คุณหนูร้ายกาจวาดรักสามีคนสวน

คุณหนูร้ายกาจวาดรักสามีคนสวน

Bahasa: Thai
goodnovel18goodnovel
Belum ada penilaian
93Bab
2.7KDibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

เธอเคยเป็นคุณหนูผู้สูงศักดิ์ที่เลือก "สามี" ผิดคน ถูกสามีหักหลัง ติดยา ติดโรค จนตายอย่างไร้ศักดิ์ศรี แต่สวรรค์ให้โอกาสอีกครั้ง คราวนี้ ว่านอันอัน จะเลือก "คนสวนที่เธอเคยรังเกียจ" ให้กลายเป็นสามีที่ใครก็มาดูถูกไม่ได้อีกต่อไป

Lihat lebih banyak

Bab 1

ตอนที่ 1. กลับมาอีกครั้ง

The vial in my boot could kill a man in seventy two hours, and I had checked for it three times since we crossed the border. Not nerves but discipline. Knowing it was there was the closest thing to comfort I had left, and I was not going to waste that comfort by being careless.

Greaves sat across from me reading treaty clauses from a leather folder as if I had not memorized every word three weeks ago. I let him talk because he needed to feel useful and I needed the quiet space to think, and those two things had always worked well together.

The Hunter Council had been clear about my purpose here. Deliver me to the pack, Marry their Alpha, Wait for mating heat, Use the vial and Come home.

It sounded simple when spoken quickly.

What they had not prepared me for was the road that led here.

Smooth asphalt cut through forest that looked older than anyone alive, tall dark pines stretching endlessly on both sides like silent witnesses to a history no one in the Council had bothered to understand. The Hunter briefings had called this territory neglected and deteriorating. The description had been wrong.

Nothing about this place looked neglected.

The road was maintained. The trees were healthy. Even the silence carried a strange order to it, the quiet confidence of land that had never needed outside protection.

I filed the discrepancy alongside several others I had been collecting since the border marker and kept my expression relaxed.

I allowed myself exactly four seconds to think about my mother.

Lirien Moreau sitting in a white room in a Hunter compound with her hands folded neatly in her lap, waiting with the kind of patience that only comes from having no choice.

Idris had shown me the photograph to make sure I understood the terms of my participation.

Four seconds passed.

Then I pressed my thumb lightly against the inside of my wrist and counted to eight until the image faded and returned to the locked space inside me where I stored the things I could not afford to feel yet.

That was when the border began to matter.

Forty seven minutes earlier something had shifted inside my chest the moment we crossed the marker. It was not pain and it was not fear. It felt more like pressure, the subtle turning of a lock after years of wrong keys.

The sensation arrived without warning and refused to disappear.

The strangest part was that it seemed to have direction.

Forward down this road toward something I was being drawn to whether I agreed with it or not.

I observed the sensation the same way I had been trained to observe anything I could not control. Quietly and without emotional attachment. Naming it would mean acknowledging what it might be, and I was not prepared to do that.

The convoy slowed as the forest began to thin.

“We are approaching the gates,” Greaves said while closing his folder.

He looked at me the way he always did before negotiations began. It was the silent request for control that had followed me through four years of assignments with him.

Please hold yourself together.

Cold air drifted through the open door carrying the scent of pine and something deeper beneath it, something warm and unfamiliar that caused the strange pressure in my chest to lean toward it before I could stop the reaction.

The gates came into view.

They were iron and ancient, set into stone that curved along the ridge as though the mountain itself had grown around them. Wolves had been forged into the arch above the entrance, their bodies frozen mid stride with their heads raised proudly.

Someone had made them beautiful on purpose.

The briefings had never mentioned beautiful.

Alpha Cade Duras stood directly in front of those gates.

I had studied his file until the photographs began to feel familiar. Intelligence reports had given me numbers and timelines and a list of confirmed kills. They had given me a map of the man I was about to meet.

Maps rarely prepare you for the actual terrain.

He stood at the center of a formation of wolves with six on each side of him. Nothing about his posture looked forced or deliberate. He did not appear like a man demonstrating authority.

He looked like a man who had never needed to demonstrate it at all.

Still in the quiet way mountains are still.

The convoy stopped and the door opened.

