คุณหนูร้ายกาจวาดรักสามีคนสวน

คุณหนูร้ายกาจวาดรักสามีคนสวน

Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Hindi Sapat ang Ratings
93Mga Kabanata
2.7Kviews
Basahin
Idagdag sa library

Share:  

Iulat
Buod
katalogo
I-scan ang code para mabasa sa App

เธอเคยเป็นคุณหนูผู้สูงศักดิ์ที่เลือก "สามี" ผิดคน ถูกสามีหักหลัง ติดยา ติดโรค จนตายอย่างไร้ศักดิ์ศรี แต่สวรรค์ให้โอกาสอีกครั้ง คราวนี้ ว่านอันอัน จะเลือก "คนสวนที่เธอเคยรังเกียจ" ให้กลายเป็นสามีที่ใครก็มาดูถูกไม่ได้อีกต่อไป

view more

Kabanata 1

ตอนที่ 1. กลับมาอีกครั้ง

Scarlett's POV

The gymnasium chandeliers sparkled like they belonged in a palace instead of a high school. Twinkling lights. White tablecloths. A string quartet playing something fancy in the corner.

Westwood Academy's Fall Gala.

Fancy name for "watch rich kids pretend to be charitable while their parents write checks with more zeros than my mom's bank account has dollars."

I tugged at the strap of my dress—a borrowed navy thing that pinched under my arms—and kept my head down. Move along the wall. Smile if someone looks at you. Don't draw attention.

Basic survival rules for scholarship students.

The punch table sat in the corner, decorated with floating candles and rose petals. I grabbed a glass, more for something to hold than because I wanted it. My third hour of standing alone required props.

"Scarlett!"

I flinched. Maya appeared beside me, her red gown matching her excited flush. My only friend at this school. Also a scholarship kid, but she'd learned to play the game better than me.

"Did you see the auction items?" She grabbed my arm. "A weekend in the Hamptons. A yacht trip. I almost choked on my appetizer."

"Pretend to care quietly," I muttered. "You're making eye contact with the wealthy."

She laughed, loud and real. "They're not going to adopt us, Scar. Relax."

Easy for her to say. Maya could charm anyone. Me? I just wanted to survive two more years without incident. Graduate. Escape. Never see another Whitmore or Harrington or Rockefeller-wannabe again.

Speaking of Whitmores—

My stomach dropped.

Ronan Whitmore stood twenty feet away, surrounded by his usual crowd. Dark suit. Dark hair. Dark eyes that swept the room like he owned every person in it.

He probably did. His family owned half the city.

"Don't look," I whispered, but Maya already had.

"The devil himself." She tilted her head. "He's actually pretty tonight. In a 'might murder you' sort of way."

"Stop."

"What? I have eyes."

I forced my gaze elsewhere. Anywhere else. The decorations. The ceiling. The—

Someone bumped into me. Hard.

My punch glass flew from my hand. Time stretched weirdly as red liquid arced through the air, catching the chandelier light like a slow-motion disaster.

It landed exactly where disaster belonged.

All over Ronan Whitmore's white shirt.

The crowd around him went silent first. Then the people near me. Then the whole corner of the gymnasium froze like someone hit pause.

Ronan looked down at his chest. Red punch soaked through the expensive fabric, dripping onto his trousers.

I couldn't breathe.

This was it. This was how I got expelled. How I became another whispered rumor—the scholarship girl who assaulted a Whitmore with fruit juice. My mom would kill me. If Ronan didn't first.

"Scarlett Hayes."

His voice cut through the silence. Low. Calm. Terrifying.

I looked up.

Ronan Whitmore was smiling.

Not an angry smile. Not a cruel one either. Something else. Something that made my skin prickle.

"Well, well." He stepped forward, ignoring the drink dripping from his sleeve. "The girl who still hates me."

What?

The crowd murmured. People exchanged glances. Hates him? I'd never spoken to him in my life.

