู่เสมอ ว่าวันนี้เขาทำอะไรมา อากาศเป็นเช่นไร วางแผนอนาคตของตนเองไว้แบบไหนว่านอันอันในร่างวิญญาณค่อย ๆ ซึ

“ฉันจะยอมถอนหมั้นกับเย่ฟางตง และแต่งให้กับซ่งหมิงค่ะ”เพล้ง !แก้วน้ำชาในมือว่านหวนเย่ตกแตกหลังได้ยินคำประกาศของว่านอันอันบนโต๊ะอาหาร เพียงคืนเดียวผ่านไปลูกสาวคนโตเขาก็คิดตกขนาดนี้เลยงั้นเหรอ ?ด้านเจิ้งหลินที่นั่งอยู่ข้างสามีหัวใจเต้นแรงขึ้นมาทันที ลูกเขยดี ๆ อย่าง เย่ฟางตง ใคร ๆ ก็อยากได้ ในสายตาของนางว่านชิงชิงที่เป็นลูกสาวแท้ ๆ เหมาะสมกับตำแหน่งคุณนายตระกูลเย่มากกว่านังเด็กไม่มีแม่คนนี้เป็นร้อยเท่าพันเท่าตอนแรกนึกว่าจะต้องลงแรงมากกว่านี้เสียอีกถึงจะทำให้ม้าบ้าจอมพยศอย่างว่านอันอันยอมถอนหมั้น ไม่คิดว่าโอกาสจะมาเร็วแบบนี้“เรื่องนั้น พ่อลองคิดดูแล้ว การถอนหมั้นดูจะเป็นเรื่องยากไปเสียหน่อย ความร่วมมือหลายอย่างระหว่างสองตระกูลก็ดำเนินไปเรียบร้อยแล้ว คงยกเลิกไม่ได้ง่าย ๆ ยังไงพ่อจะไปช่วยคุยกับเย่ฟางตงให้ก็แล้วกัน”“เดี๋ยวก่อนค่ะคุณ... ในเมื่ออันอันตัดสินใจมาอย่างดีแล้ว เราก็อย่าฝืนใจเด็กเลยค่ะ ปัญหานี้ใช่ว่าจะไม่มีทางแก้นะคะ”ว่านอันอันมองท่าทีปลอบโยนรู้ความของแม่เลี้ยงแล้วยิ้มหยัน ไม่คิดว่าวันหนึ่งงูพิษตัวนี้จะทำตัวมีประโยชน์ขึ้นมา“แก้ไขยังไง ?”“สัญญาแต่งงานก็ให้คงไว้ดังเดิม ชิงชิง

เดินทางออกมาจากปักกิ่งไม่ไกลเท่าไหร่นักก็ถึงเมืองเทียนจิน ที่ไม่เจริญเท่าปักกิ่งซึ่งเป็นเมืองหลวงแต่ก็พัฒนาจนมีสิ่งอำนวยความสะดวกบ้างแล้ว รถจิ๊ปคันใหญ่แล่นออกจากตัวเมืองไปสู่ถนนลูกรังขรุขระ ฝุ่นสีแดงฟุ้งกระจายชวนให้เหนียวตัวไปหมดนั่งรถต่อไปอีกสิบสี่กิโลเมตรก็ถึงหมู่บ้านทูวาซึ่งเป็นจุดหมายปลายทาง ทิวทัศน์เริ่มเปลี่ยนจากที่โล่งกว้างและทางเปลี่ยวมาเป็นหมูบ้านขนาดกลางแห่งหนึ่ง ตอนนี้เป็นช่วงเวลายามเย็นแล้ว ควันไฟจากการปรุงอาหารลอยฟุ้งขึ้นเป็นจุด ๆ เพลงปลุกใจรักชาติดังมาจากวิทยุกระจายเสียงของพรรคในหมู่บ้านตามเวลาที่รัฐบาลกำหนดไว้แสงไฟยามเย็นส่องสว่างตามบ้านและถนน ผู้คนที่เพิ่งกลับจากการทำงานในไร่เดินอยู่บนท้องถนนประปราย ยังมีจักรยานหลายคันที่เพิ่งกลับมาจากท่าเรือซึ่งอยู่ไม่ไกลอีกด้วย บ้านแถวนี้ส่วนใหญ่เป็นบ้านชั้นเดียว บางหลังยังเป็นบ้านดินมุงฟางอยู่ด้วยซ้ำ อาคารพาณิชที่เป็นห้องแถวมีอยู่ไม่กี่หลังชาวบ้านได้ยินเสียงเครื่องยนต์ดังกระหึ่มก็พากันยื่นหน้าออกมาดูด้วยความสนอกสนใจ พลันเห็นรถยนต์คนโตจากในเมืองก็ซุบซิบกันใหญ่บ้านของซ่งหมิงอยู่ที่ท้ายหมู่บ้าน เป็นบ้านเดี่ยวชั้นเดียวมีลานดินหน้าบ้