He watched the vehicles approach without moving, but the moment my foot touched the ground his gaze shifted and found me across the open distance between us.

The pressure inside my chest transformed instantly into something far stronger.

It felt like a second heartbeat that had been waiting years to begin.

For a brief moment my body considered stopping.

My hand lifted slightly toward my sternum before I forced it back down to my side and continued walking with measured steps, each movement controlled and deliberate.

I had been trained for harder things than walking toward a man who made my instincts feel unreliable.

I stopped exactly three feet away from him.

Treaty protocol required three feet and I had studied the treaty carefully enough to remember every line.

I looked at his face.

I had expected hostility, the restrained anger of a leader forced into an alliance he would never willingly choose.

What I saw instead caught me completely unprepared.

Recognition.

Not the recognition of someone who had studied my records but something deeper and faster, the sudden understanding of a man who sees something once and immediately knows what it means.

The expression passed across his features quickly, like light reflecting across moving water.

Then I watched him bury it.

The recognition disappeared beneath deliberate control, replaced by a colder expression that settled into clear and unmistakable contempt.

He looked at me as if I represented exactly what he had been expecting to hate.

As if whatever the bond inside my chest had just confirmed for him was not enough to change a single thing.

I held his gaze without lowering my eyes.

Inside my boot the vial pressed firmly against my ankle, small and certain and completely within my control.

For forty seven minutes I had been asking myself whether I would actually use it.

Standing here now in front of the man who watched me like a door slamming shut, I realized I still did not know the answer.

And for the first time since accepting this mission, I realized some far worse than dying here. 