"I—" My voice cracked. "I didn't—"

"You spilled coffee on me freshman year." He kept coming closer. "Now punch. You're nothing if not consistent."

Freshman year. My brain scrambled through memories. There'd been a day in the cafeteria. I'd been nervous, overloaded with books, and—

Oh no.

I'd bumped into someone. Spilled my tray. Apologized a thousand times without looking up because looking up at Westwood students meant seeing contempt.

That someone had been Ronan Whitmore.

"You remember." He stopped inches from me. The crowd pressed closer, hungry for drama. "I wondered if you would."

"Get away from me." The words came out before I could stop them. Too loud. Too sharp.

His smile widened.

"Still feisty." He tilted his head, studying me like I was a puzzle he'd been waiting to solve. "Everyone warned me about you, you know. The scholarship girl who'd rather die than smile at a Whitmore."

What was he doing? Why was he talking to me like we had history? Like he'd noticed me at all in the past two years?

"Ronan, let's go." One of his friends stepped forward. "She's not worth—"

"No." Ronan didn't look away from me. "Scarlett Hayes. Three years in my school and you've never once looked at me. Never once smiled. Never once pretended to care about my family's money like everyone else."

My heart hammered so hard I felt it in my throat.

"You noticed that?" I whispered.

Something flickered in his eyes. Too fast to read.

"I notice everything about you."

The words landed like a slap. Around us, phones appeared. People recorded. Whispers spread like fire through dry grass.

My face burned. This was a game to him. Some twisted performance for his bored rich friends. Watch me torment the poor girl. Again.

"You're insane." I stepped back. "Leave me alone."

"Can't do that." He followed. "Not after you marked me twice. People will think there's something between us."

Laughter from the crowd. Someone wolf-whistled.

I hated him. I hated him with every fiber of my being.

"I'd rather die."

I pushed past him. Shoulder-checked him hard enough that he stumbled. Stupid. Dangerous. But I couldn't breathe in that circle of smirking faces.

Maya caught up at the exit. "Scarlett! Scarlett, wait!"

I burst through the gym doors into the empty hallway. My heels clicked against marble as I ran for the bathroom.

"Scarlett!"

I ducked into the girls' room, hands shaking. The mirror showed me pale and wide-eyed, chest heaving.

Maya appeared behind me. "What the hell was that?"

"I don't know." I gripped the sink. "I don't know him. I don't. Freshman year I spilled coffee on someone but I never looked up, I never—"

"Well, he knows you." Maya's voice went strange. "And apparently he's been watching you for three years."

"That's not possible."

"Did you see his face?" She moved closer. "When he said that. About noticing everything. That wasn't a joke, Scar."

I shook my head. No. No, this wasn't happening. Ronan Whitmore didn't notice scholarship students. He didn't notice anyone who couldn't benefit him.

"He's playing games. Rich people do that. They get bored and—"

The bathroom door swung open.

I froze.

But it was just a freshman, wide-eyed and nervous. She glanced between us, then ducked into a stall.

Maya lowered her voice. "Just stay away from him for the rest of the night. We'll sneak out the side entrance. Go back to my place. Pretend this never happened."

Right. Pretend.

Like I hadn't just become the center of attention at the one school where attention meant danger.

"Okay." I nodded. "Okay. Side entrance. Five minutes."

"I'll wait by the stairs."

She left. I turned to the mirror again, splashed cold water on my face, and tried to compose myself.

