INICIAR SESIÓNบุคคลสำคัญในประวัติศาสตร์ยุคฮั่นตะวันตกจักรพรรดิฮั่นอู่ตี้ (หลิวเช่อ) ครองราชย์ 141 - 87 ปีก่อนคริสตกาลเป็นจักรพรรดิองค์ที่ 7 แห่งราชวงศ์ฮั่นตะวันตก และเป็นหนึ่งในจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่และครองราชย์ยาวนานที่สุดในประวัติศาสตร์จีน (54 ปี)ความสำคัญ: รัชสมัยของพระองค์ถือเป็นยุคทองของราชวงศ์ฮั่น มีการขยาย
การเดินทางบนเส้นทางสายไหมในครั้งนั้นของคณะหลิวหยุนจิงใช้เวลาหลายปีในการบุกเบิก สำรวจ และสร้างสัมพันธ์ทางการค้า มันเป็นการเดินทางที่ยาวนานจากที่หลิวหยุนจิงเคยคาดไว้พวกเขาล้วนผ่านร้อนผ่านหนาวผ่านอันตรายนับครั้งไม่ถ้วน ทั้งจากธรรมชาติอันโหดร้าย โจรป่า และความขัดแย้งระหว่างชนเผ่า แต่ด้วยความรู้ ความสาม
"เจ้ามีเรื่องใดในใจเช่นนั้นหรือ" ฮั่วหยุนถามพลางโอบนางเข้ามาในวงแขนอย่างแผ่วเบา"ท่านจำเรื่องที่ข้าเคยเกริ่นไว้เนิ่นนานมาแล้วถึงเรื่องขององค์รัชทายาทได้หรือไม่เจ้าคะ" คำกล่าวของคนในอ้อมแขนทำให้ฮั่วหยุนมองนางพลางพยักหน้ารับ"จำได้ ว่าแต่เจ้าเอ่ยเรื่องนี้มาเพราะเหตุใดหรือว่ามีข่าวจากทางเมืองหลวงว่าฝ่า
ในระหว่างที่พวกเขาเคลื่อนขบวนลึกเข้าไปในดินแดนทางตะวันตกมากขึ้นเรื่อย ๆ ทิวทัศน์สองข้างทางเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นทะเลทรายแสนเวิ้งว้างและแนวเขาหินสีน้ำตาลแดงมากกว่าเดิมอากาศในตอนกลางวันเองก็ร้อนระอุขึ้นแต่ทว่าในตอนกลางคืนกลับหนาวเย็นจับขั้วหัวใจ พวกเขาต้องเดินทางผ่านเมืองน้อยใหญ่รวมถึงโอเอซิสขนาดเล็กและ
ห้าปีผ่านไปไวราวสายลมพัด... ฤดูใบไม้ผลิอีกคราได้เวียนมาเยือน ทุ่งหญ้าชายแดนเริ่มผลิดอกออกใบขับไล่ความแห้งแล้งของฤดูหนาวให้จางหายไปขบวนเดินทางขนาดไม่เล็กไม่ใหญ่ ประกอบด้วยทหารคุ้มกันหลายสิบนายและรถม้าขนสัมภาระกำลังเคลื่อนตัวออกจากประตูเมืองนอกด่านของเมืองเตี้ยนหวงมุ่งหน้าไปทางทิศตะวันตกเส้นทางเบื้อ
แม้จะมีบางคำถามที่เขาลังเลไปบ้าง ถึงกระนั้นเขาก็ผ่านด่านสุดท้ายไปได้ท่ามกลางเสียงโห่ร้องแสดงความยินดีกันถ้วนหน้า"เอาละ ๆ ข้ายอมให้ผ่านก็ได้!" หลิวหานซินกับซูอันหัวเราะร่าเปิดประตูให้เจ้าบ่าวเข้าไปแต่โดยดี ซึ่งฮั่วหยุนไม่ได้เอะใจกับสองพี่น้องที่กำลังยักคิ้วให้แก่กันฮั่วหยุนถอนหายใจอย่างโล่งอกพลางปา
“เจ้าคิดว่าข้าไม่อยากทำเช่นนั้นหรือ เจ้าทำงานของเจ้าไปเถอะส่วนเรื่องของนังเด็กคนนั้นเป็นหน้าที่ของข้า ข้าย่อมต้องลงมือเองอย่างแน่นอน” ชายชุดดำคนนั้นพูดกระแทกเสียงก่อนจะหมุนกายจากไปอย่างเงียบงันประดุจตอนมา“ท่านพ่อ ท่านแน่ใจว่าแผนการครั้งนี้จะสำเร็จใช่หรือไม่” หลี่อี้เฉินถามออกมาอย่างกังวล“ข้ามั่นใจ
“พวกเจ้าติดต่อกันด้วยเหตุใด” องค์หลิวเช่อทรงหรี่ตามองอย่างจับผิด“เรื่องนี้กระหม่อมทราบพ่ะย่ะค่ะ” เสียงของเฉิงอี้หลงดังขึ้นจึงทำให้องค์หลิวเช่อมองไปทางเขาก่อนที่พระองค์จะเดินกลับมานั่งเพื่อรอฟังคำตอบ“ทางด้านแม่ทัพฮั่วนั้นส่วนใหญ่จะติดต่อมาเรื่องการใช้ระเบิดพ่ะย่ะค่ะ รวมถึงบอกปัญหาเรื่องเสบียงเพื่อต
“ท่านลุงหวังรีบลุกขึ้นเถอะเจ้าค่ะ ทหารทุกคนด้วยน้องสาวของข้าทำตัวไม่ถูกแล้ว” คำกล่าวของหลิวซูเหยาติดตลกเล็กน้อยทำให้ทหารหลายนายลอบมองหน้ากันและเมื่อเห็นว่าหลิวหยุนจิงทำมือให้พวกเขาลุกขึ้นแต่ละคนจึงได้ทำตาม“ขอบพระคุณธิดาเทพ” เสียงคำขอบคุณก้องกังวานไปทั่วบริเวณ ทำให้หลิวหยุนจิงยิ้มแหย ๆ อย่างเก้อเขิน
“ท่านลุงเฉิน ข้าจากไปเพียงไม่นานท่านก็จำข้ามิได้แล้วหรือเจ้าคะ” เสียงเชิงหยอกล้อจากหลิวซูเหยาดังขึ้นด้วยรอยยิ้มกว้างจนเห็นฟันก่อนที่นางจะเอาผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาเช็ดคราบสีฝุ่นออก“เหยียนเหยา!” ชายวัยกลางคนอุทานก่อนจะรีบสาวเท้าเดินมาทางนาง “เจ้ากลับมาแล้ว” เขาถามนางออกมาอย่างตื่นเต้นพลางมองหาใครบางคน “หา