I might not want to kill him 

Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya
Tidak ada komentar
93 Bab
ตอนที่ 1. กลับมาอีกครั้ง
ว่านอันอัน ลืมตาขึ้นด้วยความรู้สึกปวดเบาและต้องการไปเข้าห้องน้ำ แต่เมื่อขยับตัวลุกขึ้นนั่งกลับถูกโจมตีด้วยความเจ็บปวดตรงช่วงล่างของร่างกาย รวมถึงปวดเมื่อยไปทั่วทั้งตัว ดวงตาคู่สวยพร่าเบลอไปชั่วขณะกวาดมองไปทั่วห้องที่คุ้นตาและนั่งนิ่งมึนงงอยู่ครู่ใหญ่หลังพยายามค้นหาความทรงจำจากเมฆหมอกอันเลือนรางศีรษะก็ปวดจี๊ดขึ้นมา“โอ๊ย...”ไม่สิ... เธอตายไปแล้วนี่ วิญญาณจะรู้สึกเจ็บได้ยังไง ?สายตาดันเหลือบไปเห็นปฏิทินบนโต๊ะข้างเตียง ตัวเลขระบุปีเขียนไว้ชัดเจนว่า1985กระแสชาวาบแล่นไปทั่วร่างหันมองข้างกายก็พบร่างสูงใหญ่เปลือยท่อนบนหลับไม่ได้สติอยู่บนเตียงของเธอ พลันความทรงจำทั้งหมดก็แล่นผ่านกลับคืนมาเธอย้อนเวลากลับมาแล้ว... ว่านอันอันที่ตายเป็นวิญญาณล่องลอยมานานกว่าสามสิบปี ตอนนี้ได้ย้อนเวลากลับมาอีกครั้ง ในช่วงเวลาที่สามารถแก้ไขทุกอย่างให้ถูกต้องได้นี่คือโอกาสที่เธอเฝ้าร้องขอกับสวรรค์มาตลอดเมื่อคืนนี้เป็นงานเลี้ยงฉลองวันเกิดอายุยี่สิบเอ็ดปีและงานฉลองเรียนจบมหาวิทยาลัยของเธอ แน่นอนว่าสำหรับลูกสาวคนโตของเศรษฐีชื่อดังแห่งเมืองปักกิ่งอย่าง ว่านหวนเย่ งานเลี้ยงจึงถูกจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ ทั้งยังมีการป
Baca selengkapnya
ตอนที่ 2. เรื่องในอดีต
บิดาไม่ได้ติดใจสงสัย เนื่องจากลูกสาวแต่งออกไปแล้วก็เป็นสมบัติของสามี เมื่อถูกแม่เลี้ยงกับสามีปิดเรื่องเลวร้ายไว้ บิดาของเธอจึงไม่เคยติดใจสงสัยในคำบอกของพวกมัน ที่บอกว่าว่านอันอันหนีไปกับชายชู้ และเพื่อไม่ให้ผิดใจกับบ้านเย่ ที่ลูกสาวทำตัวเหลวไหล จึงจำใจต้องให้ว่านชิงชิงแต่งงานกับเย่ฟางตง เป็นการขอโทษเหตุนี้เย่ฟางตงจึงทำหนังสือหย่าขึ้นมาแล้วก็เข้าวิวาห์กันอย่างมีความสุขกับว่านชิงชิง ครองรักกันหวานชื่น เพลิดเพลินไปกับสมบัติมากมายที่วางแผนร่วมกันสามคนกับเจิ้งหลินฮุบไปจากว่านอันอันซึ่งนี่ก็เป็นหนึ่งในสาเหตุที่ศพของว่านอันอันถูกทิ้งไว้ที่โรงพยาบาลอย่างไม่สนใจใยดียิ่งได้รับรู้เรื่องราวอันเน่าเฟะเบื้องหลังการตายของตัวเองมากเท่าไร ว่านชิงชิงก็เคียดแค้นมากเท่านั้น แต่กลับทำอะไรไม่ได้สักนิด เพียงโอบกอดร่างวิญญาณของตนเองหลั่งน้ำตาอยู่ในมุมมืดที่ไม่มีใครมองเห็นสิ่งเดียวที่ยังพอจะเยียวยาหัวใจเธอได้คงมีเพียงซ่งหมิงที่กลับบ้านเกิดหลังเผาศพเธอเรียบร้อยแล้วเท่านั้น เขามักจะมาพูดคุยกับอัฐิของเธออยู่เสมอ ว่าวันนี้เขาทำอะไรมา อากาศเป็นเช่นไร วางแผนอนาคตของตนเองไว้แบบไหนว่านอันอันในร่างวิญญาณค่อย ๆ ซึ