Palawakin
Susunod na Kabanata
I-download

Pinakabagong kabanata

Higit pang Kabanata
Walang Komento
93 Kabanata
ตอนที่ 1. กลับมาอีกครั้ง
ว่านอันอัน ลืมตาขึ้นด้วยความรู้สึกปวดเบาและต้องการไปเข้าห้องน้ำ แต่เมื่อขยับตัวลุกขึ้นนั่งกลับถูกโจมตีด้วยความเจ็บปวดตรงช่วงล่างของร่างกาย รวมถึงปวดเมื่อยไปทั่วทั้งตัว ดวงตาคู่สวยพร่าเบลอไปชั่วขณะกวาดมองไปทั่วห้องที่คุ้นตาและนั่งนิ่งมึนงงอยู่ครู่ใหญ่หลังพยายามค้นหาความทรงจำจากเมฆหมอกอันเลือนรางศีรษะก็ปวดจี๊ดขึ้นมา“โอ๊ย...”ไม่สิ... เธอตายไปแล้วนี่ วิญญาณจะรู้สึกเจ็บได้ยังไง ?สายตาดันเหลือบไปเห็นปฏิทินบนโต๊ะข้างเตียง ตัวเลขระบุปีเขียนไว้ชัดเจนว่า1985กระแสชาวาบแล่นไปทั่วร่างหันมองข้างกายก็พบร่างสูงใหญ่เปลือยท่อนบนหลับไม่ได้สติอยู่บนเตียงของเธอ พลันความทรงจำทั้งหมดก็แล่นผ่านกลับคืนมาเธอย้อนเวลากลับมาแล้ว... ว่านอันอันที่ตายเป็นวิญญาณล่องลอยมานานกว่าสามสิบปี ตอนนี้ได้ย้อนเวลากลับมาอีกครั้ง ในช่วงเวลาที่สามารถแก้ไขทุกอย่างให้ถูกต้องได้นี่คือโอกาสที่เธอเฝ้าร้องขอกับสวรรค์มาตลอดเมื่อคืนนี้เป็นงานเลี้ยงฉลองวันเกิดอายุยี่สิบเอ็ดปีและงานฉลองเรียนจบมหาวิทยาลัยของเธอ แน่นอนว่าสำหรับลูกสาวคนโตของเศรษฐีชื่อดังแห่งเมืองปักกิ่งอย่าง ว่านหวนเย่ งานเลี้ยงจึงถูกจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ ทั้งยังมีการป
Magbasa pa
ตอนที่ 2. เรื่องในอดีต
บิดาไม่ได้ติดใจสงสัย เนื่องจากลูกสาวแต่งออกไปแล้วก็เป็นสมบัติของสามี เมื่อถูกแม่เลี้ยงกับสามีปิดเรื่องเลวร้ายไว้ บิดาของเธอจึงไม่เคยติดใจสงสัยในคำบอกของพวกมัน ที่บอกว่าว่านอันอันหนีไปกับชายชู้ และเพื่อไม่ให้ผิดใจกับบ้านเย่ ที่ลูกสาวทำตัวเหลวไหล จึงจำใจต้องให้ว่านชิงชิงแต่งงานกับเย่ฟางตง เป็นการขอโทษเหตุนี้เย่ฟางตงจึงทำหนังสือหย่าขึ้นมาแล้วก็เข้าวิวาห์กันอย่างมีความสุขกับว่านชิงชิง ครองรักกันหวานชื่น เพลิดเพลินไปกับสมบัติมากมายที่วางแผนร่วมกันสามคนกับเจิ้งหลินฮุบไปจากว่านอันอันซึ่งนี่ก็เป็นหนึ่งในสาเหตุที่ศพของว่านอันอันถูกทิ้งไว้ที่โรงพยาบาลอย่างไม่สนใจใยดียิ่งได้รับรู้เรื่องราวอันเน่าเฟะเบื้องหลังการตายของตัวเองมากเท่าไร