“เป็นเพียงลวดลายที่ลองทำเล่น ๆ น่ะ แต่ถ้าอันอันบอกว่าแบบนั้น... มันก็คงจะดีจริง ๆ”“ก็ดี จริง ๆ น่ะสิ ฉันเองก็เรียนจบทางบริหารและบัญชีมา ถึงจะเรียนไม่ดีเท่าไหร่ แต่ฉันก็เป็นทายาทของเศรษฐีนักธุรกิจเหมือนกันพอมีความรู้อยู่บ้าง ฉันมั่นใจว่าสิ่งที่พี่ทำต้องประสบความสำเร็จอย่างแน่นอน”แต่เดิมรายละเอียดเล็กน้อยอย่างการเปลี่ยนมุมให้โค้งมนกับลวดลายเหล่านี่ ซ่งหมิงเพียงลองทำมาเล่น ๆ ตั้งแต่เด็กอยู่แล้ว ไม่คิดว่ามันจะกลายเป็นจุดขายได้ แต่สายตาของว่านอันอันที่เชื่อมั่นในตัวเขา ทำให้ซ่งหมิงเกิดความกล้าขึ้นมา ทั้งยังความรู้สึกที่ได้ปรึกษาและกำลังจะสร้างอะไรบางอย่างด้วยกัน มันช่างแปลกใหม่จนทำให้หัวใจเขาเต้นแรงเหลือเกิน“ฉันมีบางอย่างอยากให้พี่ช่วยดูหน่อย ว่าพี่สามารถทำมันออกมาได้ไหม”ว่านอันอันหยิบกระดาษร่างขึ้นมาให้ดู นี่คือสิ่งที่เธอใช้เวลาหลายวันในการวาดมันออกมาและพยายามใส่รายละเอียดลงไปให้สามารถเข้าใจได้ มันคือโต๊ะไม้ยาวที่ติดกับเก้าอี้ยาวสองตัว แบบที่เคยเห็นตามศูนย์อาหารในยุคอนาคต แต่มีส่วนพิเศษตรงที่มันสามารถพับเข้าหากันกลายเป็นม้านั่งตัวยาวมีพนักพิงได้ เรียกความพิเศษนี้ว่าเฟอร์นิเจอร์อัจฉริย

“อย่างที่ท่านเห็นว่ามันเป็นชุดโต๊ะและเก้าอี้ยาว เหมาะสำหรับใช้งานหลายคนและมีพื้นที่มากสำหรับวางอาหารหรือทำงานได้หลากหลาย ทั้งยังแปลงเป็นม้านั่งยาวได้ สิ่งนี้ทำให้มันใช้งานได้หลากหลายรูปแบบและช่วยประหยัดพื้นที่เก็บได้ดีเยี่ยม ฉันคิดว่ามันต้องมีประโยชน์และเป็นที่ต้องการมากแน่นอนค่ะ ราคาขายก็ตั้งไว้ไม่น่าเกิน 350 หยวนค่ะ ต้องสรุปราคาต้นทุนอีกที”ท่าทางมั่นใจและการบรรยายสรรพคุณที่น่าสนใจของเธอทำให้ผู้ฟังคล้อยตามได้ดีเยี่ยม ซ่งหมิงมองว่านอันอันที่ราวกับกำลังเปล่งประกายแสงจนแสบตาตรงหน้าด้วยรอยยิ้มภูมิใจภรรยาเขาเก่งมากจริง ๆ“ดี ๆ ๆ นี่มันน่าสนใจมาก อย่างนั้นฉันในนามตัวแทนหมู่บ้านทูวาขอเป็นลูกค้าคนแรกของพวกเธอแล้วกัน สั่งสิบชุดไปเลย !”ว่านอันอันดวงตาลุกวาว หันไปยิ้มดีใจกับสามี ยังไม่ทันได้เปิดแนะนำสินค้าก็มีคำสั่งซื้อเข้ามาแล้ว“ขอบคุณมาก ๆ ค่ะ ! เราจะทำให้ดีที่สุด !”“เอ๊ะ แต่ว่านี่ ฉันอยากได้ให้ทันก่อนวันงานเยี่ยมชมศูนย์วัฒนธรรมหมู่บ้านน่ะสิ อืม... นับดูแล้วเหลือเวลาอีกแค่หนึ่งเดือน พวกเธอจะทำทันหรือเปล่า ?” หลินเฉินถามด้วยความกังวลเล็กน้อย เขาตั้งใจจะอวดฝีมือของคนในหมู่บ้าน และอยากให้ทุ