Baca selengkapnya
ตอนที่ 3. เริ่มชีวิตใหม่
ความอบอุ่นที่คลุมลงมาบนผิวกายทำให้ว่านอันอันสะดุ้งเล็กน้อย เป็นซ่งหมิงที่สวมเสื้อเรียบร้อยแล้วเอาผ้าห่มผืนเล็กมาคลุมให้เธอ“ถอยไปนะ !”ว่านอันอันโวยวายแล้วผลักชายหนุ่มที่หวังดีต่อเธออย่างแรง ทั้งที่ในใจแอบขอโทษซ้ำ ๆ คิดไว้ว่าจะชดเชยให้เขาทีหลังอย่างแน่นอน“แต่งให้เขาซะว่านอันอัน ทำอะไรลงไปก็ต้องรับผิดชอบ” ผู้เป็นพ่อเอ่ยปากตัดสิน“ไม่ได้นะคะคุณ อันอันเพิ่งหมั้นกับฟางตง แบบนี้ไม่ใช่ว่าเราเป็นฝ่ายผิดสัญญาเหรอคะจะมีหน้าไปพบคนตระกูลเย่ได้ยังไง”“นั่นสิคะคุณพ่อ อย่าบังคับพี่สาวเลย พี่สาวกับพี่ฟางตงรักกันจริง ๆ นะคะ”สองแม่ลูกร้องรับส่งกันอย่างลื่นไหล คำพูดที่เหมือนจะช่วยแต่ยิ่งทำให้ทุกอย่างแย่ลงพวกนั้นเป็นวิธีที่พวกหล่อนชอบใช้มากที่สุด เช่นนั้นว่านอันอันจะส่งเสริมอีกหน่อยแล้วกัน“ใช่แล้ว ฉันหมั้นกับพี่ฟางตงไปแล้วนะ ฉันแต่งให้ใครไม่ได้หรอกค่ะ !” เธอเบิกตาโต เหมือนพบทางรอดใหม่เดินเข้าไปใกล้คู่หมั้นคงมีเพียงสวรรค์เท่านั้นที่รู้ว่าตอนเธอเห็นหน้าพวกเขาอีกครั้ง รู้สึกอยากจะบีบคอพวกเขาให้ตายมากเท่าไร แต่เพื่อทำตามคำสาบานที่ให้ไว้ เธอจะต้องหลุดออกไปจากบ้านหลังนี้ให้ได้ นี่เป็นก้าวแรกของเธอกับซ่งหม
Baca selengkapnya
ตอนที่ 4. ทิ้งสามีเฮงซวย
“ฉันจะยอมถอนหมั้นกับเย่ฟางตง และแต่งให้กับซ่งหมิงค่ะ”เพล้ง !แก้วน้ำชาในมือว่านหวนเย่ตกแตกหลังได้ยินคำประกาศของว่านอันอันบนโต๊ะอาหาร เพียงคืนเดียวผ่านไปลูกสาวคนโตเขาก็คิดตกขนาดนี้เลยงั้นเหรอ ?ด้านเจิ้งหลินที่นั่งอยู่ข้างสามีหัวใจเต้นแรงขึ้นมาทันที ลูกเขยดี ๆ อย่าง เย่ฟางตง ใคร ๆ ก็อยากได้ ในสายตาของนางว่านชิงชิงที่เป็นลูกสาวแท้ ๆ เหมาะสมกับตำแหน่งคุณนายตระกูลเย่มากกว่านังเด็กไม่มีแม่คนนี้เป็นร้อยเท่าพันเท่าตอนแรกนึกว่าจะต้องลงแรงมากกว่านี้เสียอีกถึงจะทำให้ม้าบ้าจอมพยศอย่างว่านอันอันยอมถอนหมั้น ไม่คิดว่าโอกาสจะมาเร็วแบบนี้“เรื่องนั้น พ่อลองคิดดูแล้ว การถอนหมั้นดูจะเป็นเรื่องยากไปเสียหน่อย ความร่วมมือหลายอย่างระหว่างสองตระกูลก็ดำเนินไปเรียบร้อยแล้ว คงยกเลิกไม่ได้ง่าย ๆ ยังไงพ่อจะไปช่วยคุยกับเย่ฟางตงให้ก็แล้วกัน”“เดี๋ยวก่อนค่ะคุณ... ในเมื่ออันอันตัดสินใจมาอย่างดีแล้ว เราก็อย่าฝืนใจเด็กเลยค่ะ ปัญหานี้ใช่ว่าจะไม่มีทางแก้นะคะ”ว่านอันอันมองท่าทีปลอบโยนรู้ความของแม่เลี้ยงแล้วยิ้มหยัน ไม่คิดว่าวันหนึ่งงูพิษตัวนี้จะทำตัวมีประโยชน์ขึ้นมา“แก้ไขยังไง ?”“สัญญาแต่งงานก็ให้คงไว้ดังเดิม ชิงชิง