ว่านชิงชิงก็เคียดแค้นมากเท่านั้น แต่กลับทำอะไรไม่ได้สักนิด เพียงโอบกอดร่างวิญญาณของตนเองหลั่งน้ำตาอยู่ในมุมมืดที่ไม่มีใครมองเห็นสิ่งเดียวที่ยังพอจะเยียวยาหัวใจเธอได้คงมีเพียงซ่งหมิงที่กลับบ้านเกิดหลังเผาศพเธอเรียบร้อยแล้วเท่านั้น เขามักจะมาพูดคุยกับอัฐิของเธออยู่เสมอ ว่าวันนี้เขาทำอะไรมา อากาศเป็นเช่นไร วางแผนอนาคตของตนเองไว้แบบไหนว่านอันอันในร่างวิญญาณค่อย ๆ ซึ
Magbasa pa
ตอนที่ 3. เริ่มชีวิตใหม่
ความอบอุ่นที่คลุมลงมาบนผิวกายทำให้ว่านอันอันสะดุ้งเล็กน้อย เป็นซ่งหมิงที่สวมเสื้อเรียบร้อยแล้วเอาผ้าห่มผืนเล็กมาคลุมให้เธอ“ถอยไปนะ !”ว่านอันอันโวยวายแล้วผลักชายหนุ่มที่หวังดีต่อเธออย่างแรง ทั้งที่ในใจแอบขอโทษซ้ำ ๆ คิดไว้ว่าจะชดเชยให้เขาทีหลังอย่างแน่นอน“แต่งให้เขาซะว่านอันอัน ทำอะไรลงไปก็ต้องรับผิดชอบ” ผู้เป็นพ่อเอ่ยปากตัดสิน“ไม่ได้นะคะคุณ อันอันเพิ่งหมั้นกับฟางตง แบบนี้ไม่ใช่ว่าเราเป็นฝ่ายผิดสัญญาเหรอคะจะมีหน้าไปพบคนตระกูลเย่ได้ยังไง”“นั่นสิคะคุณพ่อ อย่าบังคับพี่สาวเลย พี่สาวกับพี่ฟางตงรักกันจริง ๆ นะคะ”สองแม่ลูกร้องรับส่งกันอย่างลื่นไหล คำพูดที่เหมือนจะช่วยแต่ยิ่งทำให้ทุกอย่างแย่ลงพวกนั้นเป็นวิธีที่พวกหล่อนชอบใช้มากที่สุด เช่นนั้นว่านอันอันจะส่งเสริมอีกหน่อยแล้วกัน“ใช่แล้ว ฉันหมั้นกับพี่ฟางตงไปแล้วนะ ฉันแต่งให้ใครไม่ได้หรอกค่ะ !” เธอเบิกตาโต เหมือนพบทางรอดใหม่เดินเข้าไปใกล้คู่หมั้นคงมีเพียงสวรรค์เท่านั้นที่รู้ว่าตอนเธอเห็นหน้าพวกเขาอีกครั้ง รู้สึกอยากจะบีบคอพวกเขาให้ตายมากเท่าไร แต่เพื่อทำตามคำสาบานที่ให้ไว้ เธอจะต้องหลุดออกไปจากบ้านหลังนี้ให้ได้ นี่เป็นก้าวแรกของเธอกับซ่งหม
Magbasa pa
ตอนที่ 4. ทิ้งสามีเฮงซวย
