LOGINบุคคลสำคัญในประวัติศาสตร์ยุคฮั่นตะวันตกจักรพรรดิฮั่นอู่ตี้ (หลิวเช่อ) ครองราชย์ 141 - 87 ปีก่อนคริสตกาลเป็นจักรพรรดิองค์ที่ 7 แห่งราชวงศ์ฮั่นตะวันตก และเป็นหนึ่งในจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่และครองราชย์ยาวนานที่สุดในประวัติศาสตร์จีน (54 ปี)ความสำคัญ: รัชสมัยของพระองค์ถือเป็นยุคทองของราชวงศ์ฮั่น มีการขยาย
การเดินทางบนเส้นทางสายไหมในครั้งนั้นของคณะหลิวหยุนจิงใช้เวลาหลายปีในการบุกเบิก สำรวจ และสร้างสัมพันธ์ทางการค้า มันเป็นการเดินทางที่ยาวนานจากที่หลิวหยุนจิงเคยคาดไว้พวกเขาล้วนผ่านร้อนผ่านหนาวผ่านอันตรายนับครั้งไม่ถ้วน ทั้งจากธรรมชาติอันโหดร้าย โจรป่า และความขัดแย้งระหว่างชนเผ่า แต่ด้วยความรู้ ความสาม
"เจ้ามีเรื่องใดในใจเช่นนั้นหรือ" ฮั่วหยุนถามพลางโอบนางเข้ามาในวงแขนอย่างแผ่วเบา"ท่านจำเรื่องที่ข้าเคยเกริ่นไว้เนิ่นนานมาแล้วถึงเรื่องขององค์รัชทายาทได้หรือไม่เจ้าคะ" คำกล่าวของคนในอ้อมแขนทำให้ฮั่วหยุนมองนางพลางพยักหน้ารับ"จำได้ ว่าแต่เจ้าเอ่ยเรื่องนี้มาเพราะเหตุใดหรือว่ามีข่าวจากทางเมืองหลวงว่าฝ่า
ในระหว่างที่พวกเขาเคลื่อนขบวนลึกเข้าไปในดินแดนทางตะวันตกมากขึ้นเรื่อย ๆ ทิวทัศน์สองข้างทางเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นทะเลทรายแสนเวิ้งว้างและแนวเขาหินสีน้ำตาลแดงมากกว่าเดิมอากาศในตอนกลางวันเองก็ร้อนระอุขึ้นแต่ทว่าในตอนกลางคืนกลับหนาวเย็นจับขั้วหัวใจ พวกเขาต้องเดินทางผ่านเมืองน้อยใหญ่รวมถึงโอเอซิสขนาดเล็กและ
ห้าปีผ่านไปไวราวสายลมพัด... ฤดูใบไม้ผลิอีกคราได้เวียนมาเยือน ทุ่งหญ้าชายแดนเริ่มผลิดอกออกใบขับไล่ความแห้งแล้งของฤดูหนาวให้จางหายไปขบวนเดินทางขนาดไม่เล็กไม่ใหญ่ ประกอบด้วยทหารคุ้มกันหลายสิบนายและรถม้าขนสัมภาระกำลังเคลื่อนตัวออกจากประตูเมืองนอกด่านของเมืองเตี้ยนหวงมุ่งหน้าไปทางทิศตะวันตกเส้นทางเบื้อ
แม้จะมีบางคำถามที่เขาลังเลไปบ้าง ถึงกระนั้นเขาก็ผ่านด่านสุดท้ายไปได้ท่ามกลางเสียงโห่ร้องแสดงความยินดีกันถ้วนหน้า"เอาละ ๆ ข้ายอมให้ผ่านก็ได้!" หลิวหานซินกับซูอันหัวเราะร่าเปิดประตูให้เจ้าบ่าวเข้าไปแต่โดยดี ซึ่งฮั่วหยุนไม่ได้เอะใจกับสองพี่น้องที่กำลังยักคิ้วให้แก่กันฮั่วหยุนถอนหายใจอย่างโล่งอกพลางปา
เสียงหอบหายใจแผ่วเบาดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน แต่ละคนจดจ่ออยู่กับการปีนป่าย มองดูเพียงมือและเท้าของคนที่อยู่ด้านหน้าเมื่อขึ้นไปถึงยอดหน้าผาหลิวหยุนจิงค่อย ๆ โผล่หน้าของตนขึ้นมอง ภาพที่ปรากฏตรงหน้าทำให้นางต้องกลั้นหายใจ ค่ายพักแรมของศัตรูราวกับค่ายทหารขนาดย่อมไม่มีผิด แสงจากเปลวไฟสาดส่องให้เห็
หลิวหยุนจิงมองใบหน้าของเขาพลางส่งรอยยิ้มบางออกมา “พี่ชายจื่อหลงเจ้าคะ สิ่งที่ออกจากปากข้านั้นรับรองว่าไม่มีเรื่องใดที่ข้าทำไม่ได้” นางพูดอย่างจริงจัง“ข้ารู้ดีว่าท่านเป็นห่วงแต่ได้โปรดเชื่อในตัวข้า” นางย้ำออกมาด้วยแววตาแสดงความมุ่งมั่น“ข้ารู้ว่าเจ้าเก่งกาจเยว่ฮวา เอาเถอะเจ้าก็อยู่ใกล้ ๆ ข้าไว้ก็แล้
ทุกเรื่องราวภายในตำหนักเจียอี้หาได้รอดพ้นสายตาจากผู้เป็นประมุขของวัง เสียงฝ่าพระหัตถ์ทุบโต๊ะดังขึ้นตามแรงตบของผู้กระทำ ภายในห้องบรรทมขององค์ฮ่องเต้ทำให้จางเต๋อที่กำลังอยู่คอยปรนนิบัติสะดุ้งอย่างตกใจดวงพระเนตรของหลิวเช่อแดงก่ำจ้องมองไปทางนอกหน้าต่างด้วยความเดือดดาล พระหทัยของพระองค์ร้อนรุ่มไปด้วยควา
หลิวหยุนจิงมองกองทัพขนาดใหญ่ของลุงด้วยสายตาแห่งความชื่นชม นางพลันรู้สึกเกิดความฮึกเหิมขึ้นมาแม้ว่านี่จะไม่ใช่ทัพใหญ่ทั้งหมดของเมืองแห่งนี้ก็ตาม ทั้งนี้เพราะลุงของนางได้แบ่งกองกำลังส่วนหนึ่งเอาไว้เฝ้าเมืองโดยให้หวังจินทำหน้าที่บัญชาการกองทัพชั่วคราวเสียงกองรบและเสียงธงพลิ้วไหวตามลมโบกสะบัด ทหารทุกคน




![วสันต์สุดท้ายของนางร้ายตัวประกอบ [4P]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)

![จะไม่ทนกับบทบาทนางร้าย [รีไรท์ตอนจบ]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)