Baca selengkapnya
ตอนที่ 5. ออกจากตระกูลว่าน
เพียงครึ่งเดือนต่อมางานแต่งของว่านชิงชิงและเย่ฟางตงก็จัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ที่บ้านว่าน เจ้าบ่าวเจ้าสาวอยู่ในชุดสีแดงงดงามเป็นมงคล สาวสวยคู่หนุ่มหล่อถูกแขกเหรื่อที่มารวมงานชมแล้วชมอีก ใบหน้าคนในงานเต็มไปด้วยความยิ้มแย้มและอิจฉางานแต่งดี ๆ แบบนี้“ต๊าย ! ดูนั่นสิ โทรทัศน์ยี่ห้อใหม่ที่เพิ่งออกมาไม่ใช่เหรอ บ้านเย่ทุ่มทุนในการแต่งเจ้าสาวคนนี้มากเลยนะเนี่ย”“ไม่แค่นั้นนะหล่อน ดูเฟอร์นิเจอร์หลายชิ้นพวกนั้นสิ มีเงินก็ยังไม่รู้จะซื้อได้รึเปล่าเถอะ”“ทั้งตู้เย็น เครื่องซักผ้า จักรยานยี่ห้อดี คุณนายเจิ้งหลินตกลูกเขยทองคำได้ซะแล้วสิ”เหล่าคุณหญิงคุณนายที่มาร่วมงานต่างซุบซิบพูดคุยกันด้วยความสนุกสนานปนอิจฉา“ว่าก็ว่าเถอะ แล้วคุณหนูคนโตของตระกูลว่านที่ประกาศหมั้นหมายกับเจ้าบ่าววันนั้นล่ะ” ครานี้เสียงสนทนาเบาลงเล็กน้อย“อะแฮ่ม ฉันเองก็พอจะรู้มาอยู่บ้างนะ... เห็นว่าเมาจนไปได้เสียกับคนสวนในงานวันเกิดตัวเอง ก็เลยถูกฝ่ายชายถอนหมั้น สุดท้ายต้องแต่งให้กับคนสวนไปอยู่บ้านนอกนู่น”“ว้าย ! จริงเหรอค่ะ ! ก็พอรู้อยู่บ้างว่าคุณหนูคนโตนิสัยไม่เรียบร้อยเท่าไหร่ แต่ไม่คิดว่าจะขนาดนี้นะคะ โชคดีของตระกูลเย่ที่ยังไม่ทันไ
Baca selengkapnya
ตอนที่ 6. เมืองเทียนจิน
เดินทางออกมาจากปักกิ่งไม่ไกลเท่าไหร่นักก็ถึงเมืองเทียนจิน ที่ไม่เจริญเท่าปักกิ่งซึ่งเป็นเมืองหลวงแต่ก็พัฒนาจนมีสิ่งอำนวยความสะดวกบ้างแล้ว รถจิ๊ปคันใหญ่แล่นออกจากตัวเมืองไปสู่ถนนลูกรังขรุขระ ฝุ่นสีแดงฟุ้งกระจายชวนให้เหนียวตัวไปหมดนั่งรถต่อไปอีกสิบสี่กิโลเมตรก็ถึงหมู่บ้านทูวาซึ่งเป็นจุดหมายปลายทาง ทิวทัศน์เริ่มเปลี่ยนจากที่โล่งกว้างและทางเปลี่ยวมาเป็นหมูบ้านขนาดกลางแห่งหนึ่ง ตอนนี้เป็นช่วงเวลายามเย็นแล้ว ควันไฟจากการปรุงอาหารลอยฟุ้งขึ้นเป็นจุด ๆ เพลงปลุกใจรักชาติดังมาจากวิทยุกระจายเสียงของพรรคในหมู่บ้านตามเวลาที่รัฐบาลกำหนดไว้แสงไฟยามเย็นส่องสว่างตามบ้านและถนน ผู้คนที่เพิ่งกลับจากการทำงานในไร่เดินอยู่บนท้องถนนประปราย ยังมีจักรยานหลายคันที่เพิ่งกลับมาจากท่าเรือซึ่งอยู่ไม่ไกลอีกด้วย บ้านแถวนี้ส่วนใหญ่เป็นบ้านชั้นเดียว บางหลังยังเป็นบ้านดินมุงฟางอยู่ด้วยซ้ำ อาคารพาณิชที่เป็นห้องแถวมีอยู่ไม่กี่หลังชาวบ้านได้ยินเสียงเครื่องยนต์ดังกระหึ่มก็พากันยื่นหน้าออกมาดูด้วยความสนอกสนใจ พลันเห็นรถยนต์คนโตจากในเมืองก็ซุบซิบกันใหญ่บ้านของซ่งหมิงอยู่ที่ท้ายหมู่บ้าน เป็นบ้านเดี่ยวชั้นเดียวมีลานดินหน้าบ้