“ฉันจะยอมถอนหมั้นกับเย่ฟางตง และแต่งให้กับซ่งหมิงค่ะ”เพล้ง !แก้วน้ำชาในมือว่านหวนเย่ตกแตกหลังได้ยินคำประกาศของว่านอันอันบนโต๊ะอาหาร เพียงคืนเดียวผ่านไปลูกสาวคนโตเขาก็คิดตกขนาดนี้เลยงั้นเหรอ ?ด้านเจิ้งหลินที่นั่งอยู่ข้างสามีหัวใจเต้นแรงขึ้นมาทันที ลูกเขยดี ๆ อย่าง เย่ฟางตง ใคร ๆ ก็อยากได้ ในสายตาของนางว่านชิงชิงที่เป็นลูกสาวแท้ ๆ เหมาะสมกับตำแหน่งคุณนายตระกูลเย่มากกว่านังเด็กไม่มีแม่คนนี้เป็นร้อยเท่าพันเท่าตอนแรกนึกว่าจะต้องลงแรงมากกว่านี้เสียอีกถึงจะทำให้ม้าบ้าจอมพยศอย่างว่านอันอันยอมถอนหมั้น ไม่คิดว่าโอกาสจะมาเร็วแบบนี้“เรื่องนั้น พ่อลองคิดดูแล้ว การถอนหมั้นดูจะเป็นเรื่องยากไปเสียหน่อย ความร่วมมือหลายอย่างระหว่างสองตระกูลก็ดำเนินไปเรียบร้อยแล้ว คงยกเลิกไม่ได้ง่าย ๆ ยังไงพ่อจะไปช่วยคุยกับเย่ฟางตงให้ก็แล้วกัน”“เดี๋ยวก่อนค่ะคุณ... ในเมื่ออันอันตัดสินใจมาอย่างดีแล้ว เราก็อย่าฝืนใจเด็กเลยค่ะ ปัญหานี้ใช่ว่าจะไม่มีทางแก้นะคะ”ว่านอันอันมองท่าทีปลอบโยนรู้ความของแม่เลี้ยงแล้วยิ้มหยัน ไม่คิดว่าวันหนึ่งงูพิษตัวนี้จะทำตัวมีประโยชน์ขึ้นมา“แก้ไขยังไง ?”“สัญญาแต่งงานก็ให้คงไว้ดังเดิม ชิงชิง
Magbasa pa
ตอนที่ 5. ออกจากตระกูลว่าน
เพียงครึ่งเดือนต่อมางานแต่งของว่านชิงชิงและเย่ฟางตงก็จัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ที่บ้านว่าน เจ้าบ่าวเจ้าสาวอยู่ในชุดสีแดงงดงามเป็นมงคล สาวสวยคู่หนุ่มหล่อถูกแขกเหรื่อที่มารวมงานชมแล้วชมอีก ใบหน้าคนในงานเต็มไปด้วยความยิ้มแย้มและอิจฉางานแต่งดี ๆ แบบนี้“ต๊าย ! ดูนั่นสิ โทรทัศน์ยี่ห้อใหม่ที่เพิ่งออกมาไม่ใช่เหรอ บ้านเย่ทุ่มทุนในการแต่งเจ้าสาวคนนี้มากเลยนะเนี่ย”“ไม่แค่นั้นนะหล่อน ดูเฟอร์นิเจอร์หลายชิ้นพวกนั้นสิ มีเงินก็ยังไม่รู้จะซื้อได้รึเปล่าเถอะ”“ทั้งตู้เย็น เครื่องซักผ้า จักรยานยี่ห้อดี คุณนายเจิ้งหลินตกลูกเขยทองคำได้ซะแล้วสิ”เหล่าคุณหญิงคุณนายที่มาร่วมงานต่างซุบซิบพูดคุยกันด้วยความสนุกสนานปนอิจฉา“ว่าก็ว่าเถอะ แล้วคุณหนูคนโตของตระกูลว่านที่ประกาศหมั้นหมายกับเจ้าบ่าววันนั้นล่ะ” ครานี้เสียงสนทนาเบาลงเล็กน้อย“อะแฮ่ม ฉันเองก็พอจะรู้มาอยู่บ้างนะ... เห็นว่าเมาจนไปได้เสียกับคนสวนในงานวันเกิดตัวเอง ก็เลยถูกฝ่ายชายถอนหมั้น สุดท้ายต้องแต่งให้กับคนสวนไปอยู่บ้านนอกนู่น”“ว้าย ! จริงเหรอค่ะ ! ก็พอรู้อยู่บ้างว่าคุณหนูคนโตนิสัยไม่เรียบร้อยเท่าไหร่ แต่ไม่คิดว่าจะขนาดนี้นะคะ โชคดีของตระกูลเย่ที่ยังไม่ทันไ
Magbasa pa
ตอนที่ 6. เมืองเทียนจิน
เดินทางออกมาจากปักกิ่งไม่ไกลเท่าไหร่นักก็ถึงเมืองเทียนจิน ที่ไม่เจริญเท่าปักกิ่งซึ่งเป็นเมืองหลวงแต่ก็พัฒนาจนมีสิ่งอำนวยความสะดวกบ้างแล้ว รถจิ๊ปคันใหญ่แล่นออกจากตัวเมืองไปสู่ถนนลูกรังขรุขระ ฝุ่นสีแดงฟุ้งกระจายชวนให้เหนียวตัวไปหมดนั่งรถต่อไปอีกสิบสี่กิโลเมตรก็ถึงหมู่บ้านทูวาซึ่งเป็นจุดหมายปลายทาง ทิวทัศน์เริ่มเปลี่ยนจากที่โล่งกว้างและทางเปลี่ยวมาเป็นหมูบ้านขนาดกลางแห่งหนึ่ง ตอนนี้เป็นช่วงเวลายามเย็นแล้ว ควันไฟจากการปรุงอาหารลอยฟุ้งขึ้นเป็นจุด ๆ เพลงปลุกใจรักชาติดังมาจากวิทยุกระจายเสียงของพรรคในหมู่บ้านตามเวลาที่รัฐบาลกำหนดไว้แสงไฟยามเย็นส่องสว่างตามบ้านและถนน ผู้คนที่เพิ่งกลับจากการทำงานในไร่เดินอยู่บนท้องถนนประปราย ยังมีจักรยานหลายคันที่เพิ่งกลับมาจากท่าเรือซึ่งอยู่ไม่ไกลอีกด้วย บ้านแถวนี้ส่วนใหญ่เป็นบ้านชั้นเดียว บางหลังยังเป็นบ้านดินมุงฟางอยู่ด้วยซ้ำ อาคารพาณิชที่เป็นห้องแถวมีอยู่ไม่กี่หลังชาวบ้านได้ยินเสียงเครื่องยนต์ดังกระหึ่มก็พากันยื่นหน้าออกมาดูด้วยความสนอกสนใจ พลันเห็นรถยนต์คนโตจากในเมืองก็ซุบซิบกันใหญ่บ้านของซ่งหมิงอยู่ที่ท้ายหมู่บ้าน เป็นบ้านเดี่ยวชั้นเดียวมีลานดินหน้าบ้
Magbasa pa
ตอนที่ 7. หมู่บ้านทูวา
อาทิตย์แรกของการอยู่ในชนบทของสองสามีภรรยาป้ายแดง มีกิจกรรมหลักคือการช่วยกันทำความสะอาดซ่อมแซมบ้าน เพื่อนบ้านมากมายมาเยี่ยมเยียนคนแล้วคนเล่า โดยมีจุดประสงค์ชชัดเจนคืออยากมาเห็นหน้าภรรยาของซ่งหมิงที่เล่าลือกันว่าสวยเหมือนนางฟ้า แม้แต่หญิงสาวที่ได้รับความนิยมมากที่สุดในหมู่บ้านก็เทียบไม่ติดว่านอันอันเองไม่ได้รู้สึกอะไรกับความสอดรู้สอดเห็นพวกนั้น ยินยอมทักทายพวกเขาคนละคำสองคำพร้อมรอยยิ้มน้อย ๆ คิดเสียว่าเป็นใบเบิกทางให้กับธุรกิจที่จะทำในอนาคต ยิ่งรู้จักคนมากยิ่งดีทว่ากลับเป็นเจ้าของบ้านอย่างซ่งหมิงเสียเองที่ทำหน้าบึ้งตึงไล่แขกอยู่ทุกวัน จนเริ่มไม่ค่อยมีใครกล้ามาคุยเล่นกับเธอที่บ้านแล้ว บอกไปว่าไม่เป็นไรเขาก็ไม่ฟัง