Baca selengkapnya
ตอนที่ 7. หมู่บ้านทูวา
อาทิตย์แรกของการอยู่ในชนบทของสองสามีภรรยาป้ายแดง มีกิจกรรมหลักคือการช่วยกันทำความสะอาดซ่อมแซมบ้าน เพื่อนบ้านมากมายมาเยี่ยมเยียนคนแล้วคนเล่า โดยมีจุดประสงค์ชชัดเจนคืออยากมาเห็นหน้าภรรยาของซ่งหมิงที่เล่าลือกันว่าสวยเหมือนนางฟ้า แม้แต่หญิงสาวที่ได้รับความนิยมมากที่สุดในหมู่บ้านก็เทียบไม่ติดว่านอันอันเองไม่ได้รู้สึกอะไรกับความสอดรู้สอดเห็นพวกนั้น ยินยอมทักทายพวกเขาคนละคำสองคำพร้อมรอยยิ้มน้อย ๆ คิดเสียว่าเป็นใบเบิกทางให้กับธุรกิจที่จะทำในอนาคต ยิ่งรู้จักคนมากยิ่งดีทว่ากลับเป็นเจ้าของบ้านอย่างซ่งหมิงเสียเองที่ทำหน้าบึ้งตึงไล่แขกอยู่ทุกวัน จนเริ่มไม่ค่อยมีใครกล้ามาคุยเล่นกับเธอที่บ้านแล้ว บอกไปว่าไม่เป็นไรเขาก็ไม่ฟัง เอาแต่บอกว่ากลัวเธอไม่สบายใจอยู่อย่างนั้นว่านอันอันถึงได้รู้ตัวว่าสามีเธอเป็นคนหัวแข็งคนหนึ่งวันนี้เองก็มีเสียงค้อนและเสียงเลื่อยไม้ดังอยู่ในลานหน้าบ้านเหมือนทุกวัน ว่านอันอันในชุดเสื้อกางเกงคล่องตัวเทน้ำชาดอกเก๊กฮวยที่ทำเองใส่แก้ว ห้องครัวของพวกเขาจากที่มีสภาพคล้ายเล้าหมู ก็กลายมาเป็นสัดส่วนสะอาดสะอ้านพร้อมใช้งาน ทั้งยังถูกต่อเติมจากเดิมให้มีขนาดใหญ่ยิ่งขึ้นและมีช่องระบายคว
Baca selengkapnya
ตอนที่ 8. หรือเธอไม่มีเสน่ห์
“เป็นเพียงลวดลายที่ลองทำเล่น ๆ น่ะ แต่ถ้าอันอันบอกว่าแบบนั้น... มันก็คงจะดีจริง ๆ”“ก็ดี จริง ๆ น่ะสิ ฉันเองก็เรียนจบทางบริหารและบัญชีมา ถึงจะเรียนไม่ดีเท่าไหร่ แต่ฉันก็เป็นทายาทของเศรษฐีนักธุรกิจเหมือนกันพอมีความรู้อยู่บ้าง ฉันมั่นใจว่าสิ่งที่พี่ทำต้องประสบความสำเร็จอย่างแน่นอน”แต่เดิมรายละเอียดเล็กน้อยอย่างการเปลี่ยนมุมให้โค้งมนกับลวดลายเหล่านี่ ซ่งหมิงเพียงลองทำมาเล่น ๆ ตั้งแต่เด็กอยู่แล้ว ไม่คิดว่ามันจะกลายเป็นจุดขายได้ แต่สายตาของว่านอันอันที่เชื่อมั่นในตัวเขา ทำให้ซ่งหมิงเกิดความกล้าขึ้นมา ทั้งยังความรู้สึกที่ได้ปรึกษาและกำลังจะสร้างอะไรบางอย่างด้วยกัน มันช่างแปลกใหม่จนทำให้หัวใจเขาเต้นแรงเหลือเกิน“ฉันมีบางอย่างอยากให้พี่ช่วยดูหน่อย ว่าพี่สามารถทำมันออกมาได้ไหม”ว่านอันอันหยิบกระดาษร่างขึ้นมาให้ดู นี่คือสิ่งที่เธอใช้เวลาหลายวันในการวาดมันออกมาและพยายามใส่รายละเอียดลงไปให้สามารถเข้าใจได้ มันคือโต๊ะไม้ยาวที่ติดกับเก้าอี้ยาวสองตัว แบบที่เคยเห็นตามศูนย์อาหารในยุคอนาคต แต่มีส่วนพิเศษตรงที่มันสามารถพับเข้าหากันกลายเป็นม้านั่งตัวยาวมีพนักพิงได้ เรียกความพิเศษนี้ว่าเฟอร์นิเจอร์อัจฉริย
Baca selengkapnya