เอาแต่บอกว่ากลัวเธอไม่สบายใจอยู่อย่างนั้นว่านอันอันถึงได้รู้ตัวว่าสามีเธอเป็นคนหัวแข็งคนหนึ่งวันนี้เองก็มีเสียงค้อนและเสียงเลื่อยไม้ดังอยู่ในลานหน้าบ้านเหมือนทุกวัน ว่านอันอันในชุดเสื้อกางเกงคล่องตัวเทน้ำชาดอกเก๊กฮวยที่ทำเองใส่แก้ว ห้องครัวของพวกเขาจากที่มีสภาพคล้ายเล้าหมู ก็กลายมาเป็นสัดส่วนสะอาดสะอ้านพร้อมใช้งาน ทั้งยังถูกต่อเติมจากเดิมให้มีขนาดใหญ่ยิ่งขึ้นและมีช่องระบายคว
Magbasa pa
ตอนที่ 8. หรือเธอไม่มีเสน่ห์
“เป็นเพียงลวดลายที่ลองทำเล่น ๆ น่ะ แต่ถ้าอันอันบอกว่าแบบนั้น... มันก็คงจะดีจริง ๆ”“ก็ดี จริง ๆ น่ะสิ ฉันเองก็เรียนจบทางบริหารและบัญชีมา ถึงจะเรียนไม่ดีเท่าไหร่ แต่ฉันก็เป็นทายาทของเศรษฐีนักธุรกิจเหมือนกันพอมีความรู้อยู่บ้าง ฉันมั่นใจว่าสิ่งที่พี่ทำต้องประสบความสำเร็จอย่างแน่นอน”แต่เดิมรายละเอียดเล็กน้อยอย่างการเปลี่ยนมุมให้โค้งมนกับลวดลายเหล่านี่ ซ่งหมิงเพียงลองทำมาเล่น ๆ ตั้งแต่เด็กอยู่แล้ว ไม่คิดว่ามันจะกลายเป็นจุดขายได้ แต่สายตาของว่านอันอันที่เชื่อมั่นในตัวเขา ทำให้ซ่งหมิงเกิดความกล้าขึ้นมา ทั้งยังความรู้สึกที่ได้ปรึกษาและกำลังจะสร้างอะไรบางอย่างด้วยกัน มันช่างแปลกใหม่จนทำให้หัวใจเขาเต้นแรงเหลือเกิน“ฉันมีบางอย่างอยากให้พี่ช่วยดูหน่อย ว่าพี่สามารถทำมันออกมาได้ไหม”ว่านอันอันหยิบกระดาษร่างขึ้นมาให้ดู นี่คือสิ่งที่เธอใช้เวลาหลายวันในการวาดมันออกมาและพยายามใส่รายละเอียดลงไปให้สามารถเข้าใจได้ มันคือโต๊ะไม้ยาวที่ติดกับเก้าอี้ยาวสองตัว แบบที่เคยเห็นตามศูนย์อาหารในยุคอนาคต แต่มีส่วนพิเศษตรงที่มันสามารถพับเข้าหากันกลายเป็นม้านั่งตัวยาวมีพนักพิงได้ เรียกความพิเศษนี้ว่าเฟอร์นิเจอร์อัจฉริย
Magbasa pa
ตอนที่ 9. เฟอร์นิเจอร์อัจฉริยะ
เช้าวันต่อมาทั้งสองก็มารบกวนที่บ้านลุงเหอกับป้าโจวแต่เช้า โดยปกติแล้วลุงเหอจะเป็นช่างในหมู่บ้าน รับซ่อมนู่นซ่อมนี่เล็ก ๆ น้อย ๆ ส่วนป้าโจวรับเย็บซ่อมผ้า พวกเขามีลูกชายหนึ่งคนที่ตอนนี้ทำงานอยู่ในโรงงานน้ำมันถั่วในตัวเมืองลุงเหออนุญาตให้ยืมอุปกรณ์ช่างอย่างยินดี แล้วซ่งหมิงก็วุ่นอยู่ในลานบ้านทั้งวัน โดยมีว่านอันอันคอยช่วยเป็นกำลังใจอยู่ ผ่านไปไม่นานลุงเหอก็มาเยี่ยม“กำลังว่างอยู่พอดี เลยอยากมาดูว่าหนุ่มสาวทำอะไรกันวุ่นวายอยู่น่ะ”แต่เมื่อได้เห็นแบบร่างของสิ่งที่พวกเธอกำลังจะทำก็ตาลุกวาวขึ้นมา“อาหมิงแบบนี่มันอะไรกัน ! สุดยอดไปเลย เธอออกแบบเองงั้นเหรอ”“เป็นอันอันวาดน่ะครับ ผมคิดว่าพอจะเป็นได้เลยจะลองดู“โอ้โห เมียแกนี่ไม่ธรรมดาจริง ๆ สมกับเป็นคนในเมืองใหญ่ มีความรู้ความสามารถ ของน่าสนใจแบบนี้ก็คิดออกมาได้ งั้นฉันจะลงมือช่วยด้วยอีกคน”ว่าแล้ว ลุงเหอก็ถกแขนเสื้อเข้าร่วมตะลุมบอนกับกองไม้เป็นเพื่อนซ่งหมิงด้วยดวงตาลุกวาว ทั้งสองคนช่วยกันวาดแบบร่างขึ้นมาใหม่ ที่ละเอียดและมีคำอธิบายกำกับ ค่อย ๆ ลองผิดลองถูก หาแบบที่พอดีที่สุดแล้วค่อย ๆ เติมแบบร่างให้สมบูรณ์ทีละนิด“สำเร็จ ! นี่มันมหัศจรรย์จริง
Magbasa pa
ตอนที่ 10. คำสั่งซื้อที่ไม่คาดฝัน
“อย่างที่ท่านเห็นว่ามันเป็นชุดโต๊ะและเก้าอี้ยาว เหมาะสำหรับใช้งานหลายคนและมีพื้นที่มากสำหรับวางอาหารหรือทำงานได้หลากหลาย ทั้งยังแปลงเป็นม้านั่งยาวได้ สิ่งนี้ทำให้มันใช้งานได้หลากหลายรูปแบบและช่วยประหยัดพื้นที่เก็บได้ดีเยี่ยม ฉันคิดว่ามันต้องมีประโยชน์และเป็นที่ต้องการมากแน่นอนค่ะ ราคาขายก็ตั้งไว้ไม่น่าเกิน 350 หยวนค่ะ ต้องสรุปราคาต้นทุนอีกที”ท่าทางมั่นใจและการบรรยายสรรพคุณที่น่าสนใจของเธอทำให้ผู้ฟังคล้อยตามได้ดีเยี่ยม ซ่งหมิงมองว่านอันอันที่ราวกับกำลังเปล่งประกายแสงจนแสบตาตรงหน้าด้วยรอยยิ้มภูมิใจภรรยาเขาเก่งมากจริง ๆ“ดี ๆ ๆ นี่มันน่าสนใจมาก อย่างนั้นฉันในนามตัวแทนหมู่บ้านทูวาขอเป็นลูกค้าคนแรกของพวกเธอแล้วกัน สั่งสิบชุดไปเลย !”ว่านอันอันดวงตาลุกวาว หันไปยิ้มดีใจกับสามี ยังไม่ทันได้เปิดแนะนำสินค้าก็มีคำสั่งซื้อเข้ามาแล้ว“ขอบคุณมาก ๆ ค่ะ ! เราจะทำให้ดีที่สุด !”“เอ๊ะ แต่ว่านี่ ฉันอยากได้ให้ทันก่อนวันงานเยี่ยมชมศูนย์วัฒนธรรมหมู่บ้านน่ะสิ อืม... นับดูแล้วเหลือเวลาอีกแค่หนึ่งเดือน พวกเธอจะทำทันหรือเปล่า ?” หลินเฉินถามด้วยความกังวลเล็กน้อย เขาตั้งใจจะอวดฝีมือของคนในหมู่บ้าน และอยากให้ทุ
Magbasa pa
Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status