ตอนที่ 9. เฟอร์นิเจอร์อัจฉริยะ
เช้าวันต่อมาทั้งสองก็มารบกวนที่บ้านลุงเหอกับป้าโจวแต่เช้า โดยปกติแล้วลุงเหอจะเป็นช่างในหมู่บ้าน รับซ่อมนู่นซ่อมนี่เล็ก ๆ น้อย ๆ ส่วนป้าโจวรับเย็บซ่อมผ้า พวกเขามีลูกชายหนึ่งคนที่ตอนนี้ทำงานอยู่ในโรงงานน้ำมันถั่วในตัวเมืองลุงเหออนุญาตให้ยืมอุปกรณ์ช่างอย่างยินดี แล้วซ่งหมิงก็วุ่นอยู่ในลานบ้านทั้งวัน โดยมีว่านอันอันคอยช่วยเป็นกำลังใจอยู่ ผ่านไปไม่นานลุงเหอก็มาเยี่ยม“กำลังว่างอยู่พอดี เลยอยากมาดูว่าหนุ่มสาวทำอะไรกันวุ่นวายอยู่น่ะ”แต่เมื่อได้เห็นแบบร่างของสิ่งที่พวกเธอกำลังจะทำก็ตาลุกวาวขึ้นมา“อาหมิงแบบนี่มันอะไรกัน ! สุดยอดไปเลย เธอออกแบบเองงั้นเหรอ”“เป็นอันอันวาดน่ะครับ ผมคิดว่าพอจะเป็นได้เลยจะลองดู“โอ้โห เมียแกนี่ไม่ธรรมดาจริง ๆ สมกับเป็นคนในเมืองใหญ่ มีความรู้ความสามารถ ของน่าสนใจแบบนี้ก็คิดออกมาได้ งั้นฉันจะลงมือช่วยด้วยอีกคน”ว่าแล้ว ลุงเหอก็ถกแขนเสื้อเข้าร่วมตะลุมบอนกับกองไม้เป็นเพื่อนซ่งหมิงด้วยดวงตาลุกวาว ทั้งสองคนช่วยกันวาดแบบร่างขึ้นมาใหม่ ที่ละเอียดและมีคำอธิบายกำกับ ค่อย ๆ ลองผิดลองถูก หาแบบที่พอดีที่สุดแล้วค่อย ๆ เติมแบบร่างให้สมบูรณ์ทีละนิด“สำเร็จ ! นี่มันมหัศจรรย์จริง
Baca selengkapnya
ตอนที่ 10. คำสั่งซื้อที่ไม่คาดฝัน
“อย่างที่ท่านเห็นว่ามันเป็นชุดโต๊ะและเก้าอี้ยาว เหมาะสำหรับใช้งานหลายคนและมีพื้นที่มากสำหรับวางอาหารหรือทำงานได้หลากหลาย ทั้งยังแปลงเป็นม้านั่งยาวได้ สิ่งนี้ทำให้มันใช้งานได้หลากหลายรูปแบบและช่วยประหยัดพื้นที่เก็บได้ดีเยี่ยม ฉันคิดว่ามันต้องมีประโยชน์และเป็นที่ต้องการมากแน่นอนค่ะ ราคาขายก็ตั้งไว้ไม่น่าเกิน 350 หยวนค่ะ ต้องสรุปราคาต้นทุนอีกที”ท่าทางมั่นใจและการบรรยายสรรพคุณที่น่าสนใจของเธอทำให้ผู้ฟังคล้อยตามได้ดีเยี่ยม ซ่งหมิงมองว่านอันอันที่ราวกับกำลังเปล่งประกายแสงจนแสบตาตรงหน้าด้วยรอยยิ้มภูมิใจภรรยาเขาเก่งมากจริง ๆ“ดี ๆ ๆ นี่มันน่าสนใจมาก อย่างนั้นฉันในนามตัวแทนหมู่บ้านทูวาขอเป็นลูกค้าคนแรกของพวกเธอแล้วกัน สั่งสิบชุดไปเลย !”ว่านอันอันดวงตาลุกวาว หันไปยิ้มดีใจกับสามี ยังไม่ทันได้เปิดแนะนำสินค้าก็มีคำสั่งซื้อเข้ามาแล้ว“ขอบคุณมาก ๆ ค่ะ ! เราจะทำให้ดีที่สุด !”“เอ๊ะ แต่ว่านี่ ฉันอยากได้ให้ทันก่อนวันงานเยี่ยมชมศูนย์วัฒนธรรมหมู่บ้านน่ะสิ อืม... นับดูแล้วเหลือเวลาอีกแค่หนึ่งเดือน พวกเธอจะทำทันหรือเปล่า ?” หลินเฉินถามด้วยความกังวลเล็กน้อย เขาตั้งใจจะอวดฝีมือของคนในหมู่บ้าน และอยากให้ทุ
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status